Δεν είναι ανάγκη να υπάρχει αρχή, μέση και τέλος.
Just a shortcut.
Positively
Αυτό, είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο.
Και καλύπτει μια ανάγκη προσωπική. Kαι προσωρινή.
Ότι δεν λύνεται, κόβεται.
Τι να σου κάνει κι’αυτή η νέα γενιά. Ότι μπορεί κάνει και όσο αντέχει.
Η μάνα μου με κυνηγάει μια βδομάδα, τηλεφωνικά, για ένα χαλί. Για να αποδεχτώ, για να με πείσει δηλαδή να δεχτώ να μου στείλει να χαλί. Του οποίου τα προτερήματα
έχω ακούσει κατ’ επανάληψη. Ότι είναι καλό χαλί κλπ. Καλό είναι, εγω δεν το θέλω. Και δυσκολεύομαι να βρω το κρόσσι, την άκρη δηλαδή στην υπόθεση του χαλιού.
«ευχαριστώ, αλλά δεν το θέλω»
«μα γιατί; αφού…»
(τη διαολοστέλνεις ή οχι, με το συμπάθειο...)
(τι γιατί, μήπως μου λείπει σοβαρότητα;)
«πρέπει να σε αφήσω, γιατί πρέπει να φύγω»
Σαφώς το θέμα δεν είναι τι μπορούμε αλλά τι θέλουμε. Μπορούμε σχεδόν τα πάντα, καλά και κακά πράγματα. Μπορούμε και να αυτοκαταστραφούμε για ένα ινάτι.
Γι’αυτό λοιπόν το θέμα είναι τι θέλουμε.
Τελικά σε χρειαζόμουν πιο πολύ απ’οσο νόμιζα.
Πριν από μέρες, ξημερώματα μιας Κυριακής, είδα στον ύπνο μου την παλιά μου γειτονιά,
είδα ότι βρισκόμουν στην γωνία Λευκωσίας και Κνωσού, εκεί που παλιά βρισκόταν ένα υπόγειο βιβλιοπωλείο, «ο πλήθον» το όνομά του, απέναντι από ένα σούπερ μάρκετ Μετρό, και επίσης απέναντι από την εκκλησία και την πλατείτσα του Αγίου Ανδρέα, στα Πατήσια. Είδα ότι βρισκόμουν έξω από το βιβλιοπωλείο, θυμήθηκα, «είδα» μάλιστα και τον βιβλιοπώλη, είχα μπει ,λέει, μέσα και κοίταζα τα βιβλία.
-Στην πραγματικότητα- το βιβλιοπωλείο έχει κλείσει χρόνια, είχε γίνει στην συνέχεια εργαστήριο μικροβιολογικών εξετάσεων, -προφανώς γιατί ο κόσμος έχει μεγαλύτερη ανάγκη την σωματική από την ψυχική του υγεία-. (τι επικίνδυνες, αναγωγές θεέ μου!)
Πάντως δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί στον ύπνο μου την παλιά μου γειτονιά.
Οι χαρούμενοι άνθρωποι δεν είναι πιο αφελής, πιο συνειδητοποιημένοι είναι.
Γνωρίζουν τι τους γίνεται, και αντί για την μιζέρια έχουν επιλέξει τη χαρά.
Και την δουλειά αντί για την κριτική.
αντί να κοιτάτε την ομορφιά, την ανάπτυξη, την καλαισθησία και την πρόοδο,
μετράτε "τετραγωνικά" ... και εντιπίζετε λάθη
αυτή, είναι η δική σου αντίληψη για το περιβάλλον και τον "σωσμό" του
και πήγαινέ την δέκα μέτρα παραπέρα γιατί έχω να σκεφτώ
παντού τα ίδια και αναμενόμενα. αλλά ασκείτε κριτική απο ανθρώπους που δεν έχουνε προσφέρει ούτε σουσάμι απο κουλούρι σε εναν τόπο, ε, πάει πολύ
Για μένα τα πράγματα έχουν ψυχή. Τούτος δω δεν είναι απλά ένας δρόμος. Είναι ο δρόμος που έγινε τούτο και ειπώθηκε εκείνο.
Μια τα φορτώνω, μια τα ξεφορτώνω τα πράγματα από όσα κουβαλάνε.
Μια έτσι μια αλλιώς πορευόμαστε. Και πάμε μια χαρά.
Everything I did, was because of fear.
Ακόμα και τούτο δω. Ένα μπλόγκ για τις «ελεύθερες ώρες».
And, now I’m starting (i m becoming) not to be afraid. Neither people
of me. But to face things.
Maybe I’m too young
Maybe not
at least i know, the most beautiful things come unexpected
They just happen
Ποτέ δεν ήθελα να είμαι στη σέντρα. Απλά έτσι είμαι, καμιά φορά, αλλά τουλάχιστο προσπαθώ να το αποφεύγω.
Σε μια εποχή που η αθωότητα αποτελεί ελλάτωμα, -μάλιστα υπάρχουν περιπτώσεις που οι αθώοι διώκονται- και που η ευαισθησία καταστρέφει αντί να σώζει,
επιμένω και παραμένω τις περισσότερες ώρες.
Μπα, .. δεν είναι θέμα «τέχνης και τεχνικής της αναρμοδιότητας»
Είναι -ακριβώς- θέμα αρμοδιοτήτων και ορίων.
Οριοθετείς τα όριά σου, και μένεις εκεί, όλα υπόλοιπα είναι αλλουνού παπά
Και δεν είναι θέμα αδιαφορίας, αλλά ορίων
Προτιμώ να αισθάνομαι πολίτης παρά πελάτης.
Έχω κι εγω τις προκαταλήψεις μου.
Εν καιρώ κι εκ των υστέρων, μπορεί και να τα δούμε αυτά ανά περίπτωση, το πώς και το γιατί τους δηλαδή.
Πάντως και χωρίς πολλά πολλά λόγια προτιμώ να αισθάνομαι πολίτης παρά πελάτης
σε ότι αφορά την σχέση μου με κάθε τι δημόσιο και ιδιωτικό.
Δεν μπορείς να ζεις όλη την ώρα με το what’s next.
Τόσο πολύ δεν σε καλύπτει το παρόν;
I have to go. Σε λίγες μέρες θα γεννήσω την Καλλιόπη. Επιτέλους να κάτσουμε σπίτι μας όλοι μαζί παρέα και να κάνουμε και καμιά βόλτα.
Σάββατο, Νοέμβριος 17, 2007
Shortcuts Οκτώβριος 07
Δεν την (ξανα)πειράζω. Δεν την (ξανα)πειράζω. Δεν την (ξανα)πειράζω.
είδες τι έπαθε η Μαριέτα
«Μην την πολυπειράζεις την ιστορία» άκουσα χθες για τον τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα. Με δόσεις δηλ. ιστορίας και παρελθόντος.
Η αλήθεια είναι, το αντιλαμβάνομαι πια και το ζω, ότι ο παρελθόν δεν μπορεί να μας καταδιώκει. Μας ωριμάζει, αλλά δεν μπορεί να μας καταδιώκει.
Ευστοχο το παράδειγμα. Είδες τι έπαθε κι αυτή η κακομοίρα στα καλά καθούμενα για να τσιγκλήσει την ιστορία.
Στο κάτω κάτω, μια χαρά είναι η ιστορία. Γραμμένη.
Διατηρημένη και συντηρημένη στις ντιβανοκασέλες της.
Άλλωστε υπάρχουν πιο άμεσα και πιο πρακτικά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν. Στο σήμερα. Μην σου πώ και πιο ενδιαφέροντα.
Ποιος ασχολείται και με την ιστορία..
Πρέπει τελικά να έχεις πολύ χρόνο για ναν ασχολείσαι με δαυτη.
Ωχ κι εσύ και το παρελθόν σου. Τι (σου) κάνανε οι πρώην και γιατί, και που είναι τα λεφτά και…
Τι πας κι θυμάσαι…. Κοίτα καλύτερα το τώρα. Προσανατολίσου στο σήμερα και κάντο άμα μπορείς καλύτερο.
Για το καλό σου στο λέω.
(αυτό δεν είναι καθόλου αυτοβιογραφικό)
Ένα πράμα που (πρέπει να) μαθαίνει κανείς νωρίς σε τούτη τη ζωή είναι να κοιτάει τη δουλειά του -και την κονόμα του ενδεχομένως- και να μην κοιτάει την δουλειά -και την ενδεχόμενη κονόμα, του άλλου.
Mind your own business δηλαδή (και κόφ’τα σχόλια)
Έλα τώρα, μου το έπαιζες κι «αυτοεξόριστη». Δε ντρέπεσαι, να κλαίγεσαι σε τόσο ωραίο τόπο; …
Αυτοί οι Πασόκοι δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο.
Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις.
Αχ «πολεμόχαρη φυλή μου…»
ε, παρασύρομαι κι εγω καμιά φορά, παίρνω το νεροπίστολο κι αρχίζω το παιχνίδι, σίγουρα χωρίς ψυχραιμία και σύνεση, ίσα για το παιχνίδι κι επειδή υπάρχει σχετική αναδουλειά
πολύ βλακεία τελικά να γίνεσαι φαντάρος χωρίς να στο ζητάει κανείς
και να διαιρείς αντί να συνθέτεις
και πέρα από προσωπική βλακεία (πολύ εφήμερο και πρόσκαιρο δηλαδή) είναι και συνολικά επικίνδυνο
είπαμε, πόσο μάλλον όταν δεν στο ζητάει κανένας
ναι ναι, εκεί δείχνει κανείς ,τελικά, την σοβαρότητά του..
στις στάσεις και στις αποστάσεις που κρατά,
γιατί να παρασύρεσαι είναι το εύκολο
Αυτοί οι Πασόκοι (Νο2) δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας
Τι θα γίνει ρε παιδιά; πολύ θεωρία και καθαρότητα πλάκωσε (μήπως ζω ή αναμένεται να ξημερωθώ σε άλλη χώρα;)
Όλοι έντιμοι και παρθένες είναι σε τούτο τον τόπο.
Ρε σεις, κανα ρουσφέτι θα κάνει κανένας;
Στο τζάμπα βγαίνουνε για τον κοσμάκη οι εκλογές μόνο οι μάνατζερς και οι κομπιουτεροεταιρίες κονομάνε.
Κατά τ’άλλα στο τζάμπα και με εθελοντές (!)
Χάλασ’ ο κόσμος..
Καλλιόπη συγνώμη που σε στεναχωρώ καμιά φορά, αλλά να είσαι και ευγνώμων που γελάμε.
Τις πολύ τελευταίες ημέρες κατέληξα στο εξής συμπέρασμα,
Ότι ο κάθε άνθρωπος σου δίνει (αν είναι να σου δώσει) μία μεγάλη στεναχώρια.
Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο. Την αντιμετωπίζεις πιο ψύχραιμα. Είναι σαν να έχεις εμβολιαστεί και να έχει αναπτύξει ο οργανισμός αντισώματα. Ο κάθε άνθρωπος έχει να σου δώσει μια «γερή» στεναχώρια Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο.
Θυμάμαι, καμιά δεκαριά χρόνια πριν, ο τότε Άλτερ, είχε καινοτομήσει στα τηλεοπτικά δρώμενα, προβάλλοντας και στηρίζοντας μια εκπομπή με αντικείμενο τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και την σύγχρονη τεχνολογία που παρουσιάζονταν από μια παρέα νέων ανθρώπων.
Η συγκεκριμένη εκπομπή ήταν κάτι καινούργιο για τον έλληνα τηλεθεατή μιας και ,μεταξύ άλλων, εισήγαγε στον παρωχημένο τότε δημόσιο λόγο, μια φρασεολογία απλή, καθημερινή και «κομπιουτερική». Η εκπομπή είχε δημιουργήσει φανατικό κοινό, ενώ είχε πάει καλά και εμπορικά (διαφημιστικά) γιατί το κοινό της ήταν νεανικό. Ξαφνικά όμως, και πολύ γρήγορα σταμάτησε. Δεν έτυχε να μάθω το γιατί είδα όμως τους παρουσιαστές της από άλλα πόστα να παρουσιάζουν άσχετα πράγματα.
Τελικά, εκείνη η βραχύβια εκπομπή ήταν η μόνη που έχει παρουσιαστεί στην ελληνική τηλεόραση με θέμα τους υπολογιστές και την χρήση τους. Κρίμα που καμιά αντίστοιχη παραγωγή δεν προχώρησε έκτοτε. Πάντως ακόμη και σήμερα, πόσο μάλλον σήμερα μια τέτοια εκπομπή θα ‘χε θέση στην τηλεοπτική μας πραγματικότητα.
Όπως και να το δεις πάντως σημειώνουμε πρόοδο..
Φέτος καταφέραμε και δεν αρπαχτήκαμε πριν, μετά και κατά την διάρκεια της παρέλασης για το ποιοι -αλλοδαποί- σηκώνουν την ελληνική σημαία.
Αλλά είπαμε «δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω» Την ιστορία.
είδες τι έπαθε η Μαριέτα
«Μην την πολυπειράζεις την ιστορία» άκουσα χθες για τον τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα. Με δόσεις δηλ. ιστορίας και παρελθόντος.
Η αλήθεια είναι, το αντιλαμβάνομαι πια και το ζω, ότι ο παρελθόν δεν μπορεί να μας καταδιώκει. Μας ωριμάζει, αλλά δεν μπορεί να μας καταδιώκει.
Ευστοχο το παράδειγμα. Είδες τι έπαθε κι αυτή η κακομοίρα στα καλά καθούμενα για να τσιγκλήσει την ιστορία.
Στο κάτω κάτω, μια χαρά είναι η ιστορία. Γραμμένη.
Διατηρημένη και συντηρημένη στις ντιβανοκασέλες της.
Άλλωστε υπάρχουν πιο άμεσα και πιο πρακτικά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν. Στο σήμερα. Μην σου πώ και πιο ενδιαφέροντα.
Ποιος ασχολείται και με την ιστορία..
Πρέπει τελικά να έχεις πολύ χρόνο για ναν ασχολείσαι με δαυτη.
Ωχ κι εσύ και το παρελθόν σου. Τι (σου) κάνανε οι πρώην και γιατί, και που είναι τα λεφτά και…
Τι πας κι θυμάσαι…. Κοίτα καλύτερα το τώρα. Προσανατολίσου στο σήμερα και κάντο άμα μπορείς καλύτερο.
Για το καλό σου στο λέω.
(αυτό δεν είναι καθόλου αυτοβιογραφικό)
Ένα πράμα που (πρέπει να) μαθαίνει κανείς νωρίς σε τούτη τη ζωή είναι να κοιτάει τη δουλειά του -και την κονόμα του ενδεχομένως- και να μην κοιτάει την δουλειά -και την ενδεχόμενη κονόμα, του άλλου.
Mind your own business δηλαδή (και κόφ’τα σχόλια)
Έλα τώρα, μου το έπαιζες κι «αυτοεξόριστη». Δε ντρέπεσαι, να κλαίγεσαι σε τόσο ωραίο τόπο; …
Αυτοί οι Πασόκοι δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο.
Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις.
Αχ «πολεμόχαρη φυλή μου…»
ε, παρασύρομαι κι εγω καμιά φορά, παίρνω το νεροπίστολο κι αρχίζω το παιχνίδι, σίγουρα χωρίς ψυχραιμία και σύνεση, ίσα για το παιχνίδι κι επειδή υπάρχει σχετική αναδουλειά
πολύ βλακεία τελικά να γίνεσαι φαντάρος χωρίς να στο ζητάει κανείς
και να διαιρείς αντί να συνθέτεις
και πέρα από προσωπική βλακεία (πολύ εφήμερο και πρόσκαιρο δηλαδή) είναι και συνολικά επικίνδυνο
είπαμε, πόσο μάλλον όταν δεν στο ζητάει κανένας
ναι ναι, εκεί δείχνει κανείς ,τελικά, την σοβαρότητά του..
στις στάσεις και στις αποστάσεις που κρατά,
γιατί να παρασύρεσαι είναι το εύκολο
Αυτοί οι Πασόκοι (Νο2) δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας
Τι θα γίνει ρε παιδιά; πολύ θεωρία και καθαρότητα πλάκωσε (μήπως ζω ή αναμένεται να ξημερωθώ σε άλλη χώρα;)
Όλοι έντιμοι και παρθένες είναι σε τούτο τον τόπο.
Ρε σεις, κανα ρουσφέτι θα κάνει κανένας;
Στο τζάμπα βγαίνουνε για τον κοσμάκη οι εκλογές μόνο οι μάνατζερς και οι κομπιουτεροεταιρίες κονομάνε.
Κατά τ’άλλα στο τζάμπα και με εθελοντές (!)
Χάλασ’ ο κόσμος..
Καλλιόπη συγνώμη που σε στεναχωρώ καμιά φορά, αλλά να είσαι και ευγνώμων που γελάμε.
Τις πολύ τελευταίες ημέρες κατέληξα στο εξής συμπέρασμα,
Ότι ο κάθε άνθρωπος σου δίνει (αν είναι να σου δώσει) μία μεγάλη στεναχώρια.
Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο. Την αντιμετωπίζεις πιο ψύχραιμα. Είναι σαν να έχεις εμβολιαστεί και να έχει αναπτύξει ο οργανισμός αντισώματα. Ο κάθε άνθρωπος έχει να σου δώσει μια «γερή» στεναχώρια Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο.
Θυμάμαι, καμιά δεκαριά χρόνια πριν, ο τότε Άλτερ, είχε καινοτομήσει στα τηλεοπτικά δρώμενα, προβάλλοντας και στηρίζοντας μια εκπομπή με αντικείμενο τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και την σύγχρονη τεχνολογία που παρουσιάζονταν από μια παρέα νέων ανθρώπων.
Η συγκεκριμένη εκπομπή ήταν κάτι καινούργιο για τον έλληνα τηλεθεατή μιας και ,μεταξύ άλλων, εισήγαγε στον παρωχημένο τότε δημόσιο λόγο, μια φρασεολογία απλή, καθημερινή και «κομπιουτερική». Η εκπομπή είχε δημιουργήσει φανατικό κοινό, ενώ είχε πάει καλά και εμπορικά (διαφημιστικά) γιατί το κοινό της ήταν νεανικό. Ξαφνικά όμως, και πολύ γρήγορα σταμάτησε. Δεν έτυχε να μάθω το γιατί είδα όμως τους παρουσιαστές της από άλλα πόστα να παρουσιάζουν άσχετα πράγματα.
Τελικά, εκείνη η βραχύβια εκπομπή ήταν η μόνη που έχει παρουσιαστεί στην ελληνική τηλεόραση με θέμα τους υπολογιστές και την χρήση τους. Κρίμα που καμιά αντίστοιχη παραγωγή δεν προχώρησε έκτοτε. Πάντως ακόμη και σήμερα, πόσο μάλλον σήμερα μια τέτοια εκπομπή θα ‘χε θέση στην τηλεοπτική μας πραγματικότητα.
Όπως και να το δεις πάντως σημειώνουμε πρόοδο..
Φέτος καταφέραμε και δεν αρπαχτήκαμε πριν, μετά και κατά την διάρκεια της παρέλασης για το ποιοι -αλλοδαποί- σηκώνουν την ελληνική σημαία.
Αλλά είπαμε «δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω» Την ιστορία.
Τρίτη, Νοέμβριος 13, 2007
Ζωνιανά, η περιοχή της φούντας και της λαγνείας
Μία είναι η λύση για να ξεκαθαρίσει το τοπίο στα «Ζωνιανά»
Να κόψουν το σεξ οι Ζωνιανές στους Ζωνιανούς .
-τι θέλεις;; χαϊδάκια; σταμάτα να παίζεις με τα πιστολάκια, και βλέπουμε
Έτσι, οι σύγχρονες ηρωίδες ,και ηρωικές, Ζωνιανές μιμούμενες την επιτυχημένη πρωτοτυπία των αρχαίων Ελληνίδων προγόνων μας που έκαναν σεξουαλικό εμπάργκο και δεν καθόντουσαν στους άντρες τους, καταφέρνουν -όπως και οι αρχαίες- να τους κερδίσουν, να τους κάνουν να κόψουν τη μαστούρα ενώ παράλληλα αποκτούν κοινωνικό κύρος και γίνονται πρωτοσέλιδο στο Newsweek.
Επαναστατική μυθολογία ή
Πάρτα να μη στα χρωστάω…
Σύμφωνα με την σύγχρονη αριστουργηματική - Αντιμαστουρική κωμωδία,
η «Ζωνιανίκη», έργο του Ανώνυμου Μπάτσου, διαδραματίστηκε, περι-γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 2007 μ.Χ.. και θεωρείται ένα από τα κλασικότερα και χαρακτηριστικότερα -αν και σύγχρονο- αντιπολεμικά, και κατά της οπλοχρησίας, οπλοκατοχής και οπλοεμπορίας έργα. Η υπόθεση έχει να κάνει με τη σεξουαλική απεργία που κήρυξαν οι γυναίκες του Δήμου των Ζωνιανών της Κρήτης, προσπαθώντας έτσι να πείσουν τους άντρες τους να σταματήσουν την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση καλάσνικοφ.
Στην σύγχρονη Κρήτη, κατά την περίοδο της ντόπιας βεντέτας και του πολιτικοοικονομικού πολέμου, οι γυναίκες με επικεφαλής την Ζωνιανίκη αποφασίζουν να σταματήσουν τον πόλεμο και τη μαστούρα και να ξαναφέρουν την ειρήνη και την νηφαλιότητα στον τόπο τους. Ανάμεσα στις συγκεντρωμένες γυναίκες, ξεχωρίζουν εκτός από την Ρεθυμνιώτισα Ζωνιανίκη, σύζυγο σεσημασμένου αλητόμουτρου, αρχιμαφιόζου, μεγαλοκαλλιεργητή φούντας, μαμουνολόγου, μελισσοκόμου και μεγαλεμπόρου καλασνικοφ που για χόμπι κρατάει σε ομηρία μπάτσους στο υπόγειο του σπιτιού του, η Λασιθιώτισα Σηφάκαινα που αν και σύζυγος του Σηφάκη με το παρατσούκλι «κολέγιο», χασισέμπορου, προστάτη νεαρών ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και χομπίστα κατσικοκλέφτη, είναι αγνή σαν πίνακας του Θεόφιλου,
η νεαρή Ηρακλειώτισα Μυρσίνη, κόρη του μακαρίτη μεγαλοκαλλιεργητή μπανάνας και τρύφυλου Μύρωνα που είχε το παρατσούκλι «νάτος νάτος ο καραμπινάτος» αλλά τελικά δολοφονήθηκε σε χαράδρα από οικογένεια ανταγωνιστικών συμφερόντων και σύζυγος του Νικολού του «φούντα» ο οποίος το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τη βγάζει στα βουνά φυλάγοντας πρόβατα και φυτεύοντας καναβουριές, καθώς επίσης
και η Λαμπιτώ από τον Άγιο Νικόλαο, σύζυγος «Μήτσου του Μέγα» τύπου γλοιώδους αλλά με επιρροή, μεγαλολαδέμπορα, μεγαλομπάτσου και μεγαλοπαράγοντα της περιοχής στο πρόσωπο του οποίου τρέφουν μεγάλο σεβασμό τον οποίο πληρώνουν αδρά οι μεγαλοκαλλιεργητές της περιοχή επειδή έχει δεσποτικό βύσμα και τους αφήνει στην μεγάλη τους ησυχία.
Την αρχική ιδέα συνέλαβε η Ζωνιανίκη η οποία συγκάλεσε κρυφά όλες τις συγχωριανές της αλλά και γυναίκες από τις γειτονικές περιοχές στο καφέ «καντούνι» όπου και τους πρότεινε την κήρυξη ερωτικής αποχής μέχρι οι άντρες τους να αποφασίσουν τη λήξη του πολέμου, την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και καλάσνικοφ. Οι συγκεντρωμένες αρχικά, και από φόβο, διαφωνούν, αλλά τελικά και χωρίς δισταγμούς πείθονται όταν και η Λαμπιτώ από τον Άγιο Νικόλαο με αποφασιστικότητα προσχωρεί στο σχέδιο της Ζωνιανίκης. Η απόφαση σφραγίστηκε με όρκο πάνω στο κρασί καθώς και με ένα ιστορικό ξενύχτι που ακολούθησε στο «χάραμα».
Παράλληλα, την επομένη το πρωί ακούστηκαν φωνές ενθουσιασμού από την περιοχή του Μυλοποτάμου, σημάδι πως το δεύτερο σκέλος του σχεδίου της Ζωνιανίκης πέτυχε, μιας και οι ηλικιωμένες γυναίκες -που ήταν κι αυτές στο κόλπο- είχαν κυριεύσει τις δύο στρατηγικής σημασίας χαράδρες της περιοχής, εκεί όπου βρίσκονταν το μεγαλύτερο μέρος των φυτειών και κρησφύγετο των καλάσνικοφ καθώς και το θησαυροφυλάκιο -το κοινό ταμείο- των δημοσίων χρημάτων με τα οποία οι άντρες τους οι ταριφόγεροι επιδοτούσαν τις κάθε είδους τοπικές επιχειρήσεις.
Στη σκηνή μπαίνει τώρα ο Χορός που αποτελείται από ηλικιωμένους άντρες και ακολουθεί ένας δεύτερος Χορός από ηλικιωμένες γυναίκες. Οι άντρες, εξοργισμένοι από την ανταρσία και την αποχή από το σεξ των γυναικών, έρχονται κρατώντας χύτρες, αναμμένους πυρσούς και σακουλάκια από τον «Καίσαρη». Οι γυναίκες από την άλλη πλευρά κρατάνε σταμνιά με νερό. Αρχίζει η αναμέτρηση. Οι άντρες απειλούν τις γυναίκες με τους πυρσούς τους, ενώ οι γυναίκες τούς κατατροπώνουν αδειάζοντας τα σταμνιά τους πάνω στις φωτιές των αντρών και τραγουδώντας ρυθμικά μαζί με τον Χορό το μεγάλο σουξέ της εποχής «δεν μου κάνεις ότι και να κάνεις…»
Στη σκηνή έρχεται ένας ηλικιωμένος Ζωνιανός ο Πρόβουλος ο χασικλάκιας, γνωστός και ως «ο προφητογέροντας», που παρά το παρατσούκλι είναι αξιοσέβαστο μέλος της τοπικής κοινωνίας, μέλος μιας δωδεκαμελούς επιτροπής διακεκριμένων μεγαλοκαλλιεργητών πολιτών, που είχε σκοπό τον αυστηρό έλεγχο της τοπικής οικονομίας. Ο Πρόβουλος σαν εκπρόσωπος της εκκλησίας και του Δήμου, προστάζει τους τοξότες και τους υδροχόους που τον ακολουθούν να συλλάβουν τις γυναίκες. Οι γυναίκες όμως δεν το επιτρέπουν.
Η Ζωνιανίκη και ο Πρόβουλος επιδίδονται σ’ έναν αγώνα λόγων, όπου ο γυναικείος Χορός παραστέκεται στη Ζωνιανίκη και ο αντρικός στον Πρόβουλο. Η Ζωνιανίκη επαναλαμβάνει στον Πρόβουλο την απόφαση των γυναικών να επιβάλουν την ειρήνη,
να σταματήσουν την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και καλάσνικοφ ενώ στην συνέχεια ο Πρόβουλος εκδιώκεται από τις γυναίκες. Η αποχή έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη και να την βαράει άγρια στα νεύρα των αντρών που έχουν αρχίσει να αισθάνονται πολύ βαριές τις συνέπειες με αποτέλεσμα να το ρίχνουν όλη την μέρα στον αμανέ την κλάψα και την μαστούρα και να γίνονται τα νούμερα και η ξεφτίλα ολόκληρης της λεβεντομάνας Κρήτης. Οι γυναίκες τους, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ζωνιανίκης
τους προκαλούν και τους έχουν στην απαξίωση και το φτύσιμο όσο γίνεται περισσότερο χωρίς όμως να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους.
Παράλληλα το σχέδιο των Κρητικών γυναικών έχει επιτυχία και στην γειτονική Σαντορίνη, με αποτέλεσμα να σταλεί στην Κρήτη αποστολή και ένας Σαντορινιός κήρυκας που ζητά να ορίσουν οι Αθηναίοι -που έχουν ένα ρόλο κάτι σαν τους Αμερικάνους σήμερα που είναι υπεράνω όλων- αντιπροσώπους για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις της ειρήνης. Οι Σαντορινιοί απεσταλμένοι και οι Αθηναίοι, κάνουν έκκληση στη Ζωνιανίκη να τους βοηθήσει στο συμβιβασμό. Η Ζωνιανίκη το πετυχαίνει με τη βοήθεια μιας καλλονής, της προσωποποιημένης -εθνικής- Συμφιλίωσης και Δίκαιης Κοινωνίας (κάτι σαν αυτά που λέει ο Πρόεδρος δηλαδή…)
Οι δύο αντιπροσωπείες, απορροφημένες από τα κάλλη της -εθνικής- Συμφιλίωσης και Δίκαιης Κοινωνίας που είναι πολύ ωραία γκόμενα, κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και η ειρήνη εξασφαλίζεται, ενώ το αίσιο τέλος σφραγίζεται με ένα συμπόσιο που παραθέτουν οι γυναίκες μέσα σε μια αποθέωση από τραγούδια και χορούς.
συγγραφέας – ιστορικό πλαίσιο
Το έργο αντιπροσωπεύει μια από τις καλύτερες στιγμές του Ανώνυμου Μπάτσου και αποτελεί την τελευταία προσπάθειά του να επικρατήσει η ειρήνη, μετά τους «Αχαρνής» (2001 μ.Χ.) έργο που περιγράφει την τραγωδία του χρηματιστηρίου και την «Ειρήνη» (2004 μ.Χ.) που περιγράφει τα δραματικά πολιτικά γεγονότα που ;ανέδειξαν την δεξιά στην εξουσία ύστερα από 20 χρόνια στην αντιπολίτευση. Από την «Ειρήνη» μέχρι τη «Ζωνιανίκη» έχουν διαδραματιστεί διάφορα πολιτικά γεγονότα: Η σύναψη της Νικιείου (νοικίου) ειρήνης το 2002 μ.Χ., η άμεση σχεδόν παραβίασή της και από τις δύο πλευρές, η απώλεια της -μονής- ονομασίας της ΠΓΔΜ του σπουδαιότερου γοήτρου Αθήνας, η καταστροφή της εκστρατείας κατά των νταβατζήδων και της διαπλοκής του 2005 μ.Χ., η αποστασία ενός μεγάλου μέρους της Αθηναϊκής συμμαχίας κυβερνητικών βουλευτών που -πανέξυπνα- στάθηκαν απέναντι σε κατοχυρωμένες κοινωνικές κατακτήσεις τις οποίες πήγε να καταλύσει την δεξιά κλπ., ενώ οι πληγές των αντιπάλων από την πρόσφατη διαδικασία για την εκλογή Προέδρου δεν άφηναν περιθώρια ούτε για ειρήνη ούτε για νέο πόλεμο. Όλοι δηλ. ήταν ηττημένοι αλλά ταυτόχρονα αμετανόητοι.
Κυριακή, Νοέμβριος 11, 2007
Κάλλιο αργά παρά ποτέ
ή
ώρα Καλλιόπης, γενικώς
σε διάφορους χρόνους
Κυριακή 4.11, ίντερνετ καφέ στην Εγνατία
Μου αρέσουν οι πόλεις. Μόνο που τα γούστα μου έχουν αλλάξει και ψάχνω, ακολουθώ, συμμετέχω σε διαφορετικά πράγματα πιά.
Μου αρέσουν οι πόλεις γιατί σε τέτοια εχω μεγαλώσει. Μόνο που λείπω καιρό και όσο να’ναι εχω συνηθίσει διαφορετικά. Και τα γούστα μου έχουν αλλάξει αρκετά τελευταία και το συνειδητοποίησα μένοντας για λίγες μέρες σε πόλη.
Δεν μπορώ πια την φασαρία, θέλω ήσυχα μέρη. Και δεν είναι που σε ένα μήνα θα γίνω μαμά. Ή, μπορεί και να είναι. Πάντως, δεν μπορώ την φασαρία, την αντάρα και το τζάμπα ξενύχτι -ο τάδε ,έμαθα χθες, οτι βγαίνει στις 02.00 το πρωί!! να τραγουδήσει τις κλαψούρες του!! ε, δεν είμαστε καλά..-
Παρατήρησα επίσης ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο «υποτονική» από την τελευταία φορά που την θυμάμαι. Δεν έχει τις μουσικές σκηνές και τα γκρουπάκια που περίμενα να δω (αλήθεια, τι συμβαίνει αγαπητοί;)
Πάντως τα γούστα μου έχουν αλλάξει…
Μου ταιριάζει ,πάλι, αυτήν την εποχή να ακούω dream theater . αλλά όχι δυνατά.
Μου αρέσει που τα τραγούδια είναι τεράστια και φχαριστιέμαι τα μπάσα τους
Και,
μου αρέσει που την χαϊδεύω και η Καλλιόπη ανταποκρίνεται.
Που της μιλάω πια και με ακούει. Και πρέπει να λέω αξιόλογα πράγματα.
Μου αρέσει που διαλέγουμε παρέα. Τι θα φάμε, που θα πάμε κλπ. Κι είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει. Που διαλέγουμε παρέα.
Μέσα σε ενάμιση χρόνο αισθάνομαι ότι έχω διανύσει δέκα.
Κι όχι επειδή κάνω «fast living». Απλά, ήταν απαραίτητο να «τρέξουν» και να ξεπεραστούν κάποια πράγματα.
Σάββατο 10.11
Το δράμα μιας (δραματικής) γυναίκας
ή παράτα... Μας
Είδατε τι έπαθε η Αννούλα για να θέλει να παίζει ταυτόχρονα με δύο άντρες;
Της λέγανε take side, αποφάσισε, πες μας επιτέλους ποιος σου κάνει -έστω για την ώρα κυρά μου, δε σου είπαμε να τονε πάρεις και προίκα- τίποτα η Αννούλα.
(μωρή, γεννάς, το έχεις πάρει χαμπάρι;) Τίποτε αυτή. Έκανε την παλαβή (δηλαδή νόμιζε ότι κάνει την έξυπνη) Ήθελε και τον ψηλό ήθελε και τον χοντρό.
Μέχρι το παρά ένα, μούγκα η Αννούλα. Και με τον έναν και με τον άλλον. Ραντεβουδάκια από δω, ραντεβουδάκια από κει. Μέχρι που ήρθε η κακιά η ώρα γιατί και οι άντρες ,μπορεί να είναι αγαθοβιόληδες, αλλά έχουνε κι αυτοί τα όρια τους. Μέχρι να τα πάρουνε και μη ξέρεις που να πας να κρύψεις τα μούτρα σου. Γι’ αυτό άλλωστε είναι και άντρες και δεν είναι καμπαρετζούδες της Βυρητού.
Το μήνυμα πάντως είναι ότι σε αυτή τη ζωή πρέπει ,κάποια στιγμή, πριν το ακριβώς, να επιλέγεις. Και να λες, με τούτον εδώ κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.
το μήνυμα είναι κι ενα άλλο, οτι σε τούτη την ζωή δεν μπορείς ν'αγιάσεις.
ακόμη , ή πόσο μάλλον αν υποθέσουμε οτι έχεις καλές προθέσεις ή το "ανικανοποίητο".
πρέπει να πέρνεις μεριά. ή να κάνεις την δικιά σου.
βάρδα πάντως και σε πάρουνε χαμπάρι οτι είσαι πειναλέος και της γύρας... τότε σκουραίνουνε τα πράματα.
Τραγική ψυχρολουσία πάντως αυτή της Διαμαντοπούλου.
Ρε άμε και στο ανάθεμα κυρά μου, που μας έπρηξες τ’….
Και να σε φτύνει ένας άντρας, πάει στο διάολο.. το να σε φτύνουνε όμως δύο ταυτόχρονα .. ε, είναι βαρύ
σήμερα
Φυσικά και έκανα το καθήκον μου σήμερα. είπαμε, σ’ αυτή τη ζωή πρέπει να διαλέγεις. Και να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου.
Τώρα, απο δω και πέρα δηλαδή, να δούμε την επόμενη μέρα.
Μου άρεσε πάντως, μου αρέσει που ο κόσμος συνερευσε να ψηφίσει μαζικά. μου αρέσουν οι συμμετοχικές διαδικασίες. να βγαίνει ο κόσμος απο το σπίτι του και να συμμετέχει ενεργά στα κοινά. να αισθάνεται, να του δημιουργείται η αίσθηση της συμμετοχής.
της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες μιας ευνομούμενης πολιτείας. ε, όσο να'ναι με κάτι τέτοια, ξεπερνάμε συνωμοτικές νοοτροπίες του παρελθόντος. μου άρεσε επίσης που είδα ήρεμους ανθρώπους να κάνουν τυπικά το καθήκον τους, κι οχι αγριεμένες φάτσες με διαθεση φιλονικίας τις οποίες αντικρίζαμε στο παρελθόν.
Άσχετο, αλλά όλοι μας , έστω αρκετοι, καθημερινά, καλούμαστε να κάνουμε ενα σωρό επιλογές, να αντιμετωπίσουμε ενα σωρό διλλήματα (κάποιοι δουλευουν ακριβώς γι αυτό, για να δημιουργούν διλλήματα προς αντιμετώπιση και προβληματισμό!), βρισκόμαστε εν μέσω συρράξεων και μας λένε "take side και φυλάξου", και, νομίζω οτι ενας πάγιος πόλεμος είναι αυτός μεταξύ νυχτόβιων (με οτι αυτό σημαινει) και ημερήσιων τύπων (με οτι αυτό σημαίνει)
ώρα Καλλιόπης, γενικώς
σε διάφορους χρόνους
Κυριακή 4.11, ίντερνετ καφέ στην Εγνατία
Μου αρέσουν οι πόλεις. Μόνο που τα γούστα μου έχουν αλλάξει και ψάχνω, ακολουθώ, συμμετέχω σε διαφορετικά πράγματα πιά.
Μου αρέσουν οι πόλεις γιατί σε τέτοια εχω μεγαλώσει. Μόνο που λείπω καιρό και όσο να’ναι εχω συνηθίσει διαφορετικά. Και τα γούστα μου έχουν αλλάξει αρκετά τελευταία και το συνειδητοποίησα μένοντας για λίγες μέρες σε πόλη.
Δεν μπορώ πια την φασαρία, θέλω ήσυχα μέρη. Και δεν είναι που σε ένα μήνα θα γίνω μαμά. Ή, μπορεί και να είναι. Πάντως, δεν μπορώ την φασαρία, την αντάρα και το τζάμπα ξενύχτι -ο τάδε ,έμαθα χθες, οτι βγαίνει στις 02.00 το πρωί!! να τραγουδήσει τις κλαψούρες του!! ε, δεν είμαστε καλά..-
Παρατήρησα επίσης ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο «υποτονική» από την τελευταία φορά που την θυμάμαι. Δεν έχει τις μουσικές σκηνές και τα γκρουπάκια που περίμενα να δω (αλήθεια, τι συμβαίνει αγαπητοί;)
Πάντως τα γούστα μου έχουν αλλάξει…
Μου ταιριάζει ,πάλι, αυτήν την εποχή να ακούω dream theater . αλλά όχι δυνατά.
Μου αρέσει που τα τραγούδια είναι τεράστια και φχαριστιέμαι τα μπάσα τους
Και,
μου αρέσει που την χαϊδεύω και η Καλλιόπη ανταποκρίνεται.
Που της μιλάω πια και με ακούει. Και πρέπει να λέω αξιόλογα πράγματα.
Μου αρέσει που διαλέγουμε παρέα. Τι θα φάμε, που θα πάμε κλπ. Κι είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει. Που διαλέγουμε παρέα.
Μέσα σε ενάμιση χρόνο αισθάνομαι ότι έχω διανύσει δέκα.
Κι όχι επειδή κάνω «fast living». Απλά, ήταν απαραίτητο να «τρέξουν» και να ξεπεραστούν κάποια πράγματα.
Σάββατο 10.11
Το δράμα μιας (δραματικής) γυναίκας
ή παράτα... Μας
Είδατε τι έπαθε η Αννούλα για να θέλει να παίζει ταυτόχρονα με δύο άντρες;
Της λέγανε take side, αποφάσισε, πες μας επιτέλους ποιος σου κάνει -έστω για την ώρα κυρά μου, δε σου είπαμε να τονε πάρεις και προίκα- τίποτα η Αννούλα.
(μωρή, γεννάς, το έχεις πάρει χαμπάρι;) Τίποτε αυτή. Έκανε την παλαβή (δηλαδή νόμιζε ότι κάνει την έξυπνη) Ήθελε και τον ψηλό ήθελε και τον χοντρό.
Μέχρι το παρά ένα, μούγκα η Αννούλα. Και με τον έναν και με τον άλλον. Ραντεβουδάκια από δω, ραντεβουδάκια από κει. Μέχρι που ήρθε η κακιά η ώρα γιατί και οι άντρες ,μπορεί να είναι αγαθοβιόληδες, αλλά έχουνε κι αυτοί τα όρια τους. Μέχρι να τα πάρουνε και μη ξέρεις που να πας να κρύψεις τα μούτρα σου. Γι’ αυτό άλλωστε είναι και άντρες και δεν είναι καμπαρετζούδες της Βυρητού.
Το μήνυμα πάντως είναι ότι σε αυτή τη ζωή πρέπει ,κάποια στιγμή, πριν το ακριβώς, να επιλέγεις. Και να λες, με τούτον εδώ κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.
το μήνυμα είναι κι ενα άλλο, οτι σε τούτη την ζωή δεν μπορείς ν'αγιάσεις.
ακόμη , ή πόσο μάλλον αν υποθέσουμε οτι έχεις καλές προθέσεις ή το "ανικανοποίητο".
πρέπει να πέρνεις μεριά. ή να κάνεις την δικιά σου.
βάρδα πάντως και σε πάρουνε χαμπάρι οτι είσαι πειναλέος και της γύρας... τότε σκουραίνουνε τα πράματα.
Τραγική ψυχρολουσία πάντως αυτή της Διαμαντοπούλου.
Ρε άμε και στο ανάθεμα κυρά μου, που μας έπρηξες τ’….
Και να σε φτύνει ένας άντρας, πάει στο διάολο.. το να σε φτύνουνε όμως δύο ταυτόχρονα .. ε, είναι βαρύ
σήμερα
Φυσικά και έκανα το καθήκον μου σήμερα. είπαμε, σ’ αυτή τη ζωή πρέπει να διαλέγεις. Και να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου.
Τώρα, απο δω και πέρα δηλαδή, να δούμε την επόμενη μέρα.
Μου άρεσε πάντως, μου αρέσει που ο κόσμος συνερευσε να ψηφίσει μαζικά. μου αρέσουν οι συμμετοχικές διαδικασίες. να βγαίνει ο κόσμος απο το σπίτι του και να συμμετέχει ενεργά στα κοινά. να αισθάνεται, να του δημιουργείται η αίσθηση της συμμετοχής.
της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες μιας ευνομούμενης πολιτείας. ε, όσο να'ναι με κάτι τέτοια, ξεπερνάμε συνωμοτικές νοοτροπίες του παρελθόντος. μου άρεσε επίσης που είδα ήρεμους ανθρώπους να κάνουν τυπικά το καθήκον τους, κι οχι αγριεμένες φάτσες με διαθεση φιλονικίας τις οποίες αντικρίζαμε στο παρελθόν.
Άσχετο, αλλά όλοι μας , έστω αρκετοι, καθημερινά, καλούμαστε να κάνουμε ενα σωρό επιλογές, να αντιμετωπίσουμε ενα σωρό διλλήματα (κάποιοι δουλευουν ακριβώς γι αυτό, για να δημιουργούν διλλήματα προς αντιμετώπιση και προβληματισμό!), βρισκόμαστε εν μέσω συρράξεων και μας λένε "take side και φυλάξου", και, νομίζω οτι ενας πάγιος πόλεμος είναι αυτός μεταξύ νυχτόβιων (με οτι αυτό σημαινει) και ημερήσιων τύπων (με οτι αυτό σημαίνει)
Πέμπτη, Νοέμβριος 08, 2007
Χίλιοι λόγοι να εγκαταλείπεις ένα τόπο (6.11.2007)
(8.11.2007) κι άλλοι τόσοι για να μένεις. και να επιμένεις
άπτε
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας περιοχής δηλαδή της χώρας εκτός Νόμου, ή μάλλον μιας περιοχής που ως γνωστό έχει τους δικούς της -άγραφους σαφώς- Νόμους.
Νόμους που δεν τολμά να αγγίξει κανείς. Νοοτροπίες που δεν τολμά να πλησιάσει πόσο μάλλον να αλλάξει κανείς.
Τοπικοί τσαμπουκάδες
Και βέβαια είναι αφελής όποιος νομίζει ότι πρόκειται για μια χούφτα γραφικών και χωρατατζήδων χωριατών που φυτεύουνε και καμιά φούντα δίπλα από τις μπανανιές για να περνάει η ώρα και να κάνουνε την πλάκα τους. (ο Μπαλζάκ στο βιβλίο του «Οι χωριάτες» περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον τρόπο λειτουργίας και την νοοτροπία αυτών των κουτοπόνηρων βρωμερών χωριατών που δεν τους βάζει το μάτι σου αλλά…)
Τα πράγματα είναι πολύ χοντρά κι αγριεμένα κι αυτό το γνωρίζει όλος ο κόσμος.
Η ύπαρξη τοπικής μαφίας με υπερτοπική δράση που στηρίζει και στηρίζεται από το σύστημα είναι γεγονός. Μιας μαφίας -που όπως κάθε τοπική, μόνο που αυτή στηρίζεται στο εμπόριο φούντας και μπάμ μπάμ πιστολιών, όπως άλλες στηρίζονται πχ στις τιμές των ενοικιαζομένων δωματίων ή της βαμβακοκαλλιέργειας- ανεβοκατεβάζει πολιτικούς, ανακηρύσσει και στηρίζει φρόντμεν επιχειρηματίες, ανοίγει και κλείνει μαγαζιά, μεταθέτει στον Έβρο ή «κατά τους βουρβούλους» όποιον τολμήσει και νομίσει ότι μπορεί να την ακουμπήσει, και καθορίζει γενικώς τους κανόνες του παιχνιδιού. Καλά, μην τρελαίνεστε με την λέξη «μαφία», δεν είναι δα και κάτι τόσο τραγική, για μια παρεούλα πρόκειται, μόνον που η συγκεκριμένη αρέσκεται σε αυτά τα παιχνίδια φόβου και εκφοβισμών.
Η αλαζονεία (είναι που) βλάπτει
Αυτό που επίσης είναι γεγονός είναι ότι την τελευταία τριετία η δράση αυτών των κυκλωμάτων έχει θεριέψει και δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Τα κολητιλίκια και η ανοχή είναι πλέον ξεδιάντροπά. Δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα και είναι αυτό που προκάλεσε πολύ κόσμο, κι’ άνοιξε ίσως τον ασκό του Αιόλου. Οι σχέσεις άλλωστε της δεξιάς και όσων την στηρίζουν (με το συμπάθιο αλλά έτσι είναι) και των παλαιοκαθεστωτικών νοοτροπιών του «ποιος είμαι εγω» έχουν αμφίδρομη σχέση αλληλοσυντήρησης με αυτές τις ομάδες. Άλλωστε, οι σχέσεις όσων εκπροσωπούν αυτές τις ομάδες είναι χωριό που φαίνεται…
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας Κολομβίας δηλαδή που «ανθεί» απροκάλυπτα στα νότια σύνορα της πατρίδας μου …
και παράλληλα σκέφτομαι κι άλλα πράματα και το πώς λειτουργούν στη χώρα μου,
και γράφω κουβεντούλες ..
Βλάχοι και καννίβαλλοι…
Α, ρε ελλαδίτσα, που νομίζεις ότι είσαι, ότι έγινες χώρα προοδευτική….
Αγριεμένοι υπάλληλοι και νωχελικά -βαριεστημένα- αφεντικά (κούνια που σας κούναγε both)
-Ρε άντε τράβα παραπέρα που θα μας κάνεις και μάθημα ηθικής
-Τουλάχιστο βούλωστο ρε λαμόγιο
… διάλογοι της καθημερινότητάς μου…
Σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις;
Αλήθεια, για την υπερβολή που μας δέρνει ως λαό, φταίει ο χρόνιος ραγιαδισμός μας;;
Εγώ θα ελευθερωθώ, εσύ να δούμε τι θα κάνεις..
Α, και που είσαι, άμα απευθύνεσαι σε μένα να έχεις τα μούτρα σου κάτω…
Έχει και η γελοιότητα τα όριά της
Η δημόσια ζωή μιμείται τα σήριαλ εποχής. Εγώ γράφω εύκολα ειρωνικά σχόλια. Οι άλλοι θα πουν ότι διαθέτω μειωμένη εθνική συνείδηση, ελλατωματική θρησκευτική πίστη. Οι αριστεροί «άλλοι» θα πουν ότι είμαι «κοσμοπολίτης», φερέφωνο της «νεοταξικής συνωμοσίας που αποσκοπεί στην αποδόμιση του ελληνισμού». Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση δεν έχει τίποτε να κάνει με πατρίδες, θρησκείες και ελληνισμούς. Έχει να κάνει με λεφτά. Με διανομή χρημάτων, με πολιτικές επιλογές. Που πάνε τα λεφτά, πως μοιράζεται ο κοινωνικός πλούτος.
Προχθές, στην πρώτη φθινοπωρινή βροχούλα, πλημμύρισαν οι δρόμοι μας, πνίγηκαν οι πόλεις. Τώρα δεν φουσκώνουν μόνο ρέματα, δεν πλημμυρίζουν τα υπόγεια στις γειτονιές, Τώρα, μόλις βρέξει, διακόπτεται η κυκλοφορία στην Πειραιώς, παραλύει η πόλη. Σε κάθε βροχή το ίδιο θλιβερό θέαμα. Δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί, κρατικές υπηρεσίες, κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Ποιος δεν ξεβουλώνει τα φρεάτια. Όταν βρέχει παραλύει η ζωή, όταν χιονίζει, όταν κάνει ζέστη, όταν κάνει κρύο, όταν φυσάει, παίρνουν φωτιά οι χωματερές, νέφος, δηλητηριάζονται οι κάτοικοι, παρασύρονται τα αυτοκίνητα στη θάλασσα, χτυπάνε τα καράβια στα παρατημένα λιμάνια. Όλη πια η ζωή εχει γίνει ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. Όταν δεν ξεβουλώνεις τα φρεάτια, δεν κάνεις εκδηλώσεις για τον Μέγα Αλέξανδρο. Τελεία. Δεν υπάρχουν λεφτά για το εμπόριο της παρέλασης.
Το ξέρουμε, τα πολλά λεφτά, τα εύκολα λεφτά, εκεί είναι, το θέμα, στις δημόσιες σχέσεις, στα event, στη σόου μπίζνες. Αλλά, συγνώμη, άμα δεν έχεις μετρό και μονάδα επεξεργασίας σκουπιδιών, δεν κάνεις τελετές. Εκτός αν κάνω λάθος. Αν πραγματικά η πατρίδα μας κινδυνεύει από τις συνωμοσίες. Τότε καλά κάνουμε και αγοράζουμε όπλα, καλά κάνουμε και σφυρηλατούμε το νεανικό φρόνιμα με μια επέτειο μάχης την μέρα. Έρχεται πόλεμος και ας αφήσουμε τις μαλακίες για Μητροπολιτικά πάρκα, ποδηλατοδρόμους, ανακύκλωση σκουπιδιών και περιβάλλον. Να καούν όλα να βρουν καμένη γη οι Τούρκοι.
Αποφασίστε. Που θέλετε να πηγαίνει το δημόσιο χρήμα. Κι αν εντέλει θέλετε λαμπρές τελετές για τον Βουκεφάλα, να βάζετε (να βγάζετε δηλαδή από την τσέπη σας) κι όχι με τα λεφτά του κράτους και τον μόχθο της κοινωνίας.
Αν πας ταξίδι στις άλλες χώρες, και στις πιο μικρές πόλεις και στα πιο απομακρυσμένα χωριά θα δείς στην άκρη του οικισμού ένα κτήριο πυροσβεστικής μ’ένα φρεσκοπλυμένο πυροσβεστικό όχημα απέξω. Ομάδες διαχείρισης κρίσεων λειτουργούν διαρκώς, με άφθονα τεχνολογικά μέσα, τα κράτη επενδύουν διαρκώς για την προστασία των πολιτών τους. όχι μόνο από τον πόλεμο. Το περασμένο καλοκαίρι η μισή Ελλάδα καιγόταν και διαπίστωνε ότι δεν υπάρχει κράτος. Οι δημοτικές αρχές σε αυτήν τη χώρα δεν μπορούν να μαζέψουν τα σκουπίδια, δεν ξεβουλώνουν τους δρόμους, είναι όμως παραδόξως καταχρεωμένες. Παίρνουν συνέχεια δάνεια, πέραν της κρατικής επιχορήγησης, τα χρέη τους ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν υποβάλλουν ισολογισμούς, παρανόμως, είναι χρεοκοπημένες. Δεν έχουν ένα πυροσβεστικό όχημα, έχουν όμως δημοτικές επιχειρήσεις. Είναι διοργανωτές συναυλιών και εκδηλώσεων, ιμπρεσάριοι καλλιτεχνών, έχουν δημοτικά ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, χτίζουν δημαρχιακά μέγαρα, μοιράζουν λεφτά, αγοράζουν ποδοσφαιρικές ομάδες, χτίζουν γήπεδα, κάνουν ντίλ με οικονομικούς παράγοντες, πουλάνε και νοικιάζουν γη, και πολύ καλά κάνουν, πλην όμως, που είναι, που διατίθεται, και που πάει το χρήμα. Κάθε δήμος εχει φτάσει στο σημείο να είναι μια μαύρη τρύπα που εξαφανίζει τον πλούτο της κοινωνίας και τον κατευθύνει σε κομματικά ταμεία, σε κομματικούς στρατούς, σε οργανωμένα συμφέροντα, σε αγορά δημοσιογραφικής προστασίας, σε αργομισθίες, σε σκάνδαλα. Αλλά δεν ξεβουλώνουν φρεάτια, δεν φτιάχνουν μονοπάτια δασοπυρόσβεσης, δεν αποψιλώνουν δέντρα. Διανέμουν χρήμα. Όσο πιο πολλοί είναι τόσο ευκολότερα χάνεται ο έλεγχος.
162 δήμους εχει η Αττική, όταν η Νέα Υόρκη είναι ένας εδώ και 100 χρόνια. 1032 οι δήμοι σε ολόκληρη την Ελλάδα, .όταν σε αντίστοιχες χώρες όπως η Σουηδία και η Βουλγαρία (για να συγκριθούμε με δυό χώρες με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο και διαφορετική νοοτροπία και πρόοδο της κοινωνίας) είναι λιγότεροι από 300. Δεκάδες χιλιάδες αιρετοί άρχοντες, εργολάβοι, επιτροπές, μισθοί, αποζημιώσεις, ντίλ με τον κοινωνικό πλούτο, δήμαρχοι, καναλάρχες, και βαρόνοι των μίντια. Ο λογαριασμός στην κοινωνία. Διανέμουν το κρατικό χρήμα.
Η πολιτική ενηλικίωση έρχεται μόνο αν συγκεκριμένα συζητήσουμε για επιλογές. Πολιτικές επιλογές. Όχι πια κουβέντες για παρελάσεις. Μόνο για χρήμα. Που πάνε τα λεφτά. Ίσως, είναι η μόνη συζήτηση που θα την καταλάβουν όλοι.
Το κειμενάκι είναι γραμμένο από τον Φώτη Γεωργελέ, για το τεύχος 188 της Athens voice, ελάχιστα «πειραγμένο» με δικά μου σχόλια
γιατί δεν έχουμε μόνο «Ζωνιανά»σε τούτη την χώρα αλλά και δήμους
και φιέστες , και τελετές .. και χρήμα, πολύ χρήμα…
να κρίνετε τους καταλήψιες με επιείκεια και χωρίς προκαταλήψεις.
Νομίζετε ότι δεν έχουν λόγους να εξεγείρονται οι μαθητές;;
Enough με τις στερήσεις του παρελθόντος σας,
Και τι πρέπει να κάνω εγω τώρα που εσύ πήγαινες στο σχολείο με το μουλάρι;
Άμα καβαλήσω κι εγω ένα θα μου λύσει τα σημερινά μου προβλήματα;
Ο κόσμος μας αντιμετωπίζει ,ακριβώς, όπως τον αντιμετωπίζουμε εμείς.
Με σοβαρότητα, με ειλικρίνεια, με αγένεια, με αδιαφορία, μας ξεπετάει όταν τον ξεπετάμε, μας προσπερνάει όταν τον προσπερνάμε.. κοκ
Κι αν δεν δώσεις, είναι αδύνατο να πάρεις
Παρασυρθήκαμε, (..) σε αρλουμπολογίες και σε ακυρωτικές λογικές (σε παράλογα πράματα ,εκτός πραγματικότητας, δηλαδή)
Δεν πειράζει. Σημασία έχει που το καταλαβαίνουμε πια, που φτάσαμε στο σημείο να γελάμε με τις βλακείες του παρελθόντος και βέβαια να προγραμματίζουμε το μέλλον. Που θα είναι όμορφο. Πόσο μάλλον με την Καλλιόπη παρέα.
Πήρε καιρό, πήρε καιρό και μοναξιά, αλλά τα καταφέρνουμε, να απαλλαγούμε από τις σκληρές εκφράσεις ,σε πρόσωπα και λόγια , και να ηρεμίσουμε.
Των Αρχαγγέλων σήμερα. Χρόνια πολλά.
Give some joy in our lives, smile darling
Δύο ευρώ (αποτιμήθηκε) η ψήφος στο Πασοκ….. Είχα καιρό να μάθω περί τα πασοκικά, και το άκουσα σήμερα και γέλασε το χείλι μου … σε καλό σας γελάσαμε πάλι….
άπτε
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας περιοχής δηλαδή της χώρας εκτός Νόμου, ή μάλλον μιας περιοχής που ως γνωστό έχει τους δικούς της -άγραφους σαφώς- Νόμους.
Νόμους που δεν τολμά να αγγίξει κανείς. Νοοτροπίες που δεν τολμά να πλησιάσει πόσο μάλλον να αλλάξει κανείς.
Τοπικοί τσαμπουκάδες
Και βέβαια είναι αφελής όποιος νομίζει ότι πρόκειται για μια χούφτα γραφικών και χωρατατζήδων χωριατών που φυτεύουνε και καμιά φούντα δίπλα από τις μπανανιές για να περνάει η ώρα και να κάνουνε την πλάκα τους. (ο Μπαλζάκ στο βιβλίο του «Οι χωριάτες» περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον τρόπο λειτουργίας και την νοοτροπία αυτών των κουτοπόνηρων βρωμερών χωριατών που δεν τους βάζει το μάτι σου αλλά…)
Τα πράγματα είναι πολύ χοντρά κι αγριεμένα κι αυτό το γνωρίζει όλος ο κόσμος.
Η ύπαρξη τοπικής μαφίας με υπερτοπική δράση που στηρίζει και στηρίζεται από το σύστημα είναι γεγονός. Μιας μαφίας -που όπως κάθε τοπική, μόνο που αυτή στηρίζεται στο εμπόριο φούντας και μπάμ μπάμ πιστολιών, όπως άλλες στηρίζονται πχ στις τιμές των ενοικιαζομένων δωματίων ή της βαμβακοκαλλιέργειας- ανεβοκατεβάζει πολιτικούς, ανακηρύσσει και στηρίζει φρόντμεν επιχειρηματίες, ανοίγει και κλείνει μαγαζιά, μεταθέτει στον Έβρο ή «κατά τους βουρβούλους» όποιον τολμήσει και νομίσει ότι μπορεί να την ακουμπήσει, και καθορίζει γενικώς τους κανόνες του παιχνιδιού. Καλά, μην τρελαίνεστε με την λέξη «μαφία», δεν είναι δα και κάτι τόσο τραγική, για μια παρεούλα πρόκειται, μόνον που η συγκεκριμένη αρέσκεται σε αυτά τα παιχνίδια φόβου και εκφοβισμών.
Η αλαζονεία (είναι που) βλάπτει
Αυτό που επίσης είναι γεγονός είναι ότι την τελευταία τριετία η δράση αυτών των κυκλωμάτων έχει θεριέψει και δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Τα κολητιλίκια και η ανοχή είναι πλέον ξεδιάντροπά. Δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα και είναι αυτό που προκάλεσε πολύ κόσμο, κι’ άνοιξε ίσως τον ασκό του Αιόλου. Οι σχέσεις άλλωστε της δεξιάς και όσων την στηρίζουν (με το συμπάθιο αλλά έτσι είναι) και των παλαιοκαθεστωτικών νοοτροπιών του «ποιος είμαι εγω» έχουν αμφίδρομη σχέση αλληλοσυντήρησης με αυτές τις ομάδες. Άλλωστε, οι σχέσεις όσων εκπροσωπούν αυτές τις ομάδες είναι χωριό που φαίνεται…
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας Κολομβίας δηλαδή που «ανθεί» απροκάλυπτα στα νότια σύνορα της πατρίδας μου …
και παράλληλα σκέφτομαι κι άλλα πράματα και το πώς λειτουργούν στη χώρα μου,
και γράφω κουβεντούλες ..
Βλάχοι και καννίβαλλοι…
Α, ρε ελλαδίτσα, που νομίζεις ότι είσαι, ότι έγινες χώρα προοδευτική….
Αγριεμένοι υπάλληλοι και νωχελικά -βαριεστημένα- αφεντικά (κούνια που σας κούναγε both)
-Ρε άντε τράβα παραπέρα που θα μας κάνεις και μάθημα ηθικής
-Τουλάχιστο βούλωστο ρε λαμόγιο
… διάλογοι της καθημερινότητάς μου…
Σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις;
Αλήθεια, για την υπερβολή που μας δέρνει ως λαό, φταίει ο χρόνιος ραγιαδισμός μας;;
Εγώ θα ελευθερωθώ, εσύ να δούμε τι θα κάνεις..
Α, και που είσαι, άμα απευθύνεσαι σε μένα να έχεις τα μούτρα σου κάτω…
Έχει και η γελοιότητα τα όριά της
Η δημόσια ζωή μιμείται τα σήριαλ εποχής. Εγώ γράφω εύκολα ειρωνικά σχόλια. Οι άλλοι θα πουν ότι διαθέτω μειωμένη εθνική συνείδηση, ελλατωματική θρησκευτική πίστη. Οι αριστεροί «άλλοι» θα πουν ότι είμαι «κοσμοπολίτης», φερέφωνο της «νεοταξικής συνωμοσίας που αποσκοπεί στην αποδόμιση του ελληνισμού». Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση δεν έχει τίποτε να κάνει με πατρίδες, θρησκείες και ελληνισμούς. Έχει να κάνει με λεφτά. Με διανομή χρημάτων, με πολιτικές επιλογές. Που πάνε τα λεφτά, πως μοιράζεται ο κοινωνικός πλούτος.
Προχθές, στην πρώτη φθινοπωρινή βροχούλα, πλημμύρισαν οι δρόμοι μας, πνίγηκαν οι πόλεις. Τώρα δεν φουσκώνουν μόνο ρέματα, δεν πλημμυρίζουν τα υπόγεια στις γειτονιές, Τώρα, μόλις βρέξει, διακόπτεται η κυκλοφορία στην Πειραιώς, παραλύει η πόλη. Σε κάθε βροχή το ίδιο θλιβερό θέαμα. Δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί, κρατικές υπηρεσίες, κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Ποιος δεν ξεβουλώνει τα φρεάτια. Όταν βρέχει παραλύει η ζωή, όταν χιονίζει, όταν κάνει ζέστη, όταν κάνει κρύο, όταν φυσάει, παίρνουν φωτιά οι χωματερές, νέφος, δηλητηριάζονται οι κάτοικοι, παρασύρονται τα αυτοκίνητα στη θάλασσα, χτυπάνε τα καράβια στα παρατημένα λιμάνια. Όλη πια η ζωή εχει γίνει ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. Όταν δεν ξεβουλώνεις τα φρεάτια, δεν κάνεις εκδηλώσεις για τον Μέγα Αλέξανδρο. Τελεία. Δεν υπάρχουν λεφτά για το εμπόριο της παρέλασης.
Το ξέρουμε, τα πολλά λεφτά, τα εύκολα λεφτά, εκεί είναι, το θέμα, στις δημόσιες σχέσεις, στα event, στη σόου μπίζνες. Αλλά, συγνώμη, άμα δεν έχεις μετρό και μονάδα επεξεργασίας σκουπιδιών, δεν κάνεις τελετές. Εκτός αν κάνω λάθος. Αν πραγματικά η πατρίδα μας κινδυνεύει από τις συνωμοσίες. Τότε καλά κάνουμε και αγοράζουμε όπλα, καλά κάνουμε και σφυρηλατούμε το νεανικό φρόνιμα με μια επέτειο μάχης την μέρα. Έρχεται πόλεμος και ας αφήσουμε τις μαλακίες για Μητροπολιτικά πάρκα, ποδηλατοδρόμους, ανακύκλωση σκουπιδιών και περιβάλλον. Να καούν όλα να βρουν καμένη γη οι Τούρκοι.
Αποφασίστε. Που θέλετε να πηγαίνει το δημόσιο χρήμα. Κι αν εντέλει θέλετε λαμπρές τελετές για τον Βουκεφάλα, να βάζετε (να βγάζετε δηλαδή από την τσέπη σας) κι όχι με τα λεφτά του κράτους και τον μόχθο της κοινωνίας.
Αν πας ταξίδι στις άλλες χώρες, και στις πιο μικρές πόλεις και στα πιο απομακρυσμένα χωριά θα δείς στην άκρη του οικισμού ένα κτήριο πυροσβεστικής μ’ένα φρεσκοπλυμένο πυροσβεστικό όχημα απέξω. Ομάδες διαχείρισης κρίσεων λειτουργούν διαρκώς, με άφθονα τεχνολογικά μέσα, τα κράτη επενδύουν διαρκώς για την προστασία των πολιτών τους. όχι μόνο από τον πόλεμο. Το περασμένο καλοκαίρι η μισή Ελλάδα καιγόταν και διαπίστωνε ότι δεν υπάρχει κράτος. Οι δημοτικές αρχές σε αυτήν τη χώρα δεν μπορούν να μαζέψουν τα σκουπίδια, δεν ξεβουλώνουν τους δρόμους, είναι όμως παραδόξως καταχρεωμένες. Παίρνουν συνέχεια δάνεια, πέραν της κρατικής επιχορήγησης, τα χρέη τους ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν υποβάλλουν ισολογισμούς, παρανόμως, είναι χρεοκοπημένες. Δεν έχουν ένα πυροσβεστικό όχημα, έχουν όμως δημοτικές επιχειρήσεις. Είναι διοργανωτές συναυλιών και εκδηλώσεων, ιμπρεσάριοι καλλιτεχνών, έχουν δημοτικά ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, χτίζουν δημαρχιακά μέγαρα, μοιράζουν λεφτά, αγοράζουν ποδοσφαιρικές ομάδες, χτίζουν γήπεδα, κάνουν ντίλ με οικονομικούς παράγοντες, πουλάνε και νοικιάζουν γη, και πολύ καλά κάνουν, πλην όμως, που είναι, που διατίθεται, και που πάει το χρήμα. Κάθε δήμος εχει φτάσει στο σημείο να είναι μια μαύρη τρύπα που εξαφανίζει τον πλούτο της κοινωνίας και τον κατευθύνει σε κομματικά ταμεία, σε κομματικούς στρατούς, σε οργανωμένα συμφέροντα, σε αγορά δημοσιογραφικής προστασίας, σε αργομισθίες, σε σκάνδαλα. Αλλά δεν ξεβουλώνουν φρεάτια, δεν φτιάχνουν μονοπάτια δασοπυρόσβεσης, δεν αποψιλώνουν δέντρα. Διανέμουν χρήμα. Όσο πιο πολλοί είναι τόσο ευκολότερα χάνεται ο έλεγχος.
162 δήμους εχει η Αττική, όταν η Νέα Υόρκη είναι ένας εδώ και 100 χρόνια. 1032 οι δήμοι σε ολόκληρη την Ελλάδα, .όταν σε αντίστοιχες χώρες όπως η Σουηδία και η Βουλγαρία (για να συγκριθούμε με δυό χώρες με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο και διαφορετική νοοτροπία και πρόοδο της κοινωνίας) είναι λιγότεροι από 300. Δεκάδες χιλιάδες αιρετοί άρχοντες, εργολάβοι, επιτροπές, μισθοί, αποζημιώσεις, ντίλ με τον κοινωνικό πλούτο, δήμαρχοι, καναλάρχες, και βαρόνοι των μίντια. Ο λογαριασμός στην κοινωνία. Διανέμουν το κρατικό χρήμα.
Η πολιτική ενηλικίωση έρχεται μόνο αν συγκεκριμένα συζητήσουμε για επιλογές. Πολιτικές επιλογές. Όχι πια κουβέντες για παρελάσεις. Μόνο για χρήμα. Που πάνε τα λεφτά. Ίσως, είναι η μόνη συζήτηση που θα την καταλάβουν όλοι.
Το κειμενάκι είναι γραμμένο από τον Φώτη Γεωργελέ, για το τεύχος 188 της Athens voice, ελάχιστα «πειραγμένο» με δικά μου σχόλια
γιατί δεν έχουμε μόνο «Ζωνιανά»σε τούτη την χώρα αλλά και δήμους
και φιέστες , και τελετές .. και χρήμα, πολύ χρήμα…
να κρίνετε τους καταλήψιες με επιείκεια και χωρίς προκαταλήψεις.
Νομίζετε ότι δεν έχουν λόγους να εξεγείρονται οι μαθητές;;
Enough με τις στερήσεις του παρελθόντος σας,
Και τι πρέπει να κάνω εγω τώρα που εσύ πήγαινες στο σχολείο με το μουλάρι;
Άμα καβαλήσω κι εγω ένα θα μου λύσει τα σημερινά μου προβλήματα;
Ο κόσμος μας αντιμετωπίζει ,ακριβώς, όπως τον αντιμετωπίζουμε εμείς.
Με σοβαρότητα, με ειλικρίνεια, με αγένεια, με αδιαφορία, μας ξεπετάει όταν τον ξεπετάμε, μας προσπερνάει όταν τον προσπερνάμε.. κοκ
Κι αν δεν δώσεις, είναι αδύνατο να πάρεις
Παρασυρθήκαμε, (..) σε αρλουμπολογίες και σε ακυρωτικές λογικές (σε παράλογα πράματα ,εκτός πραγματικότητας, δηλαδή)
Δεν πειράζει. Σημασία έχει που το καταλαβαίνουμε πια, που φτάσαμε στο σημείο να γελάμε με τις βλακείες του παρελθόντος και βέβαια να προγραμματίζουμε το μέλλον. Που θα είναι όμορφο. Πόσο μάλλον με την Καλλιόπη παρέα.
Πήρε καιρό, πήρε καιρό και μοναξιά, αλλά τα καταφέρνουμε, να απαλλαγούμε από τις σκληρές εκφράσεις ,σε πρόσωπα και λόγια , και να ηρεμίσουμε.
Των Αρχαγγέλων σήμερα. Χρόνια πολλά.
Give some joy in our lives, smile darling
Δύο ευρώ (αποτιμήθηκε) η ψήφος στο Πασοκ….. Είχα καιρό να μάθω περί τα πασοκικά, και το άκουσα σήμερα και γέλασε το χείλι μου … σε καλό σας γελάσαμε πάλι….
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)