Αχ κουνελάκι κουνελάκι …(τρύπες γιατί τρυπάς)

Τα λέμε και (ευτυχώς) γελάμε «στον τόπο» που ζω,
βρε λες αυτά που δεν κατάφερε ο (πα)Τατούλης ως (if)υπουργός, να τα καταφέρει ως αουτσάιντερ; ως αν αντιπολιτευόμενος στην κυβέρνηση;…. και αναφέρομαι στα σχόλιά του σχετικά με τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις που εντοπίζει στις διαδικασίες αποκατάστασης του στεγάστρου του Ακρωτηρίου κατά την διάρκεια της διετούς θητείας Βουλγαράκη στο Υπ.Πο.


Ορμόμενος από την αντιμετώπιση που είχε από τους συναδέλφους του κατά την διάρκεια της υπουργικής του θητείας,
ο Βύρωνας λέει ότι «μου κάνατε την μούρη κρέας γι’αυτό και θα σας αλλάξω τον αδόξαστο στην κόντρα και στην επίθεση»


Το ίδιο όμως μπορεί να κάνει και ο Τατούλης τον οποίο επίσης αφήσανε μοναχό του να βγάλει το φίδι από την τρύπα, όταν επι υπουργίας του κατέρρευσε το βιο(εγ)κλιματικό στέγαστρο του Ακρωτηρίου Σαντορίνης, χωρίς ο ίδιος να έχει καμιά εμπλοκή στο θέμα, μιας και ήταν ένα έργο το οποίο κόντευε να ολοκληρωθεί.
Τότε λοιπόν, κι επειδή δεν ήταν αδύνατο να του καταλογιστούν ευθύνες σχετικά με το έργο (την ανάθεση, την εκτέλεση, επίβλεψη κλπ) του την «πέσανε» διότι ήταν ,λέει, δικιά του η απόφαση να επαναλειτουργήσει ο χώρος. Τι σημαίνει αυτό;
Ότι ο αρχαιολογικός χώρος ήταν ήδη κλειστός για δύο χρόνια λόγο των εκτελούμενων εργασιών κατασκευής του στεγάστρου, γεγονός το οποίο προβλημάτιζε την τοπική κοινωνία αλλά και την διεθνή Πανεπιστημιακή κοινότητα με δεδομένη την σπουδαιότητα του χώρου. Υπ’αυτές τις συνθήκες και με αντικείμενο την επαναλειτουργία του χώρου είχε πραγματοποιηθεί τον Μάρτη του 2005 συνάντηση στην Σαντορίνη όπου και συμφωνήθηκε –συγκεκριμένα μέσα σε κοντέινερ στο Ακρωτήρι- μεταξύ του υπουργείου και της Κοινοπραξίας, να γίνουν όλα τα απαραίτητα «μαζέματα» ώστε ο χώρος να μην πολυθυμίζει εργοτάξιο, και να ξανανοίξει σε ένα μεγάλο μέρος του στο κοινό. Μάλιστα για τα «μαζέματα» (επειδή δηλαδή της ανοίξανε καινούργιες -εκτός προγράμματος- δουλειές η Κοινοπραξία είχε ζητήσει επιπλέον 3 εκατομμύρια ευρώ(!) για να κάνει τα μαζέματα που της ζητήθηκαν. Αλλιώς, δεν κουνάγανε ρούπι. Το οκ. έπεσε, τα «μαζέματα» έγιναν, ο χώρος άνοιξε, οι επισκέπτες πολύ γουστάρανε που βολτάρανε στην αρχαία πολιτεία, το κράτος έπαιρνε από τους τουρίστες το μισό εισιτήριο γιατί τους έδειχνε ,λέει την μισή ανασκαφή (τι φιλότιμο αυτό το κράτος….) οι τοπική οικονομία «ανθούσε» γιατί πουλάγαμε κανα μπουκαλάκι νερό και καναν γιαρμά παραπάνω και όλα γενικώς πήγαιναν ρολόι μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής 23.9.2005 όπου στην 13.30 (Και Ύστερα Από Μέρες Ανησυχητικών Τριγμών που άλλοτε αποδίδονταν στην φαντασία των εργαζομένων κι άλλοτε στο ότι η κατασκευή ήτανε χαριτωμένη που τεντωνότανε) με ένα ξαφνικό φρουουουούπ και φσίιιιτ μποίγκ, πάρτο κάτω το πολυβραβευμένο βιο(εγ)κλιματικό.
Η -επι του παρόντος- ουσία ποια είναι; Ότι ο Τατούλης από την καλή (και γενναιόδωρη οικονομικά είναι η αλήθεια…) καρδιά είπε το οκ. στο άνοιγμα της ανασκαφής. Που να ήξερε ότι το στέγαστρο θα σωριαζόταν; Όταν σωριάστηκε πάντως έμεινε μόνος να απολογείται για τα μπάζα. Κάτι που καθώς φάνηκε τους φύλαγε.
Α, ξέχασα να πώ ότι ο Τατούλης ,τότε, ήταν (if)υπουργός, μιας και υπουργός Πολιτισμού επι φσίιιιιτ μποιγκ ήταν ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ο οποίος επειδή το πρωθυπουργιλίκι είναι πολύ χασομέρικη δουλειά και σου αφήνει το περιθώριο να καβατζάρεις άλλη μια θέση στο δημόσιο και να κονομάς ένα μισθό παραπάνω, είχε αναλάβει και αυτό το πόστο. Σύμφωνα δε με άλλες πληροφορίες ο Πρωθυπουργός είχε αναλάβει και την θέση του Υπουργού Πολιτισμού λόγο κόμπλεξ και προκειμένου να αποδείξει οτι ξέρει από τέχνες μιας και μια ζωή μπακαλόπαιδο τον ανέβαζαν μπουνταλά τον κατέβαζαν κι’είπε λοιπόν να ο άνθρωπος να αποδείξει ότι τις τέχνες τις παίζει κομπολόι…

very happy situation

Very happy, very happy situation απόψε ο Λαζόπουλος.
Σε πολύ καλά κέφια, έμπνευση και φόρμα και.. πολύ τη φχαριστήθηκα την αποψινή εκπομπή. Έχει έναν τρόπο να εκφράζει αυτό που αισθανόμαστε..
Πως το είπε αυτό με την «κοντή ιστορία»; καλό…


Εχω ξεκινήσει ένα σωρό κειμενάκια και δεν εχω προλάβει να ολοκληρώσω κανένα…
οπώτε, δεν παίζουμε με καμια φωτογραφία; …







«over my body» Marlon Brando as Don Vito Corleone in «The godfather» Part 1, 1972, of Francis Ford Coppola










«Μου έθιξαν το όνομα και την τιμή μου, μόνο διά φυσικού θανάτου θα σωπάσω» Βύρων Πολύδωρας, πρώην υπουργός, πρωτοπαλίκαρο στο αντάρτικο ενάντια στην δεξιά.

Δηλαδη, τωρα περναω την κριση των 30;

Πίσω από τα κειμενάκια, και τις απόψεις και τις γνώμες τις καθημερινές, υπάρχουν άνθρωποι. Που ζουν στον κόσμο και στον κόσμο τους. Και αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα ολονών και την καθημερινότητα την δικιά τους.
Πίσω από τα κείμενα και τις απόψεις υπάρχουν άνθρωποι που ζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να είναι και να διατηρούνται ζωντανοί, για να μπορούν κιόλας να γράφουν και καλύτερα.
Πίσω από τα κείμενα υπάρχουν άνθρωποι που όταν δεν γράφουν ζουν. Και τα κείμενα σαφώς αποτελούν ένα μικρό κομμάτι της ζωής τους.
Δεν είναι ,δεν πρέπει και δεν γίνεται να είναι, ούτε το άλφα ούτε το ωμέγα τους.



Και δεν βρίσκω τον λόγο γιατί -εδώ και γενικώς- «πρέπει» να διαιρώ τον εαυτό μου σε κομμάτια, και την μια να είμαι αυτό και την άλλη εκείνο.
Τώρα πχ γράφω ένα αιχμηρό κείμενο στο οποίο «δεν είμαι» πουθενά, δεν υπάρχει τίποτε πίσω από αυτό, ύστερα είμαι τυπική επαγγελματίας που διεκπεραιώνω την δουλειά μου προσθέτοντας «κομμάτια της προσωπικότητάς μου», ύστερα είμαι μανούλα που προσπαθεί να θηλάσει το μωρό της και να μαγειρέψει κανα φαί της προκοπής (γιατί μέχρι πρότινος ήμουν τεμπέλα και αχαΐρευτη και δεν κοίταζα να κάνω ένα απλό έστω φαί να βάζω στο στόμα μου), μετά είμαι σύντροφος τρυφερή και γεμάτη κατανόηση, μετά επιμελής νοικοκυρά, καλοσυνάτη γειτόνισσα, εγκάρδια φίλη κλπ.
Γιατί πρέπει ολ’αυτά που εκ των πραγμάτων είμαι να τα κόβω κομμάτια και να τραβάω παχιές διαχωριστικές γραμμές; αφού είμαι ολ αυτά ταυτόχρονα και αδιαίρετα.
Έτσι κι εδώ. Την μια είμαι, θέλω, χρειάζομαι, έχω, κρίνω, τοποθετούμαι, νομίζω, προχωρώ. Παράλληλα.
Πολύ απλά θέλω να πώ ότι ξεπερνώ με τον πλέον φυσιολογικό τρόπο
-και κουνάω το κεφάλι μου για πλάνες στις οποίες έχω κι έχουμε όλοι υποπέσει- πολλούς και (α)διάφορους διαχωρισμούς που άλλοι μας επιβλήθηκαν κι άλλους τους επιβάλλαμε από μόνοι μας.
Αδιαίρετα, είμαι κομμάτι και δίνω ένα κομμάτι μου σε ολ’αυτά.
Και την ώρα που θα κρατάω το μωρό μου αγκαλιά, φυσικά θα βλέπω και θα κρίνω το τι συμβαίνει γύρω μου. Πιο καθαρά και με μεγαλύτερη διαύγεια, αλλά και αγωνία για την επόμενη μέρα. για το μέλλον, για την -κάθε- προοπτική. Και θα θέλω να είμαι καλύτερη.


Μην τα σνομπάρετε καθόλου
Καλά τα λένε τα ζώδια, πόσο μάλλον το δικό μου το περίεργο. Αυτήν η εποχή ,λέει, θα πρέπει να με εμπνεύσει και να στραφώ στην ομαδική δουλειά και δημιουργία και να αφήσω τις μοναχικές δραστηριότητες.
Ξέρετε τι χρήσιμα είναι τα ζώδια και οι αστροπροβλέψεις; Πολύ καμιά φορά..

Πρωτ’ απ’όλα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι λέξεις και οι έννοιες που χρησιμοποιούνται είναι πολύ προχωρημένες και εστιάζουν στην ουσία των πραγμάτων και των ανθρώπινων χαρακτήρων. Μαθαίνεις δηλαδή ψυχολογία από τα ζώδια, όση δε μαθαίνεις ούτε από το κουρμπέτι ούτε από άλλα, τα -και καλά- επι του αντικειμένου αναγνώσματα.
Και δεν λέω φυσικά ότι πρέπει να «πιστεύουμε» στα αστρολογικά που διαβάζουμε, ούτε βέβαια να χαράσσουμε πλώρη στη ζωή και την καθημερινότητά μας από το τι «προβλέπουν» τα άστρα, θεωρώ όμως ότι η αστροαναγνώσεις και αναλύσεις σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να μας δώσουν μπόλικη συμπυκνωμένη φιλοσοφία.
Να μας κάνουν να σκεφτούμε παραμέτρους, παράγοντες και συνισταμένες στις οποίες δεν θα πήγαινε το μυαλό μας. Γι αυτό ,λέω, καλό και χρήσιμο και οφέλημο είναι να ρίχνουμε που και πού καμιά ματιά στα στρο-λογικά, απενοχοποιημένοι από σύνδρομα και συμπλέγματα του παρελθόντος -και κακών συναναστροφών(!)- που ήθελαν επιρρεπείς, ονειροπαρμένους η φεγγαροχτυπημένους όσους … κοιτάνε τα άστρα!
Α, ναι, όταν διαβάζω διαβάζω… και δεν αφήνω κανένα ζώδιο παραπονεμένο. Δεν «κοιτάω» μόνο τους υδροχόους. Δεν αφήνω δηλαδή καμιά «θεωρία» να πάει χαμένη. Από όλες τις ζωδιακές αστροπροβλέψεις κάτι καλό βρίσκεις, μια ενδιαφέρουσα συμβουλή που σου ταιριάζει για την ημέρα ή την εποχή, ας πούμε.



καλωστο το ασπρουλιάρικο
Προχθές «πέτυχα» το εκπληκτικό (για μένα, για άλλους απλή καθημερινότητα)
Είδα ένα νεογέννητο προβατάκι! Ένα προβατάκι που γεννήθηκε με απόλυτα φυσιολογικό τρόπο. Και μου έκανε τόση εντύπωση που λεπτά μετά την γέννησή του προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του και να θηλάσει ,όρθιο, την μαμά του.
Επίσης (είπαμε, εμένα εκπλήσσουν αυτά, οι άλλοι προφανώς ξέρουν) μου έκανε εντύπωση που το προβατάκι ήταν ολόλευκο και ολόστεγνο στη άσπρη γούνα του, ούτε αίματα και τέτοια ανατριχιαστικά ούτε τίποτε. Τόσο υγιές σκηνικό… τι χαρούμενη, χαριτωμένη και συγκινητική εικόνα…


Εμάς, από την άλλη, πως μας «πλαστικοποιήσανε» τόσο πολύ μου λές; Πως μας απομακρύνανε από το φυσιολογικό και την φύση;




με παρέσυρε το ρέμα
άσχετο εντελώς, αλλά το αισθάνθηκα σήμερα το πρωί,
πάλι καλά που επιστρέφει στα πάτρια ο Χριστόδουλος και γλίτωσε απ’ τον Τζάνκι…
δεν μπορώ να κρίνω επιστημονικά, παρά μόνον με το ένστικτό μου
αλλά πιστεύω ότι καλύτερα θα έκανε την δουλειά του στον Ευαγγελισμό
διότι πέρα από το ότι θα ήτανε στην πατριδούλα, ο Ευαγγελισμός έχει τους καλύτερους γιατρούς, ο ίδιος θα έδειχνε ότι επιθυμεί να έχει ίση αντιμετώπιση με τους «υπόλοιπους χριστιανούς» ενώ θα ήτανε και δυό βήματα από το σπίτι και την δουλειά του


α, και τώρα που είπα για Ευαγγελισμό,
να μην ξεχάσω απόψε να δω τον Ευαγγελάτο
τι πράμα; τζάμπα κάνουνε πλαστικές και συσφικτικές και λιποαναροφιτικές και οοόυουπσαβιτ και λίφτ ιτ α λιτλ μόρ απ επεμβάσεις στα κρατικά νοσοκομεία;;
-γλιτώνοντας δηλ. τα νοσήλια των ιδιωτικών;- από πότε ρε παιδιά και δεν το πήραμε χαμπάρι;

κι απ' τα πολλά σου λεγε λεγε..

Αυριανή: Τον Ιούνιο του 1997 σε συνέντευξή του στο «ΚΛΙΚ» ο Γιωργάκης δήλωσε: «να καλλιεργούν ελεύθερα χασίς στα σπίτια τους οι χρήστες»
Ρωτάμε όλους αυτούς που στηρίζουν τον Γιωργάκη: αν δεν ήταν βουλευτές και συνδικαλιστές τι δουλειά θα έκαναν;
Νέες δημοσκοπήσεις: με αρχηγό τον Βενιζέλο το Πασοκ κερδίζει τον Καραμανλή



Πάλι καλά
Προφανώς δεν εχει πεί καινούργιες ανισορροπίες ο πρόεδρος γι αυτό και το βαθύ ψάξιμο εν έτη 1997 (! δέκα χρόνια πρίν) σε τότε δηλώσεις του. κάτι είναι κι αυτό…

Προχθές πάντως ο Γιάννης Μαρίνος σε άρθρο του για το θέμα έλεγε πως την ίδια άποψη ,για αποποινικοποίηση (για από-πονικοποίηση μιλάμε όχι για νομιμοποίηση και χρήση «ελεύθερη κι ωραία») είχαν εκφράσει στο παρελθόν δεκάδες διαπρεπείς επιστήμονες οι οποίοι εν συνεχεία και κρίνοντας παραμέτρους της χρήσης κάνναβης άλλαξαν γνώμη. Και τάσσονται πλέον απέναντι στην αποποινικοποίηση της καννάβεως.. διότι λέει εθίζει και αποβλακώνει περισσότερο σε σχέση με τα σκληρά. Και ούτως ή άλλως, σαν ναρκωτικό που είναι, σε βάζει σε ένα πολύ παθέτικ τριπάκι,
σου καταστρέφει το υγειές μυαλό δημιουργεί περίεργες σκέψεις, καταστρέφει τις υγειής κπλ.


Προφανώς όμως μόνο τον «Γιωργάκη» κυνηγούν πράγματα που εχει πει…
αλλά, είπαμε, είναι να μην είσαι στη σέντρα….


Ρωτάω όλους αυτούς που στηρίζουν τον Βενιζέλο: αν δεν ήταν προφέσορες και καλοπληρωμένοι μεγαλοκαθηγητάδες, τι δουλειά θα έκαναν (διότι ως γνωστό οι διανοούμενοι είναι κομμάτι ανεπρόκοποι και τεμπελχανάδες και τα χέρια τους «δεν πιάνουν» αλλά «τα πιάνουν») και με τι κριτήρια κάνουν την δουλειά που κάνουν;

Νέες δημοσκοπήσεις: με αρχηγό τον Πολύδωρα (ή τον πα-Τατούλη) το Πασοκ κερδίζει τον Καραμανλή

Ρε που έχουμε φτάσει… να αντιπολιτευόμεθα την Αυριανή…..



Τι θα έκανα χωρίς εσένα;
Νέα κόντρα σημειώθηκε μεταξύ στελεχών του ΠΑΣΟΚ με το ξεκίνημα μιας ακόμη δημιουργικής εβδομάδας ύστερα από ένα βροχερό και μελαγχολικό Σαββατοκύριακο που πολύ ψυχοπλάκωσε τα στελέχη του Πασοκ που δεν έβλεπαν την ώρα να ξημερώσει η Δευτέρα για να συναντηθούν μεταξύ τους και να ρίξουν ένα καβγαδάκι,
ίσα για να περάσει δηλαδή ευχάριστα και διασκεδαστικά η ώρα γιατί τι άλλο να κάνει κανείς τέτοια βροχερή και φθινοπωρινή εποχή που δεν είναι για πολλές πολλές βόλτες αλλά για χουζούρι και σπιτική ζεστασιά και τυρόπιτες;
Η κόντρα αυτήν τη φορά ξεκίνησε με αφορμή δηλώσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου που είπε ότι δεν πιστεύει πως ο κ. Βενιζέλος είναι κατάλληλη ηγεσία για το Πασοκ και πρόσθεσε: πως έχει «σοβαρούς ενδοιασμούς και μεγάλες επιφυλάξεις»
-Αλήθεια, πως θα «γεμίζαμε» την καθημερινότητά μας χωρίς τον Πάγκαλο και τα καλαμπούρια του; Τι θα είχαμε να λέμε και να γελάμε τις ώρες της πλήξης, που δεν θα είχαμε όρεξη ούτε να κοιτιόμαστε μεταξύ μας; (για δε θέλω να βλέπω και πολλούς πολλούς, ξέρεις)-


«καλοί» οι ντούτσε και φύρερ αλλά εσύ θες τον γκαστερμπάιτερ σου
Και τελικά, δεν υπάρχει πιο ωραίο πράμα από το να είσαι Πάγκαλος! Να λές δηλαδή ότι σου κατέβει στο κεφάλι και οι υπόλοιποι να παίζουν μεταξύ σεβασμού, φόβου και «τι παίρνει και δε μας δίνει».
Πολύ ωραίο πράμα να είσαι Πάγκαλος… να βρίζεις δηλαδή όλο τον κόσμο αλλά να το κάνεις με τέτοιον τρόπο που να καταλαβαίνουνε ότι δεν το κάνεις επειδή είσαι κακός άνθρωπος και εμπαθείς και σκατόψυχος, αλλά επειδή γουστάρεις τρελά να τους πειράζεις και να τους τη χώνεσαι γιατί κατά βάθος τους αγαπάς και γιατί δεν έχεις τίποτε άλλο να διασκεδάζεις τη ζωή σου.
Τα πιο καλά δε, τα ανεπανάληπτα (τα ανεπανάληπτα ακατάληπτα!) ο Πάγκαλος τα λέει στις γυναίκες. Τρελαίνομαι για σεξιστικές Παγκαλικές ατάκες!
Περιμένω πως και πώς να προκληθεί να αρχίσει να λέει τα καλαμπούρια του να γελάσουμε ..
Σαν το καλό με την Θάτσερ, που την ρώτησε αν την εχει «πηδήξει» ποτέ χοντρός.
(σόρυ, αλλά αφού το είπε)
Το περιστατικό μάλιστα περιγράφει στο βιβλίο του «Ζητούνται αλχημιστές» ο Ανδρουλάκης, όπου σύμφωνα με το κείμενο «Ποιος είναι αυτός ο χοντρός;» ψιθυρίζει η Μάργκαρετ Θάτσερ στον διπλανό της για τον Θ. Πάγκαλο που αναπλήρωνε τον Ανδρέα Παπανδρέου σε ένα συμβούλιο κορυφής, όμως τα άτιμα τα μικρόφωνα το μεγέθυναν. «Σε έχει πηδήξει ποτέ χοντρός;» άφησε να του ξεφύγει τσαντισμένος ο Πάγκαλος, ενώ η αφηρημένη μεταφράστρια αυτομάτως το μετέφρασε με αποτέλεσμα να παγώσει το συμβούλιο».



Σκανδαλίδης: «Θα γίνουμε περίγελος»
Ααααααα Κώστα, δεν έχεις καθόλου χιούμορ και (ως εκ τούτου) δεν σε βλέπω να πηγαίνεις καθόλου μπροστά (σσ θα το φας το κεφάλι σου)
Γιατί εσύ μπορεί να ξεφυλλίζεις ένα Καβάφη, ένα Λόρκα, μια Πολυδούρη βρε αδερφέ και να περνάει η ώρα, να γράφεις και δυό στροφές άμα έχεις έμπνευση και να γεμίζεις το χρόνο σου, οι υπόλοιποι όμως, που δεν είναι διανοούμενοι και δεν την βρίσκουν με τέτοια, πως θα καταπραΰνουν τα (άγρια) ένστικτά τους;

(μωρό, τα δικά μου τα ένστικτα δεν τα καταλαβαίνεις καθόλου και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά…)


Εγώ καλά σου τα λεγα....
για «δραματικές στιγμές» έκανε λόγο ο Σκανδαλίδης που εξέφρασε το φόβο ότι «το Πασοκ κινδυνεύει να γίνει περίγελος των αντιπάλων του εάν δεν σταματήσει το θέατρο του παραλόγου με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις», σημείωσε δε, ότι «το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναγεννηθεί» χωρίς όμως να διευκρινήσει εάν αυτό θα γίνει (αποκλειστικά και μόνον) από τις στάχτες του…





Λες και δεν τα ξέρουμε,
άμα βρέχει, πνιγόμαστε
άμα χιονίζει αποκλεινόμαστε
άμα φυσάει πέφτουνε ταμπέλες, πινακίδες καμιά φορά και στέγαστρα
μόνο άμα εχει λιακάδα περνάμε καλά σε τούτο τον τόπο

συγκρουση κορυφης

βαρέων βαρών μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών του Πασοκ στην Αθήνα




βαρέων βαρών μεταξύ πρωταθλητών του σούμο στο Τόκιο

«όλον» = όλοι;

Ναι, σύμφωνα με τον Βενιζέλο και την ομάδα του.
Όοοοοχι σύμφωνα με την ομάδα Παπανδρέου κι όχι τον ίδιο, γιατί ο ίδιος δεν λέει κουβέντα και αφήνει άλλους να μιλάνε- για την ώρα-

Βέβαια, αυτά τα πράματα για το ποιοι συμπεριλαμβάνονται στο «όλον» και ποιοι όχι , θέλουνε προσοχή. πόσο μάλλον όταν εκφράζει άποψη -και δεν εκπροσωπεί- ο Πάγκαλος ο οποίος δεν το έχει και σε τίποτα να βγεί και να διαγράψει καμιά τριανταριά στελέχη. Έτσι επειδή στραβοξύπνησε, επειδή κάτι είδε στην τιβί και τσαντίστηκε.



Τελικά, το «θέμα ενότητα» φαίνεται οτι θα παίξει γερά το επόμενο διάστημα, μιας και η πλευρά Βενιζέλου προβάλλεται ως εγγυήτρια της ενότητας σε αντίθεση με την απέναντι για την οποία γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί ως η διασπάστρια πλευρά.

Βέβαια, αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί είναι το εάν ορισμένα πρόσωπα που καθώς φαίνεται δεν κοίταξαν να ωφελήσουν το κόμμα τους αλλά τους εαυτούς τους, θα συνεχίσουν να αποτελούν μέρος του προβλήματος.
Και για να το πούμε απλά, το πασοκ εμφανίζεται αυτήν τη στιγμή από συγκεκριμένη πλευρά, να σέρνεται πίσω από μια δεκαριά απαξιωμένους από την κοινωνία ανθρώπους.
Λες και δεν έχει δηλαδή άλλα προβλήματα να λύσει κι άλλους στόχους να θέσει αυτό το κόμμα πέρα απ’ το εάν του ανήκει η όχι μια ,ομολογουμένως περίεργη, ομαδούλα.

Δηλαδή, εάν έχω καταλάβει καλά, η ενότητα του πασόκ σέρνεται πίσω από τα ονόματα όσων του δημιούργησαν το πρόβλημα και πλούτισαν εις βάρος του καθώς και εις βάρος όσων το στηρίζουν.

Εδώ προφανώς ταιριάζει αυτό που λένε για το δέντρο και το δάσος. Ότι κάποιοι κοιτάζουν και δείχνουν και στους άλλους το δέντρο και όχι το δάσος.





Αλτ
Κατά τ’ άλλα, συμβαίνουν κι άλλα ενδιαφέροντα στην πολιτική μας ζωή.
Από εκεί π.χ. που την είχαμε ποδοσφαιροποιήσει, τώρα την στρατιωτικοποιήσαμε.


(συγγνώμη, αλλά με την στρατιωτικοκαραβανάδικη φρασεολογία λόγο φύσης και άποψης δεν τα πάω καθόλου καλά, δεν ξέρω δηλαδή καν ποιος είναι πάνω από ποιόν. ποιος είναι από πάνω και ποιος από κάτω, στρατηγέ μου)


«οι βουλευτές δεν είναι μεραρχία και δεν υπόκεινται σε στρατιωτική πειθαρχία» είπε η -βοηθάτε γιατί θα πεθάνω παρθένα- Ντόρα Μπακογιάννη καλύπτοντας τους (I cover you, you can run) όλο και περισσότερους αντάρτες της ΝΔ.


«δεν με ενδιαφέρει το καθεστωτικό πασοκ» είπε από την από την Τρίπολη
ο αντιστράτηγος Ευάγγελος Βενιζέλος.




Εσύ δεν έχεις προηγούμενο
Απρόβλεπτες πάντως προμηνύονται οι εξελίξεις έναν μόλις μήνα μετά τις τελευταίες εκλογές, την ώρα που εχει για τα καλά ξεκινήσει η κουβέντα για.. τις επόμενες.
Οι οποίες δεν αποκλείεται να γίνουν πολύ πολύ σύντομα.
Τελικά, όλο και πιο πολύ η εποχή μου θυμίζει 89.




Άλα κόλπα
Ο δε Συνασπισμός όμως φαίνεται ότι έχει βρεί για τα καλά τον βηματισμό του.
Το πολιτικό του στυλ και την φρασεολογία που του ταιριάζει, απαλλαγμένη από τσιτατολογίες του παρελθόντος, και πολύ προχωρημένη γενικώς.




Ααααχ ο μπαγλαμάς
Κι’ ολ αυτά, την ώρα που ο κ. Πολύδωρας βρίσκεται σε βαθιά περισυλλογή και σύμφωνα με πληροφορίες σε βαθιά κατάθλιψη σχετικά με το εάν θα εγκαταλείψει την πολιτική για να αφιερωθεί στην γραφή (στις γραφές, .. στις τέχνες, .. και τα
συν-γράμματα..)

Μεταξύ μας, εγω τον θέλω τον κύριο Πολύδωρα «μέσα», να μείνει δηλαδή να τους λέει τα σχολιανά τους εκ των έσω. Αντί να επιλέξει την αποχώρηση και την φυγή.
Μιας και νομίζω ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να αποκαταστήσει το όνομά του ύστερα από όσα εχει δεί και πάθει το τελευταίο -διόλου ποιητικό- διάστημα.
Από το να κλειστεί στο σπίτι του και να ξύνει τα μολύβια του, πιο διασκευαστικό θα είναι.

άσχετο, αλλά γούστο έχει η κατά-προβληματισμένη έκφραση Πολύδωρα στις φωτογραφίες που του βάζουνε …

δεκαεννιά (και) σήμερα

Εξ’από δω

Στις άλλες ,λέει, χώρες του κόσμου, όσοι καπνίζουν, βγαίνουν έξω ή πηγαίνουν σε ειδικό χώρο στα εστιατόρια, τα καφέ, και τα φουαγιέ στο σινεμά.
Εδώ, βγαίνουν έξω όσοι δεν καπνίζουν.
Ελληνικό μοντέλο.

Κάπνιζα πολύ και για πολλά χρόνια. Στριφτά.

Το θεωρούσα δε άγρια «φασιστικό» να μου απαγορεύουν να καπνίσω ύστερα από το φαγητό μου ή στο διάλειμμα της ταινίας.
Όχι δεν λέω ότι με συμφέρει (πράμα διόλου κακό) απλά νομίζω ότι θα πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν οι νόμοι (ναι, ναι, αυτοί που με την ανακοίνωσή τους προκάλεσαν τα ειρωνικά σχόλια των περισσοτέρων) σχετικά με τους χώρους καπνιζόντων και μη αλλά και την υποχρέωση των επιχειρήσεων για στοιχειώδη εξαερισμό.




πως είπαμε ότι σε λένε;
α,ναι, πήγα και είδα τον Ελ Γκρέκο. Βρίσκω την ταινία επιεικώς μέτρια και ιδιαίτερα υπερτιμημένη -όπως πολλά πράγματα άλλωστε- . Εμπορικά δε, δεν φαίνεται ότι θα πάει καλά, κάτι που φάνηκε από τις δυό πρώτες μέρες της κυκλοφορίας της.
Άνευρο, ούτε ζέστη αλλά πολύ κρύο, το κάστ των ηθοποιών από τους οποίους ξεχώρισε μακράν, ο συχωρεμένος ο Σωτήρης Μουστάκας στο ολιγόλεπτο πέρασμά του υποδυόμενος τον ιταλό ζωγράφο Τισιάνο. Μόνο και μόνο για το χαρακτηριστικό του γέλιο και την ατάκα του «be yourself, be el Greco» αξίζει να δει κανείς την ταινία.
Με προσοχή έχει γίνει η προσέγγιση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του Μεγάλου Ιεροεξεταστή, που δεν εμφανίζεται αδίστακτος και τερατώδης αλλά ένας άνθρωπος υποχρεωμένος να ακολουθήσει την -σκληρή ομολογουμένως- επιλογή Του.
Ατυχέστατη δε η επιλογή της Ματσούκα, της οποία η ερμηνεία είναι απαράδεκτη ενώ η προφορά της στα Αγγλικά .. δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Και αναρωτιέται κανείς με ποια κριτήρια έγινε η συγκεκριμένη επιλογή;




με γιές
Το ανακάλυψα και μου άρεσε πολύ. Πρόκειται για το περιοδικό 4essera που χαρακτηρίζεται ως coffee table magazine.
Ωραίο σχήμα, ωραίες φωτογραφίες και styling γενικά, και όμορφα
-άλλα καθημερινά και άλλα αρτιστικ- πρόσωπα. τόσο σε ότι αφορά τους συντελεστές όσο και τους φιλοξενούμενους.
Ελπίζω η προσπάθεια να διαγράψει αξιόλογη και μακρά πορεία.
Α, και βαρέθηκα πια να νοσταλγώ την «χρυσή εποχή» των lifestyle περιοδικών Κωστόπουλου. Εκείνη η εποχή όντως δημιούργησε μια επανάσταση στον χώρο του περιοδικού τύπου, έβγαλε προς τα έξω και έκανε τρόπο ζωής τις ιδέες μιας πολύ δημιουργικής και προχωρημένης ομάδας ανθρώπων. Αυτή ήταν η ανάγκη της εποχής. Μιας πολύ ωραίας, πολύχρωμης, γρήγορης, ηχηρής, νόστιμης, τρελιάρικης και παράλληλα πολύ αθώας εποχής. Αλλά ίσα με εκεί. Δεν μπορούμε να μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν. Η εποχή, η κάθε εποχή έχει ανάγκη και δημιουργεί τα δικά της ολο-καίνουργια προϊόντα.
Και γι’αυτήν την εποχή μου άρεσε το περιοδικό 4essera που έπεσε στα χέρια μου χθες και φαντάζομαι ότι βολτάρει στα καφέ της Αθήνας.

Μου αρέσει επίσης που η Κάτια Δημοπούλου ξαναγράφει. ύστερα από χρόνια και ύστερα από την γνωστή ενασχόλησή της με τα διοικητικά των περιοδικών του Δολ.
Μου αρέσει που την ξαναβρίσκω να γράφει κείμενα, απαλλαγμένη από διοικητικές αρμοδιότητες και ευθύνες.


Άλλωστε είναι γνωστό. Δημιουργία και ταμείο δεν πάνε παρέα. -τουλάχιστο εύκολα-. Δεν μπορεί κανείς να τα συνδυάζει και τα δύο-τουλάχιστο εύκολα-. Να δημιουργεί έργο καλλιτεχνικό, να πρωτοτυπεί δηλαδή στο αντικείμενό του και παράλληλα να κοστολογεί τον εαυτό, το έργο και τους γύρω του. -τουλάχιστο εύκολα-

Καλή η κίνηση να κοστολογηθεί το περιοδικό στο ένα ευρώ. Επίσης προχωρημένη και της εποχής.

Γιατρέ μου, αισθάνομαι μια υπονόμευση τελευταία, να εδώ χαμηλά…

Όταν κ. Παπανδρέου ανακάλυψε ότι τον υπονομεύουν
ή , άλλος κοιμάται με τα τσαρούχια, άλλος με τα νάικι του



-Με υπονομεύουν, με υπονομεύουν, με υπονομεύουν!
-Έλα ρε μεγάλε, τι μου λες! τρομερό ρε φίλε, αλλά μην το παίρνεις και κατάκαρδα γιατί εδώ ο ένας υπονομεύει τον άλλον.

Εντύπωση μεγάλη μου έκανε ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίστηκαν και αντιμετωπίζονται οι καταγγελίες Παπανδρέου σχετικά με τους υπονομευτές που τον περιτριγύριζαν και οι οποίοι αντί να κοιτάξουν να κάνουν την δουλειά τους, άλλη δουλειά δεν έκαναν απ’το να κοιτάνε να καταστρέψουνε την δικιά του δουλειά.
Εντύπωση μεγάλη μου έκανε το γεγονός ότι οι πάντες ,πολιτικός κόσμος και δημοσιογράφοι παρέα, αντιμετώπισαν τις καταγγελίες με έκπληξη, κατάπληξη και δέος λες και δεν είχαν ακούσει ποτέ στη ζωή τους για το φαινόμενο. Όχι της υπονόμευσης του Γιώργου Παπανδρέου. Της υπονόμευσης γενικώς. Ως φαινόμενο. Λες και οι πολιτικοί δεν «υπονομεύουν» ο ένας τον άλλον την ώρα που δίνουν την μάχη του σταυρού, λες και οι δημοσιογράφοι δεν «υπονομεύουν» ο ένας τον άλλον για το ποιος θα βγει μπροστά και θα γίνει ο ακριβοπληρωμένος σταρ της παρέας.
Μόνο η υπονόμευση του κ. Παπανδρέου εξέπληξε.
Βέβαια, «όφειλε να εκπλήξει» από την στιγμή που στην πολιτική αυτά δεν είναι πράματα που τα λες για να περνάει η ώρα και για να κερδίζεις στο τζάμπα και βερεσέ εντυπώσεις και παλαμάκια, διότι σε πιάνει ο άλλος και σου ζητάει «ντοκουμέντα και ονόματα» αλλιώς να μην το άνοιγες το ρημάδι σου.
Και η καταγγελία «όφειλε να εκπλήξει» από την στιγμή που οι υπονομευτές είναι
άτομα της «καλής -πολιτικής- κοινωνίας και υπεράνω κάθε υποψίας» και όποιος τολμά και αφήνει αιχμές εναντίων τους τιμωρείται παραδειγματικά, «για να μάθει άλλη φορά να βάζει στο στόμα του το όνομά τους» σπάζοντας την άτυπη συμφωνία σιωπής.
Παρά ταύτα, έκπληξη μου προκάλεσε η έκπληξη πολιτικών δημοσιογράφων στο άκουσμα της λέξης. Αυτοί οι άνθρωποι, δεν μπορεί, σε κάποιον άλλον, αγγελικό κόσμο θα πρέπει να ζούνε. Δεν εξηγείται αλλιώς.



Γιατρέ μου, αισθάνομαι μια υπονόμευση τελευταία, να εδώ χαμηλά…
ή καλά, τον τρελό μου παριστάνεις;
Κατά τα άλλα, φυσικά και υπάρχουν αρκετοί αιρετοί της Αυτοδιοίκησης οι οποίοι δεν μπόρεσαν να βάλουν μια πέτρα πάνω στην άλλη επειδή τους έφαγε η υπονόμευση.
Και πέρα από την «πέτρα» που δεν κούνησαν, και οπισθοδρόμησαν οι τόποι τους, έγιναν και ρόμπες του κερατά μιας και «δεν έκαναν τίποτα».
Βέβαια, γι’αυτό το κακό αποτέλεσμα φταίει και το ξερό τους το κεφάλι, γιατί δεν ήρθε από μόνη της η υπονόμευση, αλλά την άφησαν να θεριέψει και να τους το κόψει.
Διότι την υπονόμευση πρέπει να την παίρνεις πρέφα νωρίς, κι αν δεν μπορείς να την κόψεις, τότε κάνεις το «παπί» αλλά παίρνεις τα μέτρα σου και περιμένεις, on the corner.


εσύ και οι εκπλήξεις σου
ή, ρε άντε και υπονομεύσου
Το φαινόμενο άλλωστε είναι καθημερινό. και γνώριμο.
Πόσους και πόσους υπονομευόμενους και υπονομευτές δεν γνωρίζει ο καθένας.
από δεκάδες μέχρι εκατοντάδες. «μαρίδα» οι υπονομευτές.
Έτσι λειτουργούσε, λειτουργεί και θα λειτουργεί αυτός ο κόσμος.

Και δεν μπορούμε παρά να ελπίσουμε η καινοφανής και δημοφιλής όπως αποδείχτηκε ανακάλυψη του κ. Παπανδρέου, να ωφελήσει τουλάχιστο μερίδα συμπολιτών μας ,μεταξύ των οποίων και μπόλικοι αιρετοί, να αναλογιστούν λιγουλάκι το «φαινόμενο».

Κατά τ’άλλα, είναι εύκολο ,πλέον, να αναφερόμαστε στον κύριο Παπανδρέου και τα παθήματα που εσχάτως ανακάλυψε -μιας και είναι απίθανο να έρθει να μας ζητήσει στοιχεία και πληροφορίες!-, γιατί σε κάθε άλλη κοντινή περίπτωση, σίγουρα θα ζητούνταν.



καθένας το βιολί του και η Αυριανή το δικό της
μοναδική! το πρωτοφανής η σημερινή αποκάλυψη της Αυριανής!
μια μάνα συμβουλεύει τον γιό της : «παιδί μου να προσέχεις τους ρουφιάνους και όταν κάνεις ποδήλατο να ανάβεις τα φώτα και να πηγαίνεις στην άκρη του δρόμου, να μη σε πατήσουνε τα αυτοκίνητα! ..»
«μοναδική αποκάλυψη! τι λέει η μάνα Παπανδρέου στο γιό της…»

τι να πω….
κ εμένα πάντως η δικιά μου, τα ίδια λέει (πρέπει να το έχουνε γενικά οι μαμάδες αυτό, δεν εξηγείται αλλιώς) γιατί και η δικιά μου που δεν θέλει να με κάνει πρωθυπουργίνα(!) μου συστήνει επίμονα να προσέχω τις παρέες μου, να μην νταραβερίζομαι με παλιοχαρακτήρες, γλιφτρόνια και ρουφιάνους γιατί δεν θα δω χαΐρι και προκοπή στη ζωή μου μιας και αυτοί οι άνθρωποι θα με διαβάλλουν -χωρίς να το παίρνω χαμπάρι-. Δεν μπορεί, και η δικιά σας η μαμά , κανονικά τα ίδια θα πρέπει να σας λέει.


Νομίζω ότι άμεσα η εφημερίδα θα πρέπει να προσθέσει στο λογότυπό της, πως εκτός από την «εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό» είναι και «η εφημερίδα που γκρεμίζει τον Παπανδρεισμό»
Είναι να μην ξεκινήσει να γκρεμίζει κανείς …

μα πάρτε ενα μηλαράκι

καλημέρα υπόγειε γείτονά μου
(ρε μπας και διαβάζεις πολύ Κάφκα ή μήπως θέλεις «διάβασμα»;)


Έχοντας διαβάσει το κείμενο του Αλέξη Παπαχελά στην χθεσινή καθημερινή με τίτλο
«η μούχλα των υπογείων»


Και το πρόβλημα είναι ότι και να μην θέλεις να γίνεις ή να ανήκεις στο υπόγειο δεν μπορείς. Διότι σου κάνει κάποιος μια «εξυπηρετισούλα», ένα «μικροδωράκι βρε αδερφέ» το οποίο σαφώς και έχει προϋπολογίσει πότε ακριβώς και πώς θα «θυμίσει» και θα εξαργυρώσει. «θυμάσαι τότε που….» είναι η κλασική ατάκα που σε εισάγει στο υπόγειο, θες δε θες. Και δεν μπορείς να μην θες γιατί αν δεν «θυμάσαι..» εσύ, φροντίζει να σου «θυμίσει...» ο άλλος. Ο οποίος δεν είναι υποχρεωτικό να είναι το ίδιο πρόσωπο με αυτόν που σου έκανε την «εξυπηρετισούλα» και το «μικροδωράκι βρε αδερφέ», αρκεί που γνωρίζει από πού είσαι «κρατημένος» πως και γιατί.
Και, όσο εισέρχεται και διεισδύει κανείς στο υπόγειο, τόσο μεγεθύνονται και περιπλέκονται τα πρόσωπα και οι χάρες. Τόσο που στο τέλος δεν ξέρεις σε ποιους και πόσα χρωστάς. Από την πρώτη στιγμή δηλαδή που γέρνει κανείς το κεφαλάκι του και κοιτάει ένα γύρω να δει πως είναι το νέο αυτό περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε, ο δρόμος, η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Και οι αλλεπάλληλες υπενθυμίσεις σίγουρες. Εκτός κι αν αποφασίσει να μείνει έξω από το υπόγειο, απόφαση σοβαρή, η οποία και τον καταδικάζει να είναι αουτσάιντερ, μη προσδοκώντας στην αλληλεγγύη και την βοήθεια κανενός. Κι έτσι κόβονται τα κορδονάκια, και η μαριονέτα μένει μόνη της.

θα φάμε με χρυσά κουτάλια. ο ένας τον άλλον

Ένα μήνα μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές,
έχετε καταλάβει ή έστω αισιοδοξείτε ότι η ζωή σας μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο;

Εγώ πάντως βλέπω συνειδητοποιημένους ,πλέον, πολίτες. Αλλά δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω και αισιόδοξους.

ε, όχι και φαντασμένοι, πια

Σκέψεις αντανακλαστικές πάνω σε μια πραγματικότητα
Σιγά που είναι οι έλληνες αφελείς ή φαντασμένοι. λες και δε βλέπουνε τι συμβαίνει γύρω τους. Λες και δεν ζούνε στην (δανειακή τους) πραγματικότητα. Λες και δεν ξέουνε τι έχουνε να δίνουνε κάθε μήνα σε κάρτες και δάνεια (από το ξερό τους το κεφάλι και την φαντασία τους, σε πολλές περιπτώσεις)
Από την άλλη, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Τύπο ότι απέκρυψε ή μας αποκρύπτει το τι μας περιμένει αλλά και το συμβαίνει με τα δάνεια στην Ελλάδα. Εδώ και δέκα χρόνια, από όσο θυμάμαι, δεν εχει περάσει βδομάδα που να μην εχει γίνει μεγάλο θέμα το υψηλότατο ποσοστό δανεισμού της ελληνικής οικογένειας, το μεγάλο -συγκριτικά πάντα- ύψος των δανείων, τα ποσά που χρωστάμε συνολικά, τι το χρωστάει κατά μ.ο. ο καθένας, πόσοι χάνουν ή κινδυνεύουν να χάσουν σπίτια και περιουσίες κλπ. Άρα, κανείς δεν μας απέκρυψε τους κινδύνους. Οι διαφημίσεις κάνουν την δουλειά τους, ενημερώνοντας για νέα τραπεζικά προϊόντα, οι δημοσιογράφοι την δικιά τους, ε ενημερώνοντας για την κατάσταση κοκ.



Το θέμα βέβαια, δεν είναι το τι εισπράττουμε, αλλά το τι ξοδεύουμε. Ποια πάγια έξοδα έχουμε δημιουργήσει για τους εαυτούς μας. Ποιες πλασματικές ανάγκες τις οποίες καλύπτουμε με πλαστικό χρήμα. Ναι, περιττά εντελώς στις περισσότερες περιπτώσεις τα έξοδα αυτά, αλλά αυτό είναι θέμα της προσωπικής κρίσης του καθενός. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα που λέει ο σοφός λαός.

Κολοκυθόπιτα με κρεμμυδάκια
Βλέπουμε πχ ότι οι κάτοικοι άλλων ευρωπαϊκών χωρών, που είναι μισθωτοί, ταξιδεύουν και κάνουν διακοπές περισσότερο σε σχέση με μας. Διότι αυτό αποτελεί για εκείνους επιλογή και προτεραιότητα, σε αντίθεση με μας.
Έτσι άλλωστε ερμηνεύεται και των φαινόμενο των χιλιάδων τσάρτερ που δέχεται η Ελλάδα κάθε χρόνο απο επισκέπτες μικρομεσαίων εισοδημάτων. (άλλωστε θα ήταν αδύνατο να γεμίζουν χιλιάδες τσάρτερ επισκέπτες ανώτερων και ανώτατων εισοδημάτων)
Εμείς δε, σε αντίθεση με την επιλογή των μαζικών διακοπών, έχουμε το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ στις ιδιωτικές μμε (μικρο-μικρές επιχειρήσεις)
που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μαγαζιά μας για να πάμε διακοπές μιας και την άδεια την ζητάμε από… τον εαυτό μας.


Όλα τελικά είναι θέμα νοοτροπίας και όχι μπάτζετ.





Οι σκέψεις οι αντανακλαστικές προέκυψαν από την παρακάτω πραγματικότητα.
Θα τα έχετε ήδη διαβάσει αυτά, η σημερινή είναι η παγκόσμια της φτώχιας και,
η συζήτηση για τα πώς και τα γιατί, στο σημερινό πλαίσιο είναι ατελείωτη….



To 60% των Ελλήνων φοβάται πως μια ημέρα θα ξυπνήσει στη φτώχεια

Το 60% σχεδόν των Ελλήνων φοβούνται ότι μπορούν τα επόμενα χρόνια να περιέλθουν σε κατάσταση φτώχειας. Ανασφάλεια, που συνδέεται άμεσα με το ότι το 50% πιστεύει ότι φτωχός μπορεί κανείς να γίνει από κάποιο τυχαίο γεγονός.

Προς επίρρωση των παραπάνω λειτουργεί και το στοιχείο που θέλει το 68,8% να θεωρούν ότι με τον τρόπο που εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και την αδικία που υπάρχει στην κοινωνία το να υπάρχουν φτωχοί είναι ...αναπόφευκτο.

Τα 933,7 ευρώ είναι το ψυχολογικό όριο, που χωρίζει τους φτωχούς από τους πλούσιους, σύμφωνα με τους φτωχούς της χώρας μας, που αν εξασφάλιζαν το ποσό αυτό θα διέγραφαν τον εαυτό τους από τις «λίστες των φτωχών».

Ζοφερό διαγράφεται το μέλλον, με το 68,4% των Ελλήνων να θεωρούν ότι η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών θα ανοίξει κι άλλο στο μέλλον.

Αναλυτικά
Η αντίληψη για τη φτώχεια
Η εικόνα που σχηματίζει το 33,4% των Ελλήνων στο άκουσμα της λέξης «φτωχός» είναι αυτή μιας οικογένειας που ζει με στερήσεις σε κάποιο υπόγειο της πόλης. Δηλαδή, η -δυστυχώς- συνήθης πλέον εικόνα, που αντικρίζει κανείς π.χ. στην Κυψέλη κοιτώντας τα παράθυρα που έχουν θέα ...στο πεζοδρόμιο και στα πόδια των περαστικών.
Το 23,1% ταυτίζει τη λέξη με την εικόνα άστεγου που ψάχνει στα σκουπίδια, ενώ το 14,4% με κάποιον ηλικιωμένο που ζητιανεύει ή ζει μόνος.

Πώς γίνεται-καταντά κανείς φτωχός
Συγκλονιστικό, αλλά και ενδεικτικό για το πόσο «θαμπό» εμφανίζεται το πρόσωπο του κοινωνικού κράτους στους πολίτες της χώρας, είναι ότι το 49,6% πιστεύει ότι οι συνάνθρωποί τους βρέθηκαν σε κατάσταση φτώχειας από ένα τυχαίο γεγονός, που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Δηλαδή, έπειτα από κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας ή εργασίας.
Μόνο το 33,3% εντοπίζει την αιτία της φτώχειας σε κάποια ταξική διαφορά, απαντώντας ότι ήταν «πάντοτε φτωχοί».
Υψηλό στην ερώτηση αυτή 17,1% και το ποσοστό της απάντησης δεν ξέρω/δεν απαντώ (ΔΞ/ΔΑ), που εμπεριέχει και αρκετή δόση ανασφάλειας αφού αν κάτι δεν το γνωρίζεις το φοβάσαι ακόμη περισσότερο.

Η φτώχεια δεν κάνει διακρίσεις
Τα παραπάνω στοιχεία σίγουρα προϊδεάζουν και εξηγούν σε σημαντικό βαθμό γιατί στην ερώτηση «προσωπικά φοβάστε κάποιες φορές μήπως βρεθείτε σε κατάσταση φτώχειας;» το 59,6% απαντά «Ναι».
Το 36,3% είναι σίγουροι πως έχουν εξασφαλίσει επαρκή απόσταση από τα όρια της φτώχειας, ενώ το 4,1% του ΔΞ/ΔΑ κάνουν απλώς ...το σταυρό τους.

Η παγκοσμιοποίηση φέρνει φτώχεια
Στοιχείο με αξιόλογη ποιοτική σημασία για την πολιτική/κούς σε ευρωπαϊκό -και όχι μόνο εθνικό- επίπεδο είναι ότι το 68,5% των πολιτών θεωρούν ότι όπως εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και με τη μεγάλη αδικία που υπάρχει στην κοινωνία μας το να υπάρχουν φτωχοί είναι αναπόφευκτο!

Αντιμετώπιση
Την καταπολέμηση της ανεργίας μέσω της δημιουργίας περισσότερων ευκαιριών για την αγορά εργασίας θεωρεί το 69,6% ως τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για την αντιμετώπιση της φτώχειας.
Το 71% θεωρεί ότι όπλο απαραίτητο στον αγώνα κατά της φτώχειας είναι η ενίσχυση των μισθών, των συντάξεων και επιδομάτων, γεγονός που υποδηλώνει ότι συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός όσων πιστεύουν ότι η εύρεση εργασίας, δεν σου εξασφαλίζει στη σύγχρονη εποχή απόσταση ασφαλείας από τα όρια της φτώχειας.
Για το 92,4% των Ελλήνων η ευθύνη για την καταπολέμηση της φτώχειας ανήκει πρωτίστως στο Κράτος. Σημαντικά είναι τα ποσοστά όσων πιστεύουν ότι μπορούν να συνεισφέρουν στο σκοπό αυτό οι ΟΤΑ (65,1%) και η Εκκλησία (12,3%).

Κυβερνητική πολιτική κατά της φτώχειας
Την ίδρυση του Εθνικού Ταμείου κατά της φτώχειας θεωρεί το 30,2% των πολιτών ως το σημαντικότερο μέτρο που ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομίας για την καταπολέμηση της φτώχειας. Ακολουθεί, η λήψη στοχευμένων μέτρων για πραγματικά φτωχούς (29,3%).

Με πόσα ευρώ παύεις να είσαι φτωχός
Τα 933,7 ευρώ είναι το μηνιαίο καθαρό εισόδημα, που χρειάζεται ένας «φτωχός» για να πάψει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία καλύπτοντας τις βασικές ανάγκες του. Αυτή είναι η δημοφιλέστερη απάντηση που προέκυψε από την έρευνα που διενεργήθηκε στα ειδικά κοινά, σε χώρους υποδοχής και περίθαλψης αστέγων και απόρων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Στους περισσότερους δηλαδή λείπουν 476 ευρώ περίπου, αφού κατά μέσο όρο οι ερωτηθέντες λαμβάνουν μηνιαίως 457,7 ευρώ.

Το προφίλ του Έλληνα φτωχού
Το 32,6% των φτωχών αντιμετωπίζει πρόβλημα υγρασίας στο σπίτι του, το 28,2% μένουν σε σπίτια που τα δωμάτια είναι σκοτεινά και το 22,7% σε οικίες που δεν διαθέτουν θέρμανση.

Το 38,8% χαρακτηρίζουν πολύ κακή και κακή την υγεία τους και το 38,3% δηλώνει ότι -στην Ελλάδα της δωρεάν υγείας και του ΕΣΥ- στερήθηκε φροντίδες υγείας λόγω έλλειψης οικονομικής δυνατότητας.

σκύλοι από σόι

κουίζ για… το σκάι γιού τιούμπ Νο1
Με πόσους θα εχει τσακωθεί (πόσους δηλ. θα εχει περιφρονήσει και κατά-προσβάλει) ο Ευάγγελος Βενιζέλος μέχρι το τέλος του μήνα; και πόσους μέχρι την 11η Νοεμβρίου, με το τέλος δηλ. των διαδικασιών για την ανάδειξη νέου αρχηγού στο Πασοκ;
Μιάς και καθώς φαίνεται ο κ. Βενιζέλος δεν περιορίζεται στο να επιτίθεται στον απέναντί του κ. Παπανδρέου, αλλά τα βάζει με όποιον βρεί μπροστά του, με την τελευταία του επίθεση να είναι εναντίων πολλών εξ όσων συμμετείχαν στο ευρωκοινοβουλευτικό και στο επικρατείας ψηφοδέλτια του Πασοκ,
ενώ αναμένεται επόμενος στόχος να είναι οι επικεφαλής συνδικαλιστικών παρατάξεων που πρόσκυνται στο Πασοκ, κοκ…. με αποτέλεσμα έτσι όπως το πάει ο κ. Βενιζέλος σε λίγο καιρό να μην του μιλάει άνθρωπος.


Πέραν του οξύθυμου του χαρακτήρα του, εντύπωση από την άλλη προκαλεί το πως θα ανανεώσει το κόμμα που προτίθεται να κυβερνήσει ο κ. Βενιζέλος από την στιγμή που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί λέει πως δεν θα διώξει κανέναν. Θα τους κρατήσει λέει όλους. Έτσι βλέπει το «όλον» ο κ. Βενιζέλος. Και με τους κολλητούς και με τους απέναντι. Και με τους καλούς και με τους κακούς. Και με τους αξιόλογους και με την φύρα.
Να τους χαίρεται.


Τουλάχιστο ο κ. Παπανδρέου φαίνεται να πιστεύει (ή να πείστηκε πλέον) ότι
με όλους δεν γίνεται να αλλάξει το «όλον»
διότι έτσι δεν κάνεις κόμμα αλλά φρουτο-σαλάτα εποχής.




κουίζ για το σκάι γιού τιούμπ Νο 2
Από πού προκύπτει ότι όσοι πήγαν καλά σε ψηφαλάκια σε αυτές τις εκλογές
θα πάνε το ίδιο καλά και στις (κοντός ψαλμός) επόμενες;
Πόσο μάλλον όσοι καίγονται στην μάχη της διαδοχής…



κουίζ για το σκάι γιού τιούμπ Νο 3
Χάσαμε τον Κίμωνα στοπ. όποιος τον βρεί θα λάβει αμοιβή.
σύμφωνα πάντως με σημερινές πληροφορίες ο Κίμωνας εντοπίστηκε να κλαίει πίσω από έναν πάγκο στην λαϊκή αγορά του Γκύζη

Φτου (σου) κι από την αρχή

Συνάντηση με εκπροσώπους φορέων της Σάμου, για το θέμα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης του νησιού είχε την Δευτέρα ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, Γιώργος Βουλγαράκης.
Μετά τη συνάντηση ο κ. Βουλγαράκης τόνισε πως με την ενοποίηση των υπουργείων Εμπορικής Ναυτιλίας και Αιγαίου «ανοίγονται νέες προοπτικές» καθώς πλέον υπάρχει «κοινός σχεδιασμός που ξεκινάει από μηδενική βάση».
Από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι της Σάμου εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τη συνάντηση.
is this true;


Και τούτος, από την αρχή ,λέει, θα ξεκινήσει!
Εδώ όμως τα πράματα χάνουν, τη λογική τους! Διότι αν έχεις να παραλαμβάνεις από τους άλλους, μπορείς ωραιότατα και πειστικότατα να λες «χάος παραλάβαμε».
Αλλά να παραλαμβάνεις «χάος» από τον εαυτό σου, ε, όσο να’ναι δεν στέκει.

Οι δε Σαμιώτες, που είναι γλεντζέδες και έξω καρδια άνθρωποι, με το άκουσμα της
ανακοίνωσης ξετρελάθηκαν απο την χαρά τους και βγήκαν στους Σαμιώτικους δρόμους και τα στενά πανηγυρίζοντας την μηδενικότητα της ανακοίνωσης, ενώ νέοι, γέροι, ζωντοχήρες και παιδιά αγκαλιάζονταν και φίλαγαν ο ένας τον άλλον ,σταυρωτά, ενώ παράλληλα έβαλαν στην διαπασών Σαμιώτικα τραγούδια τα οποία και χόρευαν σε κυκλικούς σχηματισμούς αλλά και ανά ζεύγη καθ’όλη την διάρκεια της νύχτας της Δευτέρας, νύχτας που ακολούθησε των μηδενικών δηλώσεων του υπουργού. Κατά την διάρκεια των ολονύκτιων εορτασμών οι Σαμιώτες κατανάλωσαν 162 κιλά χοιρινού, 36 κιλά τσιπούρες, 52 μέτρα λουκάνικο Φρανκφούρτης (γιατί μπορεί οι Σαμιώτες να είναι τοπικιστές του κερατά αλλά τα λουκάνικα της Φρανκφούρτης είναι καλής ποιότητας, έχουνε καλές τιμές και το καλό να λέγεται)
καθώς και 32 βαρέλια ντόπιου Σαμιώτικου κρασιού το οποίο και τους βάρεσε κατακέφαλα και τους έκανε να λένε όλο το βράδυ αρλούμπες και να κάνουνε τούμπες (μεταξύ τους). Ο δε υπουργός, που πολύ τους κάνει γούστο τους Σαμιώτες εξ αιτίας του ζωηρού και αλλόκοτου του χαρακτήρα τους, μοιράστηκε μαζί τους το πανηγυρικό κλίμα, αλλά μόνο μέχρι τις τρεις το πρωί, γιατί όπως τους είπε, την άλλη μέρα έπρεπε να ξυπνήσει νωρίς μιας και είχε προγραμματίσει ένα σωρό άλλους μηδενικούς σχεδιασμούς για να εξαγγείλει.

καλικατζαροκουβέντες

πασοκομετρητής. με απλή χειραψία το ρομποτάκι έχει την δυνατότητα να μετράει την πασοκική συνείδηση των στελεχών του κινήματος











πασοκοκάτζαροι. η λέξη αποελεί συνθετικό των αρχικών του κινήματος και των καλικατζαραίων, αυτών που σύμφωνα με τον πρόεδρο τον περιτρυγυρίζουν

Follow your heart ή κανε του κεφαλιου σου

Δρυός πεσούσης (τα γνωστά..)

Όλο και περισσότερο η εποχή και το κλίμα μου θυμίζουν την νοσηρή σε ότι αφορά την δημόσια ζωή χρονιά του 1989. Όλοι εναντίων όλων και όλοι με την πλάτη στον τοίχο.
Αρρωστημένη ατμόσφαιρά. Βαριές λέξεις. Άκουγα χθες το πρωί τους τίτλους των εφημερίδων και ειλικρινά εξεπλάγην. Η λέξη κανιβαλισμός ήταν η λέξη της ημέρας. Λέξη η οποία χρησιμοποιούνταν δημοσιογραφικά για να περιγράψει την κατάσταση στον χώρο της ιεραρχίας. και την βιασύνη μερικών ιεραρχών. να στολίσουν τα ράσα τους με ακόμη περισσότερα στολίδια. Μωρέ καλά τους τα έσουρνε τα καντήλια τους ο μακαρίτης ο Σεραφείμ και τους έλεγε κολληβάκηδες -από την βιασύνη τους να φάνε τα «σπερνά» του- και τραγοπαπάδες. Ως γνωστό, είχε χιούμορ -και τα διαόλια του ώρες ώρες- ο μακαρίτης. Μιας και τα υπόλοιπα, της εκλογής και διάδοχης του είναι γνωστά.
Και πάλι καλά να λέμε με τις διαδοχές τις σημερινές, διότι στην ιστορία του Βυζαντίου συνέβαιναν σημεία και τέρατα, ο ένας δηλητηρίαζε τον άλλον δηλαδή και άντε βρες την άκρια.



Κατά τ’άλλα, το δίλλημα μένω ή φεύγω απασχολεί προφανώς τον αρχιεπίσκοπο.
Να συνεχίσει την θεραπεία του στο εξωτερικό με τις υπο του δόκτορος Τζάνκι (πως τον λένε…) τις συστάσεις ή να γυρίσει σπίτι του και να ακούσει τους εγχώριους γιατρούς.
Πολύ προσωπική η άποψη, αλλά γενικώς προτιμώ να είμαι κοντά στο σπίτι μου, στην μυρωδιά, τα χώματα και τα χνώτα της πατρίδας μου και των ανθρώπων που μιλάνε τη γλώσσα που μιλάω κι εγω, και μπορούμε να συνεννοηθούμε καλύτερα και στα ίσα. Αλλιώς αισθάνομαι άβολα. Εκτός έδρας να πούμε. Εκτός τόπου και χρόνου.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για σημαντικές προσωπικότητες. Αυτές με εκτόπισμα που λένε. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να δίνουν το καλό προσωπικό παράδειγμα και να μένουν στα χώματα της πατρίδας τους. Αν και όσο είναι δυνατό βέβαια. Και να μην δείχνουν ότι παρασύρονται -από ξενόφερτες ιλουστρασιόν θεωρίες- από την μια, ή ότι έχουν το πλεονέκτημα και το προνόμιο της καλύτερης μεταχείρισης και αντιμετώπισης έναντι των υπολοίπων. Νομίζω ότι αυτές οι προσωπικότητες οφείλουν να δίνουν το καλό προσωπικό παράδειγμα, με βάση τα όσα πάντοτε σε προσωπικό επίπεδο τους συμβαίνουν.
Να δείς που σε λίγο θα του πούνε κιόλας ότι «λυπούμαστε κύριε, αλλά δεν είστε σε θέση να ταξιδέψετε και να γυρίσετε σπίτι σας»
Μπορεί και να το φοβάται ήδη…



Από την άλλη,
είναι να μην πέσεις στα χέρια των γιατρών. Διότι τότε παύεις να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου. και την αξιοπρέπειά σου, ίσως. Είσαι δηλαδή απολύτως αφημένος στα ένστικτα και στην συνείδηση του καθενός. (κόψαμε από σβέρκο που λένε)
Δεν μπορείς, δεν έχεις την δυνατότητα να διαχειριστείς τον εαυτό σου! και αυτό είναι τρομερό….



Εγώ πχ που θα κάνω μωρό, και έχω σκοπώ να γεννήσω φυσιολογικά, φοβάμαι την περίπτωση που σκοπίμως θα μου πούνε «ξέρετε, είναι αδύνατο να γεννήσετε φυσιολογικά γι αυτόν κι αυτόν το λόγο και ως εκ τούτου πρέπει να σας υποβάλουμε σε καισαρική τομή». Καθένας με τον πόνο του, κι εγω με τον δικό μου. αυτόν που θέλω να ζήσω φυσιολογικά….



Ήτανε κακό το κλίμα ….(συνέχεια)
It’s now or never ή πέσε πίτα να σε φάω

Από την άλλη και σύμφωνα με τους τίτλους των ειδήσεων «με αμείωτη ένταση συνεχίζονται οι διαξιφισμοί στο ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τη λειτουργία του κομματικού μηχανισμού καθώς και τα περί υπονόμευσης του προέδρου…κλπ.»


Από όσο αντιλαμβάνομαι, ο πρόεδρος του Πασοκ γυρεύει καλικατζαραίους -ξέρετε, αυτά τα τερατόμορφα, βρωμερά και σιχαμερά πλάσματα, που άλλη δουλειά και σκέψη δεν έχουν παρά πως θα ροκανίσουν τα θεμέλια της γής –για να πέσει και να γκρεμοτσακιστεί- και πως θα προκαλέσουν ζημιές και συμφορές στους ανθρώπους.
Δικαίωμά του «όπλο» του στο κάτω κάτω του προέδρου να γυρεύει καλλικατζαραίους, και μεταξύ μας πολύ καλά κάνει γιατί την κοροϊδία δεν την θέλει ούτε ο θεός ούτε ο διάολος,
αλλά,
θα πρέπει να υπάρξει συνέχεια, στοιχειά πχ που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς, αλλιώς πολύ φοβούμαι ότι ο πρόεδρος κινδυνεύει -σε προσωπικό επίπεδο- να χαρακτηριστεί καχύποπτος και φαντασιόπληκτος.

Επικίνδυνα πράματα…..περίεργα
πόσο μάλλον τώρα που (του) τακίμιασε ο Πάγκαλος
που πέραν του νευρικού -και αλλόκοτου- χαρακτήρα του,
έχει το ταλέντο να «χύνει το γάλα» στο παρα ένα, βλάπτοντας τους γύρω του.
Πάντως μην μου πείτε ότι δεν πρόκειται για ένα απίθανο δίδυμο. Απίθανο κυριολεκτικά, ποιος να το φανταζόταν ότι ο Πάγκαλος θα γινόταν άτυπος εκπρόσωπος και άλτερ ίγκο του Γιώργου Παπανδρέου!
Μόνο ,είπαμε, μην τον πιάσει το ακαταλόγιστό του και τον πάρει στο λαιμό του τον πρόεδρό του…




Άσχετο (Νο1),
τα στελέχη που δεν παίρνουν θέση, το κάνουν γιατί
Α) θέλουν να διασφαλίσουν την ενότητα (έχουν προφανώς αυτοχριστεί διασφαλιστές της)
Β) δεν συμμερίζονται αυτήν την ποδοσφαιρική, γηπεδική νοοτροπία
Γ) δεν τους εκφράζει κανείς (και σκέπτονται να κάνουν κάτι δικό τους)
Δ) φοβούνται να τα σπάσουνε με τους φίλους τους, γιατί τόσα χρόνια πέντε φίλους κάνανε εκεί μέσα, μην τους χάσουνε και δαυτους
Ε) περιμένουν κατά την διάρκεια του ντέρμπι να ανέβουν οι τιμές
Ζ) μαδάνε ακόμη την μαργαρίτα, δηλ. το σκέπτονται…..


Άσχετο (Νο2)
«Χάος στην οικογένεια Παπανδρέου» ή φωνάζει ο κλέφτης
Το σενάριο καταντά αστείο. και γραφικό. (αλήθεια, κάποιοι νομίζουν ότι με αυτά κερδίζουν πόντους;)
Στην αρχή ο Gap κατηγορήθηκε και ποινικοποιήθηκαν μάλιστα οι σχέσεις του με την μαμά του. ήταν τότε που η κυρία Λιάνα Κανέλη, μετέπειτα βουλευτής του ΚΚΕ σημείωσε την μεγαλύτερη δημοσιογραφική της επιτυχία, παραδεχόμενη ότι είναι κλέφτρα κι ότι υπεξαίρεσε την προσωπική αλληλογραφία του Gap μέσα από την οποία αποδείχτηκε ότι η κυρία Μαργαρίτα Παπανδρέου αγαπάει το παιδί της. (τι άλλο θα έπρεπε να κάνει μια μάνα δηλαδή…)
Σήμερα δε, ο Gap κατηγορείτε για τις σχέσεις του με τον μπαμπά του, τον οποίο λέει «πούλησε» την «δύσκολη εποχή του ειδικού δικαστηρίου….» ενώ οι άλλοι έκατσαν δίπλα του και του στάθηκαν «σαν παιδιά του»
Τώρα, αυτή η προσέγγιση είναι πολιτική; Ή εξετάζεται η σχέση πατέρα γιου;

Προχτές μάλιστα είδα στην εκπομπή του Λαζόπουλου την Δήμητρα Λιάνη, δακρυσμένη, να υποστηρίζει, παρακολουθώντας το βίντεο μιας παλαιότερης συνέντευξης του Γιώργου Παπανδρέου, ότι από την έκφρασή του φαινόταν ότι έλεγε ψέμματα. Η κ. Λιάνη επιβεβαίωνε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν στάθηκε την «δύσκολη εποχή του ειδικού δικαστηρίου….» στον πατέρα του.
Φαντάζομαι ότι ούτε αυτή η προσέγγιση είναι πολιτική, μάλλον οικογενειακή μοιάζει….


Σε λίγο, έτσι όπως πάμε, αναμένεται να εξεταστούν οι σχέσεις του Gap με την γυναίκα του, με την προηγούμενη γυναίκα του, με την κόρη του (αν την έχει δηλ. ποτέ μπινελικώσει -έστω στα Αγγλικά- αν της έχει ρίξει καμιά καρπαζιά κλπ), οι σχέσεις του με τρεις γκόμενες που είχε στην Αμερική κι άλλες τρεις την Σουηδία

…είναι να μην είσαι στη σέντρα, άμα είσαι αυτά να τα περιμένεις…



Άσχετο (Νο3)
μην ξαναπείτε τον Βενιζέλο βλαχοδήμαρχο (καλά ρε καλόπαιδα, ποιος το ανεμίστηκε αυτό;!) γιατί μας «καίτε» τις λέξεις και τι θα έχουμε να λέμε σε 2-3 χρονάκια εν όψει δημοτικών...



(ξανα)διάβαζα Τσιφόρο,
μην με κάνετε να (ξανα)διαβάσω το "Φθινόπωρο του Πατριάρχη" (άλλωστε έχει μια χαρά καιρό ακόμη)
γιατί απεχθάνομαι την πλήξη την παρακμή και την μιζέρια
και θέλω χαρούμενα πράγματα

για τη Μέλι και τον Φιντέλ

διακύρηξη δικαιωμάτων των ζώων

'Αρθρο 1
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.

'Αρθρο 2
Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο.

'Αρθρο 3
Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνεις στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.

'Αρθρο 4
Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.

'Αρθρο 5
Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.

'Αρθρο 6
Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.

'Αρθρο 7
Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.

'Αρθρο 8
Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κ.λπ. αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα, από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.

'Αρθρο 9
Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.

'Αρθρο 10
Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.

'Αρθρο 11
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.

'Αρθρο 12
Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί γενοκτονία, έγκλημα απέναντι στο είδος. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.

'Αρθρο 13
Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται

'Αρθρο 14
Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ' τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Διεθνής Ένωση Δικαιωμάτων των Ζώων Παρίσι 1978



….μέχρι να γίνουν όλ αυτά συνείδηση….θέλει χρόνο….
τα ήθελα πάντως τα δικαιώματα να τα έχω κάπου πρόχειρα γραμμένα


Για την Μέλι(5) και τον Φιντέλ(11)

καθώς επίσης και για τις Φαίδρα, Μπιζού και Λίντα που ανήκουν στη μαμά.
Στον Ρούντι επίσης (στον Ρουντίνο, Ρούντολφ, Ρουντάκο, Ντόντο μας κλπ) που μας αφιέρωσε τα 17 χρόνια της ζωής του, της χαράς και της αγάπης του.

Στα σκυλιά, μας, που με την χαρά και τον ενθουσιασμό τους έχουν συντροφέψει και συντροφεύουν τις ζωές μας.
Στα σκυλιά μου που τα αφήνω μόνα τους, κλειδωμένα και νηστικά, και που αργώ μερικές φορές αλλά εκείνα, πάντοτε με το που με βλέπουν μου κάνουν χαρές, μουσουδιές και φιλάκια.

Η ονοματοδοσία όλων των ζώων μας ανήκει σε μένα (εγώ είμαι η νονά!) εκτός από την Λίντα που την πήραμε μεγάλη και … βαφτισμένη.


Χθές, τους γιόρτασα τους σκύλους μου, τους έκανα μπανάκι και τους αφιέρωσα χρόνο για να παίξουμε. Ο Φιντέλ έχει καταπληκτική μυρωδιά. Καμιά φορά, άμα είναι φρεσκολουσμένος τον δαγκώνω!
Και χθές, προτίμησα να παίξω τους σκύλους από το γράψω λογάκια γι αυτούς. Άλλωστε προχωρά και η εγκυμοσύνη και είτε δεν έχω πολλές, είτε κρατώ δυνάμεις.
Νομίζω, δηλ. είμαι σίγουρη ότι τα σκυλιά μου έχουνε καταλάβει ότι θα γίνω μαμά




Σήμερα, επομένη των ζώων, είναι η παγκόσμια των ζωών.
Των ζωών μας, μωρό μου.

θα παρετε ενα φοντανακι; ποιονε δουλευεις ρε;

Ενδιαφέρουσα (βολική και πιασιάρικη μεταξύ άλλων) η τοποθέτηση που λέει ότι είναι ο αρχηγός που βαρύνεται με τις μεγαλύτερες ευθύνες για την πορεία του κόμματος,.. της ομάδας,.. της κάθε συλλογικής προσπάθειας τέλος πάντων.
Ενδιαφέρουσα και εν μέρει σωστή η τοποθέτηση.
Όμως, τι συμβαίνει στην περίπτωση που ο αρχηγός ορίσει αρμοδιότητες, αναθέσει καθήκοντα, μοιράσει δουλειές και ευθύνες, αλλά οι υφιστάμενοί του λόγο «ανημπόριας» ή σκοπιμότητας δεν φέρουν εις πέρας την δουλειά;
Ποιος φταίει σε αυτήν την περίπτωση;
Τι μερίδιο ευθύνης έχει ο αρχηγός; (και τι οι υπόλοιποι)

Και για να έρθουμε στα πασοκικά,
Πέρα από την κριτική που υφίσταται ο Γιώργος Παπανδρέου για τις επιλογές του,
πλέον σε κάθε επίπεδο, επιλογής προσώπων, θέσεων, πολιτικού χρόνου, επιχειρημάτων κλπ, μήπως θα έπρεπε -για τις ισορροπίες, έστω για τα προσχήματα- να αξιολογηθούν και τα υπόλοιπα στελέχη του Πασοκ; πόσο μάλλον όσοι εμφανίζονται με αρχηγικές φιλοδοξίες ή απλά παίζουν για την αναβάθμισή τους;
Κι’όταν λέω αξιολογηθούν, εννοώ ως προς την δουλειά που τους ανατέθηκε τα προηγούμενα χρόνια.
Και τα ερωτήματα που τίθεται είναι:
ποιοι έκαναν την δουλειά τους;
την δουλειά που τους ανατέθηκε, ή είχαν την υποχρέωση λόγο κοινοβουλευτικής παρουσίας να κάνουν;

και νομίζω ότι θα ήταν πολιτικά ενδιαφέρον να δούμε ποιοι δούλεψαν και υπερασπίστηκαν με συνέπεια, συνέχεια και σοβαρότητα το κόμμα τους, βάζοντάς το μπροστά (το κόμμα και την δουλειά που τους ανέθεσε) από τις προσωπικές τους απόψεις, προτιμήσεις, φιλοδοξίες ή και επιλογές, που κατά τ’άλλα και σεβαστές είναι και θεμιτές.
Ποιοι το έκαναν βγάζοντας ουσιαστικά ασπροπρόσωπο το κόμμα και τον αρχηγό τους, ακόμη κι αν δεν συμφωνούσαν με τις επιλογές του;
Διότι απ’ ότι φαίνεται, μοναδική δουλειά αρκετών μέσα σε αυτό το κόμμα ήταν να δρουν ως καλικάτζαροι, ροκανίζοντας την καρέκλα του προέδρου τους που «χαϊδευτικά» αποκαλούσαν «Γιωργάκη».




Άσχετο, αλλά, αυτή η περιβόητη επιτροπή των σοφών που θα αναζητούσε τους λόγους της πρόσφατης ήττας καθώς και αυτής του 2004, λειτουργεί; Θα παρουσιάσει αποτέλεσμα και λόγους;



Μου αρέσει αυτή η εποχή της απομυθοποίησης. Και θα απομυθοποιηθούν πολλοί καθώς φαίνεται το επόμενο διάστημα. Κάποιοι από την άλλη θα δικαιωθούν.




η χιονάτη και οι επτά νάνοι
Η κ. Διαμαντοπούλου δεν κατέθεσε υποψηφιότητα για να μην διαταράξει την ενότητα του κινήματος, είπε.
Προφανώς δεν είχε σοβαρούς λόγους να κατέβει.
Δεν πίστευε σε κάτι, σε μια ιδέα, σε ένα όραμα προσωπικό, που δεν θα της επέτρεπε να κάνει πίσω.
Γιατί τότε θα μπορούσε καθαρά και έντιμα να πει, πείτε εσείς τα δικά σας,
αλλά έχω κι εγω τα δικά μου να πω, κι όσοι ακολουθήσουν.

Μήπως η κ. Διαμαντοπούλου ,όπως κι άλλοι «εκεί μέσα», έχουν μπερδέψει την κατάθεση υποψηφιότητας με την απόσχιση;
Ή μήπως παίζουν όλοι για να κερδίσουν;
Αυτά προφανώς είχε να πει και η κυρία Διαμαντοπούλου, και στο εξής θα διαπραγματεύεται ως νούμερο δύο, τρία ή τέσσερα, σε κάποια από τις δύο ομάδες. οχι ως επικεφαλής.
προφανώς, δεν είχε κάτι δικό της να πει, κι όπως λέει κι η «σοφή βάση» άμα δεν έχεις κάτι να πεις καλύτερα να μην μιλάς.






Στον τόπο που ζω έχουμε ένα δήμαρχο. (τι πρωτότυπο …)
Ο δήμαρχος που έχουμε σε τούτον τον τόπο ώρες ώρες είναι τρελαμένος. Τόσο, που πρωτού χτυπήσουμε την πόρτα του γραφείου του, αναρωτιόμαστε μεταξύ μας για το «πως είναι σήμερα τα κέφια του». Βέβαια, ο δήμαρχος ώρες ώρες είναι τρελαμένος επειδή έχει συνείδηση των ευθυνών της θέσης του.
Εγώ, από την άλλη, ώρες ώρες φωνάζω. Δεν έχουμε τούτο και δεν έχουμε κείνο, και πως είναι έτσι αυτό και πως είναι έτσι το άλλο κλπ. Μέχρι που μια μέρα, με φώναξε ο δήμαρχος στο γραφείο του.
-πίνετε κάτι;
-όχι! από μόνη μου τα λέω, νηφάλια, μόνο κανα depon που και που
- κυρία μου, θα πιείτε, θα πάρετε κάτι εννοώ….
- α…. (με χαμηλωμένο βλέμμα και αίσθημα ντροπής) ε, ένα καφεδάκι, ελληνικό, σκέτο με γάλα
- λοιπόν, σας ακούω που φωνάζετε ώρες ώρες και λέτε κάτι πράματα περίεργα που ομολογουμένως δεν κατέχω, και θα ήθελα να ενημερωθώ γι’ αυτά. Σας άκουσα πρόσφατα να μιλάτε για την ανακύκλωση και για την ανάγκη και δυνατότητα συμμετοχής της περιοχής μας σε κάποιο πρόγραμμα. Έχετε κάτι να προτείνετε;



Ποιο είναι το συμπέρασμα της φανταστικής αυτής αφήγησης;
Ο δήμαρχος είναι τουλάχιστο ευγενικός και έξυπνος επαγγελματίας που αφιερώνει λίγο χρόνο για να μάθει -κι ίσως κάποτε εφαρμόσει- κάτι που δεν ξέρει ή από την άλλη για να απενεργοποιήσει έναν ενδεχόμενο αντίπαλο,
το συμπέρασμα όμως της ιστορίας είναι πως αντί να φωνάζουμε και να γκρινιάζουμε σαν κλαψιάρικα παιδιά για κάτι που δεν έχουμε, να προσπαθούμε οι ίδιοι να το αποκτήσουμε. Να συμβάλουμε έστω στη απόκτησή του.
Και μπορεί κείνη την ώρα να μην ξέρω το πώς, αλλά ξέρω τουλάχιστο τι θέλω.
Κι αυτό είναι το πρώτο βήμα.