ο Σκανδαλίδης θα μας λέει και ποιήματα;

Ο Σκανδαλίδης θα μας λέει και ποιήματα;

Να τον ακούσουμε! Να τον ακούσουμε!
(κατά το «να τον ρίξουμε! να τον ρίξουμε!» της Μιλένας)

Μέχρι να μας πεί όμως -τα δικά του- ας πούμε εμείς τα δικά μας που τα έχουμε και πρόχειρα. Το ποίημα έχει γραφτεί κατά την διάρκεια της πρώτης -και τελευταίας- επίσκεψης του κ. Σκανδαλίδη στη Σαντορίνη, κατά την διάρκεια των επιμορφωτικών σεμιναρίων που διοργάνωσε το ΙΕΚ Πασοκ με την έναρξη της σχολικής χρονιάς του 2005. Το ποίημα συντάχθηκε στο ξεκίνημα της ομιλίας του κ. Σκανδαλίδη, την ώρα που μας διάβαζε το δικό του ποίημα, που όπως μας είπε έγραψε από την συγκίνησή του που θα επισκεπτόταν νησί(!). κι όμως, αυτό είναι γεγονός, έτσι τουλάχιστο προλόγισε το τρισέλιδο ποίημα με θέμα τη θάλασσα που ακολούθησε.





Όταν στη Θήρα έφθασε ο Κώστας Σκανδαλίδης
μεγάλος στύλος του Πασοκ και γνήσιος ευπατρίδης
μου φάνηκε παράλογο στη σκέψη μου την πρώτη
γιατί τον ήθελα υπουργό και όχι ιδιώτη.

Μου θύμισε το «Μάλτα γιόκ» στο νόημά του όλο
που είπε Τούρκος ναύαρχος κι ας είχε τόσο στόλο
που φρούρια κυρίευσε έτσι με το ραχάτι
μα κείνο το μικρό νησί, δεν έβρισκε στο χάρτη

Είκοσι χρόνια στο Πασοκ είχε μεγάλη θέση
μα λίγο χρόνο να μας δεί, δεν είπε να διαθέσει
μα τον καλοσωρίζουμε, είναι η τιμητική του
και τον θαυμάζουμε πολύ γιατί είμαστε δικοί του

Αναμφιβόλως το Πασοκ έχει αγώνες δώσει
για το επίπεδο ζωής όλων να βελτιώσει.
Μα όταν δεν είσαι από κοντά, κάτι στραβά θα πάει
γι’ αυτό και έφτασε η δεξιά ξανά να κυβερνάει

Χωρίς απ’ τους πολιτικούς την άμεση φροντίδα
νομίζαμε πως τελικά μας ξέχασε η πατρίδα
Δεν είμαστε στο Σύνταγμα ούτε στο Κολωνάκι
μα στου Αιγαίου μια γωνιά, ένα μικρό νησάκι

Το καλοκαίρι, ένεκα του τόπου μας οι χάρες
κερδίζουμε στον τουρισμό και μερικές δεκάρες
Μα μένουμε σα ναυαγοί χειμώνας όταν πιάνει
στο έλεος των εφοπλιστών και του Κεφαλογιάννη
(αυτός έκανε κουμάντο όταν γράφαμε το ποίημα)

Ο Σκανδαλίδης είν’ αγνός το πλέον διαπιστωμένο
με πρόσωπο σε σκάνδαλα ποτέ αναμεμειγμένο
Μας έπεισε ,ως υπουργός που γρήγορα θα γίνει,
θα έρχεται τους φίλους του να δεί στη Σαντορίνη


κουίζ : (για παρατηρητικούς και κοινωνικά συνειδητοποιημένους λύτες)
σε ενδεχόμενο πολλών υποψηφιοτήτων, δεκάδων, (γιατί, δεν κατάλαβα, απαγορεύονται από κανέναν;) ποιος θα κέρδιζε;


κουίζ νο2 : (για δύσκολους λύτες και χαρακτήρες)
ποιοι θα τρελάνουν ποιούς στο Πασοκ ;


κουίζ νο3 : πόσοι πασόκοι θα εκτεθούν (σ.σ θα γίνουν ρόμπες και θα γελάει ο κόσμος) τις επόμενες 15 μέρες; (κομπιουτεράκια δεκτά)


κουίζ νο4 : άσχετο, αλλά ο -ομολογουμένως- συμπαθής και αξιοσέβαστος κ. Σημίτης είχε την πρόθεση και κατέθεσε την πρόταση να χρισθεί εγγυητή της ενότητας του κινήματος, πριν πάρει σαφή θέση υπέρ του κ. Βενιζέλου ή μετά;

κουίζ νο 5 : (αυτό το έχω ξαναπεί) ο Κουλούρης πληρώνετε από τα κανάλια (με τον μήνα, τη βδομάδα, την εμφάνιση, ανάλογα με τα νούμερα που κάνει κλπ;) ή βγαίνει αφιλοκερδώς και αυτοβούλως;
κάθε φορά που βλέπω τον Κίμωνα προβληματισμένο στην τιβί, τραγουδώ το
-παλαιό- τραγουδάκι που λέει «τι όμορφος που είσαι όταν κλαίς…»


κουίζ νο6 : μήπως είναι γραφτό ή Συνταγματικά κατοχυρωμένο, η χώρα να κυβερνιέται απο "Κώτσους"


κουίζ νο7 : (το λέτε, το ξαναλέτε….) και δεν κατάλαβα, είναι κακό που ο Γιώργος Παπανδρέου ακούει, αν ακούει, την μαμά του; δηλαδή ποιους έπρεπε να ακούει;
-σαν καλό παιδί που είναι; τους ρουφιάνους που τον τριγυρίζουνε-
Καλά κάνει και ακούει την μαμά του που θέλει το καλό του και του λέει
«my child, if you feel strong enough by now, ad if you finally ,my child, believe strongly and deeply in something, then do it. Because you never knew ,my clever boy, what to do with your life. You were changing decisions from one moment to another, my boy, I didn’t know what was wrong with you. At least, I knew that ,one day, you would be the president of this country.
My child, I’m too old by now, maybe I don’t have the time to see you as a president, but it’s this a want to tell. If you finally, have found something, maybe an idea, that you strongly and deeply believe, fight for it. Your flower name mama.

γιατί δεν κάνετε τίποτα; ή βαρέθηκα να περιμένω

Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα η σημερινή και ο -καινούργιος- υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, καθώς επίσης και Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (ύστερα από την απόφαση για συνένωση των δυό υπουργείων) Γιώργος Βουλγαράκης, στο μήνυμά του εστιάζει στη διατήρηση και επαύξηση του ναυτιλιακού συναλλάγματος ως πρωταρχικού στόχου της Πολιτείας.
Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) με ενέργειες του οποίου και καθιερώθηκε ο εορτασμός, στο φετινό του μήνυμα θέτει θέμα περιβαλλοντικών προκλήσεων σημειώνοντας παράλληλα ότι η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται σε φάση δυναμικής ανάπτυξης. Ο ΙΜΟ εκτιμά ότι το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η έκχυση πετρελαίου στις θάλασσες, είτε λόγω ατυχημάτων ,όπως υποστηρίζει, ή κακών επιχειρησιακών πρακτικών. Όπως τονίζουν αναλυτές της ναυτιλιακής αγοράς το παγκόσμιο θαλάσσιο εμπόριο αυξήθηκε κατά 135% μεταξύ 1985 και 2000. Για το ίδιο χρονικό διάστημα, οι εκτιμήσεις εκχυθέντων ποσοτήτων πετρελαίου στη διάρκεια της ίδιας περιόδου δείχνουν σταθερή μείωση κατά 85%.


Καμία σχέση με την παγκόσμια σημερινή, σε συνέντευξη πάντως που δημοσιεύεται σήμερα ο (πάμε πάλι..) -καινούργιος- υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, καθώς επίσης και Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (ύστερα από την απόφαση για συνένωση των δυό υπουργείων) Πάνος Καμμένος, σε ερώτηση για μόλυνση της θαλάσσιας περιοχής της Καλντέρας εξ’αιτίας του ναυαγίου, απαντάει με… άλλα αντί άλλων. Συγκεκριμένα στην ερώτηση «με την μόλυνση στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης τι σκοπεύετε να κάνετε», ο υφυπουργός απαντά» το θέμα της Σαντορίνης είναι θέμα αρκετά σοβαρό, αλλά παράλληλα με το θέμα της Σαντορίνης θα κοιτάξουμε και την Θηρασιά. Είναι ένα θέμα, το οποίο πλέον με το κοινό υπουργείο που έχει δημιουργηθεί, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε πολύ καλύτερα σε συνεργασία με τους φορείς που εμπλέκονται»
Για του λόγου το αληθές μπορείτε να επιβεβαιώσετε την ερώτηση και την απάντηση στο: http://users.forthnet.gr/syr/typokykladiki/koinignomi.pdf
η εναλλακτικά στο http://www.typokykladiki.gr/


Συγνώμη, αλλά αυτός ο άνθρωπος ή μας δουλεύει χοντρά ή είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Αυτά διάβασα σήμερα στις ειδήσεις, και ομολογώ ότι μελαγχόλησα, στενοχωρήθηκα, γνωρίζοντας ότι το βυθισμένο κουφάρι του πλοίου Sea diamond βρίσκεται στην καρδια της καλντέρας της Σαντορίνης φορτωμένο με τα πετρέλαια και τα τοξικά του με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία και την επιβίωση -σε κάθε επίπεδο- των κατοίκων του νησιού.


Οι γνωστοί συνεχίζουν να ρωτάνε και να απορρούν «μα καλά, γιατί δεν κάνετε τίποτα; γιατί δεν κάνουν τίποτε οι πολίτες του νησιού;»

Και την ίδια απορία έχω κι εγώ.
και νομίζω ότι θα πρέπει να πιάσουμε δουλειά.
πολύ μοιρολατρία έχει πέσει, και δεν έχει λογική ένα ολόκληρο νησί να σιωπά.
Μας κοροϊδεύουν, ξέρετε, κι αυτό αρχίζει να με ενοχλεί

εχε το νου σου

όπως το πάρει ο καθένας, (οτι βολευει δηλαδή)
protect him..
..mind δηλ. take care κι από μακριά
..mind το «κενό»
..κοκ..

I’m going left (really are u;)

ή τραβάτε με κι ας κλαίω

Παρακολουθώ τα όσα διαδραματίζονται τελευταία, και ώρες ώρες μου δημιουργείται η αίσθηση ότι το πασόκ τα τελευταία τρία χρόνια συμπεριφέρεται σαν μια 33άχρονη καλοσπουδαγμένη, γλωσσομαθή, με το πιάνο και τα γαλλικά της κι’ αρκετά ταξιδεμένη, αλλά εντελώς ανασφαλή γυναίκα, που βγαίνοντας από την ασφάλεια και την ρουτίνα μιας πολυετούς σχέσης, της «την πέφτουνε» δυό τύποι μεταξύ των οποίων αδυνατεί να επιλέξει. Της αρέσει και ο άντρας ο πολλά βαρύς που είναι μάγκας, αλανιάρης, περπατημένος, έχει γούστα λαϊκά, δε σηκώνει πολλά πολλά και (της) ρίχνει και καμιά φάπα (επειδή έτσι το έχει δει αυτός το αντριλίκι, έτσι το αντιλαμβάνεται κι εκείνη, άβγαλτη κι ανασφαλής γάρ),
της αρέσει όμως κι ο άλλος ο ευγενικός, ο καθώς πρέπει, ο κουστουμαρισμένος καριερίστας του 12ωρου, με τα μπάτσελορ, την εταιρική φρασεολογία και «χόμπι(τ!) της Κυριακής».
Ναι, αλλά κάποια στιγμή, όσο κι αν θέλει να φαίνεται και να πείθει τον εαυτό της ότι αυτή της η στάση είναι προχωρημένη και προοδευτική, η κοπέλα της ιστορίας θα πρέπει να διαλέξει. Θα κληθεί να επιλέξει. Πόσο μάλλον όταν η περίοδος της γοητείας τελειώσει και έρθει η εποχή της απομυθοποίησης και του «ταμείου».
Θα κληθεί να επιλέξει, όχι επειδή πολύ γρήγορα θα μουρλαθεί από την εναλλαγή καταστάσεων και προσωπικοτήτων, αλλά επειδή δεν θα αντέχει να ζει (με) κάτι αλλιώτικο από αυτό που ακριβώς θέλει. Αυτό βέβαια προυποθέτει ότι θα εχει βρεί τι (επιτέλους) θέλει.
Αλλιώς, κι αν δεν πάρει τον εαυτό της και τα πράματα στα σοβαρά και συνεχίσει να αρμενίζει με δυό βαρκούλες, πέρα από το ότι δεν θα την παίρνει κανένας στα σοβαρά και αντί για προοδευτική (όπως πολύ θα γούσταρε) θα χαρακτηριστεί γραφική και αναξιόπιστη, το βέβαιο είναι ότι θα αναλώσει την ύπαρξή της προσπαθώντας να καταλάβει ποια βαρκούλα θέλει και γιατί.

Behave largely

Με αφορμή τις εξελίξεις στο πασοκ, και λέω εξελίξεις διότι δεν «παίζει» μόνο η καρέκλα του αρχηγού, μιας και οι ανακατατάξεις είναι γενικότερες, νομίζω ότι
η μεγάλη έκπληξη δεν προκύπτει -δεν προέκυψε και δεν θα προκύψει- από την αποκάλυψη των (πραγματικών ίσως) προθέσεων των εμπλεκόμενων στην ιστορία, αλλά από την αποκάλυψη του χαρακτήρα του καθενός.
Νομίζω η ταχύτητα των εξελίξεων δεν αποκάλυψε μόνο τα -πολιτικά- αντανακλαστικά, αλλά και τον χαρακτήρα του κάθε εμπλεκόμενου.
Νομίζω ότι ο κόσμος έβγαλε αρκετά συμπεράσματα από τις μικρές, ασυνείδητες φράσεις και εκφράσεις, που ξέφευγαν από τα πρόσωπα των συμμετεχόντων σε αυτήν την ιστορία.

Το ότι το αποτέλεσμα εχει σημασία, το «να πιάνει ποντίκια» δεν αναιρεί το ζήτημα και το ζητούμενο της προσωπικότητας και του χαρακτήρα.

Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τούτες τις μέρες στο πασοκ θυμήθηκα ένα περιστατικό στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει ο Βενιζέλος,
Τότε, τον Μάη του 2005 που μια ομάδα -ας τους αποκαλέσουμε έτσι- αναρχικών τον είχαν κλειδαμπαρώσει (μαζί με τον Βερελή, τι σύμπρτωση!) στο Πολυτεχνείο, ο κ. Βενιζέλος δεν είχε χάσει την ψυχραιμία και το χιούμορ του. Παρόλο που ο οδηγός του είχε ήδη κάνει τις «μαγκιές» του παίζοντάς «ο πιστολέρο της Πατησίων» (έτσι φαντάστηκε αυτός τον καλύτερο τρόπο να υπερασπιστεί το αφεντικό του) φέρνοντάς τον σε δύσκολη θέση, του την είχαν πέσει και άγρια για το συμβάν οι «αναρχικοί», παρ’ όλ αυτά όμως ο Βενιζέλος αντιμετώπισε την κατάσταση με ψυχραιμία, κατανόηση και χιούμορ. (σε αντίθεση με τον Βερελή που όπως μάθαμε είχε αρχίσει τις κλάψες λες και ήταν όμηρος καμιάς φυλής αγρίων ιθαγενών της Αφρικής) Κι’όταν με το καλό ύστερα από μερικές ωρίτσες «εποικοδομητικού διαλόγου» και ψιλοχαβαλέ οι «αναρχικοί» «απελευθέρωσαν» τον κ. Βενιζέλο αυτός είπε «εντάξει ρε παιδιά δεν τρέχει και τίποτα, μια χαρά παρεούλα κάναμε με τα παιδιά, κουβεντιάσαμε, είπαμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, άντε τώρα να πάμε σπίτια μας -να φάμε- γιατί είναι και περασμένη η ώρα». Δεν βγήκε να πεί αρλούμπες του τύπου «οι ακαταληψίες, θα ασκηθούν διώξεις» κλπ ώστε να γίνει ρόμπα. Ομολογουμένος ήταν πολύ τζέντλεμαν. Τι να πώ, μπορεί επειδή ως καθηγητής βρέθηκε στο φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί. Αντέδρασε πάντως άνετα, σε αντίθεση με το θέμα του επωνύμου που το αντιμετώπισε με έλλειψη χιούμορ και νευρικότητα, με αποτέλεσμα πέρα από τους όσους και όποιους μπλόγκερ να ασχοληθούν με αυτό και όλοι οι υπόλοιποι εκτός δικτύου έλληνες.

μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λές

Απόσπασμα από το (νέο – νέο) βιβλίο νεοελληνικής ιστορίας του 2017

Σύντομο βιογραφικό του ήρωα της επανάστασης του 2007
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος (το πραγματικό του όνομα ήταν Βαγγέλης Τούρκογλου και το παρατσούκλι Βαγγέλας ο Τουρκόσπορος ή Αρχικλεφτόπουλο ) ήταν ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 2007.

Τα παιδικά χρόνια
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1957.
Εγγονός ενός ντόπιου κλέφτη, είχε έφεση στη θρησκεία και σε μικρή ηλικία στάλθηκε από τους γονείς του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου για την εκπαίδευσή του. Εκεί άλλωστε οφείλονται οι δεσμοί, τα χρέη και οι υποχρεώσεις που συνεχίζει να έχει στην εκκλησία και τον κλήρο. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έγινε μοναχός και λόγω της αφοσίωσής του στη χριστιανική πίστη, της ιδιοσυγκρασίας του, της επιμονής του καθώς και του ύπουλου χαρακτήρα του έγινε πολύ γρήγορα διάκος, όμως επίσης πολύ γρήγορα τα παράτησε γιατί του είπανε ότι άμα θέλει να δει χαίρι στην πολιτική πρέπει να ξετακιμιάζει σιγά σιγά με τους παπάδες αφού φροντίσει όμως πρώτα να σιγουρέψει ως μελλοντικούς πελάτες. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν μοναχός, ένας Τούρκος πασάς πήγε στο μοναστήρι με τα στρατεύματά του και εντυπωσιάστηκε απ' την εμφάνιση του νεαρού μοναχού. Ο Διάκος προσβλήθηκε απ' τα λεγόμενα του Τούρκου και μετά από καβγά τον σκότωσε. Άλλωστε πάντοτε ο Βαγγέλης ήταν γνωστός για το αψίθυμο του χαρακτήρα του. Εξ αιτίας αυτού του περιστατικού αναγκάστηκε να φύγει στα κοντινά βουνά και να γίνει κλέφτης. Ιδιότητα την οποία διατήρησε και ανέπτυξε καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του κατορθώνοντας τελικά να εξελιχθεί σε σπεσιαλίστα του είδους.
Όμως και τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν ατάραχα. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στις γειτονιές της συμπρωτεύουσας όπου και πήρε τα πρώτα του μαθήματα και ανδρώθηκε για την μετέπειτα λαμπρή του πολιτική σταδιοδρομία, διαβάλλοντας, κατασυκοφαντώντας, ρουφιανεύοντας και καταστρέφοντας ότι έφτιαχναν τα υπόλοιπα παιδάκια με χαρακτηριστικό επεισόδιο αυτό που συνέβη όταν ήταν δώδεκα περίπου ετών οπότε και αφού έβαλε δυό-τρεις κολλητούς του να χειροδικήσουν εις βάρος συνομήλικου του, του είπε «άντε γ.. ρε μαλακισμένο, εγώ είμαι ο αρχηγός σε αυτή τη γειτονιά και γύρνα σπίτι σου μη σου γ… ολόκληρο το σόι».

Τον Σεπτέμβριο του 1974 εισήχθη στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα ως μέλος δεκάδων ενώσεων γιατί από μικρός ο Βαγγέλης Βενιζέλος ήταν φιλόδοξος, δολοπλόκος και τεμπελάκος βάζοντας τους άλλους οπλαρχηγούς και τα μαθητευόμενα κλεφτόπουλα να τρέχουν για πάρτη του. Το 1978 αποφοίτησε από τη Νομική και ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου υπηρετώντας τους μεγαλοτσιφλικάδες του τόπου και του εξαπατώντας τον απλό και ανυπεράσπιστο λαό.

Στην Φιλική Πασοκική Εταιρεία μυήθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 1993 με την εκλογή του ως βουλευτή Θεσσαλονίκης, μιας και τότε του είπαν οι μεγαλοτσιφλικάδες κολλητοί του ότι άμα θέλει να ανελιχθεί γρήγορα στην πολιτική θα πρέπει να ανακατατευτεί με την συγκεκριμένη Φιλική Πασοκική Εταιρεία, να κάνει υπομονή και όταν έρθει η ώρα να την κάνει κουλουβάχατα και να την κυβερνήσει.

Κλέφτης και αμαρτωλός
Αρχικά κλέφτης υπό την εξουσία διαφόρων αρχι-καπετάνιων της Θεσσαλονίκης διακρίθηκε σε διάφορες συγκρούσεις με τους συναγωνιστές-συνυποψηφίους του . Υπήρξε αμαρτωλός για πέντε χρόνια στο στρατό του Αλί-Μπακατσέλου Πασά, στην συνέχεια έγινε καπετάνιος μιας μονάδας αμαρτωλών στη Εύβοια, για άλλα πέντε χρόνια πρωτοπαλίκαρο μεγαλοτσιφλικάδων και μεγαλοεκδοτών της πρωτεύουσας ενώ στα χρόνια που ακολουθούν και που καταλήγουν στην Επανάσταση του 2007 είχε φτιάξει τη δική του ομάδα εκσυγχρονιστών κλεφτών και όπως πολλοί άλλοι καπεταναίοι κλεφτών και αμαρτωλών έγινε σεσημασμένο και σημαίνον μέλος της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας.
Τον Απρίλιο του 1996 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς και χρησιμοποιώντας την σαν ορμητήριο, επανακατέλαβε το φρούριο της Θεσσαλονίκης δίνοντας πολλές νικηφόρες μάχες, κατέλαβε την γέφυρα της Αλαμάνας, ενώ στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του για την αναβάθμιση και αναθεώρηση της πολιτιστικής, πολιτική, αθλητικής κλπ, κληρονομιάς μας κατά την διάρκεια της Ολυμπιακής προετοιμασίας,
έχτισε πέντε άχρηστες γέφυρες, τρία Ολυμπιακά στάδια, ενώ έδωσε μάχες για να αγοραστούν με κρατικά λεφτά όλες οι σαβούρες που είχαν για σπρώξιμο οι δεκάδες φίλοι του, από καλλιτέχνες και εργολάβους μέχρι απατεώνες-τυχοδιώκτες του κερατά.

Το άδοξο τέλος
Μετά από το ξέσπασμα των εχθροτήτων ύστερα από την βραδιά της 16ης Σεπτεμβρίου του 2007, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης και ύστερα από την βαριά ήττα της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος κι ένας ντόπιος καπετάνιος και φίλος ο Ανδρέας Λοβέρδος οδήγησαν ένα απόσπασμα μαχητών στο Ζάππειο με σκοπό την πραξικοπηματική κατάληψη της ηγεσίας της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας οπότε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε δηλώσει ότι «διεκδικώ την αρχηγία της Εταιρίας». Την εν λόγω δήλωση έκανε αιφνιδιαστικά και ζωντανά (το ζωντανό) σε όλα τα Megaάλα τηλεοπτικά κανάλια των μεγαλοτσιφλικάδων της μικρής αυτής χώρας. Στις 19 Σεπτεμβρίου του μετά από τρεις ημέρες άγριας μάχης από σπίτι σε σπίτι, γραφείο σε γραφείο και στούντιο σε στούντιο, η ομάδα του αρχικλέφτη - πραξικοπηματία Βενιζέλου έπεσε στα χέρια του οπλαρχηγού Γιωργάκη ο οποίος αν και αγαθός και απονήρευτος άνθρωπος δεν ήταν τόσο βλακόμουτρο όσο κάποιοι ήθελαν να νομίζουν, και την είχε ψιλιαστεί την δουλειά, αλλά επειδή όπως είπαμε ήταν καλός άνθρωπος αλλά όχι και μαλάκας, άφησε τον Βενιζέλο και τα παλικάρια του να εκτεθούν, να γίνουν κατάπτυστοι και ρόμπες ξεκούμπωτες live στα μάτια του ελληνικού λαού και με αυτόν τον τρόπο να τελειώνει με δαύτους, γιατί όπως είπαμε ήταν αγαθός άνθρωπος -και φιλόζωος- και δεν του πήγαινε να βάψει τα χέρια του με αίμα (παρ’όλο που εξ αιτίας τους γινόταν εκείνος σκοπίμως ρόμπα και εμφανιζόταν μικρός στα μάτια του ελληνικού λαού)
Σύμφωνα με μαρτυρίες, βλέποντας την συντριβή και την απαξίωση να πλησιάζουν μερικά κλεφτόπουλα -κλάφτρες (αλλά πρώιμες!) της ομάδας Βενιζέλου όπως οι Κίμωνας Κουλούρης, Χρήστος Βερελής, Μιχάλης Νεονάκης, Γιάννος Παπαντωνίου και άλλοι κλεφτοπουλαίοι, πρότειναν την άτακτη υποχώρηση και φυγή από την Φιλική Πασοκική Εταιρία, όμως ήταν ήδη αργά. Ο Βενιζέλος (και προς τιμήν του) επέλεξε να μείνει και να παλέψει μαζί με 48 συμπολεμιστές- κλεφτόπουλα -κλάφτρες
(που θέλανε και πραξικόπημα πανάθεμα τους) του σε μια απελπισμένη μάχη σώμα με σώμα και μικρόφωνο και μικρόφωνο, λίγες ώρες πριν τελικά συντρίβει.
Στη τελική αυτή μάχη ο Ευάγγελος Βενιζέλος συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Χαριλάου Τρικούπη αναφέρεται λογοτεχνικά ότι «σουβλίστηκε» από τους οπαδούς της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας και κάηκε την ερχόμενη Ανάσταση στην πλατεία του (αναθεωρημένου) Συντάγματος.
Σύμφωνα δε με μαρτυρίες, ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν σουβλίστηκε, αλλά αυτοκτόνησε από τις τύψεις που πήρε στο λαιμό του, εξέθεσε και άφησε άνεργους, τους συνεργάτες του στο πραξικόπημα της αποφράδας 16ης Σεπτεβρίου του 2007
κι έχοντας την γνώση της φημολογίας που ήθελε οι μεγαλοτσιφλικάδες να τον επικηρύξει και να ορκίζονται να τον σουβλίσουν εκείνοι (αφού τον πηδήξουν πρώτα) που τους «κρέμασε» με την βιασύνη και την αλαζονεία του.

Ο βάναυσος τρόπος του θανάτου του Βενιζέλου στα χέρια των οπαδών της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας τρομοκράτησε αρχικά το λαό της Ελλάδας, που γρήγορα όμως κατάλαβε ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος πρωτοστάτησε (θυσιάστηκε για την ακρίβεια) αυτός και τα παλικάρια του στην σύγχρονη ελληνική επανάσταση ενάντια στον ζυγό της Διαφθοροκρατίας και του Αλαζονισμού.

Για τον λόγο αυτό, ενα μνημείο στέκεται τώρα κοντά στη γέφυρα της Νέας Κηφισίας, το σημείο της τελικής μάχης του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ ο τόπος γεννήσεώς του, το χωριό Άνω- Κάτω Ρουφιανίτσα, μετονομάστηκε αργότερα σε «Βαγγέλης το κλεφτόπουλο» προς τιμήν του.



Πηγές :
Ελληνική Ιστορία τών Νεότερων Χρόνων, ΟΕΔΒ, (2007).
The 2007 Greek War of Independence, The Overlook Press (2007). ISBN 158567172X.
The Greeks: Their Struggle For Independence, Hellenic International Press (2007). ISBN 0959089411.
Το Αθάνατο 2007, Αφοί Ρουφιάνογλου
Διευκρινιστικό μέιλ που έλαβα προχτές από το γραφείο Βενιζέλου σχετικά με το σωστό(!) βιογραφικό




υγ. α, μπα, δεν υπάρχει καμια φιλοπόλεμη διάθεση. Ίσα ίσα.
Εκ των πραγμάτων η δημοσιότητα έχει στραφεί στον Ε. Βενιζέλο και ως εκ τούτου δέχεται και οφείλει να αποδέχεται την κριτική.
Πάντως, η αλήθεια είναι ότι τόσον καιρό που ο Γιώργος Παπανδρέου δέχεται σκληρή κριτική και σατιρίζεται για τα χαρακτηριστικά του, ουδέποτε -και προς τιμή του- έχει προχωρήσει σε «συστάσεις» σε κανέναν. Ελπίζουμε το ίδιο χιούμορ να έχει ή να δείξει και ο Βενιζέλος.

Οι χοντροί έχουνε διπλή προσωπικότητα;

δηλαδή, μήπως είναι δύο σε ένα;

Ο Βενιζέλος π.χ. την μια βιάζεται, την άλλη επαίρεται.. πράματα δηλ. που μπορεί να μην του βγουν σε καλό.





ενδιαφέρουσα η άποψη του Aντωνη Kαρκαγιαννη στην σημερινή Καθημερινή,
υπο τον τίτλο Κάτω τα χέρια από το ΠΑΣΟΚ


..
Ο Γιώργος Παπανδρέου ασφαλώς φέρει μεγάλες ευθύνες για την ήττα του κόμματός του. Οι εφημερίδες και τα «κανάλια» έχουν δικαίωμα και χρέος να τις επισημάνουν και να τις αναλύσουν. Αλλά δεν είναι αυτοί που θα ορίσουν ποιος είναι κατάλληλος για αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος. Το μόνο αρμόδιο είναι το ίδιο το κόμμα με τα συντεταγμένα όργανα και τις προβλεπόμενες από το καταστατικό του διαδικασίες.

Ο κ. Ευ. Βενιζέλος, βουλευτής και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, αργά το βράδυ των εκλογών και πριν ακόμα ο αρχηγός του παραιτηθεί, πριν να συνέλθουν τα αρμόδια όργανα για να επισημάνουν λάθη και να απονείμουν ευθύνες, έσπευσε να διεκδικήσει, ως σωτήρας, την ηγεσία του κόμματός του. (Κατά τη γνώμη μου η βιασύνη του και η αμετροέπειά του, τη στιγμή που 2,5 εκατομμύρια που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ζούσαν στιγμές θλίψης και περισυλλογής ματαίωσαν ήδη τις φιλοδοξίες του Ευ. Βενιζέλου.) Αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί ούτε ο Ευ. Βενιζέλος ούτε οι φιλοδοξίες του ενδιαφέρουν. Ενδιαφέρει μόνο το ΠΑΣΟΚ και η τύχη του, ένα μεγάλο κόμμα με θέση και ρόλο στην πολιτική ζωή.

Την επομένη, δημοσιογράφοι, δημοσκόποι (της κακιάς ώρας) και μέσα ενημέρωσης δεν άφηναν καμιά αμφιβολία για τη… διαπλεκόμενη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, διαπλοκή. Με σκοπό να ελέγξουν το ΠΑΣΟΚ! Οσα λάθη και αν έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, όσες και να είναι οι ευθύνες του για την ήττα του κόμματός του -ασφαλώς οφείλει να λογοδοτήσει και στο κόμμα και στους ψηφοφόρους-
είναι ο εκλεγμένος αρχηγός και σε αυτόν ανήκουν οι πρωτοβουλίες. Σε μας, που δεν έχουμε καμιά σχέση με το ΠΑΣΟΚ για λόγους δημοκρατικής συνέπειας, απομένει να αναφωνήσουμε στη διαπλοκή "κάτω τα χέρια από το ΠΑΣΟΚ".

Χρειάζομαι χρόνο (για να τον μετράω εγω)

ή
εσύ και οι φιλίες σου
είδαμε κι εσένα με τους συναισθηματισμούς σου
τι να κάνω που είμαι αγαπησιάρα


Δηλώνω ευθαρσώς φίλος του ΠΑΣΟΚ, όπως είμαι και φίλος του Βελγίου, της μαρέγκας και της παστής σαρδέλας του Ατλαντικού. Στο Βέλγιο έχω πάει μόλις δυο φορές, η μαρέγκα δεν με ενοχλεί αλλά ούτε και με ενθουσιάζει και με την παστή σαρδέλα έχουμε πολλά προηγούμενα αλλά τώρα τελευταία την έχω δει με καλύτερο μάτι και δεν παθαίνω δηλητηρίαση όταν την τρωω.
Ως φίλος του ΠΑΣΟΚ λοιπόν παρακολουθώ με ενδιαφέρον την κούρσα διαδοχής. Πολύ ωραία είναι.
Από τη μια έχουμε τον Μπενίτο Βενιζέλο. Ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην Ελλάδα, ο άνθρωπος το IQ του οποίου είναι ευθέως ανάλογο της περιφέρειάς του, ο άνθρωπος που λύνει sudoku με το ένα χέρι και με το άλλο πετάει ευστόχως μαχαίρια σε έναν στόχο είκοσι μέτρα μακριά του. Ο στόχος για τον οποίο προπονούνταν τόσα χρόνια ο Βαγγέλης ήταν βέβαια δίπλα του- ήταν ο Γιώργος. Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, κίνησε για το Ζάππειο και δήλωσε «παρών».
Βέβαια, και πριν παρών ήταν, ως κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και σε καμιά περίπτωση παραμελημένος από τον αρχηγό του. Αλλά άλλο να είσαι παρών μεταξύ πολλών και άλλο να βγαίνεις παρών ως υποψήφιος αρχηγός, πατώντας στο σβέρκο τον ήδη αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.
Αισθάνθηκε μας είπε ο κ. Βενιζέλος ένας χρέος προς την παράταξη και θεώρησε ότι έπρεπε να δώσει μια προοπτική και μια ελπίδα. Πράγματι, ως προς την έννοια του χρέους ο κ. Βενιζέλος πρέπει να είναι πολύ ευαισθητοποιημένος, αν κρίνουμε και από τον τρόπο με τον οποίο βοήθησε κάποτε τον κ. Μπατατούδη να αλαφρύνει από τα χρέη του, αγοράζοντας από τον δεύτερο το ξενοδοχείο Ακροπόλ (υπουργός πολιτισμού ήταν τότε Μπένι) στην πολύ συμφέρουσα, πολύ χαμηλή, τσάμπα πράμα τιμή των 4 δις. δραχμών. Ε, μετά ο κύριος Μπατατούδης έσκασε κάτι φουσκάρες στο χρηματιστήριο (ΕΡΓΑΣ και Intersat), ξεφούσκωσε και τον ΠΑΟΚ και όλα καλά.
Δεν υπονοώ τίποτα, προς Θεού. Υπήρξαν βέβαια τότε ειδικοί περί της αγοράς ακινήτων που προσδιόριζαν την τιμή του Ακροπόλ στο μισό περίπου, αλλά είμαι σίγουρος ότι έκαναν λάθος και ήταν εγκάθετοι της Δεξιάς. Και κάτι άλλα για τα πετρέλαια της Καβάλας μου ‘ρχονται στο μυαλό αλλά αφήστε τα καλύτερα. Τι να σου κάνει και η Καβάλα μπροστά στο Ιράκ.
Από την άλλη έχουμε τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον άνθρωπο που πήρε εν λευκώ να αλλάξει τα πάντα στο ΠΑΣΟΚ και έπιασε αμέσως δουλειά. Πρώτα ίσιωσε τα κρόσια στο χαλάκι, μετά ξεσκόνισε το κομοδίνο, μετά πήρε λίγο τις γωνίες, μετά άλλαξε δυο λάμπες στον πολυέλαιο, μετά κουράστηκε και άφησε την κυρίως ανακαίνιση για αργότερα. Βλέπεις, όταν στους καναπέδες του σπιτιού έχουν θρονιαστεί καμιά εικοσαριά στελέχη του Κινήματος, δεν μπορείς να τους ενοχλήσεις με ανακαινίσεις και αηδίες. Ούτε με συζητήσεις γιατί έχασαν πανηγυρικά τις εκλογές το 2004. Θα φανείς αγενής και τι θα πει ο κόσμος. Κυρίως, τι θα πει ο Σημίτης.
Μετά πήρε μια θέση για το σχέδιο Ανάν που αν την άκουγε ο Ανδρέας (βλέπε και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) θα τον Λιάνιζε, είπε και ξείπε για το άρθρο 16, έφτιαξε ένα πρόγραμμα μετά από τρία χρόνια και το διαφήμισε τον τελευταίο μήνα κ.λπ κ.λπ.
Απόρροια των παραπάνω (των παρακάτω που έγραψα στο προηγούμενο ποστ) και της γεύσης που είχε αφήσει η 20χρονη διακυβέρνησή του ΠΑΣΟΚ ήταν η πρόσφατη ήττα.
Δηλαδή καλό λόγο δεν έχω να πω για κανέναν τους; Φυσικά και έχω. Αλλά διαβάζω και βλέπω στις TV τόσους καλούς λόγους –και κυρίως για τον κ. Βενιζέλο- που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η χώρα αυτή βγάζει κυρίως δύο κατηγορίες ανθρώπων- Ταραξίες και Εθνάρχες.
Γι’ αυτά που ακούγονται για χειραγώγηση του ΠΑΣΟΚ και για το Συγκρότημα Λαμπράκη κ.λπ κ.λπ, έχω να δηλώσω ότι το Συγκρότημα αυτό είναι ποιοτικότατο, παίζει πολύ καλή μουσική και θες δεν θες όταν την ακούς χορεύεις.
Απρόθυμα και υποσυνείδητα όταν είσαι Ταραξίας, πιο αλέγκρα και πειθήνια όταν είσαι Εθνάρχης.
pascal said









and i,
Δυό γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
ή
βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιόνα
μουγγρίζουν τ' Άγραφα, σείεται η Στεριά
Στ' άρματα, στ' άρματα εμπρός στον αγώνα

σίγουρα, τις παλιοσειρές δεν τις κουνάς εύκολα. σου λένε "που πας ρε φίλε, εμείς δουλεύουμε είκοσι χρόνια εδώ μέσα, το έχουμε χτίσει αυτό το μαγαζί, κι έρχεσαι εσύ κι επειδή το κληρονόμησες λόγο επωνυμίας, πας απροειδοποίητα να μας διώξεις; έχουμε δικαιώματα φιλαράκο, είμαστε είκοσι χρόνια υπάλληλοι, έχουμε οργανωθεί μεταξύ μας, δεν μπορείς να μας κουνήσεις ρούπι. γι αυτό, κι επειδή την κληρονόμησες λόγο ονόματος την Ford, θα σε αφήσουμε, θα σου επιτρέψουμε να την μανατζάρεις, να κάνεις για λίγο τα κουμάντα σου, να ξεκουραστούμε κι εμείς λιγάκι, να οργανωθούμε κιόλας, κι όταν πέσουν οι πωλήσεις, σου φορτώνουμε την χασούρα και σε κάνουμε πέρα. φιλαράκο. "

αυτά, σε οτι αφορά την εταιρική Ιστορία.
πράματα γνωστά δηλαδή.
το εντυπωσιακό, ομολογουμένως, είναι η πολύ καλή, η αριστοτεχνική όπως αποδεικνύεται οργάνωση του δικτύου, του πλέγματος, υπέρ του επικεφαλής των παλαιών, των ιστορικών στελεχών - εργαζομένων της επιχείρησης. η αριστοτεχνική οργάνωσή τους σε κάθε νομό, δήμο, χωριό, μαγαζί, σπίτι (κι εσύ Βρούτε;) σε ολόκληρη τη χώρα.
πέραν όμως της γνωστής ,όπως είπαμε, ιστορίας
το μέλλον μπορεί σήμερα, 19 του ενάτου του 07, να χαρακτηριστεί αβέβαιο. απροσδιόριστο.
απρόβλεπτο.

κι όχι τίποτε άλλο, απλά και μόνον επειδή η Ιστορία εχει αποδείξει οτι οι πιο απλοί συλλογισμοί και στρατηγικές, οι πρόχειροι, οι αυτοσχέδιοι καμιά φορά, υπερισχύουν και αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικοί απο τους χρονοβόρους και περίπλοκους.

Δεν μου κάνεις ότι και να κάνεις
Πέραν τούτων, (συνέλθετε!) για μαγαζιά μιλάμε, δεν είναι απαραίτητο να έχουν όλοι την ίδια άποψη για το πως και με ποιους πρέπει να λειτουργούν.
Και στο κάτω κάτω, γιατί όχι (που είσαι βρέ κόμπλεξ να σε εξολοθρευσουμε;!)
μια χαρά ιδέα είναι, άμα κάποιος θέλει να στήσει το δικό του μαγαζί, να το κάνει.
Να το ντεκοράρει και να το στελεχώσει με όποιους θέλει και με όποιους του ταιριάζουν. Να πουλάει αυτά που θέλει στην ποσότητα και την ποιότητα που θέλει.
Και να δεί κιόλας ποιοι είναι οι θαμώνες, οι φίλοι και οι περαστικοί πελάτες του.
Και πάνω απ όλα να γουστάρει. Να γουστάρει και χωρίς κόμπλεξ να είναι
ο εαυτός του. Και το θέμα δεν είναι η ταμπέλα, ποιος θα πάρει ή σε ποιόν θα μείνει αμανάτι (ή και βαρίδι) η ταμπέλα «μπαρμπουτιέρα ΠΑΣΟΚ»
δεν μου κάνετε και την κάνω. Are you in?
Απλό δε μοιάζει; και ξεκάθαρο σαν θέση;
(είναι να μην ανοίξεις τις κουβέντες, άμα τις ανοίξεις όλο και κάτι θα πρέπει να εφε-βρίσκεις να λες)
Α, ναι, πολύ κόμπλεξ γύρω από αυτήν την αξιότιμη και αξιοσέβαστη κυρία ενότητα. Πολύ…

Α, και κάτι άλλο,
εσείς οι αποκάτω παρατηρητές προσέξτε και λίγο τους από πάνω
μην πέσουνε και σας πλακώσουνε (βλέπε το παραμυθάκι με τα περίεργα βατραχάκια που τα πλακώσανε τα ιπποποταμ(π)άκια που τσακωνόντουσαν)

σωστά, συνήθως λέμε στους αποπάνω να προσέχουνε τους αποκάτω...



ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα (όπως το έλεγα τότε!) και δεν έβαλα «λίστα φίλων – συναναγνωστών» στο μπλόγκ μου
και το λέω βλέποντας τούτην την αποφράδα ώρα πόσοι Gapικοί αναθεματίζουνε τους Beniκούς και το αντίστροφο.
Φοβικό μεν, αλλά τουλάχιστο δεν έχω να βρίζω κανέναν.
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
(ε, εντάξει δεν χρειάζεται να το γράψω κι εκατό φορές!)

habemus papam

ποπ στάρ κατα την διάρκεια συναυλίας, Γερμανία 2006






Βαγγέλης Βενιζέλος χαιρετά τα πλήθη, Ελλάδα 19.9.2007

ετσι κι ετσι

Από μένα την βρήκες. (και μη γυρίσεις και μου πείς ότι δεν στα είχα πεί)
Και μη ρωτάς «γιατί την είδα με τους μικρούς; πως έτσι και γιατί;»



Τώρα αρχίζουν οι κανιβαλισμοί
Ενδεικτικό της φιλοσοφίας λειτουργίας του Πασοκ το τελευταίο διάστημα ήταν η θέση του εκπροσώπου τύπου. Στην αρχή επιστρατεύτηκε -από τον αρχηγό βέβαια- ο καθώς πρέπει Ραγκούσης. Στην συνέχεια κόλλησε από δίπλα ο γνωστός ροκάς Λαλιώτης…
Άντε βγάλε συμπέρασμα δηλαδή για το πώς και που το πηγαίνανε οι άνθρωποι.
Από αυτές τις επιλογές άντε κρίνε το τι σόι κυβέρνηση σκεφτόταν (;) να κάνει ο καταμπερδεμένος (αρχηγός)…
Από κεί να καταλάβεις υπομονή (και γέλια) που κάνανε τόσον καιρό οι Πασόκοι.
Που σήμερα μοιάζουνε, προβληματισμένοι μεν, αλλά ανακουφισμένοι που αυτό το παιχνιδάκι έφτασε στο τέλος του.


Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές ο Ραγκούσης φανερότατα εκλεγμένος με το Πασοκ είχε βγεί με 56%. Χθές, το Πασοκ ψάρεψε ποσοστό 38.13% και η ΝΔ 44.59%. Ο κόσμος δεν ακολούθησε.


(αυτό δεν είναι στρουμφοχωριό….)
που είναι οι μπλόγκερς προσέφεραν τα μέγιστα (ότι μπορούσε ο καθένας) στον «αγώνα». Αλήθεια, ήταν καλό το κίνητρο;


Τις τελευταίες ημέρες κανένας δεν έβαζε στοιχήματα κατά της ΝΔ και υπέρ του Πασοκ. Άμα είναι να παίζεις, να παίζεις για καλές αποδώσεις.
Πάντως, -παρά την «αισιοδοξία»- σε όσους πρότεινα στοίχημα, δεν έβαζε κανένας(!)
Εντάξει, δουλειά κάνετε, μη βγείτε και ζημιωμένοι..

Πως τα καταφέρνει πάντως αυτό το κόμμα χάσει - κερδίσει όλοι μαζί του να ασχολούνται. Μυστήρια πράματα.



Σήμερα έπαιζα με playmobil που είχα πολλά χρόνια να παίξω, από τότε που ήμουν παιδάκι και είχα ένα σωρό από δαυτα, και το καταφχαριστήθηκα. Φτιάξαμε ένα ολόκληρο χωριό με αυτά τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια που σου ελευθερώνουν την φαντασία.



(θα) έχει ο καιρός γυρίσματα …
Δηλαδή τώρα κέρδισε η ΝΔ και θα το φχαριστηθεί; για να δούμε
Καλλιόπη κάνε υπομονή, γιατί όλα απαιτούν, και θέλουν τον χρόνο τους.




you won! you won!
ΣΥΡΙΖΑ– Οικολόγοι Πράσινοι πάντως κερδίσανε. Για τα καλά. (α, και δεν κερδίσανε επειδή οι νέοι απέρριψαν τους "μεγάλους και την οικογενειοκρατία τους", κερδίσανε επειδή τους εξέφρασαν. τους νέους)





μήπως ήθελες να είσαι δημοσιογράφος;

Άντε πάλι τα ίδια (ευτυχώς που τα έχω πεί, μην τα ξαναλέμε )

Κυριακή, Ιανουάριος 22, 2006
Ούτε απο τύχη δεν έχει τύχει να ανοίξει θέμα η κυβέρνηση που ,ακόμα κι’αν την πατήσει απο μόνη της, να μην έχουν ακουστεί καμιά τριανταριά διαφορετικές φωνές απο πλευράς του όλου Πασοκ. Πράγμα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας και του δημοσίου διαλόγου, αν όμως πρώτα είχαμε την επίσημη θέση του κόμματος. Για να ξέρει κι΄ο κόσμος τι λέει το κόμμα κι’όχι οι κομματάρχες του κόμματός του. Για να ξέρει κι’κόσμος τι να λέει στα καφενεία. Εκτός κι’ αν δοθεί οδηγία να παραπέμπουν τους συνομιλητές τους στην επίσημη ιστοσελίδα του όλου Πασοκ, πράγμα πρωτότυπο και επαναστατικό.
Ανοίγει θέμα αναθεώρησης, «χαλαρά και με ρέγουλα» λέει Το Νο1, ενώ ο Καθηγητής κάνει φύλλο και φτερό τα όσα είπε ο πρωθυπουργός. Έξι βουλευτές ρωτάνε «τι χαμπάρια με την κ. Βαληνάκη», ένας μιλά για «καραμπινάτο σκάνδαλο», το όλον Πασοκ μιλά για «απόκεντρη επιλογή των έξι», η κ. Διαμαντοπούλου σε συνεννόηση με την ΕΜΥ προβλέπει ότι «απο Δευτέρα έρχεται η Σιβηρία στα Βαλκάνια, με παγερούς βοριάδες, χιονοθύελλες και πολι(τι)κό ψύχος», ενώ το Νο1 ξαναδηλώνει «χαλαρά και με ρέγουλα». Στην υπόθεση των Πακιστανών ,το όλον, με μια υψηλού επιπέδου πολιτική τεχνική και προκειμένου να παραιτήσει σταδιακά ολόκληρη την κυβέρνηση, έβαλε τους βουλευτές του να ζητούν ο καθένας κι΄απο μια διαφορετική παραίτηση. Άλλος ζητούσε την παραίτηση Βουλγαράκη, άλλος την παραίτηση Μαρκογιαννάκη, άλλος την παραίτηση Καραμανλή, ενώ κάποιος αουτσάιντερ ζήτησε την παραίτηση Κακαουνάκη. Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε στο παρά ένα της παραίτησης Χρυσοχοίδη, που δεν ζήτησε την παραίτηση κανενός. Καθολική Πασοκική ομοψυχία είχαμε και στο θέμα της άρσης της μονιμότητας στο δημόσιο. «Λάθος τρόπο βρήκε η κυβέρνηση» λέει ο Καθηγητής, «pour le discutions, mes amis, tous sont ouverts» λέει ο Πάγκαλος, «are you talking to me; there’s nothing to discuss» απαντά ο Πολυζωγόπουλος, τα ασυμβίβαστα συμβιβάζει -θεωρητικά πάντα- η Μαρί Ξενό, δηλώνοντας ότι «ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης πάει παρέα με την ασφάλεια των εργαζομένων», ενώ το Νο1 εντυπωσιάζει δηλώνοντας «χαλαρά και με ρέγουλα». Ανάλογη ομοψυχία είχε δείξει το όλον Πασόκ του Νο1 στο θέμα της εθελουσίας στον ΟΤΕ, του ασφαλιστικού των τραπεζών, του ωραρίου κλπ, πράγματα που μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως ο Νο1 δίνει πάντοτε έγκαιρα το στίγμα της πολιτικής του, περνά στον κόσμο τις πρωτοποριακές ιδέες του και πως το όλον είναι και παραμένει ενιαίο.

Ο Καθηγητής σκάει μπαλόνια όταν τον λένε Νο2. Αυτό βέβαια αποτελεί μια παραδοξότητα, μια ανωμαλία στο Σύνταγμα της χώρας, πράγμα που ως Καθηγητής-συνταγματολόγος όφειλε να γνωρίζει. Δεδομένου ότι είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο και σύμφυτο με το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό μας σύστημα, ότι την χώρα κυβερνούν οι Κωνσταντίνοι. Οτιδήποτε άλλο θα αποτελούσε εσωτερική ανωμαλία στην λειτουργία του συστήματος, της πολιτικής οργάνωσης, των θεσμών της χώρας και των ηθών της εποχής. Κάτι που επίσης όφειλε να γνωρίζει και το Νο1. Για να το πούμε πιο απλά, που πάτε ρε αφού δεν σας λένε Κωνσταντίνους;


Πέμπτη, Μάρτιος 09, 2006
Άλλος για Χίο τράβηξε κι’άλλος για Μυτιλήνη.
Καταμπερδεμένος εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος του Πασοκ. Άλλος του λέει «πρόεδρε για να πάρεις εκλογές δεν φτάνουνε οι χαιρετούρες και τα laptop, πρέπει να τα πείς φωναχτά και καταγγελτικά γιατί έτσι γουστάρει (και ψηφίζει) ο λαός» (τι να κάνουμε, δεν αλλάζει κι’αυτός ο άτιμος απο την μια μέρα στην άλλη). Άλλος του λέει «πρόεδρε, είδες τι σου έλεγε ο κόσμος και ποια ανάγκη εξέφραζε στην αρχή; να τα αλλάξεις όλα και να γίνεις ανατρεπτικός». Άλλος του λέει «πρόεδρε σιγανά, ταπεινά και κάνε κράτει γιατί απ’όπου και να το πιάσεις θα σε πιάσουνε». Άλλος του λέει μίλα, άλλος μην μιλάς. Άλλος του λέει πές το έτσι, άλλος πέστο αλλιώς. Άλλος του λέει πιάσε τούτο το θέμα και κράτα το γερά και ψηλά, άλλος του λέει άστο πρόεδρε δεν είναι ώρα ή άσε να βγάλει κανας άλλος το φίδι απο την τρύπα. Άλλος του λέει χαμογέλα, άλλος του λέει αγρίεψε, άλλος εισηγείται δυναμική αντιπολίτευση, άλλος φρονιμάδα και δουλειά, άλλος του λέει χτύπα τον Καραμανλή, ενώ απ’την άλλη η συνείδησή του, του λέει ότι ο πρωθυπουργός είναι φιλότιμος άνθρωπος και είναι αμαρτία να την πληρώσει εξαιτίας των κακών του συναναστροφών με δαυτους που έμπλεξε. Άλλος του λέει ανοιχτό κόμμα, άλλος κλειστές διαδικασίες, άλλος κράτος, άλλος ελεύθερη αυτορρυθμιζόμενη κι’ αυτοκαθαριζόμενη αγορά, άλλος με το σταυρό στο χέρι κι’άλλος με κοτετσόσυρμα για το διαχωρισμό. Άλλος του λέει βγές στην περιφέρεια, άλλος βγές στη Βουλή. Άλλος βγές στο μπαλκόνι, άλλος μπες στο internet. Άλλος πήγαινε με τους νέους, άλλος ότι οι νέοι είναι ανισόρροποι και κάτσε με τους δοκιμασμένους. Άλλος βγες στα κανάλια, άλλος μίλα με τον Αγιάλα. Άλλα γι’άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε.


Κιθαρίστας ή ντράμερ;
Επειδή ο πρόεδρος είναι καλός και δημοκράτης άνθρωπος, είναι αναποφάσιστος κι’ανασφαλής και τους ακούει όλους. Και προσπαθεί να τους ευχαριστήσει όλους. Με αποτέλεσμα να έχει γίνει λίγο απ’όλα. Λίγο λέει λίγο δεν λέει, λίγο φωνάζει λίγο δεν φωνάζει, για λίγο πιάνει ένα θέμα σε λίγο το αφήνει, λίγο έχει μία γνώμη ,κόβει κίνηση, την αλλάζει. Λίγο έτσι, λίγο κοκορέτσι.
Η σύγχυση του προέδρου φαίνεται πως δεν είναι μόνον ιδεολογική, είναι και χοροταξική. Που να πάει ο άνθρωπος;
Το θέμα ,βέβαια, είναι που θέλει να πάει ο άνθρωπος.
Άμα το ξέρει, άμα έχει κατασταλάξει στο που πραγματικά θέλει να (το) πάει ας μας το πει. Κι’ας βρεθεί κάποιος να του πει «πρόεδρε πήγαινε το εκεί και όπως πραγματικά θες, αν ξέρεις τι και πως το θες». Κάποιος να του πει να παριστάνει λίγο και τον εαυτό του. Κι’όχι λίγο απ’ όλους. Θα’χει να λέει στο κάτω κάτω, έτσι είμαι, τι να κάνουμε τώρα; Αυτά στριφογυρνάνε στο κεφάλι μου, βολικά ξεβολικά, παλαιοοσυστημικά ή μη, αναποδιάρικα ή όχι, αυτά έχω. Να ξέρουμε τουλάχιστο τι μυαλά κουβαλάει.


Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, νέα γάτα, γριά γάτα, χοντρή γάτα, αδύνατη γάτα, μαλλιαρή γάτα, μαδιμένη γάτα, ερωτιάρα γάτα, ανέραστη γάτα, στρέιτ γάτα, γκέι γάτα, στρέι (stray) γάτα, σπιτίσια γάτα, … το θέμα είναι να πιάνει κανα ποντίκι.



Συμπερασματικά πάντως, κι επειδή η μέρα είναι ευχάριστη,
Ας λύσει ο καθένας τα οικογενειακά και βλέπουμε.
Όπερ, (μεθερμηνευόμενο) βρείτε που θέλετε να το πάτε, κι εδώ είμαστε.

Θέλω να είσαι χαρούμενος (όσο πιο γρήγορα μπορείς)

ή «εσύ, και τα μανιφέστα σου…»


Εγώ, είμαι φύση αισιόδοξη. Μην κοιτάς που ώρες ώρες (θες και, αρέσκεσαι, γελάς) και με παρασύρεις. Στη γκρίνια Αυτό μπορεί ,εσχάτως, να σε συμφέρει, αλλά είναι πέρα από την αδιόρθωτα αισιόδοξη φύση μου.
Εγώ, είμαι φύση αισιόδοξη. Μην κοιτάς που ώρες ώρες (θέλω και, παρασύρομαι και) σκέφτομαι και βουτιάζω(!) στον κόσμο μου.


Κάποτε, καλά σου τα’λεγα.

Από σχόλιο επάνω σε κείμενο εν ενεργεία Έλληνα πολιτικού, -ο Χρυσοχοίδης τα έλεγε τότε-, σχετικά με την γενιά των 700 ευρώ. Ας την αποκαλέσουμε έτσι. Θα μπορούσαμε να την πούμε όπως θέλετε. Το να την αποκαλούμε, να της βγάζουμε όνομα, από τα λεφτά που βγάζει, απο ένα χαρακτηριστικό της, το βλέπω απλό, πρακτικό και διόλου υποτιμητικό. Σαν τις γελοιογραφίες. Βρίσκεις ένα χαρακτηριστικό που αποκλίνει, που ξεχωρίζει των υπολοίπων και το «βγάζεις» μπροστά.

Από σχόλιο, λοιπόν, επάνω σε κείμενο για την γενιά των 700 ευρώ.



θεωρώ οτι ,εύστοχα, εκφράζει ένα πολύ μεγάλο και διογκούμενο κομμάτι της κοινωνίας. -και δεν θέλω καχυποπτομιζεριάζοντας να υποθέσω πως "βρήκε έδαφος και χτύπησε"-
όντως το κείμενο εκφράζει της δυνατότητες και τις αδυναμίες αυτης της γενιάς. της δικιάς μου. και χαίρομαι, και ικανοποιούμαι που εστω ,και για την ώρα, αυτές οι αλήθειες λέγονται δημόσια ως αυταπόδεκτη πραγματικότητα.

όμως,
υπάρχουν και τα θετικά τούτης της ιστορίας. των 700 ευρώ..
το οτι δεν εχουμε τις "υποχρεώσεις" (πέστε τα κόμπλεξ) που είχε η γενια που μας παρήγαγε. δεν κουβαλάμε τα κόμπλεξ της στερημένης μετακατοχικής γενιάς που για να αποδείξει στον εαυτό και τους γύρω της έπρεπε να χτίσει (με μεγάλη δε μαγκιά να χτίσει παράνομα) να παντρέψει (με ασύληπτη βλαχομπαροκια και κιτσαρίκι) να καβαλήσει πολλά κυβικά και να καβατζώσει μια -γερή- θέση στο δημόσιο (γιατί αμα δε δουλευεις τους γύρω σου δεν πιάνεις και δε μετράς μία), και να πηδήξει απίστευτες σκυλογκόμενες για να αποδείξει το αντριλίκι της..
εμείς, δεν κουβαλάμε τα παραπάνω κόμπλεξ

το ευτυχώς των 700 ευρώ, είναι οτι τα παραδεχόμαστε συνειδητά τα έσοδά μας,
φτάνοντας με αυτην την παραδοχή στην συνειδητότητα να συμφιλιωθούμε με δαυτα και να μην κυνηγηθούμε σαν τρελοί, να μην μπλέξουμε στην πιο απίθανη κομπίνα να αποκτήσουμε τα περισσότερα. γιατί την είδαμε την προκοπή και τα χαίρια αυτών που κυνηγήθηκαν για δαυτα. για τα περισσότερα, ή τα πολλά.
μπορεί να γνωρίζουμε (να εχουμε αγγίξει την συνειδητότητα ή να προσεγγίζουμε την ωριμότητα) οτι η ευτυχία κατοικεί πέρα απο το χρήμα. (μπορεί κοντά σ' αυτό, αλλά δεν προκείπτει απο δαυτο).
καταλαβαίνετε; αντιλαμβάνεσθε τι μεγάλη συνειδητοποίηση είναι αυτό;; τι αποκάλυψη;..
αποκάλυψη που αλλάζει τον κόσμο όλο..(αφού πρώτα εχει αλάξει εμας)
αυτή η συνειδητότητα ,ίσως, αποτελεί (ήδη) την επανάσταση τούτου του αιώνα. μπορεί να την ζούμε και να μην το καταλαβαίνουμε
(υπο την προυπόθεση οτι η 700 που δηλώνουμε δεν αποτελεί ζήλια για οτι δεν εχουμε -και διακαώς σκοπευουμε να αποκτήσουμε- αλλά συνείδηση)

νοιώθω την γενια μου απαλλαγμένη απο πολλά κόμπλεξ.
και χαίρομαι,
που ταξιδευει αντί να αποταμιευει για να κάνει τα μασούρια της παραλιακά μπετά και να σέρνεται στην υποχρέωση να τα "επιθεωρεί" σε ετήσια βάση (συνήθως αυγουστιάτικα)
που δημιουργεί, εκφράζεται και κάνει του κεφαλιού της
αντί να καθοδηγείται και να κάνει του κεφαλιού των άλλων
που ερωτευεται ζει τις καψούρες της
αντί να ερωτοτροπεί και στο τέλος -απο ανάγκη- να παντευεται
που δουλευει εκεί που γουστάρει και την γουστάρουν (κι αμα δε γουστάρει δε δουλευει κι ας κάνει και καμια τράκα)
αντί να δουλευει εκεί που ούτε γουστάρει ούτε την γουστάρουν αλλά αναγκάζεται γιατί δημιουργησε υποχρεώσεις και γιατί έπρεπε να αποδείξει οτι "κάποια είναι"

μου αρέσει η γενιά μου.
γιατί είναι ψιλιασμένη.
γιατί δύσκολα χρησιμοποιείται.
και γιατί για να χρησιμοποιηθεί ζητάει τουλάχιστο αξιόλογο "καρότο"

μου αρέσει η γενιά μου
γιατί (παρά την 700αρα) είναι χορτασμένη και δεν πεινάει
και γι αυτόν το λόγο μπορεί να δημιουργήσει
και να δραστηριοποιηθεί κοινωνικά.
και να ευτυχήσει.
οι πεινασμένοι, όσο κι αν φάνε δεν μπορούν
και στο τέλος τρώνε τις σάρκες τους.
εμείς μπορούμε να ευτυχήσουμε.

μου αρέσει η γενιά μου
τουλάχιστο εχει πολλά παραδείγματα ,προηγουμένων, απο τις οποίες μπορεί να διδαχθεί και (για) να ζήσει καλύτερα.

April 10, 2007 10:50 PM




Συμπληρωματικό,
η παραπάνω θέση ενέχει τον σοβαρό κίνδυνο να χαρακτηριστεί «φιλοκυβερνητική» και συμβιβασμένη με την «παγκόσμια πραγματικότητα των χαμηλών μισθών κλπ» -σσ. αυτή η ρητορική δεν μου αρέσει και δεν μου ταιριάζει καθόλου!-
οφείλω λοιπόν να ξεκαθαρίσω ότι απέχω και από τις φιλοκυβερνητικές θέσεις και από τους συμβιβασμούς. Η –παραπάνω- άποψή μου σκοπό έχει να εκφράσει την αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων. Καθώς και ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται και δεν αποτελεί συνάρτηση του χρήματος
(… «πολύ πρωτότυπη δηλ. διαπίστωση»…. μην κοιτάτε που η κάθε γενιά πανηγυρίζει όταν ανακαλύπτει τις αλήθειες της)

Αυτό το θέμα του πάρε – δώσε δηλαδή θα συνεχίσει να μας εμπνέει.
Να μας δίνει ιδέες για το πώς μπορούμε να ζούμε καλύτερα. Πιο απλά με λιγότερα κόμπλεξ, ενοχές και υποχρεώσεις.


Άσχετο, αλλά,
Δεν θα ζήσεις καλύτερα χωρίς εμένα. Ούτε χειρότερα.
Απλά, θα ζήσεις πιο απλά. Χωρίς πολλές πολλές ανατροπές.

Ζάχαρη

Μα γιατί την λες «κακιά;» μια χαρά είναι και αναμένεται η εποχή, σενιόρ μου.
Tα λιγότερα λεφτά και οι «κοντύτερες» φιλοδοξίες, θα μας κάνουν όλους να ανακαλύψουμε τις πραγματικές αξίες και ανάγκες, σενιόρ μου, κι όχι τις πλασματικές και τις μαρκετινκίστικες, που μας έχουν επιβάλει για να συντηρείται το σύστημα.
Τα μεσημέρια, θα γυρνάμε από τη δουλειά, -γιατί κάτι θα πρέπει να κάνουμε να απασχολούμε την καθημερινότητά μας και την καθημερινότητα των άλλων ανθρώπων γιατί αν ασχολιόμαστε μόνο με την δικιά μας θα πλήττουμε,- και θα παίζουμε με την Καλλιόπη, θα παίζουμε παιχνιδάκια, θα διαβάζουμε την wikipedia, θα βλέπουμε dvd και θα ασχολιόμαστε με την γη και τη θάλασσα (αυτά τουλάχιστο κάπως έχουνε μείνει όρθια σε τούτο τον τόπο). Άλλη ώρα, θα πηγαίνουμε βόλτα και θα περπατάμε, που τόοοσο μου αρέσει το περπάτημα, αντί να κωλοκαθόμαστε και να καταναλώνουμε (μιλάμε για την κάθε είδους και επιπέδου κατανάλωση) την αρλούμπα και την κακοποιότητα του καθενός. Θα μάθουμε κιόλας να σαλπάρουμε και ποιος μας πιάνει.
Τι έχει η εποχή δηλαδή; Μια χαρά τη βρίσκω, πολύ και ιδιαίτερα ώριμη.
Κατασταλαγμένη και ψαγμένη ύστερα από ένα σωρό πειραματισμούς.
Όμορφους και βασανιστικούς, αλλά απαραίτητους. Γιατί άμα δεν είχαμε φάει τα μούτρα μας θα είχαμε μείνει με το «ανικανοποίητο» το λένε οι ειδικοί. Πρέπει να το φας το κεφάλι σου πρώτα για να καλοκαταλάβεις τι θες και που μπορείς να φτάσεις.


Θυμάσαι που σου έλεγα «πάμε να φύγουμε» ;
Θυμάσαι.
Το θέμα όμως ,πλέον, δεν είναι να φύγουμε, το θέμα είναι να κάτσουμε (οκλαδόν) όπου μας αρέσει. Κάπου που να έχει ελευθερία, ομορφιά, χαβαλέ, σοβαρότητα και κανα φράγκο. Σε ένα μέρος άνετο, «μαζεμένο» και βολικό. Comfortable, darling.


Εντάξει ρε μάνα, καλά τα λες και δίκιο έχεις. Για την ηλικία και την εποχή σου.
Κι εγώ καλά τα λέω. Για την ηλικία και την εποχή μου.
Ξέρεις ο καθένας ,σε τούτη την κοινωνία, (πρέπει να) λέει τα δικά του. Δεν μπορεί και δεν είναι όμορφο να συμβαίνει αλλιώς. Ο καθένας πρέπει να λέει τα δικά του και να ακούει τα δικά του αλλουνού. Κι έτσι όμορφα πορευόμαστε.



και όμως έγινε!
Ξυλοδαρμοί και καταστολή στις φυλακές στον Κορυδαλλό εις βάρος ομάδας κρατουμένων διότι διένειμαν ,ως δικαιούνται, φυλλάδιο υπέρ συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος. Το γεγονός (της διανομής) θορύβησε τις σωφρονιστικές δυνάμεις οι οποίες προχώρησαν στον ξυλοδαρμό της ομάδας των κρατουμένων. Συγκεκριμένα, δεσμοφύλακες ξυλοκόπησαν άγρια με μπουνιές κλωτσιές και ξύλα κρατούμενο ο οποίος μοίραζε προκήρυξη του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σε άλλες περιπτώσεις δεσμοφύλακες αφαίρεσαν με βία τα φυλλάδια από τα χέρια των κρατουμένων, ενώ επέβαλαν πειθαρχικές ποινές (!)

Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ (ότι και να πεί κανείς σε αυτήν την περίπτωση λίγο είναι) απαίτησε να σταματήσει άμεσα αυτή η συμπεριφορά, να ακυρωθούν όλες οι πειθαρχικές ποινές και να μην παρεμποδίζεται η διακίνηση ιδεών στις φυλακές.

Οι κρατούμενοι διένειμαν την παρακάτω επιστολή,

Ομάδα Κρατουμένων υπέρ ΣΥΡΙΖΑ

Προς τους συγγενείς των συγκρατουμένων μας
και προς τους συγκρατούμενους /ες


«Κάνουμε έκκληση να στηρίξετε παντού όπου ψηφίζετε τους υποψήφιους του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Αυτούς δηλαδή που μας στήριξαν και μας στηρίζουν για καλύτερες συνθήκες στις φυλακές, για ανθρώπινη μεταχείριση, για αυστηρή εφαρμογή των νομίμων δικαιωμάτων μας. Για φυλακές χωρίς διακρίσεις και βασανιστήρια, χωρίς νεκρούς λόγω αδιαφορίας και ναρκωτικών. Για φυλακές δημιουργίας με εργασία, εκπαίδευση, ουσιαστική και συχνή επικοινωνία με τις οικογένειες μας. Με τους ασθενείς – τοξιοεξαρτημένους σε προγράμματα απεξάρτησης και όχι στις φυλακές. Φυλακές με τακτικές υφ’ όρων απόλυση δίκαιες και αιτιολογημένες. Όχι ποινές εξοντωτικές. Προφυλακίσεις όταν το απαιτεί ο νόμος. Νομική βοήθεια στους φτωχούς και αλλοδαπούς κρατουμένους. Φυλακές ανοιχτές που να έχουν πρόσβαση και να ελέγχονται από κόμματα, βουλευτές, φορείς, μη κυβερνητικές οργανώσεις, το Συνήγορο του Πολίτη, επιτροπές δικηγορικών συλλόγων, γιατρών και επιστημόνων.





α, ώστε ζεις εσύ
(καλά, όλοι ζούμε, το θέμα είναι να το ξέρουνε κι οι άλλοι. τα χουμε -ξανα-πεί αυτά)

«Οι αλλαγές στη χώρα μας δεν μπορούν πια να είναι επιλογές τύπου "lifestyle" ή πλατφόρμες κομματικών αντιπαραθέσεων, γι' αυτό απαιτείται η ισχυρή παρουσία ενός πράσινου κόμματος, που θέτει ως πρώτη προτεραιότητα την προάσπιση του περιβάλλοντος. Το μεγάλο κοινό χρειάζεται συνεχή πληροφόρηση για να γίνει συνειδησιακά οικολογικό», είπε ο επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας, ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης. Συμπληρώνοντας πως «εγώ, ως ποιητής και συγγραφέας, δεν είμαι ειδικός, αλλά δεν θέλω να είμαι και ένας πομπός γενικοτήτων. Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε πρέπει να απομακρυνθεί όσο μπορεί από την ξύλινη των πολιτικών δηλώσεων. Ας προσγειωθούμε κυριολεκτικά και ας αναγνωρίσουμε ότι η μητέρα γη είναι βαθιά πληγωμένη και χρειάζεται τη βοήθειά μας».

Οι Οικολόγοι Πράσινοι, ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, δίνουν το στίγμα τους σ' αυτές τις εκλογές, κατεβαίνοντας με 254 υποψηφίους, από τους οποίους οι 83 είναι γυναίκες (ποσοστό 33%). Οι περισσότεροι υποψήφιοι, που είναι ηλικίας 30-40 ετών (υπάρχουν και νεότεροι) προέρχονται από το χώρο της τέχνης, τον πανεπιστημιακό και τον επιστημονικό. Είναι άτομα που έχουν δουλέψει στον τομέα της βιολογικής γεωργίας, είναι ακτιβιστές, μηχανολόγοι-μηχανικοί, επιχειρηματίες, υπάλληλοι, αλλά πάνω από όλα άνθρωποι με περιβαλλοντική συνείδηση.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=27772488

κουνήσου απο τη θέση σου

Μακριά και πέρα από το απαραίτητο χιούμορ με το οποίο αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, μου άρεσε η απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου στην πρώτη ερώτηση της τηλεαναμέτρησης, για το ασφαλιστικό. Ναι(!), η «χειρότερη» σύμφωνα με την εκτίμηση πολλών. Μόνο που εγώ εισέπραξα κάτι σημαντικό από το «δεν ξέρω πως ακριβώς, αλλά ξέρω τι θέλω, ξέρω τι δεν θέλω και που θέλω να φτάσω».
Σίγουρα είναι δικαίωμα και δουλειά του καθενός να ερμηνεύσει την απάντηση κατά το πώς τον συμφέρει. Κάποιοι, δουλειά τους είναι, μπορούν να ισχυριστούν πως «ότι του φανεί του λολοστεφανή» και πως «ο Γιώργος δεν είναι πολιτικός είναι ταχυδακτυλουργός για να αντιμετωπίσει το ασφαλιστικό μη μειώνοντας τις συντάξεις, μη αυξάνοντας τις εισφορές και τα όρια ηλικίας». Κάποιοι άλλοι όμως μπορεί να ερμηνεύσουν, να εισπράξουν αυτό το «δεν ξέρω πως αλλά ξέρω τι θέλω» ως την πιο ειλικρινή απάντηση. Και την πιο αληθοφανή, με γνώμονα πως είδαμε και τους προφέσορες που υποτίθεται ότι ήξεραν από αυτά τα πράματα. Κάποιοι, σε αυτήν την απάντηση πιθανότατα να αναγνωρίσουν έναν ειλικρινή άνθρωπο καλών προθέσεων. Και εδώ προκύπτει το εξής ερώτημα. Τι νοιάζει τελικά, ένας καλός και αξιόπιστος άνθρωπος που πιστεύει σ’αυτά που λέει και δεσμεύεται, ή ένας ετοιμόλογος πλήν όμως αφερέγγυος άνθρωπος που μπορεί να υποσχεθεί στους πάντες τα πάντα, χωρίς να θυμάται και να πιστεύει σ’αυτά που λέει;

Και αναρωτήθηκα παρακολουθώντας την τηλεοπτική αναμέτρηση,
Τελικά, μήπως φταίμε εμείς που γυρεύουμε τους ρήτορες, τους φλύαρους και τους μπαρουφολόγους που ενίοτε κλέβουν τις εντυπώσεις, αντί για τους αξιοπρεπείς, σοβαρούς και ικανούς διαχειριστές των περιουσιών –και του όποιου εθνικού κεφαλαίου- της χώρας μας; Μήπως; Μήπως είμαστε θύματα των ίδιων μας των εντυπώσεων και της φαντασίας;

Διαπίστωσα επίσης ότι μπορεί να μην τον πολυκαταλαβαίνουμε ,καμιά φορά, «τον Γιώργο». Μπορεί όμως να μην μας πολυκαταλαβαίνει κι εκείνος.
Μεταξύ των δύο πάντως, και με δεδομένη την νεοελληνική πραγματικότητα, προτιμώ το δεύτερο. Να μην πολυκαταλαβαίνει εκείνος πεπαλαιωμένες και ξεπερασμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις που σε μας, στην πλειονότητα, δεν κάνουν «αίσθηση» και δεν δημιουργούν την εικόνα του λάθους. Απλούστατα διότι έτσι μάθαμε και έχουμε συνηθίσει. Και μεταξύ των δύο προτιμώ το δεύτερο. Ασχέτως αν μας ξενίζει και μας ξεβολεύει, πρέπει να το παραδεχτούμε. Σε πολλές περιπτώσεις είμαστε εμείς το παρατράγουδο και η παραφωνία της υπόθεσης, κι όχι εκείνος.




Άσχετο,
Αλλά πριν από λίγες ημέρες τηλεφώνησα στο παράρτημα του ΙΚΑ στο νησί που ζω, και ρώτησα τον υπάλληλο που σήκωσε το τηλέφωνο εάν θα μπορούσα να πάω την επομένη για συγκεκριμένη δουλειά που ήθελα να διεκπεραιώσω (διότι πρόσφατα έμαθα ότι δεν κάνουν κάθε μέρα τα ίδια) για να πάρω την απότομη και αγενέστατη απάντηση πρωτού μου κλείσουν κατάμουτρα το τηλέφωνο πως «όχι! αύριο κάνουμε … παρακράτηση..; κατακράτηση..; …παραγραφή..;.. απογραφή..;» κάπως έτσι μου το είπε, δεν το καλοθυμάμαι κιόλας.
Τι πάει να πεί αυτό; -όχι η «παρακράτηση»- Ότι πρέπει σώνει και καλά ο πολίτης- κάτοικος αυτής της χώρας να είναι μελετητής και γνώστης της υπηρεσιακής λειτουργίας του ΙΚΑ για να μπορέσει να επιβιώσει. Σε απλά ελληνικά, σύμφωνα με την κατεστημένη νοοτροπία του υπαλλήλου, εγώ έπρεπε να γνωρίζω τι σημαίνει «παρακράτηση..; κατακράτηση..; …παραγραφή..;.. απογραφή» ώστε να μην μείνω σίξυλη με την απορία και το ακουστικό στο χέρι….
(αν δεν μου το έκλεινε κατάμουτρα ήταν πολύ πιθανό να του απαντούσα πως «κι εγώ αύριο θα κάνω τραμπολίνο.. ο καθένας άλλωστε κάνει τα δικά του)


Το συμπέρασμα είναι πως για να επιβιώσεις, όχι σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά στην Ελλάδα του 2007, θα πρέπει να γνωρίζεις απέξω κι ανακατωτά τα εσωτερικά της λειτουργίας των υπηρεσιών της.
Το να αλλάξουν οι υπηρεσίες, να αποκτήσουν νοοτροπία σύγχρονης χώρας και να έρθουν κοντά στον πολίτη ακούγεται λίγο περίεργο, έτσι;

Για δεν δίνετε το ΙΚΑ franchising; καθώς και τις υπόλοιπες δημόσιες υπηρεσίες;
Οι πελάτες θα πληρώνουν για να απολαμβάνουν σειρά υπηρεσιών, το παράρτημα θα εισπράττει και θα παρέχει τις υπηρεσίες, θα βγάζει το δικό του ποσοστό, κι ένα ακόμη που θα αποδίδει στο κράτος.
Σίγουρες εισπράξεις (και τέρμα η εισφοροδιαφυγή, δεν πληρώνεις; δεν απολαμβάνεις), σίγουρες αποδόσεις….

Μου φαίνεται ότι καλά έκανα (παλαιότερα…) και είχα τρελάνει διάφορες υπηρεσίες στην καζούρα, ότι τηλεφωνούσα -και καλά- από «τα κεντρικά» και από πολιτικά γραφεία … Μου φαίνεται ότι σε ορισμένους χρειαζότανε…


Δεν είμαι καθόλου περίεργη. Είναι γεγονός ότι με τον καιρό η δημόσια διοίκηση εκσυγχρονίζεται, τι εκσυγχρονίζεται δηλαδή, απλά συντονίζεται, προσπαθεί να συντονιστεί με την εποχή.


Που τρέχει ο λογισμός σου;
Τι θυμάμαι καμιά φορά,
Κάτι λίγα χρονάκια πρίν, στον τόπο που ζώ, ύστερα από μερικά ποτηράκια που μας χάριζαν την διαύγεια -και όχι σύγχυση-, καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι «για να πάει μπροστά ο τόπος θα πρέπει να εκλέξουμε δήμαρχο μη ντόπιο, ώστε να μην έχει τις υποχρεώσεις, τα δούνε και λαβείν, τα συγγενοκολλητιλίκια και τα αλληλοκαρπαζώματα με όσους περιστρέφονται γύρω του, αλλά να μπορεί κρατώντας αποστάσεις από πρόσωπα και πράγματα να παίρνει καινοτόμες αποφάσεις».
Τέτοια λέγαμε …και πίναμε κάτι χρονάκια πρίν. Τελικά πάντως, το θέμα δεν είναι απο πού είναι ο κάθε δήμαρχος, το πόσους γνωστούς έχει και τι σόι καρπαζιές παίζει με δαυτους. Το θέμα είναι τι αποστάσεις ξέρει -και μπορεί…- να κρατά και πόσο σοβαρός και αυστηρός να είναι όταν αρχίζουν τα «περίεργα». Όταν αρχίζουν οι χαριτωμενιές.
Διότι, σε διαφορετική περίπτωση, τι ζητάνε οι άνθρωποι; Μισό μέτρο πεζοδρόμιο για να μην πατάνε τα αυτοκίνητα τους περαστικούς έξω από τα μαγαζιά τους.
Και δεν το έχουνε.




Χαζολογάω προεκλογικά φυλλάδια (με ρέγουλα, μην παρασυρθώ και νομίσω ότι ζω σε άλλη χώρα, ή ότι αύριο θα ξημερωθώ σε άλλη …)
Ωραία πράματα λένε τα προεκλογικά φυλλάδια, ωραίες ιδέες, αλλά αυτό που μου κάνει εντύπωση σε κάθε κόμμα, είναι πως δεν υπάρχουν οι άνθρωποι να υποστηρίξουν και να πλασάρουν τις ωραίες ιδέες, και να πουν στους διπλανούς και τους γύρω τους «διάβασε δω τι προχωρημένα πράματα λέμε εμείς…»
Στα προγράμματα περισσότερο από κάθε άλλη φορά έχει δοθεί η μικρότερη σημασία.
Και σίγουρα δεν φταίνε μόνο τα κόμματα. Γιατί κι αυτά υπακούν στο σύστημα που τους λέει ότι σημασία δεν έχει τι λές αλλά πως το λές. Κατά το σημασία δεν έχει τι πουλάς, αλλά πως το πουλάς, … όλα μάρκετινγκ…


Body double (ποιος αλήθεια είμαι ‘γώ και που πάω…)
Είναι τελείως τρελό … από την μια βλέπεις τον ευγενικό, μαζεμένο και κομ ιλ φό, Ραγκούση, από την άλλη τον Λαλιώτη, τον γνωστό, σε νέα, ακόμη χειρότερη, πιο μοχθηρή βερσιόν….
Αλήθεια, ποιοι και για ποιόν λόγο τον ξαναμαζέψανε;
τόοοοσο πολύ αναγκαστήκανε να το κάνουν;
άραγε θα φέρει περισσότερο κόσμο από αυτόν που ήδη μέρα με την μέρα διώχνει;
αυτή η διπλοπροσωπία, έχει συγκεκριμένη στρατηγική;


Ξέρω, ξέρω, ….
Το θέμα σε κάθε περίπτωση είναι να πιάνει ποντίκια.
Άσπρος γάτος, μαύρος γάτος, το θέμα είναι να τα πιάνει.
Τα πιάνει;


Καλές οι ΗΠΑ κι η Ρωσία μα έχω τον πόνο μου κι εγώ
Με ρωτάς «γιατί την είδα με τους μικρούς; πως έτσι και γιατί;»


Γιατί με αυτά που μου έχεις κάνει, μ’αυτά που έχω τραβήξει με την πάρτη σου, όχι μόνο δεν σε αφήνω να (με) κυβερνήσεις μοναχός σου, αλλά θα πρέπει να με παρακαλέσεις κιόλας. Να πέσεις πόδια μου και να με παρακαλάς. Κι ας λες αρλούμπες, κι ας το ξέρουμε κι οι δυό, κι ας με βλαστημάς από μέσα σου, κι ας λές «α, μωρή ρουφιάνα δεν θα γυρίσει ο τροχός», δουλειά μου είναι τώρα που με παρακαλάς και με βλαστημάς να σε πάω όπου θέλω εγώ. Τόσα χρόνια περίμενα. Μιαν ευκαιρία την έχω. Μπας και έρθεις σαν άνθρωπος να δούμε τι κοινό έχουμε και που θέλουμε και μπορούμε να πάμε. Αλλιώς, όπως έστρωσες κοιμήσου κι άσε μας κι εμάς στην ησυχία μας.

Όσο και να με τραβήξεις από την μύτη, δεν μπορώ να κάνω πίσω. Δεν γίνεται.
Δεν το κάνω από εμπάθεια, ούτε απολογούμαι, ούτε δίνω παραπάνω εξηγήσεις απ’όσες πρέπει. Απλά δεν μπορώ. Είναι νομοτελειακό το θέμα.
Κι όσο βλέπω κι ορισμένους από την παρέα σου…. ακόμη χειρότερα. Αυτούς που ήταν ή «είναι εξουσία». Καταλαβαίνεις τώρα…
Όσο βλέπω αυτούς τους υπεράνω Νόμου και κανονισμών.. τόσο είναι που δεν σε αφήνω να κουμαντάρεις μόνος σου, αλλά θα είμαι κι εγώ από δίπλα.

Όπως και να έχει μόνος σου, όποιος κι αν είσαι δεν σε αφήνω. Άμα θες, δημοκρατία έχουμε, δεν εκλέγουμε ούτε βασιλιά ούτε πάπα, θα πάμε παρέα.

Τι να πούνε μεν και δε, δεξιοί και Πασόκοι… Ότι (μπορεί και να) έχω δίκιο..;
Δεν μπορούνε να το πούνε. Γι αυτό άσε να λέω γω... καθένας τη δουλειά του





Με όσους ανθρώπους έχω μιλήσει τις τελευταίες μέρες μου λένε το ίδιο πράγμα
«να ήταν Οκτώβρης εντάξει, κάτι θα γινότανε, θα έκλεινα και θα ανέβαινα πιο γρήγορα, τώρα όμως, μέσα Σεπτέμβρη, ούτε για αστείο»
Αυτό από μαγαζάτορες της τουριστικής βιοτεχνίας, και σε ότι αφορά τις ερχόμενες εκλογές.

κάθε (σοβαρή) λατιμοαμερικάνικη χώρα έχει τον στρατηγό της.



στρατηγός Κάρλος - Χοσέ Αουρελιάνο Μπουενδία Μπαράχας, Μεντελιν, Κολομβία






στρατηγός Άνεμος, Αρκαδία, Ελλάδα

Όσες κι ότι είδους πιέσεις κι αν ασκήσουν τα μεγάλα κόμματα», ότι κι αν τάξουν, η προτάξουν… είναι, νομίζω, από δύσκολο έως αδύνατο να καταφέρουν να συγκεντρώσουν τα νούμερα και τα ποσοστά που συγκέντρωναν στο παρελθόν.


Η σχέση μας, η σχέση πολλών με τα μεγάλα κόμματα, είναι σαν μια προσωπική σχέση που σε βασανίζει, που δεν την θέλεις άλλο, που βλέπεις ότι σε βλάπτει, σε φθείρει, σε εξαντλεί, σου καταστρέφει την φαντασία και την υγειή δημιουργία, σε κρατάει δεμένο σε ένα κακό παρελθόν ή παρόν, αλλά δεν έχεις την δύναμη, δεν έχεις φτάσει στην ωριμότητα στο καθοριστικό αυτό σημείο να δεις ότι ολοκληρώθηκε, ότι έκανε τον κύκλο της, κι ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτήν την τελειωμένη ιστορία.


Κάπως έτσι μου φαίνεται η σχέση μας με τα μεγάλα κόμματα. Από καιρό αδιέξοδη και τελειωμένη, μόνο που δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι, ή, δεν είχαμε το θάρρος να το αντιμετωπίσουμε και να το παραδεχτούμε. Και βρίσκαμε διαρκώς άλλοθι και την δικαιολογούσαμε. Σαν κάποιον που έχει ανάγκη από κάπου να πιαστεί.
Κάπου να ανήκει. Και από ανάγκη κι ανασφάλεια εντάσσετε με τους πολλούς για την (ψευδ;)αίσθηση της συντροφιάς. Αλλά ουσιαστικά και πάντα είναι μόνος.
Κάπως έτσι είναι η σχέση μας με τα μεγάλα κόμματα. Από ανάγκη η ανασφάλεια συντασσόμεθα με τους πολλούς.


Πλέον όμως φαίνεται, απομένει να αποδειχθεί και εκλογικά, ότι πολύς κόσμος αποδεσμεύεται από τα μεγάλα κόμματα, για διάφορους λόγους.
Άλλοι «ξόφλησαν» τα χρέη τους, άλλοι ξόφλησαν «ιδεολογικά», άλλοι ωφελήθηκαν όσο είχαν να ωφεληθούν και απομακρύνονται, άλλοι ανακαλύπτουν τη γοητεία των μικρών κομμάτων, άλλοι απλά βαρέθηκαν να βγάζουν, να διεκπεραιώνουν την συγκεκριμένη δουλειά, άλλοι εκφράζουν στα μικρά κόμματα ότι χρόνια δεν μπόρεσαν στα μεγάλα, άλλοι έπαψαν να φοβούνται ότι μην ψηφίζοντας ή στηρίζοντας τον τάδε ή τον δείνα μεγαλοπαράγοντα η βουλευτάκο θα τιμωρηθούν γι’ αυτήν τους την «αυθάδεια» και ανυπακοή, άλλοι είδαν τι και ποιους πραγματικά υποστήριζαν τόσα χρόνια, άλλο βαρέθηκαν να φωνάζουν και να τσακώνονται και γυρεύουν πράγματα ουσίας, άλλοι….


Νομίζω ότι τα μικρά κόμματα θα πάνε καλά σε τούτη την διαδικασία,
Γιατί μπορεί οι μεγάλοι να συνεχίσουν να κάνουν την δουλειά τους και να κυβερνούν, αλλά από ανάγκη, με την συνεργασία των μικρών.


Πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις και αναλύσεις φιλοξενεί αυτές τις μέρες ο Τύπος για τις κυβερνήσεις συνεργασιών και την κουλτούρα που εκλείπει ή εξέλιπε από την Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.


Με δυό λόγια, την επομένη των εκλογών,
Όλοι κυβέρνηση θα είμαστε,

Για όσους αισθάνονται την ανάγκη να προσφέρουν (μεγάλη κουβέντα, μεγάλη υπόθεση…) υπάρχει και ο ΑΝΙΜΑ, ο σύλλογος προστασίας και περίθαλψης της άγριας ζωής. (δεν είναι κι άσχημη ιδέα να την βγάλουμε τριήμερα στην Πελοπόννησο!)
Λάβαμε την παρακάτω ανακοίνωση και την αναδημοσιεύουμε,


Η οδύνη για τις ανθρώπινες απώλειες και την καταστροφή του οικοσυστήματος, είναι βαθιά.
H ΑΝΙΜΑ και δεκάδες εθελοντές και οργανώσεις από την Ελλάδα και τους τόπους της καταστροφής έχουν ήδη κινητοποιηθεί για να συμβάλλουν, με όσες δυνάμεις έχουν, στην προσπάθεια παρέμβασης στις καμένες περιοχές.
Στο σταθμό Α Βοηθειών μας έχουν μεταφερθεί ως τώρα μισοκαμένες χελώνες, δύο μπούφοι, γερακίνες, μικρόπουλα.Οι νοσηλευτές μας έχουν συνεργαστεί με το δασαρχείο Πάρνηθας για την περίθαλψη δύο ελαφιών.
Προσπαθούμε να τα περιθάλψουμε και ελπίζουμε να μην είναι ότι απέμεινε.
Επίσης από χθες βρίσκονται στην Ελλάδα δύο Αυστριακοί επιστήμονες, μέλη του περιβαλλοντικού οργανισμού Vier pfoten, που μαζί με μέλη του Συλλόγου μας, αυτή τη στιγμή επισκέπτονται το νομό Ηλείας προκειμένου να εκτιμήσουν το μέγεθος της καταστροφής.
Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία το μείζον πρόβλημα των κτηνοτρόφων είναι η αδυναμία να βρουν τροφή για όσα ζώα γλίτωσαν, από την καταστροφή.
Μάλιστα στο χωριό Ξυλοκέρι ήταν συγκινητική η προσπάθεια των κατοίκων να ταΐσουν τα κοπάδια τους με τα υπολείμματα ενός καμένου εργοστασίου ντομάτας.
Στον λόφο δίπλα στη Μονή Φραγκοπηδήματος κυνηγοί εντόπισαν ζωντανούς τρεις λαγούς και πέντε πέρδικες, στους οποίους έβαλαν τροφή και νερό προκειμένου να επιβιώσουν.
Μπροστά στη μεγάλη καταστροφή του οικοσυστήματος η διάσωση ακόμη και ελάχιστων ζωντανών ζώων και πουλιών είναι σημαντική, καθώς ο φόβος οι περιοχές αυτές να αποψιλωθούν από τις μορφές ζωής που συντελούν στην ανάπτυξη του τόπου είναι άμεσος.Για το λόγο αυτόν η μη άσκηση θήρας στις γειτονικές με τις καμένες περιοχές είναι το λιγότερο που μπορεί να γίνει άμεσα για την ταλαιπωρημένη πανίδα.
Η αποστολή των Αυστριακών αύριο θα επισκεφθεί την Ανδρίτσαινα με στόχο να εκτιμήσουν την κατάσταση και να μπορέσουμε, ανάλογα με τις ανάγκες, να κινητοποιηθούμε με συγκεκριμένες ενέργειες.
Ταυτόχρονα η ΑΝΙΜΑ προτείνει, στους δεκάδες πολίτες που επικοινωνούν μαζί μας και ρωτούν με ποιο τρόπο να βοηθήσουν να:
Εγγραφούν εθελοντές ή συνδρομητές σε κάποια από τις οικολογικές κινήσεις που βρίσκεται κοντά τους.
Η συμμετοχή τους να είναι διαρκής με όποιον τρόπο μπορούν και όχι στιγμιαία.
Σε περίπτωση που βρουν κάποιο ζώο ή πουλί που χρειάζεται περίθαλψη, να έρχονται αμέσως σε επαφή μια κάποιο από τα δίκτυα περιβαλλοντικής προστασίας.
Όσοι έχουν τη δυνατότητα, να ενημερώνουν γραπτώς για τις ιδιότητες και τις δυνατότητες που έχουν να βοηθήσουν ώστε να αξιοποιηθεί σωστά η προσφορά τους.
Η μέρα για να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε κομμάτι της φύσης, με άμεση σχέση αλληλεπίδρασης, είναι τώρα.
Φύση και άνθρωποι, κατοικίδια και άγρια ζώα, μαζί θα επιβιώσουμε ,αλλιώς μαζί θα χαθούμε.


ΑΝΙΜΑ
Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής
Έδρα: Γαστούνης 8, 104 42 Αθήνα
Γραφείο και Σταθμός Α’ Βοηθειών: Μενελάου 134, Καλλιθέα 176 76
Τηλ: 210 95 100 75, 6972664675
e-mail: wildlifecare@gmail.com
www.wild-anima.gr