Αφήστε τα μίση και πιάστε … ότι θέλετε

Βαρέθηκα να τσακώνομαι
Με τους τσακωμούς δεν βγαίνει τίποτε,
πόσο μάλλον άκρη …
Ενώ με την συναίνεση όλο και κάτι καταφέρνει κανείς
Έλα όμως που είναι και οι διαφωνίες απαραίτητες

Σαν να λέει κανείς αναφερόμενος στο -κάθε- παρελθόν ότι
«καλό -και χρήσιμο- είναι στα νιάτα του να εχει περάσει κανείς από την Αριστερά»
Να πάρει δηλ. το μάθημά του, να μάθει δυό χρήσιμες, τι χρήσιμες δηλαδή… απαραίτητες θεωρίες στη ζωή του,
να κάνει δυό χρήσιμες, τι χρήσιμες δηλαδή… απαραίτητες γνωριμίες στη ζωή του,
να φωνάξει δυό χρήσιμα, τι χρήσιμα δηλαδή… απαραίτητα συνθήματα και τσιτάτα στη ζωή του,
να κάνει δυό χρήσιμες, τι χρήσιμες δηλαδή… απαραίτητες επαναστάσεις -και προσωπικές- στη ζωή του,
κι’απο κει και πέρα να εχει να πορεύεται.
Έλα όμως που όλα αυτά είναι απαραίτητα
Και ευτυχώς που τα παιδιά το ξέρουν, και δεν τρέφουν αυταπάτες και ψευτοενθουσιασμούς
Έλα όμως που όλ’αυτά είναι απαραίτητα….

Μίλαγα χθες με μια κοπέλα, μαθήτρια δευτέρας λυκείου, συγνώμη, δευτέρας ΕΠΑΛ νομίζω μου το είπε, που είναι λέει αυτά που αντικατστήσανε τις ΤΕΕ, που αντικαταστήσανε τα τεχνικά λύκεια κοκ….
Και μου έλεγε ότι διαβάζει για να δώσει τα μαθήματα στα οποία εχει «μείνει» και μου μίλαγε για τα σχέδιά της
Και μου εξηγούσε για τα χαρτιά που χρειάζεται να έχει για να σπουδάσει αυτό που θέλει


Οι σπουδές δεν είναι τζόγος, έπιασα τόσα, περνάω εκεί
Οι σπουδές είναι αγάπη και αφοσίωση.

Μια ζωή τα ίδια λέμε, ..
Κι έχω μια πείνα….

Και δεν μου φταίει το σύστημα,
η χαρτοκρατία, η αρτηριοσκλήρυνση και η καθυστέρησή του
μου φταίει που …. ακόμη το παίρνουμε -πολύ-στα σοβαρά και το αφήνουμε να μας καθορίζει τη ζωή

Είναι πολύ νωρίς, αλλά εγώ που θα κάνω κόρη σε λίγους μήνες σκέφτομαι ότι δεν θέλω να λειτουργήσει με αυτήν τη νοοτροπία. Δεν θέλω να κυνηγάει τα χαρτιά, αλλά τη ζωή, της


Ενθουσιάστηκα, πολύ, που είδα επτά χιλιάδες ανθρώπους να εκδηλώνουν την διαμαρτυρία και την οδύνη τους σιωπηλά, ντυμένοι στα μαύρα
εγκαταλείποντας την αδράνεια, την κριτική και την παρατήρηση
μα πάνω απ όλα τα κόμματα και τα συνθήματά (τους)

νομίζω ότι ήταν μια αυθεντική, ίσως η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου,
των πολιτών (που είναι πολίτες ρε, δεν είναι «κοινό»!)
στα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν

μου άρεσε που αυτούς τους πολίτες τους νοιάζει η επόμενη μέρα και όχι τα μαύρα σενάρια για το «ποιος και γιατί»

μου άρεσε που αυτή η διαμαρτυρία ήταν σιωπηλή
γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να πρέπει να μιλάς
να αναγκάζεσαι να λές ένα σωρό μαλακίες κάθε μέρα για την π… την επιβίωση
τυχεροί όσοι δεν είναι αναγκασμένοι και μπορούν να μην μιλάνε
ούτως ή άλλως τα έχουμε πει και τα έχουμε σιχαθεί όλα
νομίζω ότι οι πιο σοβαρή στάση και διαμαρτυρία είναι η σιωπηλή

Ενθουσιάστηκα, πολύ, που είδα επτά χιλιάδες ανθρώπους να εκδηλώνουν την διαμαρτυρία και την οδύνη τους σιωπηλά, ντυμένοι στα μαύρα
εγκαταλείποντας την αδράνεια, την κριτική και την παρατήρηση
μα πάνω απ όλα τα κόμματα και τα συνθήματά (τους)

και παιδευομαι, δυό μέρες τώρα, για το εαν θα ψηφίσω.
ξέρω οτι πρέπει (πονάει και ο λαιμός μου, γαμώτο, ..) το ξέρω οτι πρέπει
αλλά με τα πρέπει δουλειά δεν γίνεται,
και δεν αλλάζει ο κόσμος με τα πρέπει

"γιατί υπάρχουν και αξιόλογοι υποψήφιοι και γιατί πρέπει να έχουμε πολιτική συνείδηση..."
ε, αμα είναι αξιόλογοι να πάνε σπίτι τους , κι εχω πολιτική συνείδηση, γι'αυτό παιδευομαι,
γιατί πρέπει, αλλά δεν θέλω.
μπορεί και να μην πρέπει, αυτήν την φορά
σίγουρα, πολλοί περισσότεροι θα ψηφίσουν με βάση το κοινό συμφέρον κι οχι το ατομικό
όπως συνέβαινε τόσα χρόνια...
οκ.
ναι μεν αλλά.

λες και άλλαξε ο κόσμος
δυό φίλους που αριστεροφέρνανε είχα και προχθές μου είπανε οτι "τουλάχιστο είναι πιο ειλικρινές να λές οτι ψηφίζω αυτόν γιατί με εξυπηρετεί, παρά να αναλώνεσαι σε ψευδαισθήσεις.."
άκου να αναλώνεσαι σε ψευδαισθήσεις...

σε δυό μέρες θα ξέρω.

True

Πραγματική φαίνεται η θέση Κακλαμάνη,
και την αποκαλώ έτσι μιας και ήταν ο πρώτος, -μπορεί και να έτυχε, μπορεί να ήταν ο πρώτος που εγώ άκουσα να την εκφράζει δημόσια-
ότι η χώρα δέχεται επίθεση.
Ότι η χώρα πολεμιέται.
Και μπορεί να μην γνωρίζουμε ακόμη, μπορεί να μην μάθουμε ποτέ, από ποιόν ή ποιους εκπορεύτηκαν αυτά τα σχέδια.
φαίνεται όμως ότι υπήρξαν και ήρθε η ώρα να εκτελεστούν.

Νομίζω ότι την θέση αυτή θα ακολουθήσουν κι άλλοι,
καθένας για τον λόγο και το όφελός του

δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, δεν εξηγείται λογικά
το μπαράζ των πυρκαγιών
δεν μπορεί να υπάρχει αυτή η εικόνα ως αποτέλεσμα «θερμοκρασιών», «ισχυρών ανέμων» ή ανθρώπινης «αφέλειας»
παρά μόνον ανθρώπινης παράνοιας ή σχεδιασμού


Δέχεται η χώρα επίθεση;
Από ποιόν,
από ποιο «κέντρο» ή μυαλό,
και γιατί
αν και το τελευταίο μοιάζει εύκολο να απαιτηθεί
Δεν μου αρέσουν οι αστικοί μύθοι, αλλά φαίνεται ότι κάποιος βάλθηκε να τελειώσει την χώρα. Περιοχές της χώρας.



Δεν είναι της ώρας να αναφερθούμε στις ελλείψεις και στην ασυνεννοησία του κράτους και του μηχανισμού του.
Δεκάδες, όλο και περισσότερα κείμενα έχουν γραφεί και γράφονται τελευταία για τον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού κράτους, για τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετώπιζαν και το αντιμετωπίζουν οι πολιτικοί του προϊστάμενοι.
Αυτά τα πράματα είναι γνωστά και έχουν περιγραφεί από την εποχή του Τρικούπη.
Δεν είναι της ώρας να περιγράψουμε, να αναλύσουμε και να κρίνουμε τις κάθε είδους και επιπέδου αδυναμίες του ελληνικού κράτους στο θέμα της αντιμετώπισης και πρόληψης των πυρκαγιών.
Δεν είναι τούτης της ώρας ζητούμενο…
Αλλά σαφώς είναι και, ..
όλα ξεκινούν από την παιδεία
από τις αρχές και την συνείδηση του καθενός.







Μοιάζει βλακώδης εντελώς η θέση ότι το Πασοκ θα ευνοηθεί, αυξάνοντας το εκλογικό του αποτέλεσμα, από τις πυρκαγιές. Τουλάχιστο βλακώδες.
Το Πασοκ, ως αντιπολίτευση, που λογικό είναι να συγκεντρώνει και τις αρνητικές στην κυβέρνηση ψήφους, μπορεί να αυξήσει το εκλογικό του αποτέλεσμα μόνον εάν παρουσιαστεί με θέση σαφή και λόγο προγραμματικό για την επόμενη μέρα.
Αλλιώς με την γκρίνια, ψήφους δεν κάνει. Πολύ πιθανό μάλιστα να συμβεί το μάλιστα.
Το ίδιο ισχύει και για την ΝΔ. και για την κυβέρνηση.
Όλα θα κριθούν από την στάση, την θέση που θα πάρει κάθε κόμμα.
Και φυσικά είναι ρίσκο να αναφερθεί ή παραπέμψει κανείς σε «μύθους», σε σενάρια και «φαντασίες».
Αλλά, είναι τέτοια;
Είναι;
Πόσα και ποια στοιχεία χρειάζονται ακόμη -όλο και προκύπτουν νέα και «αδιάσειστα» όπως ακούω- για να στοιχειοθετηθεί πολιτική θέση στο θέμα;
Αυτό θα ήταν μια μεγάλη πρόκληση, και στοίχημα πολιτικό συνάμα,
-έχοντας υπόψη τα παραδείγματα άλλων χωρών που χρησιμοποίησαν αυτήν την λογική-
Να παρουσιαστεί η θέση ότι η χώρα δέχτηκε επίθεση.
Κι από κει και πέρα ας συζητηθούν και αναλυθούν όλα τα υπόλοιπα, τα σχετικά με το γιατί και τον τρόπο αντιμετώπισης….


Χτές, μου θύμισαν μια φράση που -μας- είχε ειπωθεί στο παρελθόν,
σε ανύποπτο χρόνο, και ίσως αφορμή
χρόνια πριν,
λίγο πριν ή λίγο μετά τον εμπρησμό του Μινιόν, νομίζω
ότι «θα σας κάψουμε»
και δεν ξέρω εάν αυτό «κολλάει» τούτη την ώρα.
μοιάζει όμως,
σαν προειδοποίηση


Άσχετο, αλλά,
είναι δύσκολο αυτές τις ώρες να διατηρήσει κανείς την σοβαρότητα και την ψυχραιμία του -και γιατί να τις κρατήσει θα μου πείτε- ….
είναι δύσκολο αυτές τις ώρες να αποφύγει κανείς την γελοιότητα, μπροστά στην αδυναμία του… να αντιμετωπίσει και να συλλάβει το γεγονός


και φοβάμαι,
φοβάμαι μήπως συνηθίσω «τις φωτιές»
μήπως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να με τρομάζει
και συνηθίσω
και συμφιλιωθώ με την τραγωδία












Ζω και δουλεύω σε νησί,
μακριά από το κακό,
κι επειδή σήμερα είναι Κυριακή
λέω να πάω να κάνω καμιά βόλτα και μπάνιο,
άλλωστε ξέρω ότι δεν πρέπει να στεναχωρώ το μωρό, να μην το επιβαρύνω με πόνο και θλίψη
άλλωστε, δεν μπορώ να προσφέρω και τίποτε, χρήσιμο,
ένα στόμα και μια πένα έχω μόνο

καλή Κυριακή

hey you

Καλά το είχε δηλώσει ο Χατζιδάκις, και απαγόρευε η μουσική του να παίζεται σε ασανσέρ πολυκατοικιών, διαφημίσεις για σερβιέρτες και στην αναμονή τηλεφωνικών συνδιαλέξεων.

Τότε, τότε και πιο μετά δυστυχώς, δεν την είχαμε καταλάβει την δουλειά, και την θεωρήσαμε ,πολλοί, ένα καπρίτσιο, μια ιδιοτροπία του καλλιτέχνη.
Δεν είδαμε την αγάπη μέσα της. Την αγάπη του Καλλιτέχνη για τα παιδιά του. Για ότι πολυτιμότερο ,κι ίσως μοναδικό, έχει.

Σίγουρα οι εποχές έχουν αλλάξει και ότι γίνεται, γίνεται για το χρήμα.
Σίγουρα όλοι, οι περισσότεροι, είμαστε εμπλεκόμενοι, κομμάτια και συμμέτοχοι του παραγωγικού συστήματος, της κρεατομηχανής που εργοστασιακά παράγει στάρς και με την ίδια ευκολία τους ανακυκλώνει, τους καταναλώνει και τους αναλώνει, όμως

αυτό έτσι είναι, και
δεν είναι απαραιτήτως κακό
και δεν μου φταίει η μηχανή, αυτή έτσι είναι και δεν αλλάζει και καλώς,
μου φταίνε ορισμένα προϊόντα της που επειδή πουλάνε ή πουλήθηκαν (αγοράστηκαν δηλαδή από περισσότερους καταναλωτές) νομίζουν ότι είναι η αξία τους που τους οδήγησε σε αυτήν την κορυφή, -δηλ. ότι και να νομίζουν σημασία έχει ότι- σηκώνουν κάτι μπαϊράκια από δω ίσα με την Ανάφη. Και το χειρότερο, το ασυγχώρητο, ότι περιφρονούν τον κόσμο, και του το δείχνουν. Γιατί μεγάλε, σπίτι σου λέγε και κάνε ότι θες, (όπως λέει η παροιμία, μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα) αλλά τον κόσμο που πληρώνει για να σε δει και σε συντηρεί, συντηρεί το όνομά σου, δεν μπορείς να τον περιφρονείς. Δε σε παίρνει δηλαδή αγόρι μου. Για δε (θα) πουλάς.




Πόσα στάδια γεμίζουν σήμερα οι Κατσιμιχαίοι;
γιατί ο Χατζηγιάννης, ούτε ένα


Το ερώτημα είναι θεωρητικό αλλά και πολύ πολύ πρακτικό.
Και μου ήρθε στο μυαλό την ώρα που πέρναγα έξω από την σχολική αυλή στην οποία έδωσε την προχθεσινή του συναυλία ο Μιχάλης Χατζηγιάννης.
Γιατί εκεί τραγούδησε, και δεν τη γέμισε κιόλας.
Μπα, δεν έχω κανα λόγο να είμαι «χαιρέκακη»(!), τι με νοιάζει, ούτε το ξέρω το παιδί, κι ο ίδιος και τα τραγούδια του μου είναι αδιάφορα, μόνο που μπαίνω καμιά φορά στο ρυθμό τους και μου φτιάχνουν το κέφι. Την ώρα που τα ακούω.
Και στο κάτω κάτω δεν περιμένω και δεν θέλω τίποτε παραπάνω από δαυτα.
Από τον δε τραγουδιστή όμως περιμένω να με σέβεται.
Γιατί άμα δε με σέβεται εκείνος μια, εγώ δεν τον σέβομαι δέκα.
Και κάτι ακόμη,
εκείνος, με χρειάζεται περισσότερο
διότι εγώ θα ευθυμήσω με αλλουνού τους ποπ ήχους,
εκείνος όμως πως θα ξεπληρώσει το αμάξι και τα πλακάκια του;
(ναι! πάλι καλά που υπάρχει κι ο ΟΤΕ μιας και το κράτος πάντα βοηθούσε τους αναξιοπαθείς σε αυτήν τη χώρα)


Πόσα στάδια γεμίζουν σήμερα οι Κατσιμιχαίοι;
και πέρα από το «πόσα», τι ηλικιακό κοινό θα μαζεύανε;
με τι σεβασμό και συγκίνηση θα πήγαινε ο κόσμος να παρακολουθήσει την συναυλία τους;
Νομίζω με πολύ μεγαλύτερη, από αυτήν που ένοιωσε ο κόσμος προχθές.



Και προσοχή, μην μπερδέψουμε τα σταριλίκια με τους Καλλιτέχνες.
Γιατί Καλλιτέχνης σημαίνει μοναξιά και πόνος.
Και ναι, η μηχανή και το σύστημα, αντέχει και ανέχεται τους Καλλιτέχνες. Και τους σέβεται κιόλας.
Αλλά θέλει πολύ δουλειά, ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση για να γίνει κανείς Καλλιτέχνης,
αποφεύγοντας πολλούς σκοπέλους και σειρήνες,
λέγοντας πολλά όχι, άλλα από αδυναμία κι άλλα για να φυλάξουν ότι πιο πολύτιμο έχουν.
Γιατί οι καλλιτέχνες δεν επαίρονται, μόνο φοβούνται.





Σήμερα είμαι πάλι στα καλά μου. Βρίσκω τα ίσα μου.
Θέλω σοβαρά πράματα κι αμέσως μετά αστεία. Πολύ.
Και τα δυό.
Σαν τότε (ακριβώς!) που λέγαμε πως «απ’όλα θέλει η ψυχή του ανθρώπου, και μη σας λένε μαλακίες και σας παραμυθιάζουνε»
Την μια ώρα θέλω και διαβάζω πράματα σοβαρά και την άλλη, την αμέσως άλλη, θέλω πράματα αστειούλικα. Πολύ αστεία.
Χαρούμενα.

καιρό είχαμε

Καιρό είχαμε να τα πούμε.
Για την ακρίβεια 5 μήνες.
Πέντε όμορφους και δημιουργικούς μήνες.
(τους) Πέντε μήνες που με οδηγούν στην ηρεμία.


Αυτό δεν σημαίνει πως θα τα λέμε τακτικά, ούτε «στο εξής».
Άλλωστε, κανέναν, ούτε ενδιαφέρει ούτε επηρεάζει το πώς περνάω την καθημερινότητά μου.
Και στα σίγουρα,
το να την μοιράζομαι στο χαρτί δεν την κάνει καλύτερη.
Μόνο (μόνο….) από το personal bogging δεν κοιτάω να βιοποριστώ.
Άσε να βγάλει κανας άλλος. Εγώ εισπράττω από αλλού.


Πέντε όμορφοι και δημιουργικοί μήνες,
Όπου πολλά από όσα είχα (περι)γράψει έγιναν πράξη και ζωή.
Πολλά απ όσα είχα ζητήσει. Εδώ κι Εκεί.
Και δεν έχω παράπονο.
Έζησα.

Περεμπιπτόντως, το διάστημα αυτό έκοψα το τσιγάρο. Πάει κανα τρίμηνο τώρα.
Ημερομηνία δε θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ένα μεσημέρι βαρέθηκα να το κρατάω στο χέρι μου. Και απλά δεν το ξανακράτησα.

Βαρέθηκα να το έχω διαρκώς στο νου μου πριν κάνω οτιδήποτε.
Ένα τηλεφώνημα ήθελα να κάνω, και πρώτα έστριβα ένα τσιγάρο, και μετά σήκωνα το ακουστικό. Βαρέθηκα η επιτομή της ζωής μου να είναι ένα τσιγάρο.
Και δεν σκέφτηκα την υγεία μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτηκα τίποτε.
Απλά το βαρέθηκα και δεν το ξανακράτησα.


Α, επίσης, έχω μωρό. Δηλαδή σε τέσσερις μήνες θα γεννήσω ένα μωρό.
Πάντως το τσιγάρο το είχα κόψει νωρίτερα, πρίν μάθω για την εγκυμοσύνη μου.
Οι αποφάσεις να κόψω το τσιγάρο και να γεννήσω το μωρό ήταν ανεξάρτητες μεταξύ τους.
Σε τέσσερις μήνες θα γίνω μαμά….
Τι κρίμα που δεν ξέρω από μωρά και που ποτέ ίσα με σήμερα δεν είχα τέτοια ένστικτά….το αντίθετο μάλιστα…!
Πλάκα έχει!
Δεν το παίρνω σοβαρά;
Πιο σοβαρά απ όσο νομίζετε, αλλά με τον δικό μου τρόπο.
Δεν μου πολυκάνει κανας άλλος ξέρετε, είμαι και συνηθισμένη αλλιώς, που να αλλάζεις τώρα…


Χαμαιλεοντισμός !



Εν τω μεταξύ,
(για να με τεστάρουνε ποιος ξέρει;) την κοινωνία που ζω την θεωρούσανε και την λέγανε «μικρή» (υπονοώντας και εννοώντας ότι είναι στενή στενάχωρη και στενόμυαλη!)
επειδή προφανώς δεν τους έκανε κι έτσι τους βόλευε.
Τι κρίμα… γιατί εγώ την έχω για την πιο προχωρημένη και προοδευτική που υπάρχει.
και οι "συστάσεις" περι στενής κοινωνίας προέκυψαν επειδή δεν είμαι παντρεμένη.
Συγνώμη, αλλά εδώ είναι να γελάει κανείς….

και για να ξηγιόμαστε, δεν υποτιμώ και δεν περιφρονώ τους ανθρώπους και τις νοοτροπίες τους, άλλωστε από αυτές έχουν προκύψει η καταπίεση και τα δεινά τους(!)
απλά δεν τις συμμερίζομαι και με ξενίζουν απόλυτα.
Και ποιος έγραψε αλήθεια αυτούς τους άγραφους κανόνες, αφού είναι άγραφοι;; (!!)
Και ποιος έκρινε και κρίνει την αποτελεσματικότητά τους;;

Ειλικρινά η πιο προχώ άποψη που άκουσα για το θέμα ήταν περί «Θατσερισμού και διάλυσης της οικογένειας ως κρίκου του κοινωνικού ιστού»(!)
Μεγάλε, πίνεις τίποτα ,κρυφά, και δεν μας το λες;
γιατί μόνο έτσι δεν την είδα τη δουλειά…..


Και δεν έχω καμία προκατάληψη, γενικώς
Ξέρω, ξέρω αυτό είναι το πρόβλημά μου…..
Αλλά έτσι είμαι, τι να κάνουμε τώρα, να σκάσω να βρω τον εαυτό μου και μετά να ξανασκάσω που τον βρίσκω και είναι όπως είναι;
Δε γίνετε, ας είμαστε σοβαροί….

Δεν έχω καμιά προκατάληψη ούτε με τον γάμο. Μια χαρά κοινωνικό συμβόλαιο είναι. Πόσο μάλλον για όσους ενδιαφέρονται για το χρήμα, ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν. Διότι ,ως γνωστό, μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Του λές του άλλους «ας πρόσεχες».
Κατά τ’άλλα μια χαρά τελετή είναι, δεν θα καταλύσουμε τώρα το σύστημα, δεν θα καταστρέψουμε την οικονομία. Αν και όλο και περισσότεροι μου λένε τελευταία ότι «σιγά μην πάω να δώσω ένα σωρό λεφτά σε κομμωτήρια, νυφικά, λαμπάδες και λουλούδια. Χτενίζομαι και μόνη μου και βρήκα κι ένα ωραιότατο άσπρο φόρεμα να φορέσω».
Μην χαλάσουμε το «σύστημα», αλλά καλά κάνετε.
Μπορεί και να έπρεπε να μας λείψουνε, να μας λείψει το χρήμα, για να βάλουμε μυαλό.
Ή για να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει.

Ένας γνωστός μου έχει παντρευτεί εκατοντάδες φορές. Είναι ηθοποιός και για έναν ολόκληρο χειμώνα κάθε μέρα ντυνόταν γαμπρός. Τόσο πολύ που το σιχάθηκε η ψυχή του….





Άκου μωρό μου δυό λογάκια σοβαρά,
Μωρό και παιδί μου, μη φοβάσαι τους μεγάλους δικτάτορες.
Αυτούς τους μικρούς, της καθημερινότητάς σου να φοβάσαι.
Αυτούς που κοιτάζουνε σαν κοράκια να εκμεταλλευτούν τη ζωή σου.

Ο χειρότερος δικτάτορας που ξέρω είναι μια γυναίκα που δεν άφησε τον αδερφό της να παντρευτεί και συστηματικά του κατέστρεφε ότι ενδεχομένως τον οδηγούσε σε μια τέτοια απόφαση, μπορεί και στην ευτυχία, προκειμένου να κληρονομήσουν τα παιδιά της την περιουσία και για να μην «τα φάει καμιά ξένη».

Κάτι τέτοιοι τύποι είναι που έχουν κρίση (φαρμακερή!) μωρό μου…
Από κάτι τέτοιους τύπους να κάνεις πολύ πέρα,
γιατί σε τρώνε, σου τρώνε την ψυχή μωρό μου
Κάτι τέτοιες ώρες είναι που πιστεύω στη γρουσουζιά και τη γλωσσοφαγιά
και μου‘ρχεται ν’αρχίσω να μουρμουρίζω ψαλμωδίες του Αγίου Κυπριανού…



Η πιο άνετη ατάκα που άκουσα ήταν από μια φίλη που μου είπε «έλα ρε! μπράβο, κάτι ψιλιάστικα που σε είδα, αλλά ντράπηκα να ρωτήσω, μπράβο ρε! ζηλεύω…. ήθελα να’μαι κι εγώ!»

Κατά τα άλλα, τύχανε και κάτι γρουσούζηδες, αλλά είπαμε….
φτάνει η καταπίεση που τραβάτε δεν χρειάζομαι κι εγώ….


Πόσο καιρό έχεις να χαϊδέψεις και να ακουμπήσεις κοιλίτσα εγκύου;
Δεν είναι και τόσο εύκολο, δεν μπορεί να σταματάς έγκυες στο δρόμο και να τους ακουμπάς την κοιλίτσα!
Άμα θες, μπορείς να έρθεις να ακουμπήσεις την δικιά μου, τώρα που άρχισε το μωράκι μου να γουργουρίζει.



Όσες φορές έχω δώσει μια στάλα τρυφερότητα, έχω εισπράξει αδικαιολόγητη άρνηση. Τόσο, που στιγμιαία σκέπτομαι να μην το ξανακάνω.















Αλλιώτικα,




Έχω κριθεί πολύ πιο σκληρά απ’όσο έχω κρίνει.
Ευτυχώς τελειώσανε και τα δύο.






You1
και μη λές ότι δεν καταλαβαίνω.
Πες ότι ψευτοδικαιολογία θες, αλλά όχι ότι δεν καταλαβαίνω.
Κι εντάξει, εγώ ας μην καταλαβαίνω, δεν έχει και σημασία
ελπίζω όμως να καταλαβαίνεις εσύ.
Ειλικρινά το ελπίζω.

Μπορεί να μοιάζει «προδοσία»
Όμως μόνο τέτοια δεν είναι. Εσύ φοβάσαι και τον ίσκιο σου.
δεν έχεις κι άδικο, αλλά τον παραφοβάσαι.

Κάποτε σου είχα γράψει δυό λόγια.
Δεν τα είδες ποτέ. Δεν γινότανε και δεν έπρεπε.


Εντάξει, εντάξει… το ξέρουμε
τα περισσότερα πράγματα δεν πρέπει να τα «ακουμπάμε»
κι όλα είναι «ο θάνατός σου η ζωή μου»,
μην κοιτάς εγώ που, …..
κι ευτυχώς που έχουμε όλα αυτά τα μικρά και σημαντικά της καθημερινότητας
και δεν παρασυρόμαστε να κάνουμε όσα δεν πρέπει.

Αυτά όμως που δεν πρέπει,
που δεν πρέπει να μας νοιάζουν και πρέπει να κοιτάμε «τα δικά μας πράγματα»
είναι αυτά που θα μπορούσαν να σώσουν καναν άνθρωπο
Αλλά ποιος νοιάζεται
πόσο μάλλον όταν όλα, όλοι, θέλουν,
έχουν συμφέρον από το αντίθετο.
δε βαριέσαι λοιπόν….
Κοιτάω τη δουλειά μου. Άλλωστε άλλη όρεξη δεν έχεις κι εσύ κι ο κόσμος όλος από κριτική

Μόνο κοίτα, μην τρελαθείς στο τέλος

Πλάκα είχε η σημερινή «βλακεία»

και μην μου λές ότι δεν καταλαβαίνω





You2
Όσο νομίζεις ότι φταίω εγώ, άλλο τόσο φταις κι εσύ.
Ακριβώς το ίδιο.
Τόσα χρόνια πια,
Νομίζω ότι το έχουμε καταλάβει.











Με κανέναν δεν τα βάζουμε
Ούτως ή άλλως όλα,
ΟΛΑ πλέον
σε κάθε επίπεδο, παύουν να είναι αυτιστικά και μικρόκοσμα
σε κάθε επίπεδο,
ο τρόπος λειτουργίας και η νοοτροπία έχει αλλάξει
κι όποιος μένει στο παρελθόν είναι τελειωμένος και περιθώριο,
σε κάθε επίπεδο,
από την κάθε οικογένεια μέχρι τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις
παύουν να είναι αυτιστικές και μικρόκοσμες
η λειτουργία έχει αλλάξει.
οι στα ίσα ξιφομαχίες τελειώσανε.
από καιρό


Με κανέναν δεν τα βάζουμε
Σε κανένα επίπεδο.
Αν έχουμε να τα βάλουμε με κάτι, είναι με κάτι παλιοφαντάσματα του περιελθόντος για να τα διαλύσουμε για να πάμε παραπέρα,
και συγχώρα με που είμαι ,ώρες ώρες, το χειρότερο παράδειγμα κι αποτέλεσμα της εποχής και της γενιάς μου
Κάθε εποχή δημιουργεί τους δικούς της ,λίγο, αλλιώτικους

Κλείνω τεφτέρια.



Κι εντάξει, ξέρω τι παλιοάχρηστη έχω φανεί τον τελευταίο καιρό,
Δεν έχω κάνει και τίποτε της προκοπής,
Αλλά ,πίστεψέ με, αυτό ήταν υποχρεωτικό κι απαραίτητο.
Έκανα όμως άλλα σημαντικά που δεν φαίνονται
Μην κολλάς στα μικρά
Γλίτωσα τα χειρότερα, να το ξέρεις.


Ώρες ώρες αισθάνομαι πειραματόζωο.
Ας πρόσεχα.
Και ντροπή μου.







Υπάρχει όμως ακόμη πολύ κόμπλεξ. Πολύς κομμουνισμός σε αυτήν τη χώρα.


Διαβάζω τελευταία.
Και πετυχαίνω και καναν κατασταλαγμένο άνθρωπο.
Μου τη δίνουν οι «καριερίστες». Αυτοί που νομίζουν ότι κάτι παριστάνουν ή πρόκειται να παραστήσουν.
Και μου αρέσουν οι κατασταλαγμένοι,
μη κοιτάς που….



Παίζω καμιά φορά σκάκι στο ίντερνετ
πάλι….

Και σταμάτησα να τρώω και τα νύχια μου. μέχρι που τα βάφω κιόλας

Και δεν μου αρέσει να οδηγώ. Ποτέ δεν μου άρεσε, αλλά τι ήθελες να κάνω;
Την θεωρώ υποτιμητική διαδικασία. (καλά, το βολάν σας χειραφετεί; μην ακούω βλακείες, κατάρα είναι που δεν μπορεί και δεν φιλοτιμείεται κανείς να σας πηγαινοφέρνει και να σας ανοίγει την πόρτα, αλλά τι να λέμε τώρα…)
Με το ζόρι οδηγώ, κοιτάω όσο μπορώ να λουφάρω



Στην ζωή όλων των ανθρώπων υπάρχουνε ρουφιάνοι. Άνθρωποι φίδια. Άνθρωποι ερπετά. Που τους ανοίγεις το σπίτι σου, ένα κομμάτι από την ζωή σου κι αυτοί κοιτάνε πώς να σε φάνε. Πώς να σε καταστρέψουνε και πώς να σε διαβάλουνε.
Κι είναι οι ίδιοι ,βέβαια, άνθρωποι που θα γυρίσουνε ύστερα να σου πούνε ότι «εσύ φταις, που είσαι αδύναμος χαρακτήρας, κι ας τους έκανες πέρα».
Σωστό κι αυτό.

Έχω συναναστραφεί αρκετούς από δαυτούς. Τόσο χαζή ήμουν. Που το διασκέδαζα κιόλας. Που δεν κοίταζα τον εαυτό και την πρόοδο μου, δεν έκλεινα την πόρτα μου, αλλά έπαιζα την γάτα με το ποντίκι. Κι έχασα ότι θα μπορούσα να έχω.



Είναι αδύνατο να διαχειριστεί κανείς την φήμη και το όνομά του.
Μιας και ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει για όποιον θέλει. Πόσο μάλλον άμα πάρει και δυό φράγκα. Δίνεις δυό φράγκα σε δυό ρουφιάνους και βγάζουνε για όποιον θες, την όποια φήμη θες. Βρίσκεις και έναν «αξιόπιστο» να την υποστηρίξει
-τη φήμη ντε- και καθάρισες. Κι άντε μετά ο άλλος, ο όποιος άλλος, να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Γιατί εκτός από ελέφαντας ,και μάλιστα ροζ, θα γίνει και τρελός ελέφαντας.






Μήπως μου έχουν κρεμάσει κανα ταμπελάκι και δεν το ξέρω;
Γιατί δεν γίνεται να ακούω στα καλά καθούμενα για «μια καλή περίπτωση».
Κατά πρώτων δεν με ενδιαφέρει καμία περίπτωση, και κατά δεύτερον άντρες κατόπιν συστάσεων και «πάσα μπάλα» δε γνωρίζω. Συνήθως τους πετυχαίνω στην πλώρη. Στην δικιά μου και τη δικιά τους. Και μετράμε το καουμποιλίκι μας.
Και βλέπουμε.
Και για να το κάνω λιανά, ευχαριστώ, μπάτ I m working for myself




Άσχετο, αλλά αυτοί οι καλοπερασάκηδες και politically μποέμ τύποι θέλουνε προσοχή.



Ξέρεις,
έχω την αίσθηση ότι αναζητούσα το «μάζεμα»
κι οτι γύριζα με το κολλάρω στο λαιμό και το λουρί στο χέρι να βρώ κάποιον να μου κρατήσει το λουρί και να με βγάλει βολτούλα.
Μιλάμε δηλαδή και για γαμώ τις περιπτώσεις κοροΐδου.





Α, μα επιτέλους! Πρέπει να τις καταργήσουμε αυτού του τύπου τις συστάσεις!
Όπου το χαρακτηριστικό του καθενός είναι η δουλειά του.
«Από δω η Μαρία που είναι δημοσιογράφος, κι από δω ο Κώστας που είναι μπάρμαν».
Όχι. Η Μαρία δεν είναι δημοσιογράφος, και ο Κώστας δεν είναι μπάρμαν.
Είναι απλά ο Κώστας και η Μαρία που για 7-10 ώρες κάθε μέρα κάνουν τον μπάρμαν και την δημοσιογράφο προκειμένου να βιοποριστούν και γιατί αυτή η εργασία ταιριάζει στα γούστα, τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία τους.
Δεν καθορίζει όμως το παρόν τους.
Η Μαρία απλά περνά τον χρόνο της πίσω από μια οθόνη και ο Κώστας πίσω από μια μπάρα. Για συγκεκριμένες ώρες και για συγκεκριμένο λόγο.
Από κει και πέρα, είναι δυό άνθρωποι ,που όπως όλοι οι άλλοι, χαρακτηρίζονται από το χαμόγελο, την κίνηση, το βλέμμα, την μυρωδιά τους στο χώρο, το άγγιγμά τους, το κατασταλαγμένο ή μη των σκέψεών τους κλπ. Πάντως όχι από την επαγγελματική τους υπόσταση και ταυτότητα.
Μου άρεσε πάντως αυτό το παλιό κι ίσως ξεπερασμένο «με τι ασχολείσθε;»
Τι «κάνετε» δηλαδή, κι όχι τι «είσθε».

Τέλος πάντων σημεία ,όλα, των καιρών.
Κάθε καιρός τα δικά του.
Σημεία.




Φυσικά ζω στον κόσμο μου
Μην μου το λέτε «υποτιμητικά»
Αυτό το ξέρω


Και μην μου κάνετε συστάσεις . I’m a too old dog for new tricks. Και ξεροκέφαλο.


Τι πάει να πεί «μας μεταχειριστήκατε μ’αυτόν τον τρόπο».
Τι πάει να πεί «μας μεταχειριστήκατε μ’αυτόν τον τρόπο»!
Κανείς δεν τυγχάνει χειρισμών που δεν προκάλεσε ή δεν ανέχεται.


Το θύμα φταίει. Που είναι θύμα.
Που ανέχεται να είναι θύμα.
Άμα εμένα με καταπιέζουν και μου ασκούν βία ψυχική φταίω ‘γω που τους αφήνω, εγώ που τους το επιτρέπω,
εγώ που κάνω ένα βήμα πίσω και τους δίνω χώρο
δεν φταίνε εκείνοι
και δεν πρέπει να ρίχνω παθητικά το φταίξιμο σε κείνους
αλλά σε μένα,
που πρέπει να πάψω να είμαι θύμα
γιατί,

πάντα θα υπάρχουν θύτες
από την στιγμή που υπάρχουν θύματα.

Είναι τα θύματα που πρέπει να πάψουν να είναι τέτοια.
Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, απλά να σεβαστούν τον εαυτό τους.
Και να μην γίνονται ρόμπες για μια στάλα τρυφερότητα.
Εκτός κι αν την έχουν τόσο πολύ ανάγκη.
Αλλά δεν τους φταίει και κανένας.


Είναι αυτό που λέει ο σοφός λαός,
«εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι»
Αμ, δεν το πήραν. Τους αφήσαμε να το πάρουν.


Ευτυχώς όμως που είμαστε οτι θυμόμαστε.
Γιατί ότι δεν θυμόμαστε, τότε, δεν είναι σημαντικό.
και δεν υπήρξε.


Πρέπει να αλλάζει ο άνθρωπος.
Διαφορετικά καταντά γραφικός.




Νομίζω ότι ζούμε στην πιο δίκαιη κοινωνία που υπήρξε ποτέ.
Είμαστε όλοι πιο ίσοι παρά ποτέ.
Τέρμα τα ατομικά μικρομάγαζα.
Και ο μικροανταγωνιμός.
Τώρα ο ανταγωνισμός είναι αλλού. Εμείς απλά μετα-πουλάμε.

Ε, δεν το περίμενα ότι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα η παραδοξολογία θα συναντούσε το πραγματικό!
Σε διάφορα επίπεδα.



Καιρό είχαμε να τα πούμε.
Για την ακρίβεια 5 μήνες.
Πέντε όμορφους και δημιουργικούς μήνες.
(τους) Πέντε μήνες που με οδηγούν στην ηρεμία.

Αυτό δεν σημαίνει πως θα τα λέμε τακτικά, ούτε «στο εξής».
Άλλωστε, κανέναν, ούτε ενδιαφέρει ούτε επηρεάζει το πώς περνάω την καθημερινότητά μου.
Και στα σίγουρα,
το να την μοιράζομαι στο χαρτί δεν την κάνει καλύτερη.

Πέντε όμορφοι και δημιουργικοί μήνες,
Όπου πολλά από όσα είχα (περι)γράψει έγιναν πράξη και ζωή.
Πολλά απ όσα είχα ζητήσει. Εδώ κι Εκεί.
Και δεν έχω παράπονο.
Έζησα.