Ζωνιανά, η περιοχή της φούντας και της λαγνείας

Μία είναι η λύση για να ξεκαθαρίσει το τοπίο στα «Ζωνιανά»
Να κόψουν το σεξ οι Ζωνιανές στους Ζωνιανούς .
-τι θέλεις;; χαϊδάκια; σταμάτα να παίζεις με τα πιστολάκια, και βλέπουμε



Έτσι, οι σύγχρονες ηρωίδες ,και ηρωικές, Ζωνιανές μιμούμενες την επιτυχημένη πρωτοτυπία των αρχαίων Ελληνίδων προγόνων μας που έκαναν σεξουαλικό εμπάργκο και δεν καθόντουσαν στους άντρες τους, καταφέρνουν -όπως και οι αρχαίες- να τους κερδίσουν, να τους κάνουν να κόψουν τη μαστούρα ενώ παράλληλα αποκτούν κοινωνικό κύρος και γίνονται πρωτοσέλιδο στο Newsweek.



Επαναστατική μυθολογία ή
Πάρτα να μη στα χρωστάω…
Σύμφωνα με την σύγχρονη αριστουργηματική - Αντιμαστουρική κωμωδία,
η «Ζωνιανίκη», έργο του Ανώνυμου Μπάτσου, διαδραματίστηκε, περι-γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 2007 μ.Χ.. και θεωρείται ένα από τα κλασικότερα και χαρακτηριστικότερα -αν και σύγχρονο- αντιπολεμικά, και κατά της οπλοχρησίας, οπλοκατοχής και οπλοεμπορίας έργα. Η υπόθεση έχει να κάνει με τη σεξουαλική απεργία που κήρυξαν οι γυναίκες του Δήμου των Ζωνιανών της Κρήτης, προσπαθώντας έτσι να πείσουν τους άντρες τους να σταματήσουν την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση καλάσνικοφ.
Στην σύγχρονη Κρήτη, κατά την περίοδο της ντόπιας βεντέτας και του πολιτικοοικονομικού πολέμου, οι γυναίκες με επικεφαλής την Ζωνιανίκη αποφασίζουν να σταματήσουν τον πόλεμο και τη μαστούρα και να ξαναφέρουν την ειρήνη και την νηφαλιότητα στον τόπο τους. Ανάμεσα στις συγκεντρωμένες γυναίκες, ξεχωρίζουν εκτός από την Ρεθυμνιώτισα Ζωνιανίκη, σύζυγο σεσημασμένου αλητόμουτρου, αρχιμαφιόζου, μεγαλοκαλλιεργητή φούντας, μαμουνολόγου, μελισσοκόμου και μεγαλεμπόρου καλασνικοφ που για χόμπι κρατάει σε ομηρία μπάτσους στο υπόγειο του σπιτιού του, η Λασιθιώτισα Σηφάκαινα που αν και σύζυγος του Σηφάκη με το παρατσούκλι «κολέγιο», χασισέμπορου, προστάτη νεαρών ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και χομπίστα κατσικοκλέφτη, είναι αγνή σαν πίνακας του Θεόφιλου,
η νεαρή Ηρακλειώτισα Μυρσίνη, κόρη του μακαρίτη μεγαλοκαλλιεργητή μπανάνας και τρύφυλου Μύρωνα που είχε το παρατσούκλι «νάτος νάτος ο καραμπινάτος» αλλά τελικά δολοφονήθηκε σε χαράδρα από οικογένεια ανταγωνιστικών συμφερόντων και σύζυγος του Νικολού του «φούντα» ο οποίος το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τη βγάζει στα βουνά φυλάγοντας πρόβατα και φυτεύοντας καναβουριές, καθώς επίσης
και η Λαμπιτώ από τον Άγιο Νικόλαο, σύζυγος «Μήτσου του Μέγα» τύπου γλοιώδους αλλά με επιρροή, μεγαλολαδέμπορα, μεγαλομπάτσου και μεγαλοπαράγοντα της περιοχής στο πρόσωπο του οποίου τρέφουν μεγάλο σεβασμό τον οποίο πληρώνουν αδρά οι μεγαλοκαλλιεργητές της περιοχή επειδή έχει δεσποτικό βύσμα και τους αφήνει στην μεγάλη τους ησυχία.


Την αρχική ιδέα συνέλαβε η Ζωνιανίκη η οποία συγκάλεσε κρυφά όλες τις συγχωριανές της αλλά και γυναίκες από τις γειτονικές περιοχές στο καφέ «καντούνι» όπου και τους πρότεινε την κήρυξη ερωτικής αποχής μέχρι οι άντρες τους να αποφασίσουν τη λήξη του πολέμου, την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και καλάσνικοφ. Οι συγκεντρωμένες αρχικά, και από φόβο, διαφωνούν, αλλά τελικά και χωρίς δισταγμούς πείθονται όταν και η Λαμπιτώ από τον Άγιο Νικόλαο με αποφασιστικότητα προσχωρεί στο σχέδιο της Ζωνιανίκης. Η απόφαση σφραγίστηκε με όρκο πάνω στο κρασί καθώς και με ένα ιστορικό ξενύχτι που ακολούθησε στο «χάραμα».
Παράλληλα, την επομένη το πρωί ακούστηκαν φωνές ενθουσιασμού από την περιοχή του Μυλοποτάμου, σημάδι πως το δεύτερο σκέλος του σχεδίου της Ζωνιανίκης πέτυχε, μιας και οι ηλικιωμένες γυναίκες -που ήταν κι αυτές στο κόλπο- είχαν κυριεύσει τις δύο στρατηγικής σημασίας χαράδρες της περιοχής, εκεί όπου βρίσκονταν το μεγαλύτερο μέρος των φυτειών και κρησφύγετο των καλάσνικοφ καθώς και το θησαυροφυλάκιο -το κοινό ταμείο- των δημοσίων χρημάτων με τα οποία οι άντρες τους οι ταριφόγεροι επιδοτούσαν τις κάθε είδους τοπικές επιχειρήσεις.


Στη σκηνή μπαίνει τώρα ο Χορός που αποτελείται από ηλικιωμένους άντρες και ακολουθεί ένας δεύτερος Χορός από ηλικιωμένες γυναίκες. Οι άντρες, εξοργισμένοι από την ανταρσία και την αποχή από το σεξ των γυναικών, έρχονται κρατώντας χύτρες, αναμμένους πυρσούς και σακουλάκια από τον «Καίσαρη». Οι γυναίκες από την άλλη πλευρά κρατάνε σταμνιά με νερό. Αρχίζει η αναμέτρηση. Οι άντρες απειλούν τις γυναίκες με τους πυρσούς τους, ενώ οι γυναίκες τούς κατατροπώνουν αδειάζοντας τα σταμνιά τους πάνω στις φωτιές των αντρών και τραγουδώντας ρυθμικά μαζί με τον Χορό το μεγάλο σουξέ της εποχής «δεν μου κάνεις ότι και να κάνεις…»


Στη σκηνή έρχεται ένας ηλικιωμένος Ζωνιανός ο Πρόβουλος ο χασικλάκιας, γνωστός και ως «ο προφητογέροντας», που παρά το παρατσούκλι είναι αξιοσέβαστο μέλος της τοπικής κοινωνίας, μέλος μιας δωδεκαμελούς επιτροπής διακεκριμένων μεγαλοκαλλιεργητών πολιτών, που είχε σκοπό τον αυστηρό έλεγχο της τοπικής οικονομίας. Ο Πρόβουλος σαν εκπρόσωπος της εκκλησίας και του Δήμου, προστάζει τους τοξότες και τους υδροχόους που τον ακολουθούν να συλλάβουν τις γυναίκες. Οι γυναίκες όμως δεν το επιτρέπουν.


Η Ζωνιανίκη και ο Πρόβουλος επιδίδονται σ’ έναν αγώνα λόγων, όπου ο γυναικείος Χορός παραστέκεται στη Ζωνιανίκη και ο αντρικός στον Πρόβουλο. Η Ζωνιανίκη επαναλαμβάνει στον Πρόβουλο την απόφαση των γυναικών να επιβάλουν την ειρήνη,
να σταματήσουν την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και καλάσνικοφ ενώ στην συνέχεια ο Πρόβουλος εκδιώκεται από τις γυναίκες. Η αποχή έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη και να την βαράει άγρια στα νεύρα των αντρών που έχουν αρχίσει να αισθάνονται πολύ βαριές τις συνέπειες με αποτέλεσμα να το ρίχνουν όλη την μέρα στον αμανέ την κλάψα και την μαστούρα και να γίνονται τα νούμερα και η ξεφτίλα ολόκληρης της λεβεντομάνας Κρήτης. Οι γυναίκες τους, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ζωνιανίκης
τους προκαλούν και τους έχουν στην απαξίωση και το φτύσιμο όσο γίνεται περισσότερο χωρίς όμως να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους.


Παράλληλα το σχέδιο των Κρητικών γυναικών έχει επιτυχία και στην γειτονική Σαντορίνη, με αποτέλεσμα να σταλεί στην Κρήτη αποστολή και ένας Σαντορινιός κήρυκας που ζητά να ορίσουν οι Αθηναίοι -που έχουν ένα ρόλο κάτι σαν τους Αμερικάνους σήμερα που είναι υπεράνω όλων- αντιπροσώπους για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις της ειρήνης. Οι Σαντορινιοί απεσταλμένοι και οι Αθηναίοι, κάνουν έκκληση στη Ζωνιανίκη να τους βοηθήσει στο συμβιβασμό. Η Ζωνιανίκη το πετυχαίνει με τη βοήθεια μιας καλλονής, της προσωποποιημένης -εθνικής- Συμφιλίωσης και Δίκαιης Κοινωνίας (κάτι σαν αυτά που λέει ο Πρόεδρος δηλαδή…)


Οι δύο αντιπροσωπείες, απορροφημένες από τα κάλλη της -εθνικής- Συμφιλίωσης και Δίκαιης Κοινωνίας που είναι πολύ ωραία γκόμενα, κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και η ειρήνη εξασφαλίζεται, ενώ το αίσιο τέλος σφραγίζεται με ένα συμπόσιο που παραθέτουν οι γυναίκες μέσα σε μια αποθέωση από τραγούδια και χορούς.


συγγραφέας – ιστορικό πλαίσιο
Το έργο αντιπροσωπεύει μια από τις καλύτερες στιγμές του Ανώνυμου Μπάτσου και αποτελεί την τελευταία προσπάθειά του να επικρατήσει η ειρήνη, μετά τους «Αχαρνής» (2001 μ.Χ.) έργο που περιγράφει την τραγωδία του χρηματιστηρίου και την «Ειρήνη» (2004 μ.Χ.) που περιγράφει τα δραματικά πολιτικά γεγονότα που ;ανέδειξαν την δεξιά στην εξουσία ύστερα από 20 χρόνια στην αντιπολίτευση. Από την «Ειρήνη» μέχρι τη «Ζωνιανίκη» έχουν διαδραματιστεί διάφορα πολιτικά γεγονότα: Η σύναψη της Νικιείου (νοικίου) ειρήνης το 2002 μ.Χ., η άμεση σχεδόν παραβίασή της και από τις δύο πλευρές, η απώλεια της -μονής- ονομασίας της ΠΓΔΜ του σπουδαιότερου γοήτρου Αθήνας, η καταστροφή της εκστρατείας κατά των νταβατζήδων και της διαπλοκής του 2005 μ.Χ., η αποστασία ενός μεγάλου μέρους της Αθηναϊκής συμμαχίας κυβερνητικών βουλευτών που -πανέξυπνα- στάθηκαν απέναντι σε κατοχυρωμένες κοινωνικές κατακτήσεις τις οποίες πήγε να καταλύσει την δεξιά κλπ., ενώ οι πληγές των αντιπάλων από την πρόσφατη διαδικασία για την εκλογή Προέδρου δεν άφηναν περιθώρια ούτε για ειρήνη ούτε για νέο πόλεμο. Όλοι δηλ. ήταν ηττημένοι αλλά ταυτόχρονα αμετανόητοι.