Χίλιοι λόγοι να εγκαταλείπεις ένα τόπο (6.11.2007)

(8.11.2007) κι άλλοι τόσοι για να μένεις. και να επιμένεις

άπτε
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας περιοχής δηλαδή της χώρας εκτός Νόμου, ή μάλλον μιας περιοχής που ως γνωστό έχει τους δικούς της -άγραφους σαφώς- Νόμους.
Νόμους που δεν τολμά να αγγίξει κανείς. Νοοτροπίες που δεν τολμά να πλησιάσει πόσο μάλλον να αλλάξει κανείς.

Τοπικοί τσαμπουκάδες
Και βέβαια είναι αφελής όποιος νομίζει ότι πρόκειται για μια χούφτα γραφικών και χωρατατζήδων χωριατών που φυτεύουνε και καμιά φούντα δίπλα από τις μπανανιές για να περνάει η ώρα και να κάνουνε την πλάκα τους. (ο Μπαλζάκ στο βιβλίο του «Οι χωριάτες» περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον τρόπο λειτουργίας και την νοοτροπία αυτών των κουτοπόνηρων βρωμερών χωριατών που δεν τους βάζει το μάτι σου αλλά…)

Τα πράγματα είναι πολύ χοντρά κι αγριεμένα κι αυτό το γνωρίζει όλος ο κόσμος.
Η ύπαρξη τοπικής μαφίας με υπερτοπική δράση που στηρίζει και στηρίζεται από το σύστημα είναι γεγονός. Μιας μαφίας -που όπως κάθε τοπική, μόνο που αυτή στηρίζεται στο εμπόριο φούντας και μπάμ μπάμ πιστολιών, όπως άλλες στηρίζονται πχ στις τιμές των ενοικιαζομένων δωματίων ή της βαμβακοκαλλιέργειας- ανεβοκατεβάζει πολιτικούς, ανακηρύσσει και στηρίζει φρόντμεν επιχειρηματίες, ανοίγει και κλείνει μαγαζιά, μεταθέτει στον Έβρο ή «κατά τους βουρβούλους» όποιον τολμήσει και νομίσει ότι μπορεί να την ακουμπήσει, και καθορίζει γενικώς τους κανόνες του παιχνιδιού. Καλά, μην τρελαίνεστε με την λέξη «μαφία», δεν είναι δα και κάτι τόσο τραγική, για μια παρεούλα πρόκειται, μόνον που η συγκεκριμένη αρέσκεται σε αυτά τα παιχνίδια φόβου και εκφοβισμών.



Η αλαζονεία (είναι που) βλάπτει
Αυτό που επίσης είναι γεγονός είναι ότι την τελευταία τριετία η δράση αυτών των κυκλωμάτων έχει θεριέψει και δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Τα κολητιλίκια και η ανοχή είναι πλέον ξεδιάντροπά. Δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα και είναι αυτό που προκάλεσε πολύ κόσμο, κι’ άνοιξε ίσως τον ασκό του Αιόλου. Οι σχέσεις άλλωστε της δεξιάς και όσων την στηρίζουν (με το συμπάθιο αλλά έτσι είναι) και των παλαιοκαθεστωτικών νοοτροπιών του «ποιος είμαι εγω» έχουν αμφίδρομη σχέση αλληλοσυντήρησης με αυτές τις ομάδες. Άλλωστε, οι σχέσεις όσων εκπροσωπούν αυτές τις ομάδες είναι χωριό που φαίνεται…


….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας Κολομβίας δηλαδή που «ανθεί» απροκάλυπτα στα νότια σύνορα της πατρίδας μου …

και παράλληλα σκέφτομαι κι άλλα πράματα και το πώς λειτουργούν στη χώρα μου,
και γράφω κουβεντούλες ..



Βλάχοι και καννίβαλλοι…



Α, ρε ελλαδίτσα, που νομίζεις ότι είσαι, ότι έγινες χώρα προοδευτική….



Αγριεμένοι υπάλληλοι και νωχελικά -βαριεστημένα- αφεντικά (κούνια που σας κούναγε both)


-Ρε άντε τράβα παραπέρα που θα μας κάνεις και μάθημα ηθικής
-Τουλάχιστο βούλωστο ρε λαμόγιο
… διάλογοι της καθημερινότητάς μου…


Σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις;


Αλήθεια, για την υπερβολή που μας δέρνει ως λαό, φταίει ο χρόνιος ραγιαδισμός μας;;


Εγώ θα ελευθερωθώ, εσύ να δούμε τι θα κάνεις..


Α, και που είσαι, άμα απευθύνεσαι σε μένα να έχεις τα μούτρα σου κάτω…


Έχει και η γελοιότητα τα όριά της




Η δημόσια ζωή μιμείται τα σήριαλ εποχής. Εγώ γράφω εύκολα ειρωνικά σχόλια. Οι άλλοι θα πουν ότι διαθέτω μειωμένη εθνική συνείδηση, ελλατωματική θρησκευτική πίστη. Οι αριστεροί «άλλοι» θα πουν ότι είμαι «κοσμοπολίτης», φερέφωνο της «νεοταξικής συνωμοσίας που αποσκοπεί στην αποδόμιση του ελληνισμού». Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση δεν έχει τίποτε να κάνει με πατρίδες, θρησκείες και ελληνισμούς. Έχει να κάνει με λεφτά. Με διανομή χρημάτων, με πολιτικές επιλογές. Που πάνε τα λεφτά, πως μοιράζεται ο κοινωνικός πλούτος.
Προχθές, στην πρώτη φθινοπωρινή βροχούλα, πλημμύρισαν οι δρόμοι μας, πνίγηκαν οι πόλεις. Τώρα δεν φουσκώνουν μόνο ρέματα, δεν πλημμυρίζουν τα υπόγεια στις γειτονιές, Τώρα, μόλις βρέξει, διακόπτεται η κυκλοφορία στην Πειραιώς, παραλύει η πόλη. Σε κάθε βροχή το ίδιο θλιβερό θέαμα. Δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί, κρατικές υπηρεσίες, κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Ποιος δεν ξεβουλώνει τα φρεάτια. Όταν βρέχει παραλύει η ζωή, όταν χιονίζει, όταν κάνει ζέστη, όταν κάνει κρύο, όταν φυσάει, παίρνουν φωτιά οι χωματερές, νέφος, δηλητηριάζονται οι κάτοικοι, παρασύρονται τα αυτοκίνητα στη θάλασσα, χτυπάνε τα καράβια στα παρατημένα λιμάνια. Όλη πια η ζωή εχει γίνει ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. Όταν δεν ξεβουλώνεις τα φρεάτια, δεν κάνεις εκδηλώσεις για τον Μέγα Αλέξανδρο. Τελεία. Δεν υπάρχουν λεφτά για το εμπόριο της παρέλασης.

Το ξέρουμε, τα πολλά λεφτά, τα εύκολα λεφτά, εκεί είναι, το θέμα, στις δημόσιες σχέσεις, στα event, στη σόου μπίζνες. Αλλά, συγνώμη, άμα δεν έχεις μετρό και μονάδα επεξεργασίας σκουπιδιών, δεν κάνεις τελετές. Εκτός αν κάνω λάθος. Αν πραγματικά η πατρίδα μας κινδυνεύει από τις συνωμοσίες. Τότε καλά κάνουμε και αγοράζουμε όπλα, καλά κάνουμε και σφυρηλατούμε το νεανικό φρόνιμα με μια επέτειο μάχης την μέρα. Έρχεται πόλεμος και ας αφήσουμε τις μαλακίες για Μητροπολιτικά πάρκα, ποδηλατοδρόμους, ανακύκλωση σκουπιδιών και περιβάλλον. Να καούν όλα να βρουν καμένη γη οι Τούρκοι.
Αποφασίστε. Που θέλετε να πηγαίνει το δημόσιο χρήμα. Κι αν εντέλει θέλετε λαμπρές τελετές για τον Βουκεφάλα, να βάζετε (να βγάζετε δηλαδή από την τσέπη σας) κι όχι με τα λεφτά του κράτους και τον μόχθο της κοινωνίας.
Αν πας ταξίδι στις άλλες χώρες, και στις πιο μικρές πόλεις και στα πιο απομακρυσμένα χωριά θα δείς στην άκρη του οικισμού ένα κτήριο πυροσβεστικής μ’ένα φρεσκοπλυμένο πυροσβεστικό όχημα απέξω. Ομάδες διαχείρισης κρίσεων λειτουργούν διαρκώς, με άφθονα τεχνολογικά μέσα, τα κράτη επενδύουν διαρκώς για την προστασία των πολιτών τους. όχι μόνο από τον πόλεμο. Το περασμένο καλοκαίρι η μισή Ελλάδα καιγόταν και διαπίστωνε ότι δεν υπάρχει κράτος. Οι δημοτικές αρχές σε αυτήν τη χώρα δεν μπορούν να μαζέψουν τα σκουπίδια, δεν ξεβουλώνουν τους δρόμους, είναι όμως παραδόξως καταχρεωμένες. Παίρνουν συνέχεια δάνεια, πέραν της κρατικής επιχορήγησης, τα χρέη τους ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν υποβάλλουν ισολογισμούς, παρανόμως, είναι χρεοκοπημένες. Δεν έχουν ένα πυροσβεστικό όχημα, έχουν όμως δημοτικές επιχειρήσεις. Είναι διοργανωτές συναυλιών και εκδηλώσεων, ιμπρεσάριοι καλλιτεχνών, έχουν δημοτικά ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, χτίζουν δημαρχιακά μέγαρα, μοιράζουν λεφτά, αγοράζουν ποδοσφαιρικές ομάδες, χτίζουν γήπεδα, κάνουν ντίλ με οικονομικούς παράγοντες, πουλάνε και νοικιάζουν γη, και πολύ καλά κάνουν, πλην όμως, που είναι, που διατίθεται, και που πάει το χρήμα. Κάθε δήμος εχει φτάσει στο σημείο να είναι μια μαύρη τρύπα που εξαφανίζει τον πλούτο της κοινωνίας και τον κατευθύνει σε κομματικά ταμεία, σε κομματικούς στρατούς, σε οργανωμένα συμφέροντα, σε αγορά δημοσιογραφικής προστασίας, σε αργομισθίες, σε σκάνδαλα. Αλλά δεν ξεβουλώνουν φρεάτια, δεν φτιάχνουν μονοπάτια δασοπυρόσβεσης, δεν αποψιλώνουν δέντρα. Διανέμουν χρήμα. Όσο πιο πολλοί είναι τόσο ευκολότερα χάνεται ο έλεγχος.
162 δήμους εχει η Αττική, όταν η Νέα Υόρκη είναι ένας εδώ και 100 χρόνια. 1032 οι δήμοι σε ολόκληρη την Ελλάδα, .όταν σε αντίστοιχες χώρες όπως η Σουηδία και η Βουλγαρία (για να συγκριθούμε με δυό χώρες με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο και διαφορετική νοοτροπία και πρόοδο της κοινωνίας) είναι λιγότεροι από 300. Δεκάδες χιλιάδες αιρετοί άρχοντες, εργολάβοι, επιτροπές, μισθοί, αποζημιώσεις, ντίλ με τον κοινωνικό πλούτο, δήμαρχοι, καναλάρχες, και βαρόνοι των μίντια. Ο λογαριασμός στην κοινωνία. Διανέμουν το κρατικό χρήμα.
Η πολιτική ενηλικίωση έρχεται μόνο αν συγκεκριμένα συζητήσουμε για επιλογές. Πολιτικές επιλογές. Όχι πια κουβέντες για παρελάσεις. Μόνο για χρήμα. Που πάνε τα λεφτά. Ίσως, είναι η μόνη συζήτηση που θα την καταλάβουν όλοι.

Το κειμενάκι είναι γραμμένο από τον Φώτη Γεωργελέ, για το τεύχος 188 της Athens voice, ελάχιστα «πειραγμένο» με δικά μου σχόλια
γιατί δεν έχουμε μόνο «Ζωνιανά»σε τούτη την χώρα αλλά και δήμους
και φιέστες , και τελετές .. και χρήμα, πολύ χρήμα…




να κρίνετε τους καταλήψιες με επιείκεια και χωρίς προκαταλήψεις.
Νομίζετε ότι δεν έχουν λόγους να εξεγείρονται οι μαθητές;;
Enough με τις στερήσεις του παρελθόντος σας,
Και τι πρέπει να κάνω εγω τώρα που εσύ πήγαινες στο σχολείο με το μουλάρι;
Άμα καβαλήσω κι εγω ένα θα μου λύσει τα σημερινά μου προβλήματα;




Ο κόσμος μας αντιμετωπίζει ,ακριβώς, όπως τον αντιμετωπίζουμε εμείς.
Με σοβαρότητα, με ειλικρίνεια, με αγένεια, με αδιαφορία, μας ξεπετάει όταν τον ξεπετάμε, μας προσπερνάει όταν τον προσπερνάμε.. κοκ
Κι αν δεν δώσεις, είναι αδύνατο να πάρεις



Παρασυρθήκαμε, (..) σε αρλουμπολογίες και σε ακυρωτικές λογικές (σε παράλογα πράματα ,εκτός πραγματικότητας, δηλαδή)
Δεν πειράζει. Σημασία έχει που το καταλαβαίνουμε πια, που φτάσαμε στο σημείο να γελάμε με τις βλακείες του παρελθόντος και βέβαια να προγραμματίζουμε το μέλλον. Που θα είναι όμορφο. Πόσο μάλλον με την Καλλιόπη παρέα.


Πήρε καιρό, πήρε καιρό και μοναξιά, αλλά τα καταφέρνουμε, να απαλλαγούμε από τις σκληρές εκφράσεις ,σε πρόσωπα και λόγια , και να ηρεμίσουμε.


Των Αρχαγγέλων σήμερα. Χρόνια πολλά.



Give some joy in our lives, smile darling




Δύο ευρώ (αποτιμήθηκε) η ψήφος στο Πασοκ….. Είχα καιρό να μάθω περί τα πασοκικά, και το άκουσα σήμερα και γέλασε το χείλι μου … σε καλό σας γελάσαμε πάλι….