εσύ και οι φιλίες σου
είδαμε κι εσένα με τους συναισθηματισμούς σου
τι να κάνω που είμαι αγαπησιάρα
Δηλώνω ευθαρσώς φίλος του ΠΑΣΟΚ, όπως είμαι και φίλος του Βελγίου, της μαρέγκας και της παστής σαρδέλας του Ατλαντικού. Στο Βέλγιο έχω πάει μόλις δυο φορές, η μαρέγκα δεν με ενοχλεί αλλά ούτε και με ενθουσιάζει και με την παστή σαρδέλα έχουμε πολλά προηγούμενα αλλά τώρα τελευταία την έχω δει με καλύτερο μάτι και δεν παθαίνω δηλητηρίαση όταν την τρωω.
Ως φίλος του ΠΑΣΟΚ λοιπόν παρακολουθώ με ενδιαφέρον την κούρσα διαδοχής. Πολύ ωραία είναι.
Από τη μια έχουμε τον Μπενίτο Βενιζέλο. Ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην Ελλάδα, ο άνθρωπος το IQ του οποίου είναι ευθέως ανάλογο της περιφέρειάς του, ο άνθρωπος που λύνει sudoku με το ένα χέρι και με το άλλο πετάει ευστόχως μαχαίρια σε έναν στόχο είκοσι μέτρα μακριά του. Ο στόχος για τον οποίο προπονούνταν τόσα χρόνια ο Βαγγέλης ήταν βέβαια δίπλα του- ήταν ο Γιώργος. Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, κίνησε για το Ζάππειο και δήλωσε «παρών».
Βέβαια, και πριν παρών ήταν, ως κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και σε καμιά περίπτωση παραμελημένος από τον αρχηγό του. Αλλά άλλο να είσαι παρών μεταξύ πολλών και άλλο να βγαίνεις παρών ως υποψήφιος αρχηγός, πατώντας στο σβέρκο τον ήδη αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.
Αισθάνθηκε μας είπε ο κ. Βενιζέλος ένας χρέος προς την παράταξη και θεώρησε ότι έπρεπε να δώσει μια προοπτική και μια ελπίδα. Πράγματι, ως προς την έννοια του χρέους ο κ. Βενιζέλος πρέπει να είναι πολύ ευαισθητοποιημένος, αν κρίνουμε και από τον τρόπο με τον οποίο βοήθησε κάποτε τον κ. Μπατατούδη να αλαφρύνει από τα χρέη του, αγοράζοντας από τον δεύτερο το ξενοδοχείο Ακροπόλ (υπουργός πολιτισμού ήταν τότε Μπένι) στην πολύ συμφέρουσα, πολύ χαμηλή, τσάμπα πράμα τιμή των 4 δις. δραχμών. Ε, μετά ο κύριος Μπατατούδης έσκασε κάτι φουσκάρες στο χρηματιστήριο (ΕΡΓΑΣ και Intersat), ξεφούσκωσε και τον ΠΑΟΚ και όλα καλά.
Δεν υπονοώ τίποτα, προς Θεού. Υπήρξαν βέβαια τότε ειδικοί περί της αγοράς ακινήτων που προσδιόριζαν την τιμή του Ακροπόλ στο μισό περίπου, αλλά είμαι σίγουρος ότι έκαναν λάθος και ήταν εγκάθετοι της Δεξιάς. Και κάτι άλλα για τα πετρέλαια της Καβάλας μου ‘ρχονται στο μυαλό αλλά αφήστε τα καλύτερα. Τι να σου κάνει και η Καβάλα μπροστά στο Ιράκ.
Από την άλλη έχουμε τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον άνθρωπο που πήρε εν λευκώ να αλλάξει τα πάντα στο ΠΑΣΟΚ και έπιασε αμέσως δουλειά. Πρώτα ίσιωσε τα κρόσια στο χαλάκι, μετά ξεσκόνισε το κομοδίνο, μετά πήρε λίγο τις γωνίες, μετά άλλαξε δυο λάμπες στον πολυέλαιο, μετά κουράστηκε και άφησε την κυρίως ανακαίνιση για αργότερα. Βλέπεις, όταν στους καναπέδες του σπιτιού έχουν θρονιαστεί καμιά εικοσαριά στελέχη του Κινήματος, δεν μπορείς να τους ενοχλήσεις με ανακαινίσεις και αηδίες. Ούτε με συζητήσεις γιατί έχασαν πανηγυρικά τις εκλογές το 2004. Θα φανείς αγενής και τι θα πει ο κόσμος. Κυρίως, τι θα πει ο Σημίτης.
Μετά πήρε μια θέση για το σχέδιο Ανάν που αν την άκουγε ο Ανδρέας (βλέπε και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) θα τον Λιάνιζε, είπε και ξείπε για το άρθρο 16, έφτιαξε ένα πρόγραμμα μετά από τρία χρόνια και το διαφήμισε τον τελευταίο μήνα κ.λπ κ.λπ.
Απόρροια των παραπάνω (των παρακάτω που έγραψα στο προηγούμενο ποστ) και της γεύσης που είχε αφήσει η 20χρονη διακυβέρνησή του ΠΑΣΟΚ ήταν η πρόσφατη ήττα.
Δηλαδή καλό λόγο δεν έχω να πω για κανέναν τους; Φυσικά και έχω. Αλλά διαβάζω και βλέπω στις TV τόσους καλούς λόγους –και κυρίως για τον κ. Βενιζέλο- που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η χώρα αυτή βγάζει κυρίως δύο κατηγορίες ανθρώπων- Ταραξίες και Εθνάρχες.
Γι’ αυτά που ακούγονται για χειραγώγηση του ΠΑΣΟΚ και για το Συγκρότημα Λαμπράκη κ.λπ κ.λπ, έχω να δηλώσω ότι το Συγκρότημα αυτό είναι ποιοτικότατο, παίζει πολύ καλή μουσική και θες δεν θες όταν την ακούς χορεύεις.
Απρόθυμα και υποσυνείδητα όταν είσαι Ταραξίας, πιο αλέγκρα και πειθήνια όταν είσαι Εθνάρχης.
pascal said
and i,
Δυό γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
ή
βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιόνα
μουγγρίζουν τ' Άγραφα, σείεται η Στεριά
Στ' άρματα, στ' άρματα εμπρός στον αγώνα
σίγουρα, τις παλιοσειρές δεν τις κουνάς εύκολα. σου λένε "που πας ρε φίλε, εμείς δουλεύουμε είκοσι χρόνια εδώ μέσα, το έχουμε χτίσει αυτό το μαγαζί, κι έρχεσαι εσύ κι επειδή το κληρονόμησες λόγο επωνυμίας, πας απροειδοποίητα να μας διώξεις; έχουμε δικαιώματα φιλαράκο, είμαστε είκοσι χρόνια υπάλληλοι, έχουμε οργανωθεί μεταξύ μας, δεν μπορείς να μας κουνήσεις ρούπι. γι αυτό, κι επειδή την κληρονόμησες λόγο ονόματος την Ford, θα σε αφήσουμε, θα σου επιτρέψουμε να την μανατζάρεις, να κάνεις για λίγο τα κουμάντα σου, να ξεκουραστούμε κι εμείς λιγάκι, να οργανωθούμε κιόλας, κι όταν πέσουν οι πωλήσεις, σου φορτώνουμε την χασούρα και σε κάνουμε πέρα. φιλαράκο. "
αυτά, σε οτι αφορά την εταιρική Ιστορία.
πράματα γνωστά δηλαδή.
το εντυπωσιακό, ομολογουμένως, είναι η πολύ καλή, η αριστοτεχνική όπως αποδεικνύεται οργάνωση του δικτύου, του πλέγματος, υπέρ του επικεφαλής των παλαιών, των ιστορικών στελεχών - εργαζομένων της επιχείρησης. η αριστοτεχνική οργάνωσή τους σε κάθε νομό, δήμο, χωριό, μαγαζί, σπίτι (κι εσύ Βρούτε;) σε ολόκληρη τη χώρα.
πέραν όμως της γνωστής ,όπως είπαμε, ιστορίας
το μέλλον μπορεί σήμερα, 19 του ενάτου του 07, να χαρακτηριστεί αβέβαιο. απροσδιόριστο.
απρόβλεπτο.
κι όχι τίποτε άλλο, απλά και μόνον επειδή η Ιστορία εχει αποδείξει οτι οι πιο απλοί συλλογισμοί και στρατηγικές, οι πρόχειροι, οι αυτοσχέδιοι καμιά φορά, υπερισχύουν και αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικοί απο τους χρονοβόρους και περίπλοκους.
Δεν μου κάνεις ότι και να κάνεις
Πέραν τούτων, (συνέλθετε!) για μαγαζιά μιλάμε, δεν είναι απαραίτητο να έχουν όλοι την ίδια άποψη για το πως και με ποιους πρέπει να λειτουργούν.
Και στο κάτω κάτω, γιατί όχι (που είσαι βρέ κόμπλεξ να σε εξολοθρευσουμε;!)
μια χαρά ιδέα είναι, άμα κάποιος θέλει να στήσει το δικό του μαγαζί, να το κάνει.
Να το ντεκοράρει και να το στελεχώσει με όποιους θέλει και με όποιους του ταιριάζουν. Να πουλάει αυτά που θέλει στην ποσότητα και την ποιότητα που θέλει.
Και να δεί κιόλας ποιοι είναι οι θαμώνες, οι φίλοι και οι περαστικοί πελάτες του.
Και πάνω απ όλα να γουστάρει. Να γουστάρει και χωρίς κόμπλεξ να είναι
ο εαυτός του. Και το θέμα δεν είναι η ταμπέλα, ποιος θα πάρει ή σε ποιόν θα μείνει αμανάτι (ή και βαρίδι) η ταμπέλα «μπαρμπουτιέρα ΠΑΣΟΚ»
δεν μου κάνετε και την κάνω. Are you in?
Απλό δε μοιάζει; και ξεκάθαρο σαν θέση;
(είναι να μην ανοίξεις τις κουβέντες, άμα τις ανοίξεις όλο και κάτι θα πρέπει να εφε-βρίσκεις να λες)
Α, ναι, πολύ κόμπλεξ γύρω από αυτήν την αξιότιμη και αξιοσέβαστη κυρία ενότητα. Πολύ…
Α, και κάτι άλλο,
εσείς οι αποκάτω παρατηρητές προσέξτε και λίγο τους από πάνω
μην πέσουνε και σας πλακώσουνε (βλέπε το παραμυθάκι με τα περίεργα βατραχάκια που τα πλακώσανε τα ιπποποταμ(π)άκια που τσακωνόντουσαν)
σωστά, συνήθως λέμε στους αποπάνω να προσέχουνε τους αποκάτω...
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα (όπως το έλεγα τότε!) και δεν έβαλα «λίστα φίλων – συναναγνωστών» στο μπλόγκ μου
και το λέω βλέποντας τούτην την αποφράδα ώρα πόσοι Gapικοί αναθεματίζουνε τους Beniκούς και το αντίστροφο.
Φοβικό μεν, αλλά τουλάχιστο δεν έχω να βρίζω κανέναν.
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
(ε, εντάξει δεν χρειάζεται να το γράψω κι εκατό φορές!)
0 σχόλια:
Ανάρτηση Σχολίου