#happy new 2# δεν αρκουν οι ευχες

Aρχή κακός τους χρόνος...
Tι τέξεται το Νέον Έτος; Το ερώτημα σύνηθες. Ίδιο και απαράλλαχτο από τότε που ο άνθρωπος όρισε τον χρόνο, τον κατέτμησε με βάση τη φύση σε εποχές και προσδιόρισε τη ζωή του σε συνάρτηση με το ημερολόγιο.Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες οι άνθρωποι αναρωτιούνται και αγωνιούν για το τι θα (τους) συμβεί τη νέα χρονιά. Μάλιστα, επειδή θέλουν να γνωρίζουν τα μελλούμενα, καταφεύγουν και σε κάθε λογής μαντική τέχνη, μήπως και περιορίσουν τις αβεβαιότητες (τους).
Ανταλλάσσουν ευχές, με διάθεση να ξορκίσουν το κακό, να το αφήσουν πίσω μαζί με τη χρονιά που φεύγει, και με την ελπίδα η καλοτυχία να ’ναι εφεξής το αζιμούθιο του βίου τους. Βεβαίως, στην πλειονότητά τους το κάνουν επειδή το επιτάσσει το έθιμο και το πνεύμα των ημερών και όχι επειδή όντως πιστεύουν ότι αρκεί η αλλαγή στο φύλλο του ημεροδείκτη για ν’ αλλάξει η ζωή τους.
Είναι τόσον ισχυρός ο ορθολογισμός στην εποχή μας που ελάχιστο χρόνο διαθέτει για τις δοξασίες και τον αγνωστικισμό των παγανιστών. Αυτό μπορεί να είναι οδυνηρό για τους παλαιοημερολογίτες του ιρασιοναλισμού, όμως είναι η πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όσες ευχές και να κάνουμε, τα δάση στον Αμαζόνιο θα ελαττώνονται, οι πάγοι στην Ανταρκτική θα λιώνουν, η τρύπα του όζοντος θα μεγαλώνει, η φτώχεια θα αυξάνεται, η μετανάστευση θα ογκούται, η πείνα, η δίψα και οι ασθένειες θα αποδεκατίζουν τον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο.Όσες ευχές και να πούμε, οι πόλεμοι -κοινωνικοί, ταξικοί, φυλετικοί, θρησκευτικοί, πολιτισμικοί, στρατιωτικοί- δεν θα σταματήσουν.
Όσες ευχές και να ανταλλάξουμε, η Ελλάδα της 1ης Ιανουαρίου του 2007 σε τίποτε δεν θα διαφέρει από την Ελλάδα της 31ης Δεκεμβρίου του 2006.
Η καθημερινότητα θα μας πληγώνει, η πολιτική θα απαξιώνεται, η ανασφάλεια για τα επερχόμενα θα κυριαρχεί, η παρακμή θα μας πνίγει και οι ρεντεφούντηδες του δημόσιου βίου θα μας καταδυναστεύουν. Όσο λοιπόν μένουμε στις ευχές, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Αντίθετα, τα χειρότερα θα γίνουν εναργέστερα το 2007. Όσο η αντίληψή μας για τη ζωή συμπυκνώνεται στον στίχο του Χαψιάδη «Άιντε, ν’ αρρωστήσει ο Άγιος Πέτρος να τη βγάλουμε κι εφέτος», το μόνο που θα έχουμε καταφέρει θα είναι να δώσουμε άλλη μια αναβολή εκτέλεσης των κάθε λογής «καλικάντζαρων» που χρόνια τώρα ασχημονούν και γελούν εις βάρος μας, παρά τους εξορκισμούς, τους αγιασμούς και τις επικλήσεις του πνεύματος, το οποίο εν είδει περιστεράς θα μας φωτίσει.
Το θέμα λοιπόν είναι ο θάνατος των παγανών, των κωλοβελόνηδων, των τσιλικρωτών, των καρκαντσέλων ή όπως αλλιώς ονομάζουμε αυτούς τους μικρούς και μεγάλους δυνάστες της ζωής και της ευτυχίας μας. Κι όχι απλώς ο θάνατος, αλλά η εκτέλεσή τους.
Αντί λοιπόν να ευχόμαστε να… αρρωστήσει ο Άγιος Πέτρος, το σωστό θα ήταν να παρακαλάμε να… μεθύσει ο Θεός. Να ενστερνιστούμε δηλαδή το νόημα του επόμενου στίχου του Χαψιάδη. Αυτού που λέει: «Να ’σουνα Θεέ μου πότης, να σωθεί η ανθρωπότης. Στο μεθύσι σου απάνω να μαχαίρωνες το Χάρο».
Δεν ξέρω πόσο πεζό θα το θεωρήσετε, αλλά νομίζω ότι στον στίχο αυτό περικλείεται ολόκληρη η φιλοσοφία για τη ζωή από κτίσεως κόσμου. Αυτή για την οποία γίνονται οι ευχές για χρόνια πολλά, για χιλιόχρονο, για την αθανασία εν τέλει. Γιατί αυτή είναι η ουσία. Η αθανασία. Αυτή προσπαθεί να κατακτήσει ο άνθρωπος από τότε που όρισε τον χρόνο και συνέδεσε μ’ αυτόν την ύπαρξή του.
Μπορεί να είμαι εγώ υπερβολικός, που σ’ έναν τόσο απλό και λαϊκό στίχο προσπαθώ να κλείσω ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία. Όμως, αν το καλοσκεφτείτε, μπορεί και να μου δώσετε δίκαιο. Αναλογιστείτε όλες τις ιδέες, τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, τη θεολογία, τους αγώνες των ανθρώπων. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αδιάκοπη προσπάθεια να εξηγήσει τη δημιουργία του κόσμου και να πετύχει την αθανασία. Από αυτά ξεκινάνε όλα και τα πάντα κατατείνουν σ’ αυτά. Και οι ευχές στο κάθε γύρισμα του χρόνου αυτό ανιχνεύουν και αυτό επιδιώκουν.
Μέχρι τώρα οι απαντήσεις που έχουν δοθεί είναι πολλές και όλες λειψές. Ίσως, τελικά, η μόνη ορθή απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι αυτή του στίχου. Να μεθύσει ο Θεός και πάνω στο μεθύσι του να μαχαιρώσει τον Χάρο, τον αφαιρέτη της ζωής. Αν στη θέση του Θεού βάλετε όποια δύναμη -ανώτερη, φυσική, εξωγήινη, εξωκόσμια- θεωρείται ότι είναι ο γεννήτωρ της ζωής, και πάλι χρειάζεται μια «ζάλη», ένα «μεθύσι» για ν’ αλλάξει η ροή των πραγμάτων. Κάτι απότομο, βίαιο, παράλογο, άλογο χρειάζεται να συμβεί, ώστε να πάμε από το ημερολόγιο στον άχρονο χρόνο. Ένα «μαχαίρι» κι ένα «μεθύσι» χρειάζεται λοιπόν για ν’ αλλάξουμε και ν’ αλλάξουν όλα.

Δεν αρκούν οι ευχές. Χρειάζεται πάθος, παραφορά, αντισυμβατική συμπεριφορά, ενέργειες που θα αμφισβητούν τα ειωθότα, ακόμη και έκνομη (όπως η μαχαιριά του Θεού) δράση. Εκτός των ορίων της μιζέριας και της βαρβαρότητας, που θέτουν οι δήθεν ταγοί μας, πρέπει να κινηθούμε αν θέλουμε να ’ναι καλή η νέα χρονιά. Δεν αρκεί για να τους θάψουμε το γέλιο μας. Χρειάζεται να σφραγίσουμε τα φέρετρά τους και με το δάκρυ της οργής μας. Για να μην ξαναβγούν από τον άραχλο κόσμο τους, απαιτείται να φτύσουμε στους τάφους τους.

Το συν Αθηνά και χείρα κίνει είναι η soft εκδοχή του μεθυσιού του Θεού και της μαχαιριάς του στον Χάρο. Εδώ που έφτασαν ή φέραμε τα πράγματα, είμαι σίγουρος ότι για το 2007 καλύτερος σύμβουλος για το τι χρειάζεται να πράξουμε δεν είναι οι αρχαίοι Έλληνες, αλλά ο νεοέλλην Χαψιάδης. Και μην παρασυρθούμε από τον Σαββόπουλο. Παρά τα όσα πιστεύει ο Νιόνιος, τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήξαμε γι’ άλλα δέκα χρόνια δεν καθαρίσαμε. Οι καλικάντζαροι πλέον έγιναν πολλοί και οι ευχές και τα ξόρκια δεν πιάνουν. Χρειάζεται να σκεφτούμε κάτι πιο δραστικό και κυρίως να το κάνουμε. Τώρα.
Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά κι αρχή κακός τους χρόνος, ας είναι φέτος τα κάλαντά μας για όλους τους γρουσούζηδες και τους κακομούτσουνους που θέλουν να κάνουν τη ζωή μας σαν τη δική τους...
www.felnikos.blogspot.com

με άλλο τροπάρι ο καθένας , σημασία εχει που λέμε τα ίδια...

#happy new...#

# happy new..s #

Άνθρωποι και όντα υστερόβουλα
όλα στο συμφέρον τους υπόδουλα,
όλοι στηλιτεύουν και εκθειάζουνε
εύσημα στο τίποτα μοιράζουνε.

Ποιό κατεστημένο φέρνει όνειρα
πείτε μου εσείς μυαλά παμπόνηρα,
πάλι ένα ψεύτικο παράσημο
έκανε διάσημο τον άσημο
Σ' ένα χαζοκούτι τόσα χρόνια,
έχω κουραστεί να βλέπω ψώνια.

Πήραν οι ασήμαντοι αξία
τίποτα δεν έχει σημασία,
τώρα πλέον ζούμε στην ουσία
μια διεφθαρμένη συνουσία
Όλα μες στο ήθος τους ανήθικα
όσα μου χαρίσανε τ' αρνήθηκα,
ψίχουλα αλήθειας μου πετάξανε
να 'ξερα σε ποιον Θεό με τάξανε
Πόρνη το κορίτσι που αγάπησα
τ' όνειρο της μάνας μου δεν κράτησα,
άνανδρους και ψεύτες μου πλασάρουνε
όμως τα ... θα πάρουνε
Τώρα οι πιο μεγάλοι υποκριτές,
γίνανε προφήτες και κριτές


περίεργοι στοίχοι ε;
ε, ναι...
-επειδή είναι γιορτές (και ο λαός σηκώνει, ανέχεται, αντέχει και τραβάει η περδικούλα του το "λαικό" τραγούδι)
- κι επειδή γίνεται μπόλικος λόγος τελευταία για το "πολιτικό τραγούδι"
κι εαν υπάρχει σήμερα, ποιοί οι εκφραστές του,
γιατί ναι (όσοι υποστηρίζουν οτι υπάρχει), γιατί οχι (όσοι υποστηρίζουν οτι κλατάρησε -και λένε ακόμη αντάρτικα και Σαββόπουλο-) ,κάνουν αφιερώματα σε συνθέτες και ερμηνευτες "πολιτικών τραγουδιών"τραγουδιών -του παρελθόντος-
στέλνω νοερά , μια ανάσα απόσταση,
στοιχάκια που τραγουδάει ο Σφακιανάκης (ω, ναι ποτέ δεν το έπαιξα κουλτουρα, τα χουμε πει οτι απ όλα θέλει ο άνθρωπος , αρκεί να επιλέγει)
για να φύγει καλά ο χρόνος και να ερθει ακόμη καλύτερα ο επόμενος.

υπάρχει, υπάρχει πολιτικό τραγούδι σήμερα,
αλλά είναι κρυμμένο και σε πολλές περιπτώσεις παρεξηγημένο (εντελώς).
γι αυτό και δεν "παίζει"
γι αυτό (ακριβώς) και είναι παρεξηγημένο

αν δεν είχα αναφέρει το όνομα του ερμηνευτή,
και έλεγα πχ οτι είναι Μούτσης , θα κόλλαγε;
νομίζω ναι. με τα σημερινά φρασεολογικά δεδομένα , ναι.

(πείτε μου τώρα οτι είμαι πιωμένη και τελώ εν συγχύση, να κάνουμε εποικοδομητικό διάλογο...)

για την ώρα #happy new...# και τα λέμε

υγ. οι προετοιμασίες για την Σέργερνα, ξεκινήσανε..

dog-spotting

άποψη πρώτη
σκύλοι : 3











άποψη δευτερη
σκύλοι : πολλοί (περισσότεροι!)

σαν μαγική εικόνα είναι,
μαγική κυριολεκτικά!
πόσο όμορφα εχουνε χουχουλιάσει όλοι παρέα.
Την θεωρώ απο τις πιο όμορφες φωτογραφίες που εχω

είναι θφινοπωρινή και,
ελπίζω όλοι οι σκύλοι να είναι καλά στην υγεία τους
και να τη βγάζουνε ακόμη παρέα.
ευτυχώς που υπάρχουνε και μερικοί τύποι που τους εχουνε πάρει υπο την προστασία τους
κι είμαι βεβαία οτι τα βάζουνε με άλλους (τους υπόλοιπους) τύπους που γκρινιάζουν για "την εικόνα" της γειτονιας, ... αμα ξέρανε τι ωραία εικόνα που είναι.

(δεν γράφω για τον Χουσείν, δεν γράφω για τον Χουσείν, δεν γράφω για τον Χουσείν.
κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, με τον πολύ γενικό κανόνα όμως να λέει πως όποιος σκορπίζει θύελλες θερίζει ανέμους, εκτός κι αν εχει ισχυρούς φίλους , όπως κακή του ώρα ο Πινοσετ)

boat-spotting

ρομαντικό απομεσήμερο στον Αθηνιό..

θηραίοι σκύλοι σε περισυλλογή και εν αναμονή της αποβίβασης των επιβατών












επειδή εχουμε λίγα, (βαπόρια) έχουμε εκπαιδευσει και τους σκύλους να τα υποδέχονται (καρτερικά)

για τη φιλενάδα μου

.. που γιόρταζε πριν απο λίγες ημέρες. νομίζω οτι θα της αρέσει γιατί εμένα μου αρέσουν οι άνθρωποι (και οι φιλίες) που αντέχουν στο χρόνο και δεν σαλτάρουν (ή και σαλπάρουν..) απο την δημοσιότητά τους..

πριν και μετα την Ηρεμία

Πριν συναντήσω την ηρεμία ,και την αγάπη, έκρινα και τιμωρούσα.
Έκρινα τους γύρω μου και τιμωρούσα τον εαυτό μου.
Άδικα και τα δυό.
Σκληρά και απάνθρωπα.

Διαβάζω συνεντεύξεις ανθρώπων αναγνωρισμένων και καταξιωμένων στο χώρο και στους γύρω τους, και χαίρομαι, απο ικανοποίηση. Με συγκινεί ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται και μοιράζονται με τον κόσμο, με κόσμο άγνωστο, εμπειρίες, θέλω, ανάγκες, ταξίδια, χρόνια παιδικά, αναμνήσεις, κομμάτια απο την ζωή με την οικογένεια τα παιδιά και τους φίλους τους, όνειρα, προκλήσεις και σχέδια.
Απελευθερώνοντας και παρουσιάζοντας τα θέλω και τις ανάγκες τους σαν πράγματα απλά και καθημερινά.
Διαβάζω λόγια, σκόρπια ίσως, ανθρώπων που ανοίγονται με απλότητα, με συνείδηση της ατομικότητάς τους που τους κάνει μοναδικούς και ξεχωριστούς αλλά και με συνείδηση της μικρότητάς τους ως κομμάτια μικρά του συνόλου.
Λόγια σκόρπια ανθρώπων συνειδητοποιημένων και συμφιλιωμένων με τον εαυτό, τα θέλω, τους γύρω και το χρόνο.
Ανοίγονται αυτοί άνθρωποι, δεν εκτίθενται.
Εκτίθεται κανείς όταν ανοίγει την ψυχή του έχει να βγάλει απο μέσα της βρωμιά. .
Όχι όταν μοιράζεται την απλότητά του.

Κι οχι μόνο με συγκινεί και με ικανοποιεί πλέον ο τρόπος που εκφράζονται, αλλά με συγκλονίζει. Σαν να ναι κάτι που κρυφοπερίμενα, που ήλπιζα, σαν μια κρυφή αλλά οχι τυφλή ελπίδα. Να εκφράζουν, να εκθέτουν, οι άνθρωποι τις αλήθειες τους, χωρίς να πρέπει να ψάχνουμε σε διπλά και τρίδιπλα νοήματα και υπονοούμενα.
Σαν να περιμένεις τον έρωτα της ζωής σου, να ξέρεις ότι κάπου υπάρχει, ότι κάποια στιγμή ,δεν μπορεί, θα τον συναντήσεις, και είσαι έτοιμος και περιμένεις. Και δεν αρκείσαι με οτιδήποτε άλλο και διαφορετικό. Κοιτάζεις, σκύβεις ίσως με ενδιαφέρον πάνω σε πράγματα και ανθρώπους, αλλά είσαι βαθιά σίγουρος και βέβαιος μέσα σου ότι αυτό που περιμένεις υπάρχει.

Προχθές διάβαζα τα λόγια ενός αναγνωρισμένου και δημοφιλούς σκηνοθέτη που ανέφερε χωρίς βαθυστόχαστες αναλύσεις ότι στην αρχή της καριέρας του περιέγραφε τον κόσμο άγριο, εξαγριωμένο, φοβισμένο κι άρα επιθετικό. Κι οι ήρωές του ήταν τέτοιοι και χειρότεροι γιατί δημιουργήθηκαν και έπρεπε να επιβιώσουν σε αυτό το περιβάλλον. Πλέον, ανέφερε ο σκηνοθέτης, οι ήρωες μου έχουν μαλακώσει ως χαρακτήρες, θέλω να περάσω αισιόδοξα μηνύματα, εχω κλείσει οριστικά τον κύκλο της βίας και της περιγραφής ενός άγριου και αγριεμένου κόσμου. Περιγράφω πια τον κόσμο όπως θέλω και μπορεί να είναι προβάλλοντας τα όμορφα στοιχεία του.

(ακόμη και σαν τάση εμπορική να το δει κανείς, αισιόδοξο είναι.
ακόμη και σαν εμπορική εκμετάλλευση της ανάγκης του κόσμου για ακούει ευχάριστες ιστορίες να το δεί κανείς, αισιόδοξο είναι
απο την στιγμή και υπάρχουν, δημιουργήθηκαν ή δημιουργούνται αυτές οι ανάγκες
για ευχάριστες ιστορίες κι οχι γι’άλλα δράματα, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.
πράμα που δεν σημαίνει ότι δεν βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας,
αλλά, γι αυτόν ακριβώς το λόγο θέλουμε κι ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο)

Διαβάζω λόγια ανθρώπων που περιγράφουν τις σχέσεις τους παλιές και καινούργιες, με φίλους, συντρόφους, συνεργάτες, γνωστούς, με κατασταλαγμένο, και συνειδητοποιημένο τρόπο. Που περιγράφουν το πώς βλέπουν τα πράγματα μιλώντας απλά και με φυσικότητα για την στάση και τον τρόπο ζωής τους, χωρίς υπονοούμενα και δισταγμούς που κρύβουν φόβο και άμυνα.
Και δεν κρύβω ότι στην αρχή με εξέπληξε αυτή η στάση. Αυτή η απλότητα.
Παρ’όλο που ήταν κάτι στο οποίο ήλπιζα.
Και πλέον νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό που μες την τρέλα της εποχής όλο και περισσότεροι εκφράζουν εαυτό και θέλω συνειδητά και απλά. Συνειδητοποιώντας ,κι εκφράζοντας σε κάποιες περιπτώσεις, τις αλήθειες. Τις δυνάμεις τις κινητήριες αλλά και τις δικές τους.

Παρακολούθησα πριν απο λίγες μέρες μια ομιλία του πρώην και επί οκταετίας πρωθυπουργού της Δανίας Πολ Ρασμούσεν και μου άρεσε (πλέον, είπαμε….γιατί παλιότερα θα έλεγα «και τι μας νοιάζει» κι ότι «του σάλεψε») που ο άνθρωπος ξεκίνησε την (οικονομικού περιεχομένου) ομιλία του αναφερόμενος στις τωρινές ασχολίες που είναι το περπάτημα στην εξοχή, η φροντίδα του σπιτιού και των εγγονών του, το κολύμπι, οι ερμηνείες της Ella Fitzgerald και Maria Callas, καθώς και ο ελεύθερος χρόνος που αναζητά για να σκέφτεται. Μου άρεσε που ο άνθρωπος προλόγισε, οχι τις βαρύγδουπες οικονομικές θεωρίες, (ειλικρινά όλοι φαίνεται να έχουν μπουχτίσει με δαυτες πόσο μάλλον με κάτι απαρχαιωμένες τσιτατοειδείς χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα) αλλά τις κατευθύνσεις που έδωσε στους έλληνες αιρετούς της τοπικής αυτοδιοίκησης για την ανάπτυξη των πόλεων τους, με στιγμιότυπα απο την καθημερινότητα του.
Το περιεχόμενο πάντως της ομιλίας του ,που δεν αφορά το παρόν κείμενο, είχε να κάνει ακριβώς με αυτό. Με το νέο μοντέλο ανάπτυξης των πόλεων. Μια περιγραφή που μου θύμισε το μοντέλο των πόλεων κρατών της αρχαίας Ελλάδας.
Το παρόν κείμενο αφορά το οτι ένας καταξιωμένος και αναγνωρισμένος πολιτικός ξεκίνησε την ομιλία του με έναν (δυστυχώς δυσνόητο ακόμη για πολλούς) απλό και ανθρώπινο τρόπο, βγάζοντας το σκληρό κουστούμι και την απόλυτη φρασεολογία της πολιτικούρας. Εγκαινιάζοντας ή συμβάλλοντας -σε- ένα νέο σύστημα αξιών που θέλει τον άνθρωπο και τις ανάγκες του ,τις πολύ δικές ανάγκες, πρώτη προτεραιότητα. (και φάνηκε καθαρά ότι δεν το έκανε για να μας «ρίξει συναισθηματικά», για να «τραβήξει, να διπλαρώσει και να συγκινήσει» το ακροατήριό του. δεν είχε κανέναν λόγο να το κάνει, απλά η θέση του ,πλέον, του επιτρέπει να εκφράζεται και το έκανε)

Υπάρχει βέβαια ένα (μεγάλο είναι η αλήθεια) κομμάτι της εγχώριας πολιτικούρας και του γύρω της συστήματος (αξιών και οικονομίας!) προσκολλημένο σε ένα άγριο και αγριεμένο παρελθόν υψηλότονης φρασεολογίας και μηδαμινής έκφρασης των πραγματικών αξιών και προτεραιοτήτων του καθενός.
Αλλά νομίζω ότι ο κόσμος έχεις ξεπεράσει αυτήν την φρασεολογία και τη νοοτροπία κι όλους όσους την εκπροσωπούν.

Και (ξανα)ομολογώ ότι στην αρχή με ξένισε η ευκολία μερικών ανθρώπων να μιλάνε άνετα, προφανώς γιατί έλλειπε απο μένα. Κατανοούσα τα δύσκολα και μπερδευόμουν στα απλά. Έλεγα «τι θέλουνε τώρα αυτοί οι τύποι, στη δημόσια ψυχανάλυση το γυρίσανε; πως κι έτσι;». Δεν καταλάβαινα την ανάγκη ,ατομική και δημόσια, να μοιραστούν όμορφα πράγματα, όμορφες ιδέες και να κυκλοφορήσουν αισιόδοξα μηνύματα. Ουσιαστικά προοδευτικά.

Πριν απο μερικά χρονάκια τραβήξαμε ένα (ακόμη) περίεργο ζόρι. Τώρα, το εάν το πληρώσαμε ή οχι, εάν καλώς ή κακώς έγιναν όλα, δεν είναι του παρόντος,
αλλά θυμάμαι και αναγνωρίζω ενα μεγάλο κομμάτι κόσμου επηρεασμένου απο το λαιφστάιλ της τότε πρώτης εποχής της ευμάρειας, της «τότε ατομικής απελευθέρωσης», της πρώτης εποχής του συγχρόνου έντυπου περιοδικού τύπου ,γνωστού και ως του κώλου, (εντάξει όλοι κάτι πουλάνε για να ζήσουν φτάνει να μην καταστρέφουν γενιές και ανθρώπους) που θεωρούσε ,πείστηκε, ότι για να είναι νορμάλ και οχι καθυστερημένος θα έπρεπε να αλλάζει γκόμενους ανα εβδομάδα. Διαφορετικά θα κινδύνευε να χαρακτηριστεί ως καθυστερημένος και συντηρητικός. Ω, ναι μας το έλεγαν κιόλας. Ή θα ζήσετε όπως σας υποδεικνύουμε «Εμείς», ή θα σας λέμε (κατάμουτρα) στόκους, γεροντοφρικιά και μαλάκες.
Κι επηρεάστηκε πολύς κόσμος απο αυτόν το φασισμό της σύγχρονης, δια του τύπου, σεξουαλικής απελευθέρωσης. Κόσμος μη σίγουρος προφανώς για τις ίσα με τότε επιλογές του.
Δεν μας απελευθέρωσε αυτή η «γ.. ότι βρίσκετε» νοοτροπία, φασισμός, χουνταριό ήτανε αλλά που να το πάρουμε (τότε) χαμπάρι..
Γιατί κανείς (τότε..) δεν έλεγε ζήστε. Ζήστε απλά, όπως θέλετε κι εκφράζεσθε.
Αλλά ζήστε όπως σας υποδεικνύουμε «Εμείς».
Δεν ξέρω, μπορεί και να ήταν απαραίτητο να περάσουμε απ' αυτούς τους δρόμους,
για να φτάσουμε σ' ένα συνειδητό σήμερα.
και
να ακούμε το κεφάλι μας ,στραβό, ξερό, επίμονο, διαστροφικό ή οτιδήποτε,
αλλά ότι μας λέει εκείνο.
Και δεν υπάρχει πιο εύκολο και δύσκολο συνάμα πράμα.

Ο υπολογιστής τραβάει τα δικά του ζόρια και έχει κλείσει πέντε φορές απο την ώρα που ξεκίνησα να πληκτρολογώ τούτο δω, κι’είχα την τάση να τα παρατήσω και να πώ αι στα κομμάτια τα σκόρπια κείμενα κι οι γρύλλοι τους, δε χάθηκε κι ο κόσμος με ένα κειμενάκι παραπάνω ή παρακάτω, ούτε δουλειά είναι, ούτε βγάζουμε κανα φράγκο(!) (ναι, το χω πεί αρκετες φορές απέναντι σε μια κριτηριακή νοοτροπία που θέλει όλα-;- τα πράγματα να ναι επικερδή)
το αποτελείωσα όμως (και δεν λέω ολοκλήρωσα!) γιατί παρα τα ζόρια του υπολογιστή μου ήταν ευχάριστο που έτρεξαν μερικές λέξεις στη σελίδα.

L'amour n'est rien

καλές γιορτες , με βιντεάκι .. γιορτινό!

Οι παρατηρητες οι κλοουν και οι γκομενες

Οι παρατηρητές, οι κλόουν και οι γκόμενες είναι, μένουν μόνοι τις γιορτές.
Αλλά όπως μου λένε δεν τους πειράζει.
Ίσα, ίσα που η μοναξιά ,τους, ώρες ώρες τους γλιτώνει απο πολλά.

Ρε αδέρφια, αφού τα έχουμε πεί. Γιατί πάτε γυρευοντας;
Τι άλλο να ακυρώσουμε πια; Κι ενώ τα έχουμε πει -όλα;-(λες αυτό να’ναι το πρόβλημα; …)
Ντέρμπι είναι. Πως είναι ο ολυμπιακός, ο παναθηναϊκός, η αεκ, ο (μ)παοκ, ο πανιώνιος, η προοδευτικούλα κ.οκ.; Έτσι. Έχουνε ποδοσφαιριστές, πρόεδρο, γκολτζήδες, προπονητή, ομάδα, διαιτητές, αποδυτήρια, γήπεδο, φιλάθλους, κόβουνε εισητήρια, μετράνε έσοδα, μετράνε έξοδα, έχουνε ταμείο, παίζουνε εκτός έδρας, στην έδρα τους, κάνουνε μεταγραφές, υπάρχουνε παράγκες, στημένα παιχνίδια, αθλητικές εφημερίδες, αθλητικογράφοι, ραδιοφωνικές περιγραφές των ντέρμπι, πληροφορίες που «φουσκώνουν» και αποκαθηλώνουν παίκτες, σπόνσορες, διαφημιστές, αθλίατροι, φαν κλάμπς….
Αφού τα έχουμε πεί και τα έχουμε χιλιοπαραλληλήσει (τελικά Αυτό είναι το πρόβλημα…) τι σας πιάνει και θέλετε να τα ξαναλέμε;….
Το ότι γνωρίζουμε τον τρόπο λειτουργίας του (Πολιτικού ,βεβαίως βεβαίως, κι εδώ είναι το θέμα) πρωταθλήματος (καλώς ή κακώς αυτός είναι, δεν αλλάζει-;-..) δεν σημαίνει ότι μπορούμε να το καταργήσουμε (!) ή να το παίξουμε διαφορετικά….
Ξέρετε σεις κανέναν που να μην «είναι» με κάποια ομάδα;
Όλοι υποστηρίζουν μια ομάδα, ή έχουν κάποια να δηλώσουν όταν τους ρωτούν.
Αλλιώς, κακό του κεφαλιού τους.
Κι όποιος δεν έχει ομάδα, είναι στην απέξω (δεν υποστηρίζεις κανέναν, δεν έχεις να λαμβάνεις απο κανέναν, κούνα κανα σημαιάκι ρε φίλε, να δείς κανα φραγκάκι..) ή είναι οι κόπανοι και τα στραβόξυλα της παρέας (και με το δίκιο της παρέας..)


Και πάνω στην (κακια την) ώρα που έγραφα τούτα δω (ω, ναι είμαι ανεπρόκοπη και κολλημένη -αλλά προκαλούμαι προφανώς- κι αντί να ξεροψήνω κανα γαλόπουλο κάθομαι και ασχολούμαι με ..πρωταθλήματα..) λαμβάνω με μέιλ το παρακάτω κείμενο (η αλήθεια είναι ότι το είχα διαβάσει στην παραλία, κι άμα βλέπω θάλασσα δεν με νοιάζουν και πολλά και ξεπερνάω τους προβληματικούς μου προβληματισμούς,.. τελικά άμα έστηνε κανείς κανα δημοσιογραφικό συγκρότημα δίπλα στη θάλασσα οι δημοσιογράφοι ή που δεν θα είχαν όρεξη να γράφουν ξένες στρεψοδικίες ή που θα εξέφραζαν (για τα καλά..!) εαυτούς, .. αλλά καθώς φαίνεται κάτι ξέρουν οι «επικεφαλής» και μαντρώνουν τους δημοσιογράφους σε γυάλινα κτήρια)
Τέλος πάντων.. έλαβα, λέγαμε, με μέιλ το παρακάτω ελληνοπρεπές κειμενάκι, όπου ...

..."Κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει τον κυνισμό του Eλληνα, τη διάθεσή του να μειώσει οτιδήποτε στις πραγματικές του διαστάσεις. Το θυμήθηκα τις προάλλες όταν, από τη Νέα Υόρκη, έγραψα ένα άρθρο για την «Αμερική που αγαπήσαμε». Το πρώτο γραπτό μήνυμα που πήρα, τη μέρα που δημοσιεύθηκε, έγραφε «τι ήθελες λοιπόν και γύρισες στην Ελλάδα», το δεύτερο «άντε καλώς να ορίσεις στο ελληνικό μπ...». Αυτός ο αυτάρεσκος κυνισμός, η λογική πως μπορεί να είμαστε μπάχαλο κράτος, μπάχαλο παιδεία αλλά είμαστε «πιο μάγκες απ’ όλους» με εντυπωσιάζει πάντοτε.
Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Αμερική συναντάω Ελληνοαμερικανούς, ούτε επαγγελματίες ομογενείς ούτε και ανθρώπους που μισούν την Ελλάδα με τη λογική του γενίτσαρου. Μιλάω γι’ ανθρώπους που τη λατρεύουν, είναι πιο Ελληνες από εμάς και που δεν την καταλαβαίνουν. Δεν πιάνουν αυτόν τον κυνισμό, τον ναρκισσισμό που απορρίπτει οτιδήποτε άλλο. Μερικοί προσπάθησαν να στήσουν επιχειρήσεις στην Ελλάδα και τα μάζεψαν και έφυγαν. Αλλοι δοκίμασαν το ελληνικό πανεπιστήμιο και έφαγαν κυριολεκτικά τα μούτρα τους. Τους τρελαίνει η απίστευτη αδράνεια στη χώρα μας, το πως μπορεί να χρειασθούν μήνες ή και χρόνια για να αλλάξουν μικρά, αυτονόητα πράγματα. Τους ενοχλεί η «μαγκιά», η λογική που επιβάλλει να καπνίσω εκεί που δεν μπορώ, η λογική που «έβαλε» τις χειροπέδες στον Ελληνα πολιτικό που νόμιζε ότι βρισκόταν ακόμη στην κεντρική αγορά της πόλης του. Εχουμε γίνει μια χώρα που τα παιδιά της γίνονται Ικαροι όταν βγαίνουν από τα σύνορά της, εκεί καταλαβαίνουν πως μπορούν να πετάξουν με τα δικά τους φτερά. Εδώ μόλις δούμε κάποιον να πετάει είτε προσευχόμαστε όλοι μαζί να νιώσει τις συνέπειες της ύβρεως όσο πιο γρήγορα γίνεται είτε πιστεύουμε ότι δεν πέταξε με δικά του φτερά αλλά κάποιος τον σήκωσε με ένα αόρατο νήμα.
Οποιος πρεσβεύει κάτι διαφορετικό από το συνηθισμένο στάτους κβο ακούει συνήθως αυτή τη φράση που απεχθάνομαι όσο τίποτα, «εδώ έτσι γίνεται και άμα σ’ αρέσει φίλε». Ετσι έχουμε σταματήσει να ονειρεύομαστε σαν χώρα. Οταν μιλάμε για το άρθρο 16 κανείς δεν τολμάει να διατυπώσει το όνειρο νέων Ελλήνων ευεργετών που θα μπορούσαν –γιατί όχι– να ιδρύσουν μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια που θα γίνονταν ακαδημαϊκά κέντρα στα Βαλκάνια.
Παλιότερα έλεγα πως θα ήθελα να ζω στην Αμερική 9 με 5 και μετά, και βεβαίως τα Σαββατοκύριακα στην Ελλάδα. Κατά βάθος ήθελα να συνδυάσω τον επαγγελματισμό με τον ελληνικό τρόπο ζωής που είναι απρόβλεπτος, ανθρώπινος, τρελός, άντε και λίγο ηδονιστικός. Με τον καιρό είδα πως το εύκολο είναι να περνάς καλά, να περπατάς στο πεπατημένο μονοπάτι και να πιστεύεις ότι «εδώ έτσι γίνεται αλλά και έξω παντού τα ίδια είναι!». Κάθε φορά που πάω ένα μεγάλο ταξίδι έξω συνειδητοποιώ πως οι ανθρωποι που είναι πραγματικοί Ελληνες, και όχι Ρωμιοί, όπως έγραφε κάποτε ο Πάτρικ Λη Φέρμορ, μπορεί να μένουν στην Αμερική, στην Αυστραλία, στον Πειραιά, αλλά έχουν ένα κοινό: τους τη δίνει η σύγχρονη ελληνική αδράνεια, η ψευτομαγκιά και το κυριότερο το γεγονός πως ο Ελληνας χάνει το μεγαλύτερό του ατού, να ονειρεύεται να μπαρκάρει σε ταξίδια και περιπέτειες, να κερδίζει τον κόσμο αντί να τον κοιτάει με μιζέρια, να περνάει από μπροστά του με ιλιγγιώδη ταχύτητα."
του Αλέξη Παπαχελά

(και πλίζ, μην μπούμε στα πως, όποτε, τότε, και γιατί του συντάκτη του,
δείτε το σαν κείμενο , και απομονώστε το απο ενδεχόμενα κόμπλεξ με τον υπογράφοντα το κείμενο)

Κι ενω γιορτινιάτικα και με ανάλογη διάθεση δεν τραβάει ο οργανισμός μου αναλύσεις,
απάντησα, σχεδόν, πως ….

έτσι μας κάνανε. (κι αυτό είναι πράγματι αστείο!)
ετσι μας κάνανε να συμπεριφερόμαστε, στο καθεστώς αναλευθερίας στο οποίο ζούμε. γιατί για ανελευθερία μιλούμε σε κάθε περίπτωση όπου το πεδίο δράσης και εφαρμογής ιδεών είναι περιορισμένο.

και πως ,
ευτυχώς να λέτε που εχουμε λιακάδα, που είμαστε εξω καρδια , που μπορούμε να λέμε με ευκολία δε γ... , και δεν αυτοκτονούμε μαζικά σε "τούτον τον τόπο"
απο απελπισία και απο οξεία αντιληψη της πραγματικότητας

και, δες τι κανανε στον Καζατζάκη,
δες τι κάνανε (που δεν του κάνανε και κανα σοβαρό κακό δηλαδή, τα μάτια τους βγάλανε αλλά δε βαριέσαι..) σε εναν ανθρωπο που τόλμησε να εκφράσει κάτι διαφορετικό, και δεν λέω αληθινο , αντικειμενικό, ανατρεπτικό κλπ γιατί τίποτε δεν είναι τέτοιο, απλά κάτι διαφορετικό.

Απο την άλλη, μπορεί και να εχουμε πιάσει το νόημα τησ ζωής ως ράτσα....
μπορεί το νόημα της ζωής να είναι (σ)το δε βαριέσαι...
(κοίτα τι κατάντησα να λέω!)

Εδω, ενας δουλευει, σε κάθε δουλειά, κι οι υπόλοιποι λομπάρουν
ετσι είναι εδω κι αυτός που δουλευει είναι ο άγαθιάρης της παρέας

τώρα, σε προσωπικότατο επίπεδο, είδαμε και τα χαίρια όσων ζουν σε δουλευταράδικες και προοδευμένες χώρες...
οι χώρες προοδευσανε (έχοντας οργανώσει την δουλειά των κατοίκων τους και πολύ καλά κάνανε), οι κάτοικοι όμως τι παραπάνω απολαμβάνουν; (οχι πέτυχαν, Απολαμβάνουν;)

Αυτή η χώρα είναι γκόμενα, (κι ομως η ρουφιάνα αντεχει να το παίζει τέτοια..)
είναι καψούρα, εκεί που στα εχει ξεφτυλίσει όλα , εκεί τη γουστάρεις κι ας είναι ανεπρόκοπη και τεμπέλα.. (κι ίσως παρελθοντολάγνα)

Αυτά σχετικά με το μέιλ.

Τώρα, σε οτι τώρα αφορά το κείμενο και το περιστατικό Μιχα,
δυστυχώς βλέπω πως υπάρχει η παγιωμένη αντίληψη πως είμαστε ως ράτσα σώνει και καλά οι πιο νταήδες και τσαμπουκάδες της παρέας, και δεν είναι ετσι. Μπορεί να δρούμε αντανακλαστικά χωρίς τριτοδευτερες σκέψεις, αλλά λυπούμαι να βλέπω να κατηγορούμαστε αδίκως και σε κάθε περίπτωση για νταηλίκι που μας περισσευει.
"Ήμουν κι εγω εκεί" (πως έλεγαν τα μπλουζάκια που κυκλοφόρησαν μετά την ιστορία του πλοίου Θέραπιν;) Ναι, ήμουν κι εγω εκεί (το γιατί και το Περιεχόμενο της επίσκεψης που εχει μπόλικο ενδιαφέρον θα το δούμε λιαν συντόμως)
Ήμουν κι εγω εκεί και είδα εναν τύπο, ο οποίος ύστερα απο εξάωρη ταλαιπωρία, λίγα μέτρα πριν επιβιβαστεί στο πούλμαν που θα μας μετέφερε σε γειτονική πόλη για να πάρουμε το αεροπλάνο που λόγο ομίχλης δεν προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο του προορισμού του,
εξέφρασε την απορία για το τι θα γίνει με τις χαμένες αποσκευες μελών της αποστολής. Και είδα και ενα αστυνομικό να τον συλλαμβάνει με ενθουσιασμό! χωρίς να εχει προηγηθεί φραστικό επεισόδειο.
Εν πάσει περιπτώσει, ο καθένας μπορεί να πεί οτι θέλει.. για τον ελληνικό μας ,λέει, τρόπο και για τον ευρωπαικό.
Γεγονός είναι πάντως οτι ετσι και κανας έλληνας αστυνομικός συμπεριφερόταν με τέτοιον υπαρβάλλοντα ζήλο σε ευρωπαίο αξιωματούχο, τούτην την ώρα η χώρα θα διασυρόταν πανηγυρικά ενώ μεταξύ μας θα τρωγόμασταν διακαναλικά ίσα με κανα μήνα.
Και μην μου πείτε οτι "κανενας ευρωπαίος δεν θα συμπεριφερόταν με τέτοιον τρόπο" διότι δεν υπήρξε κανένας "τρόπος" όσο κι αν αυτό δεν μας/σας κολλάει. Αλλά φταίει το δικό μας , το πολύ δικό μας κόμπλεξ που θέλει πάντοτε να φταίει ο "κατεργαραίος έλληνας"


Ας μην το πολυπαιδευουμε,
Η βραδιά είναι ξεχωριστή, καλά χριστούγεννα σε όλους
και μακριά απο ψαχαναγκασμούς που θέλουν σώνει και καλά να περνάμε κοινωνικά εντυπωσιακά.

τέρμα τα λαμπάκια (ευτυχώς γιατί μου ανάβανε)

«Μαζεμένα» θα γιορταστούν τα Χριστούγεννα και οι φιέστες για τον «ερχομό της νέας χρονιάς!» (απο) φέτος απο τους Λονδρέζους. Επίσημη αιτιολογία για τα λιγότερα λαμπάκια-λιγότερα λεφτάκια, το ότι «ο πομπώδης εορτασμός» θα συνιστούσε πρόκληση για τους μουσουλμάνους.
Οι Λονδρέζοι μπορεί και να μη γουστάρανε ή να μην είχανε να δώσουνε λεφτά για γιρλάντες, δεν ξέρω

Το όλο (και το ίδιο) πανηγύρι είχε αρχίσει πάντως να μου τη βαράει τελευταία.
Άντε πάλι λαμπάκια, αγιοβασιλάκια, δεντράκια…
… Είναι κιόλας και που μεγαλώσαμε και δεν είμαστε παιδιά γιατί μόνο για τα παιδιά είναι η γιορτή…. Και είναι κρίμα να το στερηθούνε τα παιδιά το «πνεύμα» επειδή εμείς βαρεθήκαμε, αλλά νομίζω ότι τα παιδιά μεγαλώνουν, ενηλικιώνονται γρήγορα πια, και ούτως ή άλλως το πνεύμα είχε εξατμιστεί..
Δε νομίζω ότι πείθονται και πολλά παιδιά πλέον με τον Αγιοβασίλη.
Άσε δε που σε αυτό το αφαιρετικό, μινιμάλ, πνεύμα μπορεί να ξαναβρούν τα Χριστού-γεννα το νόημά τους..

Ο σύγχρονος Αγιοβασίλης πάντως δεν πρέπει να αισθάνεται και πολύ καλά τελευταία, γέρος άνθρωπος άλλωστε, κοντεύει να τα κακαρώσει….

Στο ντούκου (Και!) το Πάσχα φέτος
Λόγω εποχής ή μάλλον εκτός εποχής!
… 9 Απριλίου λένε τα ημερολόγια. 19 Φεβρουαρίου Πέφτει η Καθαροδευτέρα. Μαζί της (πέφτουν) και πολλά θρησκευτικά ταμπού.
Φαντάσου! Μέσα Φλεβάρη θα πετάμε αϊτό! Στα τζάκια θα τις ψήσουμε τις κοκορετσομπριζόλες φέτος!
Όλα γρήγορα. Απο για Χριστουγεννοδάνεια στα Πασχαλοδάνεια (ή Αναστασοδάνεια) Νομίζω ότι θα πρέπει να βιαστούμε να διοργανώσουμε τα αποκριάτικα πάρτυ.


Καλά, αυτές τις ειδήσεις, εκτός απο τις σοβαρές οικονομικές αναλύσεις, συνδικαλιστές τις γράφουν;
Α, μάλιστα είναι η πλειοψηφία… κι οι ειδήσεις (πρέπει να ) εκφράζουν την ποσότητα…


Μου αρέσουν τα τραγούδια του τελευταίου δίσκου της Πέγκυς Ζήνα.
Και του προηγούμενου.
Ξεπεράσαμε το κόμπλεξ της καψούρας. Κάτι είναι κι αυτό.


Δεν ξέρω αν είναι μεταδοτικό. Ούτε αν κάνει τους άλλους να ανησυχούν.
Το θέμα είναι ότι μόνο αυτό ,Τελικά, μένει.
Να γελάμε. Με παρέα ,τελικά, είναι το απόλυτο.
Η απόλυτη επιτυχία και ευτυχία.
Μερικοί γελάνε και μόνοι τους. Το βρίσκω λίγο μίζερο, μοναχικό μπορεί και χαιρέκακο. Το θέμα είναι να γελάμε παρέα.


Είδα μερικές απο τις ταινίες που συμμετείχαν στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Πολύ δράμα και φέτος. Μαυρίλα η διαχρονική. Μαυρίλα η εμπορική.
Άσχετο, αλλά υπάρχουν κάτι γυναίκες (εχω συναντήσει αρκετές) που χωρίς θλίψη,
μιζέρια και μουρμούρα δεν μπορούν. Τους δίνεις λίγη χαρά και μπλοκάρουν. Αποσυντονίζονται. Αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν θα μου πείς. Σωστό κι αυτό.
Αλλά έχουν τόσο πολύ οξυγονοκολληθεί με την θλιβερότητα που έχει γίνει απαραίτητη στη ζωή τους. Δεύτερο ή πρώτο δέρμα. Μπορεί πχ να βρούν τον καλύτερο γκόμενο και να τον απελπίσουν, να τον φέρουν στα όρια του, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να την κάνει, μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να θλίβονται, να κλαίνε και να γυρίζουν γύρω γύρω την κακομοιροσύνη τους. Αυτό ξέρουν αυτό κάνουν θα μου πεις. Σωστό κι αυτό.
Στο θέμα μας. Το φιλμάκι που μου με σοκάρισε είχε τον τίτλο farmakon και πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που πέθανε ,τελικά, απο την μούχλα (της).
Μια γυναίκα που πέθανε απο την απραξία, την μιζέρια την επανάληψη και την ομοιόσταση (της)
Όλα στη ζωή της ήταν μουχλιασμένα και παλιά. Φρέσκος αέρας πουθενά.
Μέσα στο σπίτι και το ψυγείο της ήταν όλα μουχλιασμένα και πράσινα. (και μέσα στο μυαλό της βεβαίως βεβαίως..) Στη δουλειά της το ίδιο. Ήταν ή τα είχε κάνει όλα μουχλιασμένα. Α, μπα, δε σώθηκε η κακομοίρα ή η χαζομοίρα. Και δεν είναι ότι δεν «βοηθήθηκε». Πόσο να βοηθηθεί κανείς, πρέπει να έχει και λίγο καλά αντανακλαστικά εκεί που βλέπει ότι έχει πιάσει άγκυρα , να τη σηκώνει..
Τελικά η πρωταγωνίστρια πέθανε. Απο την μούχλα της όπως είπαμε . και την βρήκανε τέζα καιρό μετά. Κανείς δεν την είχε αναζητήσει. Το πολύ πολύ οι όσοι γύρω της να είχανε σκεφτεί «χάθηκε, εξαφανίστηκε η παλαβή..»
Ενδιαφέρουσα πάντως η ταινία, πολύ καλή η σκηνογραφία και η όλη περιγραφή του θέματος, που καμια σχέση ως θέμα με την «μοναξιά» αλλά με την μοναξιά στην οποία εγκλωβίζει κανείς τον εαυτό του.


Η υπομονή είναι σίγουρα προτέρημα των γαϊδουριών.
Για τους ανθρώπους δεν ξέρω.
Η πολύ κακόβουλος πρέπει να είναι κανείς ή μαραζωμένος. ..για να είναι «υπομονετικός» ….
Αλλιώς, ούτε εξηγείτε ούτε δικαιολογείτε, εύκολα.


Δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, μονον κακές αποφάσεις και επιλογές.
Σωστό. Σωστό σκέτο. Όχι «σωστό κι αυτό…»


Τα χαλασμένα σοκολατάκια τα κυνηγάει ο Ευαγγελάτος.
Τα σοκολατάκια με καρύδι που έχουνε μέσα τσόφλια απο καρύδι(!) ποιος τα κυνηγάει;; Τα ξεφτιλισμένα παρά λίγο να σπάσουνε κανα δόντι. Και υποτίθεται ότι ήταν απο τα καλά. (και να είχανε γέμιση μήλο ή πορτοκάλι, και να φας κανα φλούδι δεν τρέχει και τίποτε, δεν το παίρνεις χαμπάρι, αλλά καρύδι;;!!)
Το αναθεματισμένο! να το φας και να σου κάνει χοντρή ζημιά! Είναι τρομερό!
Τι θέλετε να πώ τώρα; Αν ήταν ελληνικά; Ναι τα ρημάδια. Και μάλιστα απο τα καλά. Φταίω ‘γω μετά που εχω κόλλημα με τα Βέλγικα;
Και τι να κάνεις αγαπητέ αναγνώστη… τι να κάνεις… μήνυση; Ε, τότε θα έπρεπε να μηνύσουμε όλο τον κόσμο με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί κανείς για αργόσχολος σχολαστικός δικομανής … τι να κάνεις, που να κυνηγιέσαι και γιατί.. απλά εμπιστεύεσαι τα βέλγικα.


Σε αυτήν την εποχή εκφραζόμαστε. Η ευμάρεια έφερε (να ένα ακόμη καλό της) την προσωπική έκφραση του καθενός. Δεν υποχρεωνόμαστε πλέον ,τουλάχιστο εύκολα, να κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν. Σαν το παράδειγμα σε κειμένακι του Βίδου στο βημαγκαζίνο. Δεν θα (υποχρεωθούμε να) φορέσουμε το ελεεινό πλεκτό δώρο μου μας έκανε η θεία.(για να το δεί και να ευχαριστηθεί κλπ) Θα πούμε, μπορεί να πούμε, «φχαριστώ» και θα το κάνουμε στην καλύτερη περίπτωση πάσα.
Εκφραζόμαστε.
Μου αρέσει, δεν μου αρέσει. Μου κάνει, δεν μου κάνει. Θέλω να πάω εδώ, θέλω να πάω εκεί. Θέλω να αγοράσω αυτό, δεν θέλω να αγοράσω τίποτε. Θέλω να δουλεύω εδώ, θέλω να δουλεύω εκεί, θέλω να δουλεύω για πάρτη μου, θέλω να κάνω αυτό, το οποιοδήποτε αυτό.
«Επιλέγω» η αίσθηση της εποχής.




Μου φαίνεται ότι θα κόψω παρτίδες με τους δημοσίους και ιδιωτικούς υπαλλήλους έλληνες γιατρούς. Παραγγέλνω φάρμακα απο το ίντερνετ (απο επισημότατα sites φαρμακευτικών εταιριών, τι φανταστήκατε…!) και εχω πλήρη ιατρική υποστήριξη. Τρία τέταρτα μίλαγα με γιατρό βιολόγο (τουλάχιστο ως τέτοια μου συστήθηκε, και ο λόγος της υποστήριζε απόλυτα την ιδιότητα που μου είχε δηλώσει) που με ενημέρωσε και καθοδήγησε Ευγενέστατα και πληρέστατα για το πώς θα πάρω το φάρμακο, τι θα πρέπει να προσέξω, τι να αποφύγω (γενικά) ενώ μου έδωσε κάθε πληροφορία για την σύσταση και τη φαρμακοκινητική του σκευάσματος . Και ολ’αυτά απο φαρμακευτική εταιρία παρακαλώ. Οοοχι, δεν γυρεύουνε πειραματανθρώπους (που πάει όμως το πονηρεμένο μυαλό σας!) το φάρμακο είναι εγκεκριμένο, ενώ παρέχεται 24ωρη συμβουλευτική βοήθεια. Μπορείς δηλαδή να τους καλέσεις στο τηλέφωνο και να σου λύσουνε κάθε απορία ή να σου πούνε τι να κάνεις.
Και σιγά τα λεφτά που τους έδωσες στο φινάλε. Όσο θα αγόραζες εδώ το οποιοδήποτε αντιβιοτικό….
Η πλάκα είναι … μη και πάθεις τίποτα (άσχετο με το φάρμακο) χρειαστεί να σε μαζέψουνε και αναγκαστείς να καλέσεις το ΕΚΑΒ


Πολύ αντιπολίτευση κι αυτή η αριστερά! (τις δυό κοινοβουλευτικές εννοώ)
Με την στάση της νομίζω ότι βρίσκει τον (σύγχρονο ελλαδικό) ρόλο της. Να σιγοντάρει την όποια αντιπολίτευση (κρίμα που δεν το εξαργυρώνει μετεκλογικά σε στυλ «σας βόηθησα δώστε κάτι τώρα»…)


Απο τη στιγμή που όλοι παίρνουμε θέση, γράφεις πχ για αυτούς ή για εκείνους, κατά συνέπεια γράφεις έτσι ή αλλιώς κατά το πώς εξυπηρετεί, το ευτύχημα είναι να μπορείς τουλάχιστο να τοποθετείσαι με τους σοβαρούς.


φωτό 1,2 : Φάτνη και χριστούλης.
(Α ρε κατακακόμοιρα αδέσποτα που φταίτε -λέει-για όλα τα δεινά των τουριστών…)
φωτό 3 : χελωνάκια οχι σε περίοδο αναπαραγωγής , δεν θα πηγαίνανε όλα παρέα(!) , αλλά χελωνάκια που τα έπιασε το κρύο...

play the game. συμφέρον και συμπάθεια

Θ Η Λ Υ Κ Ο Π Ο Κ Ε Ρ
Συμφέρον και Συμπάθεια

LOVE AND MONEY ( ή
loving , generally loving, and “moneying”
η καύλα να στοιχηματίζουμε)

Α Ν Τ Ι Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Υ :
Μ Ι Α Ρ Ο Υ Μ Π Α Γ Ι Α Τ Η Μ Ο Κ Α
Ξεκινώ με μια παράτολμη δήλωση: γνωρίζω τη γυναίκα που θα γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας
σε δεκαπέντε το πολύ χρόνια, μέχρι το 2020. Είναι τρεις φορές πιο γοητευτική και ουσιαστική από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, την πιθανή πρόεδρο της Γαλλίας, τέσσερις φορές πιο καταρτισμένη και με ευρύτερη παιδεία από την Άνγκελα Μέρκελ, την καγκελάριο της Γερμανίας, και πέντε φορές πιο συγκεντρωμένη στα τελικά αποτελέσματα από τη Μισέλ Μπατσελέ, την πρόεδρο της Χιλής. Προσθέστε και 50% πυκνότερη θηλυκότητα από τη Μόνικα Μπελούτσι. Μη βιαστείτε να πείτε ότι δεν πιστεύετε λέξη απ’ όσα λέω, ότι παραμιλώ ποιητική αδεία ή πως δεν ρισκάρω τίποτα με αυτή τη δήλωση, αφού σε δέκα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται την πρόγνωσή μου.
Κι όμως, όποιος αποτολμά να αποκαλύψει το μυστικό μιας σπάνιας γυναίκας κινδυνεύει να
έχει τη μοίρα του Τειρεσία όταν αντίκρισε γυμνή την Αθηνά. Τυφλώνεται, αλλά κερδίζει τη
μαντική ικανότητα. Αυτό έπαθα κι εγώ. Είναι η μοίρα του αθέατου μάρτυρα των μυστηρίων της θηλυκότητας. Φτιάξτε μια δική σας εικόνα γι’ αυτή τη νέα γυναίκα –μόλις έκλεισε τα τριάντα– κι ας αρχίσουμε να διατρέχουμε μαζί μεγάλους ομόκεντρους κύκλους μέχρι να φτάσουμε στον πραγματικό μας στόχο. Να ανακαλύψουμε το θρίλερ της ερωτικής και επαγγελματικής της ζωής, που ξεπερνά και το πιο ευφάνταστο μυθιστόρημα. Να ακτινοσκοπήσουμε τις διαφορές ανάμεσα στον θηλυκό και αρσενικό εγκέφαλο. Να νιώσουμε μαζί της το «θηλυκό άγγιγμα» στην πολιτική οικονομία μιας νέας διακυβέρνησης. Να μυηθούμε στη «θηλυκή» μεταρρύθμιση από το Α ως το Ω, στο «θηλυκό» Νέο δημόσιο Μάνατζμεντ, στη «θηλυκή» διαχείριση της αβεβαιότητας στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, σ’ όλα όσα θα βρίσκονται στην καρδιά μιας κυβέρνησης με το
άρωμα του 21ου αιώνα.
«Θηλυκό», αυτό το «κάτι» διαφορετικό στη γυναικεία συμπεριφορά και «θηλυκό» όπως λέμε: «Αυτός έχει θηλυκό μυαλό». Έχω καταρτίσει έναν αξιολογικό πίνακα της θηλυκότητας» των χωρών, των κομμάτων και των γνωστών πολιτικών, επιχειρηματιών και ακαδημαϊκών της Ευρώπης, ανδρών και γυναικών, όμως καλύτερα να αποφύγουμε τη δημοσίευσή του – ο σκανδαλισμός θα επισκίαζε το θέμα μας. Αλλά, για να πω κάτι ανώδυνο, διαφωνεί κανείς γι’ αυτό το «θηλυκό» του Στέλιου Χατζηιωάννου της Easy Jet ή του Φιλανδού Λίνους Τόρβαλντς, του πρώην χάκερ-φοιτητή που δημιούργησε το Linux, το λειτουργικό σύστημα του «ανοιχτού κώδικα» (open source); Είναι το «θηλυκό» που μπορεί να βρεθεί και στον πιο άνδρα από τους άνδρες, αυτό που μπορεί να έχει ή να μην έχει μια γυναίκα, αυτό που ενδεχομένως στρεβλώθηκε, καταπνίγηκε μέσα στις απομιμήσεις μιας ξύλινης αρρενωπότητας.

© Μίμης Ανδρουλάκης – Εκδόσεις Καστανιώτη Α.Ε. – Αθήνα 2006


Ε, όχι δα! δεν του λείπει η διαφήμιση!
Απλά, πάλι, ανοίξαμε (αναγνωστικές) δουλειές!

Το εκπληκτικό με τον Ανδρουλάκη είναι ότι παίζει με αντίπαλο και συναγωνίζεται τον εαυτό του.
Και είναι δύσκολο όταν έχεις περιγράψει το Όλον, ή ένα μέρος, ένα κομμάτι του Όλου,
να μπορείς να συνεχίσεις να το περιγράφεις. Να μπορείς έχοντας χτυπήσει κορυφή, να πετάξεις και να πας στην επόμενη. Μη μένοντας σκαρφαλωμένος και καθισμένος στη κορφή απολαμβάνοντας την κατάκτηση και επιτυχία σου, να αναλάβεις το ρίσκο να πετάξεις, για μια ενδεχόμενη επόμενη, κορυφή. Και να το/την καταφέρεις.

Ο βροχερός καιρός σήμερα βοηθά την ανάγνωση (ο χρόνος δεν θα το έλεγα…) πάντως προέκυψε ποστάκι «βιβλιοφιλικό».
«Τσιτάτα» θα πουν κάποιοι «ο Μίμης και τα -ει-δικά του».
Σωστό κι αυτό… Όλοι κάτι λένε σ’ αυτόν τον κόσμο….
Και τουτου’δω τα λεγόμενα μου αρέσουνε.
Τώρα, το πως θα διαχειριζότανε μια/την οποιαδήποτε πραγματικότητα, το οποιοδήποτε πρακτικό ζήτημα είναι άλλο θέμα. Και το θέμα είναι πως δεν μπορεί κανείς να διαχειριστεί αποτελεσματικά και πολλά πράγματα.

Άσχετο εντελώς, (και δυστυχώς) αλλά δεν μιλώ θεωρητικά.
Και, πέραν του βιβλίου, σήμερα ανακοινώθηκε στον τόπο που ζω οτι "θα κατασκευαστεί νοσοκομείο". Πολύ ωραία. Καλές και πολλές προθέσεις υπάρχουν. Απο κεί και πέρα το τι και αν βέβαια θα γίνει (που μεταξύ μας δεν το βλέπω για απολύτως πρακτικούς λόγους) δεν είναι σίγουρα θέμα καλών και πολλών προθέσεων και ιδεών.

Και .. ναι, ναι , ναι …. Όλοι σε τούτη τη χώρα ζούμε (και -συνεχίζουμε να- λέμε) και χαΐρι δε βλέπουμε (και ξαναλέμε..) πράγμα όμως που δε σημαίνει ότι η αδιορθωσιά πρέπει να μας αποτρέψει από το να λέμε (με την ηλίθια λογική ότι αφού δεν αλλάζει τίποτα, και που λέμε τι γίνεται..) Δεν είναι άλλωστε όλα τα αποτελέσματα προφανή και μετρήσιμα.
Και λέμε..

Από το μπλόγκ του Ανδρουλάκη πήρα χαμπάρι ότι ξεκίνησε κουβέντα για την «πολιτική και το blogging». Δεν ακούγεται κι άσχημο…

αυτό μας μάρανε

Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά με τόσα προβλήματα που παρουσιάζουν τα προφυλακτικά του Ευαγγελάτου (αυτά που τραβολογάει απόψε στην τιβί) κανονικά, θα έπρεπε το έθνος μας να πλήττεται απο υπερπληθυσμό.
Παρ'όλ'αυτά είμαστε λίγοι..
(ε, βέβαια, γιατί αμα κάθεται ο άλλος και βλέπει μέχρι τέτοια ώρα τηλεόραση που να αυξηθεί ο πληθυσμός μετα.. όσο να'ναι δεν σου κάνει κέφι..)

τα προφυλακτικά μας μαράνανε τώρα...
Εδω, ο πολιτης είναι ανυπεράσπιστος , απο παντού, και δεν βρίσκει το δίκιο του,
(το πολύ πολύ να τονε βγάλουνε τρελό)
καλό προφυλακτικό θα βρεί...

εδω δε βρίσκει άκρη,
με τις τράπεζες, τις εφορίες, τους δήμους, τις νομαρχίες, τα υπουργεία, τις περιφέρειες, τις δεκο, τις θυγατρικές τους, τις υπηρεσίες τις δημόσιες, τα ιδρύματα, τους συλλόγους, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα δασαρχεία, τις πολεοδομίες, την αρχαιολογική, τα δικαστήρια, την αστυνομία και δε συμμαζευεται...

τα προφυλακτικά μας μαράνανε τώρα...

Άσχετο αλλά καλή δουλειά (φαίνεται οτι) κάνει ο www.press-gr.blogspot.com

Να εμβαθύνεις. αμα αντέχεις

Όταν οι πάντες μιλούν για σκάνδαλα, ή
η σκανδαλώδης επίδραση του Τύπου

Να εμβαθύνεις

(θα έπρεπε, ίσως, να είναι ο τίτλος της εξομολόγησης)
Ετεροχρονισμένη, αλλά ενδιαφέρουσα.

και τι διάολο σημαινει "ετεροχρονισμένη";; επειδή δηλ. δημοσιεύτηκε την περασμένη Κυριακή;; και τι μ'αυτό.. ο ανθρωπος άνοιξε την ψυχή του... για χρόνια.

Στην εξομολόγηση ότι έπρεπε να είχε αντιταχθεί στην παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο, καθώς επίσης ότι αν είχε επιτύχει η επανάσταση θα αναλάμβαναν την εξουσία «γελοίοι άνθρωποι», προχώρησε ο Λεωνίδας Κύρκος, σε μια συνέντευξη - ανακεφαλαίωση της 50χρονης πολιτικής του διαδρομής.

Πριν από λίγες μέρες ο Λεωνίδας Κύρκος μίλησε για την προσωπική του σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου από τα χρόνια πριν από την Κατοχή, τις μυστικές επαφές κατά τη δεκαετία του 1960 και ιδιαίτερα την περίοδο της αποστασίας, καθώς και τη φάση της μεγάλης αντιπαλότητας, η οποία έφτασε στην κορύφωσή της με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο το 1989. Ο Λ. Κύρκος ομολόγησε, για πρώτη φορά, δημόσια, πως θα έπρεπε να έχει αντιταχθεί στην παραπομπή λόγω της προσωπικής του σχέσης, αλλά και επειδή δεν υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις για την ενοχή του Παπανδρέου.
Ειδικότερα, τόνισε ότι: «Στο '89 φτάσαμε υπό την επίδραση της ομοβροντίας του Τύπου, όπου οι πάντες μιλούσαν για σκάνδαλα, μιλούσαν για συγκεκριμένα αυτά και εκείνα κ.λπ., κι εμείς αποφύγαμε να πάρουμε θέση στο ζήτημα, γιατί δεν θέλαμε να εμπλακούμε στην υπόθεση των σκανδάλων, δεν είχαμε εξάλλου εμείς οι ίδιοι στοιχεία. Αλλά, όταν οι πάντες μιλούσαν για σκάνδαλα, ήταν σκάνδαλο να μη μιλήσουμε εμείς. Το λάθος μας είναι ότι δεχτήκαμε και εμείς την ύπαρξη αποχρώντων λόγων και ενδείξεων και δεν εμβαθύναμε στο να ζητήσουμε πραγματικά, αντικειμενικά στοιχεία.

«Εγώ καταλογίζω στον εαυτό μου λάθος και πολιτικό και προσωπικό, ότι δεν αντιτάχθηκα στην παραπομπή του Ανδρέα, μολονότι ήμουν κοινοβουλευτικός αντιπρόσωπος τότε του Συνασπισμού και ξαναείδα τα κείμενά μου, δεν έχουν τίποτα υπερβολικό ή υβριστικό. Παρ' όλα αυτά, ίσως ήμουν ο μόνος που θα έπρεπε να αντιταχθώ στην παραπομπή του Ανδρέα. Όχι στην υπόθεση κάθαρσης, αλλά στην παραπομπή του Ανδρέα. Και για λόγους προσωπικούς είχα κάθε λόγο να αντιταχθώ. Και επειδή δεν είχα καμία ισχυρή ένδειξη ότι αυτά για τα οποία κατηγορούνταν ήταν ακριβή. Δεν είχα ισχυρή ένδειξη. Και αφού δεν είχα ισχυρή ένδειξη, νομίζω ότι θα έπρεπε να πω όχι στην παραπομπή του Ανδρέα».

«Ήρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ημουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι.
Και είδα, ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα.

«Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- . Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, τους έβλεπα μεγάλους, σαν γίγαντες.

«Πιστεύω ότι ήταν λάθος του Ανδρέα που επηρέασε την πορεία των εσωτερικών μας πραγμάτων. Που δεν κατάλαβε, που δεν θέλησε να καταλάβει ότι ήταν μοναδική ευκαιρία να συναντηθούμε, διότι υπήρχε μια προσωπική εμπιστοσύνη ανάμεσα στα δύο πρόσωπα που ηγούνταν αυτών των προσπαθειών, δεν υπήρχε δυσπιστία, δεν υπήρχε εχθρότητα, συνεπώς θα μπορούσαμε να κάνουμε πάρα, μα πάρα πολλά πράγματα, τα οποία δεν κάναμε
«Έχασα τη μάχη και μέσα στο κόμμα μου. Σήμερα είμαι απόβλητος και από το κόμμα μου. Με θεωρούν δεξιό, με θεωρούν ότι τους πάω στην ουρά του ΠΑΣΟΚ, σήμερα φυσικά μου πέφτει πολύ λιγότερος λόγος από ό,τι άλλοτε, αλλά πιστεύω ότι αυτή η ευκαιρία χάθηκε για την Ελλάδα. Θα μπορούσε να γίνει μια πολύ μεγάλη παράταξη, δημοκρατική, που να κυβερνήσει για χρόνια τον τόπο και να τον κυβερνήσει με έμπνευση, όχι μπακάλικα».

«Θεωρώ ότι ήμουν υπερβολικά δημοκρατικός άνθρωπος και δεν θέλησα ποτέ να κάνω χρήση και πολύ περισσότερο κατάχρηση αυτής της δύναμης που μου έδινε η ακτινοβολία μου. Είχα πράγματι μια ακτινοβολία. Δεν είχα όμως το άλλο στοιχείο, το ηγετικό, που χρειαζόταν σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν το είχα, μπορεί να έκανα μεγαλύτερο κακό, δεν ξέρω. Αλλά πάντα ήταν μια έλλειψη αυτή και στις εσωκομματικές συγκρούσεις πάντα προσπαθούσα να βρω τη λύση, της συμφιλιωτικής διεξόδου, αυτό ήταν ίσως κακό, μου έλειψε όμως. Αυτό που είναι απαραίτητο σε έναν ηγετικό χαρακτήρα. Αλλά αν θα μπορούσε η ζωή μου να ήταν διαφορετική; δεν έχω καταλήξει σε ένα τέτοιο συμπέρασμα».


Τι να πώ τώρα,
η αλήθεια είναι οτι δεν εχω και πολλά να λέω, πια.
προσπαθώ να μαθαίνω αντί να λέω.

ενας πολιτικός, ενα δημόσιο προσωπο, μίλησε.
έκρινε παρελθόν και εαυτό.
πολύ "ωραία". με γειά του με χαρά του. απο την μια.
είναι τρομερό. απο την άλλη.
αυτες οι παραδοχές. αυτές οι ενοχές. του καθενός.
η κρίση των λαθών του. και η παραδοχή τους.
(βέβαια το θέμα είναι κανείς, να τα κατανοήσει να συμφιλιωθεί μαζί τους, και να πάει παρακάτω. να μην "πέσει". να μην τον πλακώσουν τα λάθη, του)

είναι τρομερό, είναι τρομερές αυτές οι παραδοχές.
αυτές οι λεπτομέρειες, αυτές οι τόσες δα λεξούλες που αλλάζουν την ιστορία ,
των τόπων, και της ζωής, του καθενός.
τόσες δα λεξούλες. τόσες δα.
που τις λές σε ανύποπτα κλάσματα του δευτερολέπτου.
ενός ίσως τυχαίου δευτερολέπτου.
χωρίς να εμβαθύνεις.

κι αν εμβαθύνεις , απο την άλλη (αυτή "η άλλη πάντα", πάντα...)
θα τρελαθείς.
θα τρελαθούμε.
απο το βάθος των πραγμάτων που δεν θα αντέξουμε.

να εμβαθύνεις,
αμα μπορείς και αντέχεις
να εμβαθύνουμε,
αμα μπορούμε και αντέχουμε

και δεν τα πέρνουμε κι όλα στα σοβαρά , ετσι;

όμορφο πράμα να ξυπάνει κανείς πρωί.
κερδίζει τη μέρα.
όσο κι αν αισθάνεται ,ώρες ώρες, οτι δεν εχει τίποτε να κερδίσει
πάντα κάτι υπάρχει
και το πρωινό βοηθά.

ουρανός, θάλασσα και γαιδουράκια

Σήμερα, έλαβα ένα όμορφο μήνυμα, ηλεκτρονικό, από αυτά που σε βοηθάνε ,καμιά φορά, (και πάντοτε υπό την προϋπόθεση ότι θες) να χαμογελάς, να αισιοδοξείς και να ελπίζεις.
Και, έλεγε το μήνυμα στο τέλος «παρακαλείσθε» (αμα θέλετε, δεν είναι δα και υποχρεωτικό, ένα μήνυμα είναι) «να το στείλετε σε φίλους σας ,αληθινούς, και η ευχή σας (το μήνυμα ζήταγε ευχή..) θα πραγματοποιηθεί… ανάλογα με … την ποσότητα των φίλων των αληθινών». Και με δεδομένο, ότι ποσότητα και ποιότητα δεν πάνε παρέα, (αφήστε δε που δεν βιάζομαι ιδιαίτερα, οι νέοι -λέει- βιάζονται, λόγο ηλικίας, αν και θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίστροφο, για τον ίδιο λόγο!) το έστειλα σε τρία φιλαράκια περιμένοντας, ελπίζοντας και αισιοδοξώντας ότι η ευχή θα πραγματοποιηθεί σε έξι μήνες, .. σύμφωνα πάντα με τον ευχοκατάλογο!
Τι είναι άλλωστε έξι μήνες, οχι στην αιωνιότητα, -ποιός νοιάζεται- αμα έχεις να περιμένεις , αμα ελπίζεις στην ευχή σου;

Όμορφο πάντως πράγμα να ελπίζει κανείς. Τονωτικό. Καρδιοτονωτικό. Σαν κάτι χαπάκια που έπαιρνε η γιαγιούλα μου όταν εμφάνιζε αρρυθμίες. Και στανιάριζε.

(βέβαια, αυτά τα πράματα θέλουνε προσοχή, γιατί μια φορά που της κάναμε δώρο Χριστουγεννιάτικο την επίσκεψη ενός μεγαλοκαρδιολόγου, κόντεψε να μας την στείλει την γιαγιάκα, γιατί της έδωσε κάτι χάπια ,καρδιοτονωτικά κι αυτά, για να «ξεκουράσουν» ,μας είπε, την καρδιά της, με αποτέλεσμα να φτάσουν οι σφυγμοί της τους 30(!) και να λέει η γιαγιά μας απίστευτες αλλοκοτοσύνες, επειδή η καρδιά της «ξεκουραζόταν» και δεν αιματοδοτούσε τον εγκέφαλο…. κι ήτανε και μεγαλοπροφέσορας πανάθεμα τον!)
Αυτά τα πράματα λοιπόν θέλουνε προσοχή.

Για μια ελπίδα (λένε άλλωστε, ότι) ζούμε..!

Στα φιλαράκια (που να κυνηγιόσαστε τώρα…), βγήκε , προέκυψε, να τους πώ κάτι απ’ τα σημερινά, δικά μου.
Δεν αποτελεί δα και κανα επτασφράγιστο μυστικό, και … τους είπα πως,

το απόγευμα που γύριζα σπίτι, πείναγα άσχημα , σα σκύλος! , είδα ανοιχτή την πόρτα της καλής μου της γειτόνισσας ,
και "ντούκαρα" μέσα λέγοντας "τι μαγείρεψες; έχει τίποτα να φάμε; εγω ένα ψωμί κρατάω και το τσιμπολογάω στο δρόμο"
.. τελικά, έφαγα μια πεντανόστιμη σπανακόπιτα, και καθίσαμε καμιά ώρα, και μου έλεγε τις περιπέτειές της, της περιπέτειες της ζωής της. που παρακούοντας εντολές "ανωτέρων" παντρεύτηκε 17 χρονώ, έκανε τέσσερα παιδιά, οι "ανωτέρω" (που έχουνε δίφραγκα) την έχουνε έκτοτε ξεγραμμένη, κι η ίδια μου έλεγε ότι αμα είχε σηκώσει διαφορετικό "φύλο", σήμερα θα ήτανε σοβαρή καριερίστρια (πετυχημένη που λένε, αναγνωρισμένη και καταξιωμένη κοινωνικά -με τα κοινωνικοοικονομικά κριτήρια-) και θα έπαιζε πιάνο διότι έχει λεπτά και μακριά δάχτυλα. Αντ' αυτών ,δεν "καταξιώθηκε", δεν παίζει πιάνο (αν και ποτέ δεν είναι αργά) αλλά φτιάχνει καλές σπανακόπιτες και παραγάδια και έχει μεγαλώσει τέσσερα παιδιά. Κι έχει ζήσει και πέντε χρόνια, εξόριστη σχεδόν, σε μια ερημιά. Άντε μετά να κοντράρεις αυτή τη γυναίκα.
Που, με ποια "φόντα" και έργα;

.. αυτά έλεγα σήμερα…

Α! μόλις έλαβα κι άλλο μήνυμα ηλεκτρονικό, με ζωάκια που κάνουνε αγκαλιές και αγαπησιάρικα ματς-μούτς. Α! να κι ένα άλλο! με όμορφες παραλίες!
(καλά, μην κλαιγόμαστε κιόλας, εμείς έχουμε καλύτερες και .. δίπλα μας!)

Παίζω τραγουδάκια Χ”γεννιάτικα.
Και δεν είναι διόλου ξενερωτικά. Μια χαρά είναι για την εποχή.

Nueva secretaria y consejo político en IEK - PASOK

Νέος γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΙΕΚ-PASOK εξελέγη με 230 ψήφους ο καθηγητής επι-κοινωνιολογίας - αναλυτής της λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (και των ακροατών τους), Niko Athanasakis. Συνολικά στην ψηφοφορία έλαβαν μέρος 285 στελέχη καθηγητές και μαθητές επι πτυχίο της σχολής του κόμματος, και υπήρξαν 40 λευκά ψηφοδέλτια και 15 άκυρα.
Τον Niko Athanasakis πρότειναν για τη θέση ο πρόεδρος-πρύτανης της σχολής του ΙΕΚ-PASOK George A. Papandreou, καθώς και ο επόμενος-ερχόμενος πρόεδρος-πρύτανης του ιδρύματος Kostas (call me Gus) Laliotis. Νυν και επόμενος, οι πρυτάνεις εγκωμίασαν τον Niko Athanasakis, χαρακτηρίζοντάς τον «δύναμη σταθερότητας του Πανεπιστημίου» και πολιτικό αναλυτή με μεγάλη πείρα και απαράμιλλο ήθος, ενώ αποκάλυψαν και το παρατσούκλι του λέγοντας: «Όλοι γνωρίζουμε ότι πάνω σου μπορούμε να στηριχθούμε μιας και δεν είναι τυχαίο ότι σε έχουν βαπτίσει αρκούδο» (call me the bear, the rare race of Greek mountains and pasok craw-a-lways).
Η απερχόμενη γραμματέας του κόμματος Mariliza Xe(y)nogiannakopoulou εξελέγη πρώτη, με 164 ψήφους, στο νέο Πολιτικό Συμβούλιο της σχολής. Στις υπόλοιπες θέσεις του 20μελούς καθοδηγητικού – καθηγητικού οργάνου εκλέγονται οι:

Evagelos (Beni) Venizelos (154) Theoretical prof. University of Applied Anatheorisis 128,10
Panos Beglitis (150) University of International and Interpasok Affairs 115,00
Anna Diamantopoulou (125) University of Programme Programming 110,00
George Panayotakopoulos (114) University of Human Administration 106,00
Xristos Polyzogopoulos (112) University of Eida to Xaro me ta Matia mou kai Myalo den Evala 100,000
Theodoros (Theo) Pagalos (109) University of Viniculture and Leo Oti Mou Katevei 100,00
Thanasis Tsouras (109) University Para to (kathe) Proedro 98,00
Kostas Skandalidis (107)University of Poetry –Lost Municipality and Self Sacrifice 96,00
Petros Euthymiou (106) University of Syngrotima and old times rock syngrotima 90,00
Tonia Antoniou (102) University of Femine and Youth Affairs 84,00
Xristos Papoutsis (101) University of European Affairs, Vaporia, ki Oti Katsei 80,00
Baso Papandreou (100) University of Economics, Ypexode-ology and H monaxia ths (20etous) Exousias 79.00
Fofi Genhmata (100) University of Motherhood and (kali tou ora) Fatherhood 74,00
Stefanos Tzoumakas (100) University of Gamo tin Atyxia moy pou Gyrisa 71,00
Marilena Koppa (91) University of Makari Na Xera (poioi einai toutoi gyro mou) 64,00
Niko Bistis (91) University of Aristerology ang Disrememberness 50,00
Paris Koukoulopoulos (84) University of Kozani and Kedke Laboratory 44,00
Sylvana Rapti (83) University of Sylvana 40,00
Maria Damanaki (68) University of Anathema ki an Xero ti mou Ginetai 38,00

Από τα στελέχη - καθηγητές που προτάθηκαν από τον George A. Papandreou, εκτός Πολιτικού Συμβουλίου – Πρυτανείας, λόγω της ποσόστωσης για την συμμετοχή μαθητριών στα προγράμματα, έμειναν οι Rovertos Spyropoulos και Mixalis Xrysoxoidis (που άχτι τον είχε ο πρύτανης - πρόεδρος)


Όπως ανέφερε στην ομιλία ο πρόεδρος του ΙΕΚ-PASOK George A. Papandreou, η σχολή θα εφαρμόσει σύστημα «μαν του μαν» «γούμαν του γούμαν» και «καθηγητής to μαθητές» ώστε να μην περνούν τα αντιλαϊκά σουτ της κυβέρνησης, ενώ προειδοποίησε ότι δεν θα ανεχθεί προσωπικά φάουλ που περιλαμβάνουν αντικανονική επαφή με τους αντιπάλους, ούτε θα επιτρέψει στους παίκτες του να κρατούν αποκλειστικά την μπάλα, να εμποδίζουν, σπρώχνουν, να πέφτουν επάνω, να βάζουν τρικλοποδιές, παρεμποδίζοντας την κίνηση αντιπάλου παίκτη, εκτείνοντας το χέρι, τον βραχίονα, τον αγκώνα, τον ώμο, τον γοφό, το πόδι, το γόνατο ή το πέλμα, και να παίρνουν "μη κανονικές" θέσεις εναντι των συμαικτών τους. Επίσης, ο George Α. Papandreou διεμήνυσε ότι δεν θα ανεχτεί απο τους παίκτες του την συμμετοχή σε οποιοδήποτε σκληρό ή βίαιο παιχνίδι, κι ότι κάθε προσωπικό σφάλμα θα χρεώνεται σε βάρος του υπαιτίου σε όλες τις περιπτώσεις, εκτός κι αν το σφάλμα έγινε σε παίκτη που δεν ήταν σε προσπάθεια για κοινοβουλευτικό σουτ οπότε και ο αγώνας θα συνεχίζεται κανονικά.
Τέλος ανέφερε χαρακτηριστικά ότι δεν θα ανεχτεί ομαδικά σφάλματα και αντιλήψεις που κατακερματίζουν την ομάδα και δημιουργούν «οικόπεδα, παρκέ και μπασκέτες για να εξυπηρετηθούν προσωπικές στρατηγικές».

Κατά την ομιλία του ο George Α. Papandreou χρησιμοποίησε μπασκετική ορολογία εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον της αντίπαλης ομάδας –σχολής λέγοντας ότι η πολιτική της τακτική δείχνει καθαρά στο παρκέ την ιδεολογία της Δεξιάς, ότι τρέχουν αντικανονικά με την μπάλα στα χέρια, παραβαίνοντας το πνεύμα και το σκοπό των κανονισμών και την αναγκαιότητα διατήρησης της ακεραιότητας του αθλήματος. Ενώ χαρακτήρισε επικοινωνιακά τρικ τα περί μεσαίου χώρου, μιας και η αντίπαλη ομάδα παίζει στην μια μεριά του γηπέδου (κάτω απο το καλάθι τους..) και κατήγγειλε τον πρόεδρο της αντίπαλης ομάδας για τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του, για τον επιθετικό τρόπο με τον οποίο υποχρεώνει τους παίκτες του να παίζουν και γιατί η συντηρητική ομάδα με τις πρακτικές της δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι υπηρετεί το άθλημα.

Στις δηλώσεις του προέδρου του ΙΕΚ-PASOK απάντησε ο αντιπρύτανης της αντίπαλης σχολής Theodoros (Theo) Roussopoulos επίσης με μπαλαδόρικη φρασεολογία λέγοντας ότι «όσο και αν το επιχειρεί ο George Α. Papandreou, οι παίκτες του δεν θα καταφέρουν να διαστρέψει την αγωνιστική πραγματικότητα. Δεν θα καταφέρει τα προβλήματα του ίδιου και της ομάδας του να τα εξάγει στο φίλαθλο κοινό, στην κοινωνία και τη χώρα»

Ο νέος γραμματέας της σχολής PASOK Niko Athanasakis, μιλώντας στο σώμα (με σώμα) αμέσως μετά την εκλογή του, είπε ότι η νίκη του ΠΑΣΟΚ είναι η λέξη στην οποία συμπυκνώνεται όλη η προσπάθεια της σχολής, προσθέτοντας ότι ο ίδιος θα εργαστεί με τη στήριξη όλων και δουλειά του είναι να οργανώσει τη δουλειά των στελεχών και των μελών του κόμματος (δηλαδή ποιος εργάζεται ποιόν σε αυτήν τη σχολή..) , λέγοντας (με νόημα) πως για χάρη τους χάνει τον χειμέριο ύπνο του και πώς να ξεμπερδεύουνε μπας και κλείσει κανα βλέφαρο τούτο το χειμώνα.
Ο Niko Athanasakis αναφέρθηκε στην ίδρυση της σχολής και στον Andreas G. Papandreou, αποτίμησε ως θετικό το έργο των προηγούμενων πρυτανικών συμβουλίων της σχολής ενώ απένειμε τα εύσημα και αναφέρθηκε στην (υπερ)προσφορά της προκατόχου του σημειώνοντας ότι η Mrs. Xe(y)nogiannakopoulou δέχθηκε χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, αντιμετώπισε αντιαθλητικές συμπεριφορές και ντρίπλες, μαρκαρίστηκε στενά, με αποτέλεσμα να χάσει (εντελώς) τη μπάλα….
Ο Niko Athanasakis αναφερόμενος σε θέματα ανανέωσης τόνισε ότι αυτή δεν μπορεί να είναι ασανσέρ, ενώ οι θέσεις των παικτών της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο είναι προσδιορισμένες από το συνέδριο και δεν μπορεί να τρέχει όπου του κατέβει του καθένα μέσα στο γήπεδο.
Ο Niko Athanasakis χρησιμοποίησε το (βιτριολικό) χιούμορ που διαθέτει (μπρρ παγώσαμε..) σε δύο περιπτώσεις: Στην πρώτη ευχαρίστησε όσους τον ψήφισαν (81%), αλλά και όσους δεν τον ψήφισαν(!), σημειώνοντας ότι δεν υπάρχει λόγος να έχουμε σταλινικά ποσοστά γιατί εδώ είναι ελλάντα και δεν τουρτουρίζουμε στα χιόνια αλλά λιαζόμαστε ολοχρονίς στην λιακάδα, ενώ στη δεύτερη χρησιμοποίησε το παρατσούκλι του ως «αρκούδος- αρκτούρος», διευκρινίζοντας ότι ένεκα η ανάγκα φέτος δεν θα πέσει σε χειμερία νάρκη (αλλά μη και πάει χαμένο που έχασε τον ύπνο του γιατί μαυρη αρκούδα που τους έφαγε..)
Τέλος, ο πρόεδρος – πρύτανης εμπνεόμενος απο τον πνεύμα του αθλητισμού, του ολυμπισμού και των ολυμπιακών αγώνων, μοίρασε σε φωτοτυπίες στους μαθητές – παίκτες του, τους νέους αναθεωρημένους κανόνες του παιχνιδιού λέγοντας να τους μάθουν απ έξω κι ανακατωτά και να τους γράψουν απο δέκα φορές ο καθένας.