πάρτε το αλλιώς Νο2. let it! ,be

(λέτε τα ντέ, να ξέρουμε τουλάχιστο που βρισκόμαστε. και πως επιβιώνουμε..)
«Αφήστε ήσυχη την παραοικονομία διότι συνεισφέρει στην αύξηση του πλούτου της χώρας ταχύτερα από ό,τι η επίσημη οικονομία».
Την άποψη αυτή είχε διατυπώσει, πριν από κάποια χρόνια, παλαιός πολιτικός που διετέλεσε κατ' επανάληψη υπουργός και μετά τη μεταπολίτευση αρχηγός πολιτικού κόμματος.
Στα χρόνια εκείνα η παραοικονομία είχε μετρηθεί ότι αντιπροσώπευε το 40%-45% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος. Δηλαδή πριν από κάποια χρόνια, το ήμισυ περίπου του ενεργού πληθυσμού της χώρας φοροδιέφευγε και αυτό εθεωρείτο όχι μόνον ανεκτό αλλά ως έναν βαθμό και επιβραβεύσιμο(!) Η άποψη ότι η παραοικονομία αυξάνει ταχύτερα τον πλούτο της χώρας, βασίζεται στη λογική ότι οι «παραοικονομούντες»-φοροδιαφεύγοντες καταναλώνουν το «μαύρο» χρήμα πιο εύκολα από τους «οικονομούντες», με αποτέλεσμα να αυξάνεται η ζήτηση και η επένδυση.
Το περίεργο είναι ότι οι απόψεις αυτές που διατυπώθηκαν πριν από περίπου πενήντα χρόνια, υιοθετούνται και από οικονομολόγους οι οποίοι διακονούν την οικονομική επιστήμη στο σύγχρονο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον. Ετσι, υποστηρίχθηκε («Δελτίο Οικονομικών εξελίξεων Alpha Bank») πρόσφατα ότι «οι υψηλοί ρυθμοί αύξησης των μισθολογικών αμοιβών και των κερδών, των φορολογικών περικοπών, της μεγάλης αύξησης της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, καθώς και του υψηλού ρυθμού αύξησης της πιστωτικής επέκτασης, έχουν σημαντική συμβολή στην αύξηση της εγχώριας ζήτησης και την επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης» . Αυτοί λοιπόν κατά την άποψη των οικονομολόγων της Alpha είναι εκείνοι που εκτός των άλλων συντελούν στην επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Μπράβο λοιπόν στους φοροφυγάδες! Αλλά δεν είναι μόνον οι οικονομολόγοι της Alpha που έχουν αυτές τις απόψεις για την παραοικονομία. Και άλλοι Ελληνες και ξένοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι οι θετικές επιδράσεις της παραοικονομίας στην επίσημη οικονομία είναι ουσιαστικότερες από ό,τι είναι οι αρνητικές επιδράσεις. Κατ' αυτούς, η παραοικονομία δημιουργεί πρόσθετη ευημερία, απορροφά ευκολότερα εργατικό δυναμικό, ενισχύει σε μεγάλο βαθμό την ανταγωνιστικότητα.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί τότε να τα βάζουμε με την παραοικονομία και τους φοροφυγάδες; Ας τους αφήσουμε ήσυχους να παίξουν τον ευεργετικό τους ρόλο αυξάνοντας τον πλούτο της χώρας. Κατά συνέπεια, είναι λάθος να επιδιώκουμε και την ένταξη της παραοικονομίας στην επίσημη οικονομία. Αν γίνει αυτό, θα πρέπει στα επόμενα ένα με δύο χρόνια να συλλάβουμε τη φοροδιαφυγή, πράγμα που σημαίνει ότι ναι μεν θα αυξήσουμε τα έσοδα, αλλά ταυτόχρονα θα χάσουμε το τρένο της ανάπτυξης(!). Ας το σκεφτούν σοβαρά αυτό οι επιτελείς του υπουργείου Οικονομίας γιατί οι οικονομολόγοι λένε ναι στην παραοικονομία. Αν και, όπως υποστηρίζεται, η φοροδιαφυγή δεν ταυτίζεται κατά τρόπο απόλυτο με την παραοικονομία, είναι αναμφίβολο ότι οι «παραοικονομούντες» είναι κυρίως εκείνοι που φοροδιαφεύγουν, αυτοί που μπορούν και διακινούν υπογείως «μαύρο» χρήμα. Αυτοί λοιπόν κατά την άποψη των οικονομολόγων της Alpha Bank είναι εκείνοι που εκτός των άλλων συντελούν στην επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Μπράβο λοιπόν στους φοροφυγάδες!
Αλλά δεν είναι μόνον οι οικονομολόγοι της Alpha Bank που έχουν αυτές τις απόψεις για την παραοικονομία. Και άλλοι Ελληνες και ξένοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι οι θετικές επιδράσεις της παραοικονομίας στην επίσημη οικονομία είναι ουσιαστικότερες από ό,τι είναι οι αρνητικές επιδράσεις. Κατ' αυτούς, η παραοικονομία δημιουργεί πρόσθετη ευημερία, απορροφά ευκολότερα εργατικό δυναμικό, ενισχύει σε μεγάλο βαθμό την ανταγωνιστικότητα.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί τότε να τα βάζουμε με την παραοικονομία και τους φοροφυγάδες; Ας τους αφήσουμε ήσυχους να παίξουν τον ευεργετικό τους ρόλο αυξάνοντας τον πλούτο της χώρας.
Κατά συνέπεια, είναι λάθος να επιδιώκουμε και την ένταξη της παραοικονομίας στην επίσημη οικονομία. Αν γίνει αυτό, θα πρέπει στα επόμενα ένα με δύο χρόνια να συλλάβουμε τη φοροδιαφυγή, πράγμα που σημαίνει ότι ναι μεν θα αυξήσουμε τα έσοδα, αλλά ταυτόχρονα θα χάσουμε το τρένο της ανάπτυξης(!). Ας το σκεφτούν σοβαρά αυτό οι επιτελείς του υπουργείου Οικονομίας γιατί οι οικονομολόγοι λένε ναι στην παραοικονομία.

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14926&m=D02&aa=2

μια ζωή τα ίδια λέτε. παρτε το τουλάχιστο αλλιώς..

επιτέλους! κάποιοι διαμαρτύρονται με διαφορετικό, ευφάνταστο τρόπο.
πρόκειται για τους μηχανικούς του δημοσίου (εγω ξέρω τον σύλλογο Κυκλάδων) που διαμαρτύρονται για τα λίγα λεφτά που πέρνουν για τις εκτός έδρας μετακινήσεις τους (και για τα λίγα λεφτά που πέρνουν γενικά)

και τούτη η απεργία-αποχή (απο τα εκτός εδρας) στέκεται αφορμή.
για διαφορετικές (ευφάνταστες και δημιουργικές) μορφές διεκδικήσεων. που θα μπορούσαν να γίνονται με χαρούμενο και αισιόδοξο τρόπο, κόντρα στον γνωστό ρουτινιάρικο και δεδομένο.

αχ και να δω αιτήματα γραμμένα σε μπλουζάκια...


και δεν μπορεί, δεν είναι όλοι αρπαχτρόνια, δεν μπορεί και δεν είμαι εντελώς στον κόσμο μου, αλλά κάποιοι "του δημοσίου"κάνουν την δουλειά τους (και την δουλειά πολλών υπολοίπων συναδέλφων τους..) σωστά.τυπικά σωστά. χωρίς να "μαζευουν" δηλαδή. και τούτοι οι τύποι είναι νέοι και διαβασμένοι άνθρωποι. με χαρτια και πτυχία, που τοποθετήθηκαν αξιοκρατικά και οχι αναξιοπρεπώς και κομματίστικα με απολυτήρια γυμνασίου (και πάλι καλά)

και όλο και περισσότερους γνωρίζω τελευταία που λένε (απορούν ουσιαστικά) για το πως είναι "τούτος εδω κι ο άλλος εκεί" (σε πόστα γερά δηλ.) χωρίς καν τα τυπικά προσόντα , κι εμείς στην απέξω...
(γράφτε καμια "καταγγελία" να τονωθεί λιγάκι η "μπλογκόσφαιρα"..!)

άσχετο, αλλά ώρα είναι να κάνουν οι δάσκαλοι άλλη μια απεργία-κινητοποίηση, κόντρα στις προτάσεις (προτάσεις , θεωρίες, λένε οι άνθρωποι για να -έχουνε κάτι να- λένε) του Υπαιδείας για την αναπλήρωση των χαμένων ωρών....
Νέες χαμένες ώρες κόντρα στις ήδη χαμένες ...
(το θέμα βέβαια είναι να μην είναι χαμένες οι διδακτικές..)

δύσκολο και χρονοβόρο πράμα

Πέρσυ, είχα πει, και το πίστευα, και το πιστεύω, πως :

«Νόμιζα, ήθελα η απελπισία σας να΄ναι δημιουργική . Νόμιζα ότι θα στρεφόσασταν εναντίων των εαυτών σας και θα τους αμφισβητούσατε, ότι θα τα βάζατε με κάθε πολιτική κακοδαιμονία που’ χετε την εντύπωση ότι σας πείραξε ή ότι σας αφορά. Νόμιζα, κι’ ας αλλάξουμε πρόσωπο, ήθελα να γυρεύαμε μεγάλες αλήθειες και να ορίζαμε τους εχθρούς μας»

Μόνο που.., είναι πολύ δύσκολο και χρονοβόρο πράμα, «να γίνει δημιουργική η απελπισία».
Πρέπει να εντοπιστεί πρώτα. Να βρεθούν τα γιατί της απελπισίας. Οι τρόποι, οι στόχοι και (βέβαια) οι οδοί, για να γίνει , για να μετατραπεί σε δημιουργία.
Μόνο που είναι πολύ δύσκολο και χρονοβόρο πράμα, «να στραφεί κανείς εναντίων του εαυτού του και θα τον αμφισβητήσει, να τα βάλει με κάθε πολιτική κακοδαιμονία που’χει την εντύπωση ότι τον πείραξε ή ότι τον αφορά»
Μόνο που είναι πολύ δύσκολο και χρονοβόρο πράμα, να γυρέψει κανείς τις μεγάλες (του) αλήθειες και να ορίσει τους εχθρούς του»

Δύσκολο, και δεν αντέχουν όλοι.
Ατομικές είναι τούτες οι ανάγκες. Δεν μπορεί κανείς να τις απαιτήσει ούτε να τις εφαρμόσει, μαζικά.

Και, που να τους πιάσεις έναν έναν τους ανθρώπους, να τους κάνεις ανθρώπους; (εδώ με έναν και σκας -έσκασες(!)- την ψυχή σου)
είναι δυνατό να τους πιάσεις έναν έναν να τους γκρεμίσεις τους τοίχους του μικροκόσμου τους και τους διαλύσεις τις αυταπάτες; Γίνεται; Δε γίνεται….
Με έναν (έναν;) γίνεται. Και είπαμε παίρνει κόπο και χρόνο. και ενέχει ρίσκο.
Μαζικά, όχι. Δεν γίνεται…..

Και όπως είχα πεί (προβλέψει άραγε;!) προσωπικές είναι οι επαναστάσεις..

πέρσυ, (σαν σήμερα) έλεγα πως ...

Ώρες – ώρες έχω την αίσθηση ότι χρειάζεται λίγος λιγότερος φόβος, για όλα. Και λίγος περισσότερος ενθουσιασμός. Βαρέθηκα με τόση πολιτικούρα και ανάλυση εδώ μέσα. Πόσο μάλλον που μερικοί βρήκαν την απλωσιά να βγάλουνε τα μάτια τους και να αναμετρήσουν το πολιτικό τους μπόι, boys. Λίγο απο χαρούμενοι, όχι χαζοχαρούμενοι, αλλά προκλητικά κι’ αξιοζήλευτα χαρούμενοι μπορούμε, μπορείτε να είστε; Έχουμε φτάσει στο σημείο να κοιτάμε τους γύρω μας σαν αρπακτικά, μη μπορώντας πλέον να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να χαμογελάσουμε απο ικανοποίηση κι’ αισιοδοξία, κι’ όχι απο συγκατάβαση ή επειδή πάλι τους τη βγήκαμε. Τι κόλλημα κι’ αυτό με τις νίκες, λες και μόνο οι τροπαιούχοι κερδίζουν, τέλος πάντων ,θεωρίες, πάμε στα πρακτικά. Αυτό που με ενοχλεί είναι ο τρόπος που κατάντησα να κοιτάζω τους ανθρώπους, καθώς και η ομοψυχία της πονηρεμένης και ανειλικρινούς ματιάς που αντικρίζω και αντιμετωπίζω. Αυτό, νόμιζα ότι είχατε την όρεξη, την τρέλα, το μεράκι την αίσθηση -ψευδαίσθηση το λένε οι πλειοψηφίες- της προσωπικής υποχρέωσης, να αλλάξετε. Και καταλήγουμε να βλέπουμε νεόκοπους με φιλοδοξίες μεγαλουπαλλήλων στο μαγαζί να κοντράρουν τις θεωρίες και την προσφορά τους, κι’ απ την άλλη καταπροβληματισμένους, ανθρώπους να εκφράζουν την απογοήτευση, την διαθεσιμότητα και την νοοτροπία του ‘σώστε μας γιατί είμεθα μικρούληδες και ανίσχυροι’, μέχρι να γίνουν σαν τους πρώτους. Νόμιζα, ήθελα η απελπισία σας να΄ναι δημιουργική. Νόμιζα ότι θα στρεφόσασταν εναντίων των εαυτών σας και θα τους αμφισβητούσατε, ότι θα τα βάζατε με κάθε πολιτική κακοδαιμονία που’ χετε την εντύπωση ότι σας πείραξε ή ότι σας αφορά. Νόμιζα, κι’ ας αλλάξουμε πρόσωπο, ήθελα να γυρεύαμε μεγάλες αλήθειες και να ορίζαμε τους εχθρούς μας. Αλλά έπεσε πολύς ορθολογισμός εδώ μέσα, πολύ καχυποψία, ίσα με διαστροφή. Σαν κάτι τύπους που αφού κάνουνε τους μεγάλους σταυρούς και τις γονυκλισίες, ύστερα βγαίνουνε στο δρόμο και διαολοστέλνουνε πέντε χαρούμενα πιτσιρίκια γιατί εκδηλώνουνε τη χαρά τους. Γιατί το πήρανε στραβά οι τύποι και νομίσανε ότι κάποιος τους υποχρέωσε να είναι γρουσούζηδες και στραβομούτσουνοι και να αποστρέφονται τη χαρά. Έχετε αγαπήσει πολύ, πιστεύοντας βαθιά, κι’ εντελώς αδικαιολόγητα, ότι τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό που θέλετε μπορεί να είναι δυνατό; Θα μπορούσατε να είστε και να φαίνεστε διαφορετικοί, έξω, στον κόσμο; Χαρούμενοι, ανατρεπτικοί, αισιόδοξοι, γνωρίζοντας το γιατί, κι’ας είναι πολύ προσωπικό; Χαρούμενοι για να σπάσετε τον τσαμπουκά σ’ότι δε γουστάρετε ,αφήστε δε, που μπορεί και κανας άλλος να αναρωτιότανε όχι σαν άλλη Ζαν Ντ’ Αρκ αλλά σαν την κυρία Κοκκίνου, μωρέ τι πίνουνε τούτοι’ δω κι’ είναι στα κέφια τους; για να πα να δώ, γιατί φαίνεται ότι τουλάχιστο έχει γούστο η παρέα. Άλλες πάλι ώρες λέω ,δεν είναι δυνατό, αυτό κι’ αν έχει γούστο. Αυτό, λέει, που φοβήθηκε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο ο κόσμος -πότε ήταν;60; πιθανότατα- ήταν κάτι τύποι που την είδανε πολύ ροκ (γούστα είν’ αυτά), τούτο πάντως τους έκανε να μην πολυφοβούνται. Και τούτο, φόβισε, τρόμαξε κι’ αιφνιδίασε άπαντες υπολοίπους. Γιατί σου λέει απο που μας ξεφυτρώσανε τούτοι οι τύποι που δεν φοβόνται; πως μπορούνε και το κάνουν αυτό; απο που διάολο θα τους ‘πιάσουμε’; Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι είμαστε, γίναμε ,αν όχι βαριεστημένοι, ορθολογιστές δηλαδή που βλέπουμε τα πράγματα ως έχουν -μην πώ και καλύτερα απ’ ότι πραγματικά είναι-, αλλά πολύ φοβισμένοι. Τι κάνουμε ρε παιδιά εδώ μέσα; Τι θέλετε να κάνουμε; Γιατί έχουμε κι’ ένα σωρό δουλειές, αλλά, ρε γαμώτο λές, τι γυρεύουμε αν όχι γερές ιδέες και γερά μυαλά για συνεννογιόμαστε; Στους τοίχους βλέπω καλές ιδέες, εδώ μέσα περίμενα καλύτερες. Στα blogs βλέπω μπόλικη απαξίωση και μου φαίνεται αδικαιολόγητη, απο’δώ μέσα περίμενα περισσότερη παλαβομάρα, πείτε το, ότι δεν μπορεί, όλα οφείλουν να πάνε καλά. Γιατί τα υπόλοιπα, ρε παιδιά και στο φινάλε, τα είδαμε και μπουχτίσαμε. Γιατί ,ρε παιδιά, τούτοι που σήμερα κατηγορείτε, στα νιάτα τους, δεν ήταν έτσι, δεν μπορεί να ήταν, τους πήρε χρόνια για να δούνε κι’ αυτοί οι κατακακόμοιροι πώς ρολάρουνε τα πράματα, να πάρουνε ανάποδες και να λοξοδρομήσουνε. Δεν μπορεί, είχανε, το απαιτούσαν οι εποχές και οι συνθήκες, επιτακτικότερη ανάγκη να εκφράσουνε το καλό που είχανε μέσα τους, καλύτερες ιδέες και λόγους, ζορικότερες εμπειρίες, καθαρότερες προθέσεις. Και δεν θέλω να ξέρω, δεν με αφορά εάν ήταν αλλιώς.
Είναι ,λέει, χρέος να να μπούν "στο παιχνίδι", στα πράγματα, νέοι.
Μόνο που, έχω την αίσθηση οτι κηρύχθηκε ένας βλακώδης ηλικιακός πόλεμος.
Όπου οι μεν ,νέοι, θεωρούν ότι η νεότητα, η φρεσκάδα, το σβέλτο μυαλό, ο ενθουσιασμός, κι’οι ιδέες, αποτελούν αποκλειστικά (τους) χαρακτηριστικά ,και δεν λέω προνόμια.
Κι οτι ότι όποιος καβατζάρισε τα –ήντα, μπαγιάτεψε, στέρεψε απο ιδέες, σκάρτεψε απο τις εκ των πραγμάτων χρόνιες ανακατωσούρες του με τους κοινωνικά ισχυρούς, και, ώρα του είναι να την κάνει. Θα βολεύει πολύ, και προφανώς πολλούς αυτό το σενάριο για να έχει συμπαρασύρει στην λογική του πέρα απο την κοινωνία και εσάς τους ίδιους. Και, να τονε στήσουμε τον πόλεμο. Μόνο που, το πρόβλημα, το αίτιο και η γενεσιουργός αιτία της πολεμόχαρης όρεξής μας δεν είναι ηλικιακή. Ή μπορεί και να είναι. Εξαρτάται απο το πόσων χρονών αισθάνεται ο καθένας. Απο το πώς αντιμετωπίζει τον εαυτό του και απο το πώς τον αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Το θέμα δεν είναι τι χρόνια, αλλά, τι μυαλά κουβαλάει ο καθένας. Γιατί, υπάρχουνε νέοι εντελώς γερασμένοι στο μέσα κι’ έξω τους, όπως και μεγαλύτεροι που έχουν την ικανότητα να διατηρούν το πιτσιρίκι μέσα τους. Αφήστε δε, που έχω την εντύπωση οτι οι νέοι έχουνε σηκώσει ένα αλαζονικό και αυτάρεσκο μπαϊράκι που τους θέλει πιο ‘γάτους’ απ’ όλους τους υπόλοιπους.
Κι’ ενώ ο πόλεμος μαίνεται, για καθίστε δύο λεπτά ρε παιδιά, να δούμε τι και ποιους πολεμάμε. Με ποιους έχουμε να χωρίσουμε και τι. Και το σκέφτηκα λιγουλάκι, λέω έχουνε να χωρίσουνε ή να χωρίσουμε; Διάλεξα το δεύτερο, διότι η μη ηλικιακή κοντρίτσα μοιάζει αρκούντος ζόρικη κι’ ενδιαφέρουσα. Γιατί η νεότητα δεν είναι αξία, είναι προστιθέμενη αξία.
Κατά τα’ άλλα, το παιχνίδι ήταν και συνεχίζει να είναι ωραιότατο, ο καθένας καταλαβαίνει τα δικά του, βρίσκει τα δίκια του, χρίζεται κι’ αυτοχρίζεται κερδισμένος ή ριγμένος, κι’εμείς που πιστεύουμε οτι είμαστε νέοι καθόμαστε εδώ και λέμε καμιά θεωρία να περνάει η ώρα… μέχρι να βρεθεί κάποιος νεότερος στα μυαλά απο μας και να μας δείξει πόσο γερασμένοι είμαστε.
26 Νοεμβρίου 2005,

Νωρίτερα, έλεγα πως, ..
Ώρες – ώρες αναλογίζομαι πως είναι δυνατόν να μιλάτε για τους νέους. Ή πότε μιλήσατε ουσιαστικά στους νέους και για τους νέους; Και δεν το λέω από απογοήτευση. Αλλά από όρεξη, αγωνία και διάθεση να δώ πράγματα για εμάς και από εμάς. Σίγουρα έχουν γίνει πολλά και οι ευκαιρίες που έχουν οι νέοι τούτης της χώρας είναι ασύγκριτα περισσότερες σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Όμως χρειάζονται περισσότερα. Κάντε με εμάς ότι δεν μπορέσατε ίσως με τους μεγάλους σας. Πως ένας νέος να ασχοληθεί με τα κοινά; Πώς να εκφράσει το ενδιαφέρον, την αγάπη και την αγωνία του; Με ποιους τρόπους και από ποιους δρόμους θα πρέπει να περάσει; Και με ποιους; Ποιοι, πως και γιατί άραγε θα του το επιτρέψουν; άπαντες ανασφαλείς και φοβούμενοι πως «όλοι συνωμοτούν εναντίων τους»! Πως ο ανένταχτος κομματικά ,εάν το θέσουμε έτσι, νέος θα έρθει να σας βρει; Γνωρίζω ότι θέλει να το ζήσει το «πάρτι» του, την ζητά την προσωπική του επανάσταση αλλά πως θα σας βρει; Υπάρχει πολύ μεγάλη δυναμική σε αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, το πιο καθαρό, που δεν έχει τρόπους και δεν έχετε κι’ εσείς για να συναντηθείτε.
Είστε υποχρεωμένοι να ακούσετε και τους νέους. Και να αποφασίσετε τι θα (τους) κάνετε. Εσείς οι μεγάλοι, που εντάξατε και πώς τους νέους στην «παρέα» σας; Που είναι κρυμμένοι; Να τους βγάλετε τους νέους έξω εάν θέλετε να μιλάτε για το αύριο και να δίνετε την έννοια της συνέχειας στα πράγματα. Συμπαθώ την αυτοδιοίκηση. Για όλους τους πιθανούς, απίθανους, τυπικούς και ανατρεπτικούς λόγους. Ούτως ή άλλως στις μικρές και στενές κοινωνίες με τα καλά και τα κακά τους, την αυτοδιοίκηση την ζούμε. Την βλέπουμε και μας αγγίζει καθημερινά. Την αγαπάμε και μας εξοργίζει. Που είναι οι νέοι στην διοίκηση των μικρών κοινωνιών τους; Γιατί δεν είναι; Ποιος δεν τους άφησε; Γιατί το αποφεύγουν οι ίδιοι; Τι το απαγορευτικό υπάρχει; Γιατί οι δήμοι δεν έχουν νέους ανθρώπους στην διοίκηση των επιχειρήσεών τους; ή σε γραφεία αρμόδια για κοινωνικά, περιβαλλοντικά κλπ θέματα; Γιατί σώνει και καλά οι μεγαλύτεροι είναι και σωστοί; Έχουν εμπειρία, πείρα, σοφία. Ναι αλλά σε πολλές περιπτώσεις λείπει η όρεξη, το μεράκι, η αφέλεια – ακόμα και αυτή- ή ας τη πούμε σωτήρια άγνοια του κινδύνου, αυτό το γλυκό και ανθρώπινο «προχωράμε γιατί θέλουμε να αλλάξουν πολλά, δεν ξέρουμε ακριβώς πως, αλλά ξέρουμε τι θέλουμε». Αντί αυτών, υπάρχουν μόνο ατομικές φιλοδοξίες, και αγώνες προσωπικής επιβίωσης και επιβεβαίωσης. Βάλτε τους νέους στο παιχνίδι. Υποχρεώστε τους να μπουν. Κάντε αυτό το ανατρεπτικό τρικ. Πείτε το, να βγούνε οι νέοι μπροστά. Δεν μπορεί, δεν γίνετε, δεν μας παίρνει να αποδειχθεί αυτό λάθος. Και μόνο αυτή η διαπίστωση φτάνει. Υποχρεώστε τους. Όπως με την ποσόστωση των γυναικών, να δούμε ναι ανάλογη νέων. Ανατρεπτικό; Ναι. Πάντως όχι αναίτιο και άστοχο. Ίσως αναγκαίο. Βάλτε τους στο παιχνίδι. Να αναλάβουν ευθύνες και ρόλους. Να έχουν δουλειά. Πειραματιστείτε με τους νέους και την αυτοδιοίκηση. Όχι μόνον μαζί της! Με τους νέους. Να ξεπεράσουμε το σημερινό σιγοντάρισμα των νέων στα δικά σας τροπάρια και μάλιστα με πολύ βαρύγδουπο κι’ αταίριαστο με την ηλικία τους τρόπο, προκειμένου να τους πάρουν στα σοβαρά και να τους υπολογίσουν. Υπάρχουν πολλοί τρόποι και διάφορες οδοί για τα πει κανείς τούτα δω. Επέλεξα τούτον εδώ τον πολύ νεολαιίστικο, επειδή ακριβώς είναι ο αμεσότερος, ο πιο φρέσκος και ο πλέον ανατρεπτικός.
4. 8. 2005,


(και το κακό είναι οτι εχω περάσει και την εφηβεία ...)



Σήμερα, λέω τα ίδια, γράφω λιγότερο πια, τα υποστηρίζω πιο εμπεριστατωμένα και πιο σίγουρα, αλλιώς .

Άσχετο αλλά, ...
ε, οχι και να εκφράσουμε καναν άλλον!
Τόσο κόπο και χρόνο μου πήρε να εκφράΖω ,επιτέλους, τα δικά μου (τα δικά μου ,ετσι;) ε, οχι να εκφρά-ζουμε για καναν άλλον. ...


Σήμερα, λέω επίσης πως ...
το πιάτο το λένε "ναξιώτικο" , είναι πεντανόστιμο, και το φτιάχνουνε στο "Καλντερίμι", στα Φηρά.

Εγω πιγκουίνους έψαχνα...

Εγώ για πιγκουΐνους ξεκίνησα να ψάχνω…
Βίντεο για ερωτευμένους πιγκουΐνους γύρευα,

και έπεσα πάνω στα βίντεο της goοgle για …. τα πάντα τελικά.
Και μην μπούμε στην ανάλυση του (εξαιρετικού) φαινομένου, ίσως, κάποια άλλη στιγμή ευχολογήσω (για) τις δυνατότητες που παρέχει Το Μέσο. Το ίντερνετ. Και τζάμπα.
Ίσως, κάποια άλλη φορά, μιλήσουμε για την ανιδιοτέλειά του. Για το οτι χιλιάδες άνθρωποι δουλευουν για το κέφι τους, προσφέροντάς το και στους άλλους. Σε μια εποχή όπου όλα πληρώνονται...

Παίζοντας με τα βιντεάκια, ανακάλυψα πολλά, παλιά και αγαπημένα. Που είχα χρόνια, πολλά να δω. Γι' αρχή, διάλεξα Mylene Farmer, που μου αρέσουν οι μουσικές και τα κλιπάκια της. Ορισμένα δε, ειδικά τα παλιά, ήταν πολύ πρωτοποριακά, και αποτέλεσαν εκπλήξεις, βιντεοκλιπικούς σταθμούς, για την εποχή τους. Απο τα παλιά ,λοιπόν, προτίνω τα :

Sans Contrefacon (Je suis un garçon!)
http://video.google.com/videoplay?docid=4360142522671547208&q=Mylene+Farmer&hl=en


Desenchantee
http://video.google.com/videoplay?docid=-7737044416871812057&q=Mylene+Farmer&hl=en


Στο αποψινό "παιχνίδι", επόμενος σταθμός ήταν οι Linkin Park, και μπορεί να μην βρήκα τα κλιπάκια που γύρεψα, έπεσα όμως πάνω στα κυριολεκτικά φοβερά :


Nobody’s Listening
http://video.google.com/videoplay?docid=1877812124384546215&q=Linkin+Park&hl=en

From the Inside
http://video.google.com/videoplay?docid=-351374596584384681&q=Linkin+Park&hl=en


καλή ακρόαση και .. συνέχεια.

(υπόψη, υπάρχουνε πολλά "κενά" στα διαθέσιμα κλιπάκια -σε ταινίες κλπ- ... να δούμε ποιός θα τα συμπληρώσει....)!

"Στήσε" ενα μπλόγκ, μπορείς.

Με αφορμή (πικρά) σχόλια για την ταύτιση (τον σοφών) του Πασοκ με τις θέσεις της ΝΔ για το άρθρο 16 του Συντάγματος, μάθαμε ότι ο κ. Βενιζέλος είχε διαφορετική άποψη για το θέμα, για την οποία είχε κιόλας ενημερώσει (τους αναγνώστες του) μέσα από άρθρο του, σε μπλόγκ του στο διαδίκτυο!

Μπλόγκερ κι ο «Καθηγητής»;; Καλά το λεγα ότι πλάκωσαν οι ….
Roof-garden εδώ μέσα…. Prove you’re a bloger…. !
Συνθήκη Bloger..stein ! να ρυθμιστεί η αγορά γρήγορα! να ρυθμιστεί η πιάτσα…
(ποιο είναι το εν λόγο μπλόγκ ρε παιδιά;;)

Τελικά, όποιος αντιμετωπίζει προβλήματα και ασυνεννοησία στην εργασία του στήνει ένα μπλόγκ….

Πάντως το θέμα πολιτικοί και μπλόγκ, εχει ενδιαφέρον, θα εχει και (μεγάλη) συνέχεια, μιας και αναμένονται τα μπλόγκς πολλών πολιτικών.
Και δεν νομίζω οτι θα πρέπει να "ποινικοποιηθεί". Απο τη στιγμή που θα γράφουν το "πως Εγώ τα είδα" ο καθένας.
Νομίζω πως πέρα απο την δουλειά, ο καθένας εχει το δικαίωμα στην ατομική του έκφραση.
Στην ατομική του έκφραση.

Παράααλογο...; ή η κακιά η ώρα..

Παράααλογο (2)
Αναγκαίο το «κτηματόσημο» ή Πληρώστε και σώσετε…
(μόνο αμα ζεις σε αυτήν τη χώρα μπορείς να καταλάβεις την ορολογία της…)

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=756341&lngDtrID=244

"Ως γνωστόν, λόγω της κακοδιαχείρισης, των καθυστερήσεων και της παραβίασης της κοινοτικής νομοθεσίας που διαπίστωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 2001, ανακτήθηκε το σύνολο της τότε κοινοτικής συνδρομής. Έκτοτε, η ΕΕ αρνείται να χρηματοδοτήσει το έργο, παρά μόνο ελάχιστες πρόδρομες-υποστηρικτικές δράσεις" δήλωσε ο ΥπΠεχωδέ.

(ε, αφού η κακοδιαχείριση, οι καθυστερήσεις και η παραβίαση της κοινοτικής νομοθεσίας θεωρούνται γνωστές και δεδομένες, τι να πει κανείς από κει και πέρα…)

Για την μελλοντική επέκταση και ολοκλήρωση του έργου απαιτούνται συνολικά 1.490 εκατ. ευρώ πέραν των οφειλομένων από τα μέχρι σήμερα προγράμματα κτηματογράφησης. Δεδομένου ότι η ΕΕ συμμετέχει μόνο με 40 εκατ. ευρώ και το κράτος αδυνατεί να επωμισθεί το συνολικό κόστος, ήταν αναγκαία η αυτοχρηματοδότηση.
Επίσης, ο κ. Σουφλιάς ανέφερε: «Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση του έργου του κτηματολογίου γίνεται με ρεαλισμό και γνώση, αλλά ταυτόχρονα κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο και ισορροπημένο. Μόνο έτσι η Ελλάδα θα αποκτήσει, επιτέλους, κτηματολόγιο!».

(Τα λεφτά, δεν μας τα είχανε άραγε δώσει οι Ευρωπαίοι για ολόκληρο το «έργο»;;
τι τα κάναμε;;
Το Κακό, είναι που όλα (την Όλη κακοδιαχείριση) την θεωρούμε δεδομένη… να δω ίσα με πότε…)

Το σταυρό μας να κάνουμε και να ανάβουμε λαμπάδες ίσα με το boy τους που (μας λυπόνται και μας θεωρούν καθυ-στερημένους) και δεν μας ζητάνε (πίσω) τα λεφτά τους….
Δε βαριέσαι,…. μπορεί να μην αποκτήσαμε βιολογικούς και κτηματολόγια , παρά ταύτα όμως η χώρα εκσυγχρονίστηκε … σε άλλες ακίνητες υπο(οικο)δομές….



Παράααλογο (3)
Ε, ρε και να έρθει η κακία η ώρα (των προστίμων)…..

Από Δελτίο Τύπου, απάντηση της Επιτρόπου αρμόδιας για την περιφερειακή ανάπτυξη κ. Danuta Hubner στην ερώτηση Ελληνίδας Ευρωβουλευτού σχετικά με μονάδες βιολογικού καθαρισμού σε πόλεις της Ελλάδας.
Σε ερώτησή της προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ελληνίδα Ευρωβουλευτής ζήτησε να μάθει γιατί, αν και έχουν κατασκευαστεί 50 μονάδες βιολογικού καθαρισμού σε διάφορες πόλεις της χώρας μας, δεν λειτουργούν, με αποτέλεσμα να βλάπτετε το περιβάλλον και τα υπόγεια ύδατα.
(Σημ. Αν και οι μονάδες αυτές έχουν κατασκευαστεί με σύγχρονες προδιαγραφές και κοινοτική συνδρομή, δεν προσφέρουν την αναγκαία περιβαλλοντική αναβάθμιση που απορρέει από τη λειτουργία τους, με άμεσο κίνδυνο η χώρα μας να κινδυνεύει να υποστεί οικονομικά πρόστιμα και κυρώσεις).

Στην απάντησή της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει οι λόγοι αδράνειας των μονάδων βιολογικού καθαρισμού δεν είναι ακόμα γνωστοί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Θα απαιτηθεί ωστόσο η λειτουργία των βιολογικών μονάδων καθαρισμού, ειδικά αυτών που συγχρηματοδοτούνται από τα Διαρθρωτικά Ταμεία ή το Ταμείο Συνοχής.

Η αρμόδια Επίτροπος ανακοίνωσε ότι κινήθηκε ήδη η διαδικασία παράβασης κατά της Ελλάδας για την αδυναμία της να παράσχει την απαραίτητη υποδομή για την συλλογή των λυμάτων πολλών πόλεών της. Επιπλέον, η Επιτροπή αποφάσισε τον Ιούνιο του 2006 (και σύμφωνα με την οδηγία 91/271/ΕΟΚ1) να παραπέμψει την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο λόγω αδυναμίας παροχής συστήματος αποχέτευσης για τη συλλογή των λυμάτων καθώς και κατασκευής μονάδων δευτεροβάθμιας επεξεργασίας λυμάτων σε 24 οικισμούς.
Αυτά συμβαίνουν παρότι η χρηματοδότηση των βιολογικών μονάδων εξασφαλίζεται (εξασφαλίστηκε για την ακρίβεια, και μας ..τελείωσε) από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα "Περιβάλλον" του 3ου ΚΠΣ η απορροφητικότητα του οποίου είναι (ήταν) δραματικά χαμηλή.

Διόλου τυχεροί αυτοί που (νομίζουν ότι) κυβερνούν τη χώρα αυτήν την εποχή…

Το παράααλογο…. (το «Το» κεφαλαίο)

ή αυτούς τους συμβασιούχους ποιος θα τους πάρει…

Πολιτικό είναι το πρόβλημα, αναγνώστες μου….
Πολιτικό. Των συμβασιούχων φυσικά.
Ενδεικτικό(τατο) του τρόπου και της νοοτροπίας με την οποία αντιμετώπιζαν τα κόμματα τους εκλογείς τους. Στο «βόλεμα και στην (εργασιακή-εκλογική)ομηρία….
Ενδιαφέρον πάντως έχει (άλλο ενδεικτικό αυτό…) που τα έχουν κατασπάσει μεταξύ τους οι διάφοροι φορείς του δημοσίου, οι εκθέσεις, τα πορίσματα και οι αποφάσεις των οποίων έρχονται σε πλήρη μεταξύ τους διάσταση. (!)

Εθνική Ομοψυχία
Με την κυβέρνηση (δια μέσου ΥπΕς) να κάνει πάσα το θέμα ,και κατ’ επέκταση χιλιάδες συμβασιούχους, στους δήμους, ανακοινώνοντας ότι οι περιφέρειές (της..) θα υπογράφουν (θα εγκρίνουν) τις εν λόγο συμβάσεις (έργου),
με το ΣτΕ (που θεωρεί ότι περιφρονείτε και παρακάμπτετε) να κλείνει οριστικά την πόρτα (μονιμοποίησης) στους συμβασιούχους (αναφερόμενο σε όσους πέτυχαν στο ΑΣΕΠ και δεν μονιμοποιήθηκαν ή προσελήφθησαν!! ποτέ),
και το ΑΣΕΠ να λέει, να κατηγορεί ουσιαστικά, δημάρχους και περιφερειάρχες που με ψευδεπίγραφες συμβάσεις καταστρατηγούσαν το σύστημα προσλήψεων (παρά τις πάγιες ανάγκες που κάλυπταν οι εργαζόμενοι…)

Ενδιαφέρουσα, και αντικειμενική, ενδεικτική της κατάστασης, μπορεί να χαρακτηριστεί η ετήσια έκθεση του ΑΣΕΠ που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα….

Η κατάσταση χαρακτηρίζετε «χαώδης», μιας και δεν είναι σαφές ποιο δικαστήριο έχει τη δικαιοδοσία για την εκδίκαση των υποθέσεών τους.
Η έκθεση καταγγέλλει ότι ακόμη και μετά την έκδοση από αυτό αποφάσεων για μονιμοποίηση ή μη συμβασιούχων, τα υπηρεσιακά συμβούλια φορέων του Δημοσίου επανέρχονται με νέες κρίσεις που ανακαλούν τις προηγούμενες ή με νέα στοιχεία που δεν είχαν αρχικώς ληφθεί υπόψη. Ενώ καλεί τους περιφερειάρχες να περιορίσουν τον αριθμό εγκρίσεων για συμβάσεις έργου.
Ακόμη, στις προτάσεις προς το υπουργείο Δημόσιας Διοίκησης, θεωρεί αναγκαία μια νομοθετική ρύθμιση, ώστε οι συμβασιούχοι να υπαχθούν στον έλεγχο του ΑΣΕΠ, ενώ επικρίνει τις συνεχιζόμενες νομοθετικές ρυθμίσεις που εξαιρούν από τον έλεγχό του προσλήψεις σε σειρά φορέων του Δημοσίου, εννοώντας το νόμο περί ΔΕΚΟ. «Επιβάλλεται να αποφεύγεται η θέσπιση διατάξεων που καθορίζουν μη αντικειμενικά κριτήρια πρόσληψης και που εξουσιοδοτούν υπουργούς ή άλλους φορείς να καθορίζουν εκείνοι κριτήρια ή υποκαθιστούν τον έλεγχο του ΑΣΕΠ» καταλήγει η έκθεση.

Πολιτικό είναι το πρόβλημα, αναγνώστες μου….
Πολιτικό.
Ενδεικτικό(τατο) του τρόπου και της νοοτροπίας με την οποία αντιμετώπιζαν τα κόμματα τους εκλογείς τους…..

λύστε πρώτα τα οικογενειακά σας και βλέπουμε

(απο σημερινό κομεντάκι στον Μανιφέστο, είπα να το κάνω λίγο πιο δημόσιο)

Έχω μέρες να μπλογκοβολτάρω. μπήκα σήμερα εδω μέσα, κι αλλού και στεναχωρήθηκα. που ενα μέσο δημιουργικό που θα μπορούσε να εχει παρεμβαρικό ρόλο εχει γίνει αρένα.

Και .. και γιατί δεν γράφεις επώνυμα ρε φίλε;;
για δεν γράφετε / γράφουμε επώνυμα; (κι όποιος αντέξει στο κάτω κάτω, να γράφει επώνυμα)
Να λες/ λέτε/ λέμε αυτός είμαι, και αυτά λέω. αυτά εκφράζω ως μπλόγκερ, άλλο τι κάνω στη δουλειά μου. η δουλειά είναι δουλειά, δεν είναι μπλόγκ, έκφραση ή καλοπέραση. εκτός κι αν εσείς οι δημοσιογράφοι απατάσθε ή αυταπατάσθε οτι με την δουλειά σας εκφράζεσθε και δεν εκφράζετε (γνώμες και γραμμες τρίτων φυσικά)

Επώνυμα. για δεν το ξεπερνάτε αυτό το κόλημα με την ανωνυμία που υποτίθετε οτι σας δίνει την δυνατότητα να γράφετε οτι θέλετε και να αυτορυθμίζεστε βέβαια. γιατί να περιπλεκόμεθα με ενα σωρό αλληλοσυγκρουόμενους κανόνες και όρους αντί να πούμε/πείτε αυτοί/αυτός είμαι κι αυτά λέω, εδω. στην δουλειά μου λέω άλλα. κάτι δηλ. απολύτως φυσιολογικό. κι εγω/ κι όλοι το ίδιο κάνουμε. κι απ τον Φλεβάρη του 2006 αυτά (σας) λέω. Και στο μπλόγκ μου. σημειώνοντας πως οποιος εδω μέσα Νομίζει οτι είναι ανώνυμος είναι απλός (κι απλώς) ηλίθιος ή αφελής.
Για δεν απελευθερώνεστε αλήθεια;; Η ανωνυμία περιορίζει, αδέρφια, δεν απελευθερώνει.
Έχετε καθόλου σκεφτεί ποιοί γελάνε, σκάνε μπαλόνια και τρίβουν τα χέρια τους που πέτυχαν το πολυπόθητο "διαίρει και βασίλευε" ενός δυναμικού εργαλείου στα χέρια μιας παρέας έξυπνων και ίσως ανεξέλεγκτων ανθρώπων;;
Νομίζω οτι μια διέξοδος, εδω που φτάσανε τα πράγματα, είναι η "επωνυμία".
Το "αυτοί/ αυτός/ αυτή είμαστε και ετσι γράφουμε στα μπλόγκ μας". τώρα , το τι κάνουμε στις δουλειές μας .... δουλειές μας είναι και τις κάνουμε για να βγάλουμε κανα φραγκάκι να επιβιώσουμε. δεν είναι εκφραση ούτε διασκέδαση. δουλειά είναι δεν είναι μπλόγκ.
Ευτυχώς που είμαι μακριά (σας) και εξω απο τις παρέες σας . Συγνώμη, αλλά νομίζω οτι θα είχα καεί,
ή (χωρίς συνείδηση του αποτελέσματος των πράξεών μου) θα είχα συμετάσχει στο σχέδιο. Διάλυσης της μπλογκόσφαιρας.
Οι μισοί εδω μέσα κάνουν(μ)ε βαριά ψυχανάλυση και οι υπόλοιποι βγάζουν(μ)ε τα μάτια μας.
κι απο που κι ως που σας κάνω κριτική ε; πόσο μάλλον σε ανθρώπους που Γράφουν και δεν ορνιθοσκαλίζουν σαν και του λόγου μου... απο που;; απο μακριά! γι αυτό ίσως και μπορώ. απο απόσταση ασφαλείας. κι ενω δεν με σπέρνει κανένας σε ξένες δουλειές .... μόνο που εδω δεν μιλάμε για δουλειές. ή μιλάμε; γιατί, νομίζα οτι είμασταν; ήσασταν; μια δημιουργική και δυναμική παρέα. ετσι σας είδαν κι άλλοι. σας είδαν και λιγο ανεξέλεγκτους, και είπαν να ανάψουν το φυτίλι.

Μερικά μπλόγκς υπάρχουν , δημιουργήθηκαν, ακριβώς για να μπούν στη σύρραξη...!

και φοβούμαι, μήπως αξιόλογοι τύποι, αξιόλογες πένες, καταλήξουν να διαβάζονται απο μια μικροπαρέα, .. ακριβώς γιατί εκεί θα εξαντλείται η έμπνευση η δημιουργικότητα και το ενδιαφέρον τους...

περαστικά (ελπίζω βαθιά οτι το 'ποιός θα εκθέσει ποιον' εδω μέσα είναι γρίπη και οχι καρκίνος)
και ... λύστε πρώτα τα οικογενειακά σας, κι ύστερα βλέπουμε....

Άγιος Καλωσορισάκιος ο Θηραίος

(φυσικά και δεν πρόκειται για -φωτό- μοντάζ)

Πρόκειται για τον Άγιο Καλωσορισάκιο τον Θηραίο!
Ο Άγιος επειδή είναι πλουρα-λιστής εμφανίζεται με δύο πρόσωπα (και με χίλια δύο αμα λάχει) και καλοσωρίζει τους επισκέπτες του διάσημου τουριστικά νησιού μας, περιλούζοντάς τους με νερωμένο ντόπιο-Χιλιάνικο κρασί από μια νταμιτζάνα που κουβαλάει πάντοτε μαζί του, έτσι για το καλοσήρθατε, για να πάει καλά η μέρα και η σεζόν...



Είπαμε, είναι καλοπερασάκιας ο Άγιος.

Και δεν πρόκειται για φωτομοντάζ....

Η συνέχεια των περιπετειών του Αγίου .. προσεχώς.

δώδεκα και κάτι

Κάνουμε ένα, το αναλύουμε δέκα. Βαρέθηκα.

Γράφω λιγότερο, διαβάζω, πια πολύ.

Nothing matches. No-thing.

Ποίηση.

Ο Λαζόπουλος έκανε εκπομπή στις γυναικείες φυλακές.
Κάποιες γυναίκες ζουν εκεί μέσα …

Εμένα μου αρέσανε οι Μήτσοι. Δημιουργούσανε lifestyle.


Χρειάζονται και οι προσβολές.


Λεπτομέρειες.
α) ελα μωρέ τώρα, μην κολλάς, λεπτομέρειες
β) όλα, κρίνονται στις λεπτομέρειες.
Διαλέγεις και παίρνεις.
«Take side»


Gayle.
Gayle Wynand.


Ηθοποιός σημαίνει φως.
Όλο γυρνάς, πες μου που πας…


Sudden inspiration


Clarity


Οι φίλοι στεναχωριούνται.
Οι γνωστοί λένε.
Γνωστοί μου άγνωστοι απο χρόνια…
Οι φίλοι κλαίνε, καμια φορά.

Α.Α.

Επιστροφή σε συνήθειες αγαπημένες.
Διαβάζω.


Ο Μητροπάνος έχει τραγουδήσει πως
«έβγαλα το συμπέρασμα
πως η ζωή είναι πέρασμα…»


Κάποτε, έγραφα, και σκεφτόμουν,
μπορεί και να ονειροπολούσα.
και μου λέγανε «μην κολλάς … ζήσε απλά»
και το πήρα στραβά,
μπορεί και ανάποδα.
κι έκοψα το γράψιμο. και τη σκέψη.
αλλά δεν έζησα απλά.
φταίει που το πήρα ανάποδα.

Όλος ο κόσμος ζει με δανικά.
Άσχετο, αλλά έτσι είναι.


Δεν ήξερα που μένω.
Κι ενώ ήθελα πάντα κάπου να ανήκω…


Ανθρωπιά και απανθρωπιά εναλλάσσονται επικίνδυνα στο «ζώδιό» μου

Η εντιμότητα
και η «άτιμη» αντίδρασή μου


Άκυρα. Ότι εχω γράψει ακυρώνεται.


Σαν να κάνει λίγο κρύο εδώ μέσα.


Παρακέντηση στον σκαντζόχοιρο ε;


Καλλιόπη..;


Εδώ είναι μπλόγκλαντ.
Μοναχικοί, κι ίσως κομπλεξαρισμένοι.
Γιατί έτσι τελευταία;


Καιρό εχω να βάλω Σαββόπουλο.
Αναχρονισμός ε;
Οκ. τελείωσε.


Χειμώνιασε και θέλω καμια σοκολάτα.


Να ντυθώ όμορφα να πάμε για καφέ.


Έχω βγάλει ένα σωρό αστείες φωτογραφίες στον τόπο που ζω.
Θύμισέ μου να τις ανεβάσω κι εδώ.


Τελευταία την βρίσκω με το σιδέρωμα.
Ξεχνιέμαι.
Σιδερώνω σχολαστικά.


Good luck.


Επιχειρηματολογήσαμε σήμερα.
Τουλάχιστο είχαμε έναν (τον) σωστό λόγο.


Ο Φιντέλ είναι έντεκα χρονών και η Μέλι πέντε.
Αρχίζει να του φαίνεται …


Πολύ αντιπασόκ ο Λαζόπουλος.
Πρόβλημά του. καλά κάνει.
Πολύ αντί γενικά….
(συγγνώμη, τώρα μ’αυτό-ν- γελάνε;;)


Πάνω κάτω η ευθεία.
Η ζωή μου είναι πάνω κάτω η ευθεία.
Η Γώγου έλεγε για την Πατησίων.
(στο μυαλό είναι πάντα ο Στόχος, το νου σου ε;)


«και του χρόνου γιαπράκια» λένε στον τόπο που ζω άμα θέλουνε ,απαξιωτικά, να πούνε ότι κάτι δεν γίνεται …..


Με καφέ τη βγάζω. Αλλόκοτο. (περίεργο, και γράφω ετσι..)


Πές του να πάψει επιτέλους.


11-1994.


Η γυναίκα στα τριάντα. Ονορέ ντε Μπαλζάκ.
Αριστ ούργημα.


Έχω διαβάσει πολύ Μπαλζάκ.
Και τι κατάλαβα….


Την περασμένη Κυριακή η πρώτη σελίδα της ελευθεροτυπίας ήταν λευκή.
Την έγραψα όλη.


Καθένας την δουλειά του κάνει.
Εδώ δεν ψυχαγωγούμαστε…..
Αν και εγώ λέω ναι….


Αντι-παθητική.
Οι παθητικοί είναι συμπαθητικοί.
Οι αντι – παθητικοί … ότι λέει η λέξη.
pathetic…..


κάθε λέξη, την ακύρωσα. Όλες.


I quit.


- Χρόνια πολλά, να σε χαιρόμαστε….
- Ευχαριστώ πολύ.



Αριστοτέλης


Six months of a bad behavior
(placebo)


Φχαριστώ που μείναμε φίλοι.


Πάρε τηλέφωνο.


Με το ένα πόδι στο λάκο και τρώγονται σαν τα σκυλιά.
Πες μου γιατί, γιατί δεν καταλαβαίνω.


Κοινή γνώμη δεν υπάρχει.
Γέρασε και πέθανε.


0 – 3 χάσαμε στην έδρα μας.


Να πάμε την νέα χρονια. Να χει και χιόνια.


Πως γέρασες έτσι; καιρό είχα να σε δω..
(σκάσε και κανα χαμόγελο ντε!)


Μίλα μου για μήλα…


Finally! express sth real !


Επιρροή


Queen.


Έχω έναν κακιασμένο γείτονα.
Δεν με αφήνει να μπω στο χωράφι μου.
Γιατί περνάω απο το δικό του.
Κάτι (άλλο) του φταίει αυτουνού…
Πάντως οχι εγω.
Κρίμα. χάνει ευχές και γλυκά χειροποίητα κάθε της γιορτής του.
Όλοι κάτι χάνουνε.
Το θέμα είν αι τι κερδίζει κανείς.


D you think I look like Truman;


Δεν διαβάζω αυτά που γράφω.
Λάθος.
Το χέρι ,λες και, δρα αυτόνομα, ώρες ώρες.


Όχι εγώ.


Malevic


Μαθαίνω παραδοσιακούς χορούς.
Ποτέ δεν είναι αργά…

Άλλαξα διαρρύθμιση στο σπίτι.
Φάνηκε.
Δεν θα μπορούσα να (ξανα)ζήσω σε πολυκατοικία. Σε όροφο.
Αισθάνομαι μετέωρη.
Θέλω να ανοίγω την πόρτα μου και να έχει «γείωση».
Είχα καιρό να μπώ σε ασανσέρ.
Κάποτε μου λείπανε. Τώρα καθόλου.

Φοράω τις καλύτερες και ακριβότερες κρεμούλες. Ζητάω και παίρνω δείγματα.
Πάντα εχω δεκάδες. Και είναι και τζάμπα.


Σαν βαπόρι είναι….

Έχω ένα σωρό άρθρα «κάβα» για διάβασμα.
Απόψε. όσο πάει.

Γενικά έπεσε πολύ «κάβα»
Στα αισθήματα.
Στο άστα γι’αργότερα….


Ζώ(ν)η ασφαλείας. Κλικ.

Παιδικά παιχνίδια. Κουίξ.


Απόψε ένας γνωστός μου έδειχνε τα αστέρια. Διαβάζει γι αυτά, ξέρει τα ονόματά τους, τα κοιτάει και στο τηλεσκόπιο.
Αδύνατον να τα ξεχωρίσω! Μου φαίνονται όλα ίδια! Δυστυχώς δεν τα εχω παρατηρήσει σχεδόν καθόλου.
Δεν έχει φεγγάρι απόψε. Θα εμφανιστεί νωρίς το πρωί.
Είναι περιοδικό φαινόμενο αυτό.

Gayle..;

Γραφικός παρατηρητής.

Ώρα

Ώρες ώρες.

προσέξτε με δαυτο το πράμα που παίζετε εδω μέσα

προσέξτε με δαυτο το πράμα που παίζετε εδω μέσα, με τούτη την τζάμπα (δεν πιστευω να βγάζετε κανα φράγκο) ψυχανάλυση και έκθεση της καθημερινότητας και των εσωψύχων σας, μη σας βγεί σε κακό. μην φτάσετε στο σημείο, οτι πείτε και δεν πείτε να χρησιμοποιηθεί εναντίων σας.
τι μ' έπιασε; τίποτε. απλά με εναν ακόμη τρόπο θεωρώ οτι εκτίθεσθε κι εκτιθέμεθα.
μ' έπιασε που φοβούμαι οτι αν ο πιτσιρικάς του οποίου η ανοιχτή επιστολή δημοσιευεται σήμερα πρωτοσέλιδο σε εφημερίδα λέει τα ίδια και σε δέκα ή είκοσι χρόνια θα θεωρείται (δεν θα είναι, στο μέσα του, θα θεωρείται, είπα) γραφικός και ακίνδυνος παρατηρητής.
κι αστονε να λέει. το πολύ πολύ να λειτουργήσει και ως βαλβίδα ασφαλείας ,σαν αυτην που εχουνε οι χυτρες ταχύτητας, στην έκφραση της απόγνωσης μιας κοινωνίας.
κι αστε τον να λέει τα δικά του. Λέει. Όλοι λένε.

προσέξτε μς δαυτό το πράμα που παίζετε εδω μέσα.
μην οτι πούμε και δεν πούμε μας βγεί σε κακό.

κοίτα πως με κάνατε (η απο-γνωση με οδήγησε)

(και το τόσο αυθόρμητο "κοίτα πως με κάνατε" δεν είχε θαυμαστικό και αγωνία, αλλά αποσιωπητικά και παραίτηση. Εδώ, σηκώνουμε, σηκώσαμε τα χέρια ψηλά...)

"Αναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η εξαφάνιση του συνομήλικού μου και συνονόματού μου Αλέξανδρου από τη Βέροια και η ιστορία με τον βιασμό μιας μαθήτριας της Αμαρύνθου.

Τα μαντάτα δυσάρεστα. Οι εμπλεκόμενοι, παιδιά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά.

Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στα παιδιά τους.

Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η παραβατικότητα.

Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι επιστήμονες για να φωτογραφίσουν ένα παιδί άτακτο, κακό, είναι η λεξοπαραβατική.

Ξαφνικά, κρίνονται - απορρίπτονται παιδιά που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ζωηρά ή παιδιά από ξένες χώρες με άλλη κουλτούρα.

Ολα αυτά συμπληρώνονται με εκφράσεις υποτιμητικές και με πολύ πολύ μυστήριο. Σε ερώτηση που θα θέσουμε εμείς οι μικρότεροι: Γιατί τόση υστερία έτσι ξαφνικά; Τόση ευαισθησία; Σπεύδουν να μας απαντήσουν ότι το κάνουν από ενδιαφέρον ουσιαστικό και αγάπη.

Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου γονείς, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημα.

Ναι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά παραβάτης, ούτε μας χτύπησε ίωση παραβατικότητας από τη μια στιγμή στην άλλη.

Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώνυμα ρούχα - τα ακριβά αυτοκίνητα - τα σπίτια με τις πισίνες. Μέσα από την τηλεόραση - τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να σκοτώσουμε όλο και πιο πολλούς. Τέλος, μέσα από την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη προβληματική baby sitter.

Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.

Πείτε μου, αν έχετε Θεό, πότε καθήσαμε στον καναπέ με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου του στρες σαν οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας;

Να μιλήσουμε για ανθρώπους του πνεύματος και για την πρόοδο της επιστήμης;

Να τρέξουμε στη φύση;

Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από παιδί μόνο ακούς την αλήθεια.

Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβαζόσαστε με τη φτώχεια, αλλά ήσαστε ευτυχισμένοι γιατί ήσαστε τίμιοι. Αξιοπρεπείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε ποιήματα, διηγήματα την ώρα της δουλειάς.

Χωρίς να έχετε τίποτα, τα είχατε όλα.

Σήμερα παραβιάσατε τη συνείδηση, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε το θαυμαστικό με το ερωτηματικό.

Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτική αποχαύνωση.

Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε την τσέπη σας, αλλά τον εγωισμό σας.

Και να τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα. Και να τα δάνεια και οι λογαριασμοί.

Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός.

Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μιλάτε για μια Λάμπρου, μια Μπεζαντάκου και ένα νινί που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για παρανομίες και για εύκολο χρήμα; - ναρκωτικά - σεξ - αδικία - όπλα - θάνατο - fame story; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται παιδεία, κουλτούρα;

Αχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη. Αχ! γονείς εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς τα παιδιά του 21ου αιώνα; Πότε καθήσαμε ήρεμα στα γόνατά σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο του Καβάφη, του Ρίτσου, έναν Καζαντζάκη; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε η γιαγιά μας σε σας, «Ενα παιδί μετράει τα άστρα». Ποτέ. Ναι, ποτέ. Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες γονείς; Ποτέ. Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδίζετε με τη δύναμη της υποταγής, του φόβου, του όπλου, τη μαγκιά και την πνευματική μιζέρια.

Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατάμουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κατάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνωρίζετε.

Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο..."

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

13 ετών

Μαθητής Α'τάξη Γυμνασίου

Βουλιαγμένης

πήρες τον μεγάλο δρόμο

Και μπορεί η είδηση να πέρασε -στα ψιλά- (άλλο τι λέγαμε χθες, άλλο τι -πρέπει να- λέμε σήμερα) μπορεί να κρίνεται ετεροχρονισμένη και -δημοσιογραφικά- μπαγιάτικη, αλλά έλα που εχω κολλήσει σε δαυτη. Και προσπαθώ να την κατανοήσω ,να την μεταφράσω στην καθημερινότητα μου και στην καθημερινότητα ολονών.



Άλμα (βλ. Ελλάς η χώρα των αλμάτων 3.3.2006) στη διαφθορά πραγματοποίησε η Ελλάδα το 2006, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας που δόθηκε στη δημοσιότητα τη Δευτέρα. Η χώρα μας είναι η δεύτερη πιο διεφθαρμένη στην ΕΕ μετά την Πολωνία και 54η σε σύνολο 163 χωρών. Σύμφωνα με την έκθεση, ένας στους τρεις Έλληνες παραδέχεται πως του ζήτησαν χρήματα από δημόσια υπηρεσία προκειμένου να «τακτοποιηθεί η δουλειά του».
Στην κορυφή των πλέον «διαφανών» χωρών βρίσκονται και φέτος η Φινλανδία, η Ισλανδία και η Νέα Ζηλανδία. Στον αντίποδα, βρίσκονται Αϊτή, Μιανμάρ και Ιράκ.
Στην έκθεση του 2006 η Διεθνής Διαφάνεια, για την Ελλάδα, έλαβε υπ' όψιν επτά διαφορετικές έρευνες-μελέτες από ανεξάρτητους οργανισμούς που αφορούν στην εικόνα της δημόσιας διοίκησης. «Αγκάθια» στην προσπάθεια της Ελλάδας να ξεπεράσει τον χαρακτηρισμό της διεφθαρμένης χώρας εξακολουθούν να αποτελούν τα νοσοκομεία, οι εφορίες και οι πολεοδομίες. Η ταρίφα για το «φακελάκι» και το «γρηγορόσημο» αρχίζει από 300 ευρώ και πολλές φορές ξεπερνάει τις 3.000 ευρώ.
Σύμφωνα με το συμπέρασμα του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Διαφάνειας, «επισημαίνεται ακόμη μία φορά η έλλειψη διατάξεων οι οποίες υποστηρίζουν τη διαφάνεια στον δημόσιο βίο και διευκολύνουν την άσκηση του ελέγχου της εξουσίας, με στόχο καλύτερη αποτελεσματικότητα και δικαιότερη δημόσια διοίκηση».

«Έχουμε μπροστά μας μεγάλο δρόμο», είπε ο κ. Ρουσόπουλος, (κοιτώντας την Κηφισίας, ...και στο κάτω κάτω, μην τρελαινόμαστε κιόλας, όλοι λένε. τι γίνεται είναι το θέμα και το πρόβλημα) συμπληρώνοντας ότι «η δημόσια διοίκηση έχει βελτιωθεί αισθητά» αναφερόμενος στον θεσμό των ΚΕΠ (!!τελικά, όντως δεν ξέρω ποιος δουλεύει ποιόν σε αυτόν τον τόπο, ή ποιοι νομίζουν ότι δουλεύουν ποιους..)

Τελικά, ότι και να πεί κανείς για το θέμα…. άκυρο (θα) είναι. Οχι ά-τοπο (εδω γίνονται ολ'αυτά), άκυρο είπα.


700 ευρώ εγώ. 1.100 εσύ.
Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως τα βγάζει πέρα ο (πολύς) κόσμος…
Με δάνεια, ενοίκια, κάρτες, παιδιά, λογαριασμούς, αμάξια, δόσεις, διαδόσεις...
Ειλικρινά…
Και μετά σου λένε, ακούς δλδ θες δε θες, για διαφθορά και παραοικονομία….

Και είναι τελικά κάτι που μου λέει πως, δεν μπορεί, δεν βγαίνει μαθηματικά, μικροδιεφθαρμένοι (πρέπει να) είναι όλοι…
Ειλικρινά, δεν βγαίνει αλλιώς… το ποσοστό και η δευτερη θέση.
Δεν βγαίνει, με βάσει τα νούμερα..

Κι ακόμη πιο τελικά, το θέμα δεν είναι το ποιος δουλεύει ποιόν σε τούτο τον τόπο, αλλά το ότι ο ένας δουλεύει τον άλλον.

Και, ότι και να πεί κανείς για το θέμα, .. άκυρο (θα) είναι..

Και η αλήθεια είναι ότι Έχουμε μπροστά μας μεγάλο δρόμο…
Και για να σοβαρολογούμε και λίγο, (τι να σοβαρολογούμε...παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του) μόνο με τους νέους που θα πιάσουν τα πόστα των παλιών, μπορεί να υπάρχει ελπίδα. Με νέους όμως ακομπλεξ-άριστους και με ενδιαφέροντα που θα ξεπερνούν το καθημερινό κυνήγι στο φακελάκι – φακελάδι. Με νέους που θα τους νοιάζει να είναι δημιουργικοί στην δουλειά και στην προσωπική τους ζωή. Με νέους καλά και νόμιμα αμειβόμενους, που θα’χουν αποβάλει απο μέσα τους την παθογένεια του ελληνικού λαδοσυστήματος. Κι οχι πως θα περιφρονούν(!) ή δεν θα θέλουν το χρήμα, αλλά θα περιφρονούν τους "λαδιάρικους"τρόπους απόκτησής του. (ακούγεται παράξενο; τρελό; ε, οχι δα!, σε όλο τον κόσμο πέραν των βαθυΑφρικανικών -παρα-κρατών, έτσι ζούνε οι άνθρωποι, με όσα βγάζουν -0χι απο ξένες τσέπες- μην κοιτάτε -μόνο- το ελληνικό λαδο-παράδοξο..)

Αλλά έλα μετά που σου έρχεται η τιβούλα και σου δείχνει τους μακρυχέρηδες και σε κάνει να αισθάνεσαι πολύ ηλίθιος και μ... που είσαι έντιμος. Για τους νέους όμως (μπορώ να) εχω μια ελπίδα, ότι θα έχουν την π

ροσωπικότητα και την αίσθηση του μέτρου ώστε να μην αποτελεί ο «φάκελος» την πεμπτουσία της ζωής τους.
Αλλά αυτή η ίδια , η ζωή, και οι άνθρωποι που θα έχουν (διαλέξει) δίπλα τους.




Χειριλασιών συνέχεια ή Kitsos mother is back
Άσχετο, και …αργήσαμε όσο να’ναι, αλλά το πήραμε «είδηση»…..
Επίσημα πλέον ο Γιάννης Καλαμίτσης ανήκει στο δυναμικό της ΝΕΤ 105,8 . Μετά την αποχώρησή του, ύστερα απο πολλά χρόνια συνεργασίας, από το ραδιόφωνο του Antenna, o Γιάννης Καλαμίτσης βρήκε στέγη στη ΝΕΤ.
Η εκπομπή ξεκίνησε πριν απο μία εβδομάδα και μεταδίδεται στον γνωστό και γνώριμο χρόνο της, καθημερινά 6-9 το πρωί, εκτός Σαββατο-Κύριακού.

Και η αλήθεια είναι ότι είχαν αρχίσει να μου λείπουν αισθητά, μου κακοφαινόταν να ξυπνάω χωρίς «χειριλασίες». 15 χρόνια είναι αυτά.

Πέραν των χειριλασιών, υπάρχει και το «Δεν εμβαθύνεις!»


Ναι μεν για όλους, αλλά πόσο μάλλον για τους εκτός Αθήνας ακροατές το www.e-radio.gr και κλικ στον εικονίδιο της ΝΕΤ είναι όχι χρήσιμο… απαραίτητο.