...για να βρεις την αλήθεια
( τραγουδιέται σε στυλ αμανέ-καρσιλαμά)
Δεν έχω όρους παιδί μου, ούτε ώρα ούτε όρεξη να θέτω όρους. Σαν παιχνιδάκι αυτογνωσίας, για το τι περίπου θέλω ή γυρεύω να βρώ, θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον. Αλλά σε πρακτικό επίπεδο το θεωρώ επιεικώς ηλίθιο, θρασύ και άκομψο. (Εάν ξεκινήσω την ανάλυση, καήκανε οι «όροι» , και σου αποδεικνύω ότι δεν υπάρχουνε.)
Και γενικά ,φυσικά, μιλώντας νομίζω ότι δεν χρειάζονται όρους δυό άνθρωποι για να ζήσουν παρέα και να συντροφέψουν ο ένας τον άλλον. Όσοι το κάνουν θα πρέπει να είναι ηλίθιοι, αφελείς, ασταθείς ή τυχοδιώκτες. Το θεωρώ καθαρόαιμη τρέλα να χρειάζονται δυό άνθρωποι όρους για να συνεννοηθούν, για μοιράσουν τι τελικά; αρμοδιότητες; ευθύνες; υποχρεώσεις; για να μην μιλήσω για ανάγκες, επιθυμίες και θέλω. Άντε να βάλεις όρους σε δαυτα… μπαίνουνε; δεν μπαίνουνε. Είπαμε, αφελής, τρελός ή τυχοδιώκτης θα πρέπει να είναι κανείς.
Απο τη στιγμή που δυό άνθρωποι χρειάζονται όρους, πάει, κάναμε το μουνί μας συμβόλαιο. Κι οχι πως έχω και κανα πρόβλημα να το κάνω, αλλά δεν είναι και εντελώς του γούστου μου αυτή η λογική. Αλλά είπαμε, όπως βρίσκει κανείς.
Όρους (τι’θελα και το’λεγα;) ο μοναδικός όρος που θα μπορούσα να θέσω είναι να με αγαπάς. Θα μου πείς ότι αυτό δεν είναι όρος αλλά αίτημα. Και μάλιστα πολύ σοβαρό. Δεν πα να το λες όπως θες. Εγώ σου ζητάω να με αγαπάς, κι’άμα το θες κάντο όπως εσύ νομίζεις, γουστάρεις και καταλαβαίνεις. Σιγά δηλαδή μη βάλουμε και νταβατζιλίκι στην αγάπη μας. Το ξέρεις αυτό που λένε «μας ζάλισες τον έρωτα»; Είναι άσχημο και κακό πράμα αυτό και να (το) προσέχεις.
Εγώ αγαπάω πια όσους με αγαπάνε.
Με αγαπάς; Σε αγαπάω. Δεν με αγαπάς; Δε σε αγαπάω κι εγώ.
(απο παιδί είχα το ελλάτωμα ή ταλέντο να παίρνω τα βαρύγδουπα πράματα και να τα κάνω απλά. Απλά είπα, δεν είπα να τα ξεφτιλίζω)
Και για να μην πολυζαλιζόμαστε, γιατί η ζωή έχει πολλά ενδιαφέροντα πράματα να απασχολεί το κορμάκι και το μυαλουδάκι μας, αιτούμαι να με αγαπάς. Ανταποδοτικά, που είναι και το πιο σωστό, δίκαιο και τίμιο. Κι’ άμα θες. Άμα δεν θες δεν τρέχει κάστανο, πάλι φίλοι. Ξέρεις τι ωραία που αγαπιόνται οι φίλοι; (οι Φίλοι με φι κεφαλαίο , οχι με φι του φού και φού..)
Και μην μου το πας σε υψηλά ιδανικά. Γιατί τόσα χρόνια τα ίδια μυαλά κουβάλαγα κι εγώ και δεν μολόγαγα σε καμια περίπτωση, ούτε σκεφτόμουν τέτοιες λέξεις και άπιαστες έννοιες και είδα (βλέπεις κι εσύ) την προκοπή μου. Γι αυτό σου λέω. Απλά πράματα. Και δεν νομίζω πια να το μετανιώσεις. Και να πείς «ρε ο κόπανος τι πήγα κι έλεγα». Το πολύ πολύ να χαρείς, να νιώσεις ανακούφιση, σαν αυτή που ένιωσε ένας Εγγλέζος τύπος που πέταξε με το αερόστατο για να ξεπεράσει τη φοβία του.
Το πολύ πολύ να πείς ‘το παμε κι αυτό’ (και μην με ρωτήσεις εάν αυτό είναι ξεπέρασμα κόμπλεξ ή ξεφτίλα. Μην με ρωτήσεις για δεν ξέρω…)
Βέβαια, το θέμα δεν είναι τι λέμε, αλλά τι εννοούμε και τι κάνουμε.
Σωστά. Γιατί ότι και να λέμε παπαριές είναι…. Τι κάνουμε είναι το θέμα.
(είναι σαν να αναλύει κανείς το γαμήσι, και στο δια ταύτα να μην ξέρει που είναι το πουλί του..)
Τι της έχεις κάνει ή τι σου έχουνε κάνει με αυτή τη λέξη και τη φοβάσαι τόσο πολύ;
Εγώ να δείς τι κόμπλεξ είχα και έχω με δαυτη. Γιατί «αν την πείς, άντε να την πάρεις πίσω, γίνεται; δε γίνεται, σου λέει ο άλλος την είπες» και κάπου τα έχω ξανακούσει τούτα δω και ..πήραμε, φχαριστούμε πολύ, γενικά. Πήραμε γενικώς.
Εγώ να δείς τι κόμπλεξ είχα και έχω, γι αυτόν ακριβώς το λόγο όταν την έχω στην άκρη της γλώσσας μου, μπορεί και της καρδιάς μου, τη λέω τη γαμημένη. Δεν την φυλάω ούτε γι αργότερα, ούτε για (κάθε, οποιοδήποτε) αύριο, ούτε τη φοβάμαι, ούτε τη συνθλίβω σε μαλακίες. Δεν μου τη στερώ πια . Αρκετές αναπηρίες και λίγο απ’ όλα με δέρνουν, ας μην το κάνω κι αυτό μισό. Ολόκληρο το θέλω, πειράζει; ή πειράζω κανέναν;
Τι σου κάνανε με δαυτη; Τόσος φόβος, τέτοια ανασφάλεια.. Φυσικά με τον τρόπο σου. και ο καθένας με τον δικό του. Γιατί, δεν κατάλαβα, υπάρχει κανας κανόνας του πως (πρέπει;!) να αγαπάει κανείς; Είδαμε και τις αγάπες των υπολοίπων, πολύ ωραία, να τις χαιρόσαστε και του ..χρόνου. Είδαμε πως την κάνατε τη λέξη, «αγάπη μου» (κατά το τι κάνεις «χρυσό μου» ή «χρυσουλίνι μου» στη νεότερή έκδοσή του)
Το ότι την ξεφτιλίσατε δε σημαίνει ότι την χρησιμοποιώ κι εγώ ξεφτιλισμένη και αβαθή.
Τι της έχεις κάνει ή τι σου έχουνε κάνει με αυτή τη λέξη..
Άμα θες πάντως μπορώ να ‘παραστήσω’ το αερόστατο…
Σου έχω πεί «τι πολλές διακοπές που έχω κάνει φέτος! και πόσα μπάνια!»!
Σου έχω άραγε πεί ότι πέρασα το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου;;
Είδες που άλλαξα γνώμη; Ούτε’γω το περίμενα. Θα νομίζεις ότι το βάζω και στόχο!
Απο μόνο του συμβαίνει και αποφάσισα να μην το καταπιέζω. Στο κάτω δεν έπαθα και κανα σοβαρό κακό αλλάζοντας γνώμες. Μάλλον κερδισμένη βγήκα.
Τι όρους να (σου) βάλω; ..
σου έχω πεί ότι σε χρειάζομαι; και το λέω, το γράφω και μου λείπεις (φταίνε και κάτι παλιομουσικές που ακούω) τι γαμημένους «όρους» να βάλω… δεν πάνε στο διάολο οι όροι…
Αν είναι να ζήσουνε δυό άνθρωποι τις ζωές τους με ησυχία μόνο όρους δε θέλουνε.
«The end is near». Μεγάλη κουβέντα είπες. Κατάλαβες τι είπες;……….Κατάλαβες και πολύ καλά μάλιστα. The end is near, σε κάθε επίπεδο. The end is close. I(;), you(;), we(all); almost reached it. Do you ,really, think we understand where we stand; Έχουμε ,νομίζεις, την αίσθηση του τέλους των ψευδαισθήσεών μας (ο καθένας);;
01.20 Παρασκευή, 1η Σεπτεβρίου 2006 (καλό μας μήνα)
Πετυχαίνω κάτι ωραία καμια φορά, άκου δω τι βρήκα, τα γράφει ο Μίλαν Κούντερα στην «
Βραδύτητα» του, σχολιάζοντας τις «επικίνδυνες σχέσεις»
«Σ’αυτό το μυθιστόρημα τίποτα δεν παραμένει αποκλειστικό μυστικό δύο πλασμάτων, οι πάντες μοιάζει να βρίσκονται στο εσωτερικό ενός πελώριου ακουστικού κοχυλιού όπου κάθε λέξη που ψιθυρίζετε αντηχεί, ενισχυμένη, με πολλαπλούς και ασταμάτητους αντιλάλους. Όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν πως αν ακουμπήσω ένα κοχύλι στο αυτί μου θα ακούσω το προαιώνιο μουρμουρητό της θάλασσας. Έτσι και στον κόσμο του Λακλό, κάθε λέξη που προφέρεται παραμένει ακουστή εσαεί. Αυτός είναι ο 18ος αιώνας; Ή μήπως ο άνθρωπος, χωρίς να το καταλαβαίνει, ζει ανέκαθεν σ’ένα τέτοιο ακουστικό κοχύλι; Εν πάση περιπτώσει, το ακουστικό κοχύλι δεν είναι ο κόσμος του Επίκουρου, ο οποίος εντέλλεται στους μαθητές του «
Λάθε βιώσας».
.3.jpg)
