βρε λες...

Η επανάσταση των πολιτών

Πριν από λίγα χρόνια κυκλοφόρησε το «Περί τυφλότητος» του Χοσέ Σαραμάγκου, ένα αλληγορικό μυθιστόρημα για τους κατοίκους μιας πόλης που σταδιακά, ο ένας μετά τον άλλον, χάνουν το φως τους για να δουν την αλήθεια, πέρα από τις φυλετικές διακρίσεις, τις επαγγελματικές και κοινωνικές τάξεις, τις σχέσεις με την εξουσία, ακόμα και τις σεξουαλιές συμπεριφορές.

Στον αντίποδά του, μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» το «Περί φωτίσεως», ένα μυθιστόρημα στοχαστικό και επίκαιρο, που κάλλιστα μπορεί να διαβαστεί και ως δοκίμιο και να δώσει «μαθήματα» -αν και ο Σαραμάγκου ποτέ δεν θέλει να είναι στρατευμένος ή διδακτικός- στους απανταχού κυβερνώντες και στους ψηφοφόρους τους.

Το «Περί φωτίσεως» αρχίζει με τη διεξαγωγή εκλογών σε κάποια χώρα που ο συγγραφέας δεν κατονομάζει. Από την καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα δεν υπερισχύει κάποιο κόμμα της δεξιάς ή της αριστεράς, αλλά πρώτη δύναμη αναδεικνύεται το λευκό, με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Κενό εξουσίας αρχίζει να διαφαίνεται και σε μια κρίση πανικού τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη και καταστρώνουν αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή της λευκής ψήφου. Μια έκπληξη, όμως, περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, «φωτίζεται» και ανακαλύπτει εξαρχής τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας. Το κράτος, ωστόσο, δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη...

Σε παλαιότερη συνέντευξή του στην «El Pais» ο νομπελίστας συγγραφέας τονίζει ότι ένα εκλογικό αποτέλεσμα στο οποίο θα κυριαρχεί η λευκή ψήφος είναι αν όχι ανέφικτο, τουλάχιστον εξωπραγματικό. Παραδέχεται ότι η άποψή του είναι προκλητική, ωστόσο «η λευκή ψήφος έχει τη δύναμη μιας βόμβας για το δημοκρατικό σύστημα, όχι για να το καταστρέψουμε, αλλά για να το αναμορφώσουμε και να το ανανεώσουμε». Το λευκό κατά την άποψή του ισοδυναμεί με μια επανάσταση, μια επανάσταση των πολιτών, η μόνη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Η δημοκρατία, σήμερα, υπογραμμίζει, δεν μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δίκαιη κατανομή των αγαθών. «Το δημοκρατικό σύστημα είναι δέσμιο των τύπων, δεν μπορεί να πάει πέρα από αυτούς, στερείται ουσίας. Αυτό που σήμερα χρειαζόμαστε δεν είναι μια δημοκρατία των τύπων, μια απλή εναλλαγή κυβερνήσεων στην εξουσία, αλλά μια δημοκρατία ουσίας».

Ο νομπελίστας συγγραφέας από το 1993 ζει στα Κανάρια Νησιά, αυτοεξόριστος, μια απόφαση που πήρε όταν κορυφώθηκε η ρήξη του με την πορτογαλική Εκκλησία, με αφορμή το βιβλίο του «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιο» για το οποίο κατηγορήθηκε ότι προσβάλλει τον καθολικισμό. Από το νησάκι Λανθαρότε εκδίδει κάθε χρόνο τα ημερολόγια από την καθημερινή ζωή του, τα «Τετράδια του Λανθαρότε». Και ασφαλώς, στα 84 χρόνια του συνεχίζει να μας τροφοδοτεί με τα «αιρετικά» γραπτά του, γεμάτα από την λαϊκη παράδοση και την ιστορία της Πορτογαλίας αλλά και τα προβλήματα της σύγχρονης, «παγκοσμιοποιημένης» κοινωνίας.

Στην Ελλάδα, είναι από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς, σύμφωνα και με πρόσφατη έρευνα του περιοδικού «Highlights», ωστόσο ο ίδιος αρνείται ότι, εν γένει, αποτελεί σημείο αναφοράς: «Ο συγγραφέας δεν είναι παρά ένας φτωχοδιάβολος που εργάζεται σκληρά. Εγώ δεν είμαι σημείο αναφοράς ή πρότυπο ήθους ούτε στο δρόμο που μένω κι ακόμη λιγότερο μέσα στο ίδιο μου το σπίτι», έχει πει χαρακτηριστικά («El Pais»). «Οι συγγραφείς δεν μπορούμε να είμαστε σημεία αναφοράς της κοινωνίας, γιατί δεν γνωρίζουμε για ποια κοινωνία μιλούμε. Και ούτε επιθυμούμε να είμαστε σημεία αναφοράς, γιατί έχουμε μάθει να εκφράζουμε ένα ελάχιστο μέρος αυτών που κουβαλάμε μέσα μας. Ο συγγραφέας είναι ένας τύπος τρελός και αντιφατικός που η δουλειά του εξαρτάται από την έμπνευση, αυτό το πράγμα που κανένας δεν ξέρει τι είναι. Σίγουρα, ό,τι γράφει έχει αντίκτυπο στους παραλήπτες του, αλλά γι' αυτό ο συγγραφέας δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Το σημαντικό είναι ο συγγραφέας να διατηρεί την πίστη του σ' αυτό που έχει μέσα του».

(της Πάρης Σπίνου, περιοδικό "7" της "Ε".)

http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%C7+%E5%F0%E1%ED%DC%F3%F4%E1%F3%E7+%F4%F9%ED+%F0%EF%EB%E9%F4%FE%ED&a=&id=14987772

Βρέ λες...

I'm ready

πως φαίνεται οτι φθινοπωριάζει.
θέλω να μένω περισσότερες ωρες στο σπίτι,
'πιάνω' Δεύτερο και Μελωδία (εδω κάτω που είμαστε αποκλειστικά μέσω www.e-radio.gr ),
κοιτάω τις οθόνες χωρίς να με προβληματίζει (να τελειώνουμε να φευγουμε) η έξω λιακάδα,
αλλάζω τα έπιπλα στο σπίτι (σας παραάφησα αμετακίνητα),
"ξεσκονίζω" βιβλία και σιντί,
φόρεσα φουτεράκι,
σου είπα να συναντηθούμε στις οκτώ και νόμιζα οτι θα είναι ακόμη μέρα,
πως φαίνεται οτι θφινοπωριάζει,
επειδή όλοι ξεκινάνε κάτι , συνήθως οι νεότεροι ενώ οι μεγαλύτεροι μένουν πίσω και κοιτούν το παρελθόν,
πως φγαίνεται οτι φθινοπωριάζει,
που σκέφτομαι τι θα κάνω.


Η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγουδάει τις "αρχές του φθνοπώρου" , και λέω ναι, αλλά δε θέλω να πεθάνουν τα καλοκαίρια. και θα (θέλω να) αλλάξουν όλα, αλλά οχι εσύ.

"Τετάρτη βράδυ" τραγούδαγε (σίγουρα πολύ αλλιώτικα απ' οτι σήμερα) η Πρωτοψάλτη,
και, μου λές πως γράφουνε οι άνθρωποι τέτοια τραγούδια, τι ζούνε οι άνθρωποι και γράφουνε τέτοια τραγούδια;.. τι ζούνε και τα τραγουδάνε έτσι, τι και ποιούς σκέφτονται,
πως ζούνε ,καμια φορά, οι άνθρωποι με τόσο συναίσθημα και ευαισθησίες μέσα τους;..

άντε κι εσύ ρε φοίβάκο γίνε καλά..

περι συντροφικότητας

κι επειδή καμια φορά υπάρχουν απορίες,
συντροφικότητα είναι όταν το ενα είναι άρρωστο (νομίζω , δείχνεις τουλάχιστο κάπως καλύτερα απόψε φοιβάκο), και το άλλο κάθεται δίπλα.

καλά κρασιά...

Κι επειδή υποσχέθηκα ότι θα επέστρεφα με (καλά) κρασιά, τούτη δω άλλωστε είναι εποχή βεντέμας -και oχι βεντέτας!- παρακάτω μπορείτε να κλικάρετε στις διευθύνσεις των δημοφιλέστερων οινοποιείων της Σαντορίνης.
(τι είναι βεντέμα; το μάζεμα των σταφυλιών)

Σήμερα είπαμε για τα καλά κρασιά. Κάποια στιγμή όμως θα πούμε (θα γράψουμε) και για τα κακά κρασιά. Αυτά που δυστυχώς για την οικονομία της τσέπης τους σπρώχνουνε στην πιάτσα οι επαγγελματίες του τουρισμού.
Και για να το ξεκαθαρίσουμε, δεν εχω τίποτε με τα φτηνότερα, λόγο μεγάλης παραγωγής και από ικανοποιητικής μέχρι πολύ καλής ποιότητας Χιλιάνικα, Αργεντινέζικα, Ισπανικά, Πορτογαλέζικα κλπ κρασιά.
Με όσους με όσους «αγαπάνε τον τόπο» εξαπατώντας τον επισκέπτη εχω. Με όσους «στηρίζουνε» τον τόπο, την παραγωγή και την οικονομία του, αγοράζοντας (καλά ή και απαράδεκτα) ξενόφερτα κρασιά για να κερδίσουνε, τι τελικά; τέσερα και πέντε λεπτά του ευρώ στο κιλό, και καμιά διακοσαριά στο σύνολο της σεζόν, προσβάλλοντας όμως τον αμπελώνα του νησιού και όσους εργάζονται για την διατήρησή του και καταστρέφοντας την τοπική οικονομία.
(όχι δε ζητήσανε και δεν έχουνε ΤΕΙ και γκαρσονιέρες εδω, κρασάκι έχουνε. Και μπόλικα ρουμς βέβαια)

www.santowines.gr
www.canavaroussos.gr
www.hatzidakiswines.gr
www.sigalas-wine.gr
www.gavalaswines.gr
www.gaia-wines.gr
www.volcanwines.gr

Και, να κάνω (για μια ακόμη φορά …) μια διευκρίνιση, να μην ρωτάτε «πόσοι έρχονται».
Να ρωτάτε πόσοι φεύγουν. Ευχαριστημένοι.

ρε συ, "περήφανος" είσαι; ή το μυστήριο καπέλο

Δεν πάει πολύς καιρός που έλεγα (έγραφα) για την μουντάδα και την επανάληψη του φετινού καλοκαιριού.
Για την απουσία «μεγάλων θεμάτων», εθνικών στόχων, προβληματισμών, ενθουσιασμών, επιτυχιών κλπ. Και ,δυστυχώς, το είχα σχεδόν πεί. Πως ,ευτυχώς, ούτε «καμιά φωτιά» , κι ίσα για το ενδιαφέρον, δεν έχουμε φέτος.
Δυστυχώς όμως είχαμε.
Και δυστυχώς, το θέμα έγινε αφορμή για πολιτική αντιπαράθεση, με τους νυν να λένε ότι φταίνε οι πρώην διότι «με το χάος που παραλάβαμε , κυρίες και κύριοι, πάλι καλά να λέτε», και τους πρώην να αντιπαρέρχονται πως «πρώτα δεν είχαμε φωτιές, κι όσες είχαμε τις σβήναμε γρηγορότερα γιατί μανουβράραμε καλύτερα τον μηχανισμό, τον κρατικό».
Και δεν ήταν η πολιτική κοντρίτσα που με παραξένεψε, αλλά το ότι δεν είδα (ελπίζω πως μπορεί να μην είδα και καλά) κανέναν εδώ μέσα να εκφράζει τον πόνο και την πικρία του για την μαυρίλα που πλάκωσε. (τι διάολο, κι εδώ σε αυθαιρεσίες ή σε στην απόλυτη λογικοφροσύνη -δάση είναι και καίγοναι καμια φορά- έπεσα;)
Συγνώμη, αλλά, τι πάθανε όλοι εδώ μέσα; Ακόμη διακοπές κάνετε;


Γιατί εγω είπα να ρίξω μια ματιά στην πρωινή τιβούλα, τώρα που (μάλον) σβήσανε οι φωτιές γιατί δεν βλέπω πια κανέναν να μιλάει για δαυτες (δάση είναι και καίγονται καμια φορά, τι να κάνουμε τώρα...) κι έπεσα πάνω στις δηλώσεις Πάγκαλου πως "από το 2000 και μετά τα κάναμε χάλια σε όλους τους τομείς, και διαλύσαμε τη χώρα" (άσχετο, κι' Εσυ κοιτάς να διαλύσεις τη ζωή σου..) Και σκέφτηκα... τι ώριμη αυτοκριτική.., αλλά και τι ταλέντο! τι κατάκτηση! αυτός ο ευτραφής τύπος πέρα απο το να χύνει την καρδάρα, εχει πετύχει το να λέει οτι του κατέβει στο κεφάλι (σωστός ο κύριος..) χωρίς το φόβο της διαγραφής και προπάντων χωρίς να τείνει να γίνει γραφικός. Όπως και να το κάνεις αυτό είναι κατάκτηση.... και τονε χαίρομαι τον (κάθε) Πάγκαλο, γιατί...
(σε οτι πάντως αφορά τον συγκεκριμένο Πάγκαλο και το συγκεκριμένο κόμμα-σκορποχώρι η είδηση μιλάει απο μόνη της:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=733256&lngDtrID=244
σσ. ο πρόεδρος για τι απ' όλα δήλωσε περήφανος; για την σύμπνοια, την ομοψυχία και το αποτέλεσμα της συζήτησης; ή είναι αυτό που λένε "ρε σύ, περήφανος είσαι" δλδ βαρυακούς;;)

...γιατί,
θυμήθηκα που χθές είδα τον κ. Παπανδρέου να προσπαθεί (φιλότιμα ομολογουμένως) να διαβάσει δυό λόγια για τις «εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης» στο θέμα των πυρκαγιών. Και τον συμπόνεσα, γιατί (εμφανέστατα ομολογουμένως) φαινόταν ότι κάπου αλλού θα ήθελε να είναι ο άνθρωπος. Μπορεί σε άλλη χώρα, σε άλλη ήπειρο, σε άλλο πανεπιστήμιο (το Πασοκ ,είπαμε, είναι ΙΕΚ), στο προεδρείο κανενός σοσιαλιστικόφρονος οργανισμού για την περίθαλψη και προστασία των πασόκων κορμοράνων, αναθεματίζοντας -απο μέσα του- την ώρα που ανακατευότανε με δαυτους τους ακατανόητους τύπους και αναγκαζότανε να λέει τις μεγαλύτερες παπαριές, επειδή μόνο έτσι συντηρείται η πολιτική αντιπαράθεση….

Είδα και τον πρωθυπουργό σε στυλ Στέλιος Διονυσίου που ανεβαίνει στην πίστα, να χαιρετίζεται (ενθουσιωδώς και νταλκαδιάρικα) με τους μαυρισμένους -από τις καλοκαιρινές διακοπές- βουλευτές του στην αυλή μιας ταβέρνας (είπε να τους ποτίσει καμιά ρετσίνα μπας και τους έρθουνε με το μαλακό), και τονε συμπόνεσα και δαυτον, γιατί κι αυτός φαινόταν ότι κάπου αλλού ήθελε να είναι. Για την ακρίβεια ήθελε να είναι στο ίδιο μέρος, σε κανα παραλιακό ταβερνάκι, αλλά οχι με δαυτους τους ακατανόητους τύπους που τον αναγκάζουνε να λέει τις μεγαλύτερες παπαριές, επειδή μόνο έτσι συντηρείται η πολιτική αντιπαράθεση….

Είδα και την Ελληνίδα υπουργό εξωτερικών κ. Μπακογιάννη, εμφανώς ταλαιπωρημένη, προβληματισμένη, άυπνη και αρκετά πιο παχουλή, με ύφος ‘εγώ νόμιζα και περίμενα ότι θα έκανα -διεθνείς- δημόσιες σχέσεις, και θα είχα ξεσκιστεί στις χαιρετούρες και στα «με καλομαθαίνετε με τα σοκολατάκια σας κ. πρέσβη μου»’ , να δηλώνει ότι «προσπαθούμε την εφαρμογή των αποφάσεων του συμβουλίου…, συμβουλίου(;) συμβουλίου (ποιανού συμβουλίου γαμώ το κέρατό μου;) του συμβουλίου ασφαλείας!» (επιτέλους το βρήκα!)
Και συμπόνεσα και την κυρία Ντόρα, που περίμενε ότι θα χαριεντίζεται με τα σοκολατάκια του κυρίου πρέσβη, αντί να ξενυχτάει και να πονοκεφαλιάζει με δαυτους τους ακατανόητους τύπους που βρήκανε την ώρα (που ήθελε να την ταΐζουνε οι πρέσβεις σοκολατάκια) να πάνε να φάνε τα μεσανατολικά μουστάκια τους και που την αναγκάζουνε να λέει τις μεγαλύτερες παπαριές, επειδή μόνο έτσι συντηρείται η διπλωματική αντιπαράθεση...

Συμπόνεσα κι άλλους, πολλούς, χθες, που αναγκάζονται να λένε τις μεγαλύτερες παπαριές, επειδή μόνον έτσι συντηρείται η όποια αντιπαράθεση... Και σκέφτηκα τι κρίμα που είναι να μην είναι ,και λένε, αυτά που σκέπτονται και θέλουν οι άνθρωποι. Και αναλογίστηκα την μεγάλη κατάρα να μην μπορεί κανείς να εκφράσει τον εαυτό του.
Αλλά και το μεγάλο χρέος (ναι, γιατί οχι, ας το θέσουμε και έτσι) όλων όσων μπορούν να το κάνουν.
(αυτούς λέω‘γω Καλλιτέχνες, κι οχι απαραιτήτως όσους ανακατεύουνε τα πινέλα, τις λέξεις τις νότες, ή ισορροπούν σε πουέντ)

Και μετά, κοίταξα στον καθρέφτη, και αποφάσισα ότι δεν θέλω να με συμπονώ άλλο,
κι’ ότι προτιμώ να κυκλοφορώ με κανα μυστήριο καπέλο….

Παρτ’αλλιώς, γιατί (επιτέλους) βρήκες!

Κάποια στιγμή είχα σκεφτεί να το κλείσω. Βρέ αι στο διάολο ,λέω, ας πάει και το παλιάμπελο. Και στο φινάλε, τι καταφέραμε; τι κερδίσαμε; τι πετύχαμε; ή, πετύχαμε αυτό που θέλαμε; (μεγάλη υπόθεση να ξέρει κανείς τι θέλει, να το εκφράζει και να το ζητάει) Τι πετύχαμε; Βγάλαμε κανα φράγκο; (..εάν αυτός ήταν ο στόχος), «περάσαμε» καμια ιδέα;και ποια ήταν αυτή (..εάν πάλι αυτός ήταν ο στόχος), δοκιμάσαμε κάτι καινούργιο; για το πείραμα και την εμπειρία (…), εκφραστήκαμε ή κάναμε καναν άλλον να εκφραστεί;(…εάν .. μην τα ξαναλέμε..), κάναμε την ηλεκτρονική ψυχανάλυσή μας και άραγε ολοκληρώθηκε; πέτυχε; (…εάν ...κλπ, κλπ..).
Που πηγαίναμε τελικά; πήραμε το σωστό δρόμο; φτάσαμε εκεί που θέλαμε ή που τελικά φτάσαμε; βρήκαμε καναν άλλον άνθρωπο στο δρόμο; …..

Άλλη πάλι στιγμή σκέφτηκα (το’χω το ρημαδιάρικο το ελλάτωμα να Νομίζω ,ώρες ώρες, ότι σκέπτομαι), να κλείσω τούτο δω, θεωρόντας το 'καμμένο', και να φτιάξω ένα άλλο, καινούργιο. Και να τα πάρω τα πράγματα απο την αρχή. Και αλλιώς.
Αλλά, και να έφτιαχνα καινούργιο, το ίδιο θα ήτανε. Αργά η γρήγορα στα ίδια θα κατέληγα. Στα όσα λέω ,και Δεν λέω, σήμερα.

Και αποφάσισα να το κρατήσω.
Αποφάσισα ότι είναι κρίμα να χαθεί μια τόσο ενδιαφέρουσα διαδρομή, με τόσα πολλά ζιγκ ζαγκ σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Και αποφάσισα ότι δεν μου αρέσουν οι ασυνέχειες. Και έχει ενδιαφέρον να βλέπει κανείς απο που και πως ξεκίνησε και που (το) πάει.
Παρατήρησα μάλιστα ότι αυτά που Δεν λέω, είναι τα σημαντικότερα. Και θα ‘χει γούστο να ειπωθούν.
Γιατί, άμα και αφού την κάναμε την ψυχανάλυσή μας, τώρα είναι που αξίζει να πάμε παρακάτω.
Παρέα.

(στο www.skyfm.com βρήκα ενδιαφέροντες ραδιοφωνικούς σταθμούς, ότι πρέπει να πρωινή παρέα)

άλλα λόγια (για) ν'αγαπιόμαστε.

Να φταίει άραγε ο Αύγουστος, που δεν εχω καμιά όρεξη να γράψω, που ανοίγω το word και νοιώθω εξαντλημένη; Που βαριέμαι, και αδυνατώ τελικά, να γράψω το οτιδήποτε; Που φτάνω να αναρωτιέμαι "και τι έγινε που τα γράψ(φ)αμε"; (κι αν το κάνεις για δουλειά και πληρώνεσαι, δεν σε νοιάζει τι ρόλο παίζουνε τα γραφτά σου, φτάνει που πληρώνεσαι, αλλά αν όχι, τότε γιατί;)
Να φταίει άραγε ο Αύγουστος που μετά τα υποχρεωτικά της δουλειάς θέλω να ξαπλουριάζω στην αυλή μου ή στις παραλίες και να χαζεύω τους σκύλους μου να παίζουνε; Που μου έρχεται να βάλω τα κλάματα όταν μένω πάνω από δυό ώρες σε κλειστό χώρο; Που δεν εχω όρεξη να μιλάω, ούτε να διαβάζω την παπαριά του καθενός (οι μισοί γράφουνε και οι υπόλοιποι αμφισβητούν τα όσα γράφουν οι πρώτοι μισοί). Που ξεφυλλίζω καμιά φορά τον Τύπο, και δεν βρίσκω τίποτε ευφάνταστο ή ενδιαφέρον, παρά μόνο μια μίζερη επανάληψη, σε πρόσωπα, γεγονότα και συμφέροντα; (άντε πάλι φέτος να φωνάζουνε αυτοί οι αλλόκοτοι τύποι τα διάφορα τρελά μέτρα προστασίας ,λέει, των ευπαθών ομάδων από τον καύσωνα…) κι εγω ρε φίλε ευπαθής είμαι αλλά δεν με πειράζει ο καύσωνας.

Να φταίει άραγε ο Αύγουστος που κοντεύω να αμφισβητήσω τα πάντα, και να καταλήξω στο ότι 'όσο αξίζει η παρέα'…
Να φταίει άραγε ο Αύγουστος που μόνο τα τραγούδια κατορθώνουν να τσιγκλήσουν το ενδιαφέρον μου; και οι φίλοι που τολμώ να ξαναβρώ (και ήταν τόσο κοντά μου οι άτιμοι, κοίτα να δεις… να τους εχω δίπλα μου, στάντ μπάι για να τους ξαναμαζέψω κι εγω να γυρεύω και να νταραβερίζομαι με άγνωστα ηλεκτρονικά προσωπεία..)
Να φταίει ο Αύγουστος που το μυαλό μου είναι στα εισιτήρια (για αεροπλάνα, βαπόρια, σινεμά, συναυλίες ή ότι κάτσει..);
Να φταίει ο Αύγουστος που στις προτεραιότητές μου είναι το χρώμα της επιδερμίδας μου, οι κοιλιακοί μου και το σεξ; Και που αδυνατώ να κάνω κάτι δεύτερη φορά;

Θέλω να πιστεύω ότι φταίει ο Αύγουστος…

τελείωσε ο πόλεμος (μου)

Όλα πρέπει να γίνονται όσο γίνεται πιο απλά, αλλά όχι απλούστερα.
Albert Einstein.