εσύ.. και οι γρίλοι

(πρόλογος ετεροχρονισμένος) Ωραία, αφού εκφράσαμε «άποψη» και θέση» για ότι τρέχει, πετάει και κολυμπάει στον κόσμο, πάμε να δούμε και τι κάνουμε.

εσυ,
Δεν αισθάνομαι και πολύ αδέσποτη πια. Και θα σου φανεί παράξενο αλλά δεν θέλω να είμαι αδέσποτη. Ποτέ δεν ήθελα. Μην κοιτάς που οι άτιμες οι καταστάσεις....
Ποτέ δεν ήθελα. Δεσποζόμενη ήθελα να είμαι. Φιλελεύθερη φυσικά, και εντελώς κόντρα και αντί, αλλά οχι αδέσποτη. Και οδηγήθηκα στην αδεσποσύνη, δεν τη γύρεψα.
και οι γρίλοι,
Και τελικά, με συμπαθάγατε και δεν το’ξερα. Δεν μου το είχατε πεί ποτέ. Δεν σας είχα ρωτήσει κι’εγω. Άκου δε ρωτάνε τέτοια πράγματα! Εγώ ότι έχω ανάγκη το ρωτάω. Α, μπα, φυσικά και δεν θέλω πολλούς. Μόνον εσάς ήθελα. Πάντα.

It’s now I know I’m not staying, I’m Living here. And it took me (so, on) long, to know.
Δεν έχω φωτογραφία να βάλω.

Και με το λιβάνι και με το διάολο.

Είπαμε, σήμερα μέρα και καιρός που είναι που είναι μην γράφουμε τα ίδια πράγματα αλλιώς. Κι’όχι τίποτε άλλο, βγαίνουμε κι’από τον κόπο…

Mεσανατολικές απορίες www.blueswiththehealer.blogspot.com
" Δεν διαφωνώ ότι αυτό που γίνεται στο Λίβανο είναι ανθρωπιστική καταστροφή. Αλλά αναρωτιέμαι μήπως μαζί με τους άμαχους στα ερείπια θάβεται και κάμποση αλήθεια; Τι εννοώ:
- Ως Έλληνες θέλουμε το Ισραήλ να έχει κράτος; Ή συμμεριζόμαστε την άποψη του Αμαντινετζάντ, Προέδρου του Ιράν, ότι πρέπει να σβήσει από το χάρτη;
- Αν δεχόμαστε ότι το Ισραήλ πρέπει να έχει κράτος αλλά πρέπει να ζει ειρηνικά με τους γείτονές του τότε τι λέμε για τον Πόλεμο των 6 ημερών το 1967; Μήπως τότε μαζεύτηκαν τα γειτονικά αραβικά κράτη να πετάξουν τους αλλόθρησκους στην θάλασσα και το Ισραήλ απάντησε χτυπόντας τους ταυτόχρονα σε 4 μέτωπα καταλαμβάνοντας το Νότιο Λίβανο, το Υψίπεδα του Γκολάν και την Χερσόνησο του Σινά. Τότε, αναφέρομαι στο 1967 [με νωπό ακόμα το ολοκαύτωμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου] έπρεπε το Ισραήλ να κάτσει να το διαλύσουν εν τη γενέσει του;
- Εμείς [ως Δυτικός κόσμος] δεν είμαστε αυτοί που υπερεξοπλίσαμε το Ισραήλ ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει μόνο του τις απειλές από γύρω μετά τα τότε γεγονότα; Τώρα γιατί σοκαριζόμαστε για την γενοκτονία;
Και μην βγει κανένας να πει, εμείς; Η Αμερική τα φταίει όλα! Ποιος αναβάθμισε τα Φάντομ της Πολεμικής μας Αεροπορίας; Έχει δώσει και η Ελλάδα τον οβολόν της για να φτιαχτούν βόμβες που πέφτουν στα κεφάλια των αμάχων του Λιβάνου και της Παλαιστίνης.
- Η Ελλάδα τι ρόλο παίζει εκεί κάτω; Που ανήκει η Κνεσέτ [η βουλή των Ισραηλινών] η πρωθυπουργική κατοικία, η μισή Ιερουσαλήμ και εν γένει όλα τα φιλέτα γης του Ισραήλ και της Παλαιστίνης; Μήπως στο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων; Τους ξεχάσαμε τους Βαβύληδες και τον πανικό ΥΠΕΞ για να μαζέψει τ' ασυμάζευτα με τον Ειρηναίο;
- Το Πατριαρχείο [και κατ' επέκταση η Ελλάδα] από την πλευρά τους και αφού όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν δεχτεί ότι πρέπει να είναι Ελληνικό [συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ και Ρωσσίας] τι έχει κάνει ως προς την διαχείρηση της γης για να εκτονώσει το μίσος ανάμεσα στις δύο πλευρές; Μήπως με τις παπαριές τους έχουν πυροδοτήσει κάμποσες ρουκέτες και βόμβες και από τις δυο πλευρές;
- Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανένας που βρίσκουν τα λεφτά οι Χεσμπολάχ και η Χαμάς ώστε ν' αγοράζουν όπλα και πυραύλους; Μήπως απ' το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και όπλων; Ξεχάσαμε τους χάρτες με τις διαδρομές των ναρκωτικών απʽ το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν προς την Ευρώπη; Το δεχόμαστε αυτό;
- Γιατί κανένας δεν μιλάει για τον Εμφύλιο μεταξύ Παλαιστινιακής αρχής και Χαμάς πριν την έναρξη αυτού του πολέμου; Γιατί άρχισε ο εμφύλιος; Μήπως γιατί η Χαμάς αν και κυβερνών κόμμα δεν θέλει να σταματήσει τον πόλεμο με το Ισραήλ και πήγε να εξαφανίσει την Παλαιστινιακή αρχή με τα όπλα επειδή της στέκεται εμπόδιο;
- Γιατί κανένας δεν μιλάει για την κατάχρηση των χρημάτων της Ε.Ε. από την Παλαιστινιακή αρχή; Μιλάμε για λεφτά δικά μας που ήταν για τον λαό της Παλαιστίνης.
- Γιατί η Χεσμπολάχ και η Χαμάς δεν θέλουν ν' αφολιστούν; Να παραδόσουν τα όπλα και να ξεκινήσουν οι συνομιλίες για την ειρήνη και κυρίως για τα σύνορα; Γιατί κινδυνεύουν απʼ το Ισραήλ ή γιατί με την δύναμη των όπλων ελέγχουν ουσιαστικά την εξουσία στις χώρες τους και αν τα παραδόσουν χάνουν για πάντα το όνειρο της κυριαρχίας του Ισλάμ;
- Δεν έκανε σε κανέναν εντύπωση γιατί το Γαλλικό Δημόσιο, δηλαδή η Γαλλία, ένας απ' τους μεγαλύτερους εμπόρους όπλων στον κόσμο, με τις πυρηνικές δοκιμές στις ατόλες πρόσφατα, τις stealth φρεγάτες με τους excoset, τα Raphael 4ης γενιάς, δεν πήγε να πάρει τους πρόσφυγές της και νοίκιασε τον σκυλοπνίχτη απ' την Ελλάδα;
Μήπως γιατί όταν λέει ο Σιράκ «οι εταίροι μας», εννοεί τα όπλα που πουλάει στην περιοχή και εξοπλίζουν την Χαμάς και την Χεσμπολάχ και δεν ήθελε να ρισκάρει ένα επεισόδιο με τους Εβραίους που μπορεί να έβαζε σε κίνδυνο την ζωή Γάλλων υπήκοων;
- Γιατί κατά βάθος προσευχόμαστε [ως Έλληνες] ν' αποκτήσει πυρηνικά όπλα το Ιράν και νʼ αλλάξει το status στην περιοχή υπέρ των Ισλαμιστών; Μας αρέσει δηλαδή ένα καθεστώς όπου εκτελούνται γυναίκες δια λιθοβολισμού επειδή σκότωσαν τον βιαστή τους; Σ' ένα κράτος που επικρατεί το σκοτάδι της σαρίας να τους δώσουμε και όπλα να εδραιώσουν την εξουσία τους;
Έχει κάποιος απαντήσεις σ' όλα αυτά; Ή σε κάποια από αυτά;
Λέω κάτι που κάποιος που διαβάζει έστω και μια Κυριακάτικη εφημερίδα, δεν το έχει διαβάσει ποτέ; "

Και, σας είπα πως, «δεν μπορώ να αφήσω την απογοήτευση και μερικούς απογοητευτικούς εντελώς τύπους, να καθορίσουν τον τρόπο ή τους τρόπους που θεωρώ οτι κάπου μπορώ να συμβάλω. Και συμφωνώ οτι έχει ματσακοναριστεί χρήμα με ουρά, χρήμα που αντί να πέσει πχ στο Ιράκ, έπεσε σε μπετά π.χ.στο Irakλειο. Όμως (επιμένω να) "προτιμώ δέκα εγκληματίες εκτός φυλακής, παρά έναν αθώο μέσα". Καμία φορά δε, προτιμώ να φέρομαι με αφέλεια παρά με κυνισμό.
Σήμερα λέω πως είμαστε και με το λιβάνι και με το διάολο. Οι πολίτες αυτής της χώρας αγοράζουν ,αν το θέλετε, ανθρωπιά ή τυχαίνει ορισμένοι να εξαγοράζουν τις τύψεις τους, συμμετέχοντας σε διαδηλώσεις και αποστέλλοντας χρήματα και υλικό. Την ώρα που η χώρα ξεπληρώνει και θα ξεπληρώνει για πολλά ακόμη χρόνια (φυσικά και στο Ισραήλ) την Ολυμπιακή της ασφάλεια. Μας τα ακουμπάτε; είστε ασφαλείς. Ευτυχώς δηλαδή που αυτά τα πράγματα λέγονται και δημόσια και δεν τίθεται θέμα «μυστικών».
Όμως, η μοίρα των πολιτών (οι αποφάσεις, τα συμφέροντα, οι επιταγές του καθενός κλπ) είναι εκ διαμέτρου αντίθετα με τη μοίρα των χωρών τους. Ο καθένας οφείλει να λέει τα δικά του. Οι χώρες κατά την ισχύ και τα συμφέροντά τους, και οι πολίτες κατά το τι ικανοποιεί ,αν θέλετε, τον ανθρωπισμό τους.
Οι πολίτες με το λιβάνι η πολιτική με το διάολο.
Και φυσικά δεν διαφωνώ μαζί σας.

Leave your myth

Παραδομένοι στην παράδοση

Ο Φοίβος λέει πως,
Αμφιβάλλω αν στην ιστορία της ανθρωπότητας, υπήρξε ποτέ λαός που να ξεκίνησε από τόσο ψηλά για να καταλήξει στον πάτο! Αδιαμφισβήτητο ταλέντο του σημερινού κάτοικου της Ελλάδας είναι να κάνει πάντα τις λάθος επιλογές. Απεχθάνεται τη γνώση, αγνοεί ότι υπάρχει το αύριο, για όλα του φταίνε μόνο οι άλλοι και τρελαίνεται να έχει αφεντικά στο κεφάλι!
Κι εγώ που αγαπάω τον τόπο μου! Αναρωτιέμαι γιατί.
http://ellada.phivos.net/katant/index.html

Δεν έχει σημασία πόσο μικρό ή μεγάλο είναι το έργο σου. Αμα είσαι από την εδώ πλευρά στη ζωή κι όχι από την από κει, άμα κάτι τόσο δα έχεις να δώσεις, και δεν είσαι εδώ μόνο για ν'αρπάξεις όσα μπορέσεις, δεν είναι για σένα εδώ, φύγε!
Φύγε μακριά της κι'άστην στο βουρκάδι να στολίζεται τη λάσπη της! Μες τα χαλατά να καμαρώνει για το χάλι της. Την κατάντια της να λέει περηφάνια. Με δανεικά να τη βολεύει στον καιρό. Λάμια να τρώει τα παιδιά σου.
Φύγε! Και μην κάνεις ποτέ το λάθος να πιστέψεις ότι κάτι μπορεί να γίνει . Οτι μπορείς κάτι να προσφέρεις. Οτι και δυο ανθρώπους ν'αλλάξεις είναι κέρδος. Τρίχες! Στο βρόντο πάνε όλα. Είναι η Μαύρη Τρύπα. Φύγε!
Φύγε, όπου αλλού σε βγάλει ο δρόμος σου. Χειρότερα δε θάναι. Κι αν πάλι δεν είναι καλά, δεν είναι το σπίτι σου. Δε θα είναι οι χωριανοί σου που σού φταίνε, αλλά οι ξένοι.
Κι όπου κι αν πας, μην μετανοιώσεις. Θα βρεις να κάνεις προκοπή. Η ιστορία "μας", η σκέψη "μας", η φιλοσοφία "μας". Ολα αυτά τα βαρύγδουπα που σού κοπανάνε και πουθενά δεν κακοποιούνται τόσο όσο εκεί! Αυτά ανήκουν πια σ΄όλη την ανθρωπότητα. Τα βρίσκεις όπου πας κι όπου μιλήσεις. Και συχνά και πιο πιστά, πιο κατανοημένα από τον "βάρβαρο".
Κι εσύ απέναντί του, θα έχεις το κάτι τις το πιο πολύ. Θάχεις στο νου σου το πρωτότυπο! Μ'αυτή τη γλώσσα που κουβαλάς! Αυτό το μόνο και μοναδικό που πήρες από 'κει κάτω. Μόνο άξιο λόγο νάχεις ζήσει εκεί. Να το δώσεις και στα παιδιά σου, πολύτιμη και χρήσιμη κληρονομιά! Μόνο δική μας.
Αλλά φύγε. Δεν τής αξίζει να τής δίνεσαι!
http://ellada.phivos.net/katant/kardara/index.html

Κι’έγω, λέω πως τον καταλαβαίνω, δεν τον δικαιολογώ, αλλά τον καταλαβαίνω. Κι’ώρες ώρες τον βρίσκω υπερβολικό. Άλλες πάλι υπέρ-βολικό. Σημασία έχει που τον καταλαβαίνω. Επίσης, τον παραδέχομαι, που μέσα σε πέντε αράδες καταφέρνει να εντοπίσει και να περιγράψει με μεγάλη συναισθηματική ακρίβεια την αίσθηση μιας ολόκληρης ζωής, δικής του και πολλών άλλων που θα τους έπαιρνε χρόνια ολόκληρα, να εντοπίσουν τι τους/μας φταίει.
Κι’ετσι, δεν υπάρχει και μεγάλο περιθώριο να κάνει κανείς σχόλια. Άλλωστε καμιά φορά δεν έχεις πια τι να λες, και θες μόνον να πεις ένα γεια, ένα γεια χαρά και καλή δύναμη.
Και ξέρετε, δεν υπάρχει τίποτε κρυφό, παράξενο ή δυσνόητο. Οι έλληνες φεύγουν και πάνε έξω για να σπουδάσουν, (και στις περισσότερες και πλέον έξυπνες περιπτώσεις, μένουν για να μπορέσουν να εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν), φεύγουν για να προοδεύσουν στο πεδίο που επέλεξε ο καθένας, ενώ, οι ξένοι έρχονται (περιστασιακά ή μόνιμα) για να δουν, βρουν και ζήσουν έναν «παραδοσιακό» τρόπο ζωής. Την παράδοση και την παρα – δοση. Απλά τα πράγματα. Απλά τα θέλω κι’οι προθέσεις του καθενός.
Και το γούστο είναι ότι θα κατηγορηθούμε για ανθελληνισμό!... Εδώ είναι το γούστο…κι’ η θλίψη μας/του.

HelLas-Vegas

Κι’επειδή βαριέμαι να γράφω Και για το μπλόγκ, εποχή που είναι, είπα να βγάλω κάτι έτοιμο. Αφήστε δε που γλιτώνω από μεγάλο κόπο.
Τα γράφετε που τα γράφετε, γιατί να μπω στη διαδικασία με πολύ χειρότερο μάλιστα αποτέλεσμα;; μας έφαγε πια που ο καθένας για να αποδείξει κάτι στους φίλους και τον εαυτό του, θέλει και γράφει τα δικά του, μας έφαγε η πολυδιάσπαση και πολυαποψία. Ενώ αν βρίσκαμε κάτι καλό, κάτι που να εγκρίνουμε και το κάναμε σημαία, θα ήταν αποτελεσματικότερο. Είναι όμως που ο καθένας θέλει και γράφει τα δικά του, μανιφέστα. Διαίρει και βασίλευε και στη γραφή.
Για σήμερα βρήκα αυτό, από χθες.



Ο έντιμος μέσος πολίτης σε συνθήκες καπιταλισμού...
Του Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/dt=29.07.2006,id=76793788
Φαίνεται ότι, όσο περνάει ο καιρός, ο έντιμος μέσος πολίτης δεν υπάρχει για τον εαυτό του, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο τον σκέφτονται οι «άλλοι». Αυτό το είδος ύπαρξης, αυτός ο εαυτός του γίνεται αποδεκτός. Κάθε στιγμή η ύπαρξή μας γεννιέται με τον τρόπο που τη στοχάζεται μια νεόκοπη ελίτ, η οποία μας κατανοεί ως έξεις, ως χρήσεις, ως πράξεις. Π.χ. ενθυμείστε την προτροπή για αποταμίευση; Υπήρχαν σχετικά σποτάκια για την προώθησή της και, μάλιστα, γιορταζόταν η παγκόσμια ημέρα της (31 Οκτωβρίου). Σ' εκείνη τη ρομαντική εποχή, σκεφτόταν κάθε οικογενειάρχης: «Ξοδεύω ορισμένα χρήματα και αποταμιεύω τα υπόλοιπα για μια δύσκολη στιγμή». Αυτή η «έξις» τής σιγουριάς για την οικογένεια έγινε μέσον πλουτισμού της «ελίτ». Σήμερα, που η αντίστοιχη προτροπή είναι «ξοδέψτε», οι τόκοι καταθέσεων, ακόμα και προθεσμιακών, δεν υπερβαίνουν το 2% και, ως γνωστόν, φορολογούνται από το Δημόσιο με 10%. Το εναπομένον 1,8% είναι πολύ χαμηλότερο από τον πληθωρισμό του 3,2% έως 3,5% ή του επιτοκίου των πιστωτικών καρτών, όπως το όρισε τουλάχιστον ο Αρειος Πάγος, στο επίπεδο του 8,5%. Αυτό βέβαια είναι το ονομαστικό επιτόκιο, διότι το πραγματικό είναι έως και διπλάσιο. Εξ ου και οι τράπεζες... «αποταμίευσαν» το 2005 «πάνω από 1,5 δισ. ευρώ σε κάθε είδους προμήθειες», που κατέβαλαν οι συναλλασσόμενοι.
Η σύγχρονη αντίληψη περί πρόνοιας για τους πολίτες επιτάσσει αυτοί να έχουν ευρεία γνώση της χρηματαγοράς, της κίνησης των επιτοκίων, των τιμών των μετοχών και άλλα ανέφικτα για τον μέσο άνθρωπο. Και ενώ όλοι μιλούν για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ουδείς ουδέποτε μίλησε για τις τράπεζες και τα ανεξέλεγκτα τότε μετοχοδάνειά τους. Από την άλλη, τον Ιούλιο του 2003 ο διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, με πράξη του, απελευθερώνει τα «όρια χορήγησης καταναλωτικών δανείων», χωρίς να έχει καθοριστεί κάποιο αξιόπιστο σύστημα ενημέρωσης των τραπεζών για τους πελάτες τους (μετέπειτα «Τειρεσίας»). Και, ασφαλώς, αυτό το χαλαρό σύστημα αξιοποιήθηκε στο έπακρο από τις τράπεζες, με σκοπό τη μεγιστοποίηση των κερδών.
Τους πρώτους μήνες του 2007 θα εκδικασθεί η πρώτη φουρνιά αγωγών για τα κυμαινόμενα επιτόκια. Το κυμαινόμενο επιτόκιο, όπως αναφέρεται στον Τύπο, δεν ήταν συνδεδεμένο με κάποιο αναγνωρίσιμο επιτόκιο, όπως αυτό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μέχρι και το 2002, αλλά οριζόταν σύμφωνα με τις αποφάσεις των διοικήσεων των τραπεζών. Ασχέτως εάν αυτό αναγράφεται στο συμβόλαιο ή εάν έχει ευθύνες ο διοικητής της Τραπέζης Ελλάδος, είναι αυταπόδεικτο ότι, για το κράτος και με την ανοχή αυτού, ο πολίτης καλής πίστεως -συχνά και ενημερωμένος- που δεν είναι υποψιασμένος ότι σε κάθε βήμα του καραδοκεί ο κίνδυνος να τον εκμεταλλευθούν, να τον ξεγελάσουν ή να τον κλέψουν επίσημοι φορείς (οργανισμοί, τράπεζες κ.λπ.), θεωρείται και είναι ηλίθιος. Α, ναι, ξέχασα! Το κράτος επέβαλε στις τράπεζες πρόστιμα ύψους 611.940 ευρώ για «παρατυπίες». Τις... σακάτεψε! Σαν θέλουν, ας το ξανακάνουν!
Αυτή η τεχνοκρατική «ελίτ» της κουτοαπατεωνιάς, αυτοί οι σαράφηδες της κακιάς ώρας, υπό την αίγλη της ισχύος και του μεγαλείου, επινοούν απίστευτους τρόπους, είτε πρόκειται για τιμές πετρελαίου και ειδών σουπερμάρκετ είτε για δάνεια κ.ά., για να εξαπατούν τον κάθε έντιμο πολίτη, καθιστώντας τον ένα καχύποπτο και ανασφαλές ον, που κατατρέχεται από το σύνδρομο του τσιλιαδόρου απέναντι σε «επίσημους φορείς» και στον συμπολίτη του. Μα, είμαστε μια ελεύθερη αγορά, θα πείτε, και ο πολίτης οφείλει να γνωρίζει και να κατανοεί τα ψιλά γράμματα σε δάνεια, πωλήσεις, αγορές, ώστε αφενός να προστατευθεί και αφετέρου να αντιμετωπίσει το δυσανάλογο γι' αυτόν επίπεδο τεχνογνωσίας που προϋποθέτουν πια οι απλές καθημερινές του συναλλαγές και λοιπές ανάγκες του. Τεχνογνωσία που ασφαλώς παίζουν στα δάχτυλα οι παράγοντες της εξειδικευμένης χρηματοοικονομικής «ελίτ», οι οποίοι ενημερώνουν από κασέτας τους πελάτες τους για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες προς αυτούς, καταγράφουν «για τη δική μας ασφάλεια» τις συνομιλίες μας μαζί τους, στάζουν μέλι και... φιλική οικειότητα, μέχρι «να κλείσουν τη δουλειά», αλλά γίνονται τυπικά υπηρεσιακοί ή και εξαφανίζονται «μόλις την κλείσουν». Αυτά συμβαίνουν σε τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, ΔΕΚΟ κ.α. Κι ο πολίτης; Ο πολίτης πρέπει να ξοδεύει τη βενζίνη που θα κερδίσει, λέει, εάν ψάξει να βρει το φτηνό βενζινάδικο, να ψωνίζει από δω τις ντομάτες και από κει τα μαρούλια για καλύτερες τιμές, να μηνύει τον γιατρό που του ζήτησε φακελάκι, τον ιχθυοπώλη για τον αυξημένο επίπαγο στα κατεψυγμένα, να φροντίζει για την απόδοση του ΦΠΑ προς το κράτος, απαιτώντας απόδειξη, την οποία θα επιδείξει πάραυτα στον «ράμπο» της εφορίας... Ειδάλλως, είναι πολύ πιθανόν να θεωρηθεί ηλίθιος, αν όχι και απατεώνας.

Αλλά, όχι... Το κράτος μάς τιμά και εκχωρεί εξουσίες ελέγχου. Μας μεταφέρει την ευθύνη ελέγχου για τα μολυσμένα με φάρμακα λαχανικά, για τις διοξίνες στα πουλερικά, για τους όρους συμβολαίων, για το αποθεματικό των ασφαλιστικών εταιρειών, για τα κολέγια-μαϊμού, για τα νοθευμένα καύσιμα, για το σπίτι μας που μπορεί να κτίστηκε, εν αγνοία μας, σε καταπατημένο οικόπεδο του Δημοσίου πριν από 40 χρόνια... Γρήγορα έξω! Δεν είμαστε εμείς πια, αλλά το σχιζοφρενές είδωλό μας! Ας ανακράξωμεν όλοι, ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!, όπως η συμπαθής Ζούμπι, του «Παρά πέντε». Λοιπόν, αγαπητοί συμπολίτες, όλα αυτά μπορούμε να τα αποφύγουμε. Μπορούμε να ανακουφιστούμε από αυτήν την τεράστια συναισθηματική πίεση, εάν συμπεριφερθούμε ως απατεώνες. Γνωρίζοντας ότι είναι αβάσταχτος αυτός ο κυκεώνας, ας ακολουθήσουμε κι εμείς το νόημα των ψιλών γραμμάτων, ας θεωρήσουμε φυσικό το να πληρώνουμε φακελάκι στον γιατρό, φυσικό το να μας εκμεταλλεύονται ο ασφαλιστής, ο ιδιοκτήτης του συνεργείου, ο καθηγητής των ιδιαίτερων του παιδιού μας και ας υπολογίσουμε το κόστος αυτό στην προσωπική μας εργασία. Τότε οφείλουμε να επιχειρήσουμε να βγάλουμε όσα οι άλλοι θα μας πάρουν, ούτως ή άλλως. Αυτή είναι η ελεύθερη αγορά ή, μάλλον, η ελευθέρια αγορά. Τώρα, για το ποιος θα πάει αύριο να υπερασπιστεί αυτήν την πατρίδα, μη στενοχωριέστε. Η αύξηση των οπλιτών θητείας ή ένας μισθοφορικός στρατός προσφέρουν μια εξασφαλισμένη επαγγελματική προοπτική. Ποιος θα σας γλιτώσει από τους φύλακες; Ε, δεν βαριέστε, αιώνια δεν έζησε κανένας φύλακας. Η βασιλεία απέθανε, αλλά έμειναν οι βαρονίες - μην πτοείστε. Κάθε ένας τη συνέχεια του επαγγέλματός του αναζητά. Οικογενειοκράτες πάντα θα υπάρχουν. Εξάλλου, ένας αφελής μεσοαστός, όπως εμείς, μόνο στα καφενεία μπορεί να ζήσει το όνειρο του κυβερνήτη, του πατέρα τού λαού, αν και, πλέον, η παράδοση αυτή δεν τραβάει πολλούς. Αντίθετα, ο νονός της νύχτας, της μέρας ή του λυκόφωτος είναι μια πιο «ευγενής» επιδίωξη, και πιο προσοδοφόρα.
Η τιμιότητα εμπεριέχει στον χιμαιρικό ορίζοντά της το ιδανικό μιας πολιτείας φίλης και οικείας στον άνθρωπο. Οπως όμως διαπιστώνει κανείς, η επικράτειά της μπορεί να περιλαμβάνει τον εαυτό μας και καμιά δεκαριά οικείους ακόμη. Ο κλονισμός του νοήματος του ανθρώπου επήλθε όταν η συν-δυνατότητα με τον διπλανό άνθρωπο καταστράφηκε από τη δυνατότητα των συστημάτων να εκμεταλλεύονται την καλοσύνη και την ευαισθησία, πείθοντάς μας ότι η ευτυχία και το κοινώς συμφέρον βρίσκονται σε κάθε είδους απατηλές ονειρώξεις με τις οποίες βομβαρδίζονται οι πολίτες. Η τιμιότητα λαμβάνει χώρα όταν αποφασίσουμε να πεθάνουμε σαν άνθρωποι, προτάσσοντας την πνευματική μας υπόσταση έναντι της υλικής.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/07/2006

Δρόμοι δημόσιοι

Οι δήμαρχοι φτιάχνουν δρομάκια.
Οι απέναντί τους, τους κατηγορούν γι’αυτό. (ότι φτιάχνουν «δρομάκια» κι’όχι «μεγάλους δρόμους»)
Και οι δυό όμως γνωρίζουν ότι χωρίς δρομάκια, καρέκλα δε βλέπουνε.
Ο καθένας σε αυτόν τον κόσμο κοιτά (να ανοίξει) τον δικό του δρόμο.

Δρόμοι μοναχικοί

Πες μου τι τελικά συμβαίνει και αδυνατούμε, δεν μπορούμε, δεν καταφέρνουμε, ή δεν παίρνουμε την απόφαση να δουλέψουμε με τους/για τους φίλους μας.
Και μας/σας/τους βλέπω όλους να δουλεύουν για ανώνυμες και απρόσωπες εταιρίες ή και για/σε μαγαζιά με πρόσωπο, με όνομα και επώνυμο, αλλά χωρίς ψυχή. Πόσο μάλλον «μαγαζιά» με κατανόηση, που να (σου) εμπνέουν εμπιστοσύνη, ασφάλεια, και δημιουργικότητα.
Πες μου γιατί όλοι δουλεύουν και δουλεύουμε σε επιχειρήσεις, μαγαζιά, φορείς, δημόσια ή ιδιωτικά, με την «ηγεσία» και τους συνεργάτες των οποίων δεν θα κάναμε ποτέ παρέα ούτε για ένα ποτήρι κρασί στα όρθια.
Πες μου, αν έχεις λίγο χρόνο να σταματήσεις και να δείς. Γιατί εγώ κοιτώ ,καμια φορά, και βλέπω ανθρώπους να δουλεύουν σε μαγαζιά και παραμάγαζα, αποστασιοποιημένοι εντελώς απο τους στόχους και σκοπούς του «καταστήματος», και με πολύ μεγάλη προσοχή και επιφυλακτικότητα να ασχολούνται ακριβέστατα με το αντικείμενό τους, χωρίς να κοιτάζουν ούτε ρούπι παραπέρα, απο φόβο μη και μπλέξουν σε αρπακολισμούς, ρεμούλες ή προχειροδουλειές, που καθόλου δεν συμπαθάνε. Βλέπω ανθρώπους να διστάζουν να ομολογήσουν την εργασία τους, ή να μιλούν γι’αυτήν και για το περιβάλλον τους, με φόβο, πλήν όμως απαξιωτικά. Ή πάλι βλέπω ανθρώπους να μην μιλούν καθόλου. Σπανίως πάντως βλέπω ανθρώπους να μιλούν για την δουλειά, το περιβάλλον και τους συνεργάτες τους, με κέφι και ενθουσιασμό. Πές μου γιατί. Γιατί μοιάζει ώρες ώρες σαν κανείς να μην θέλει να κάνει αυτό που κάνει. Πές μου γιατί ,αστεία αστεία οι περισσότεροι, οδηγούνται στην ατομική έκφραση και δημιουργία, σε επαγγελματικό επίπεδο.

Βλέπω ανθρώπους να δουλεύουν σε συγκροτήματα του «Τύπου», σε αγροτικούς συνεταιρισμούς, σε «Μέσα ενημέρωσης», σε μέσα μαζικής μεταφοράς, σε εμπορικά καταστήματα, σε εργοστάσια κατασκευής κατεψυγμένων, ή υψηλής τεχνολογίας, σε υπουργεία και δέκο, σε καφέ, σε αεροπορικές εταιρίες, σε κατασκευαστικές εταιρίες, δίπλα σε μαστόρους, σε δημόσιες υπηρεσίες, σε νοσοκομεία και σκυλάδικα, σε..σε ..σε.., και να οχι μόνον να μην εκφράζονται (πράγμα που δεν είναι δα και απαραίτητο) αλλά να αποστασιοποιούνται εντελώς απο την όποια επιχείρηση και την πολιτική της.
Και μοιάζει περίεργο.
Ή απόλυτα φυσιολογικό.

Και μη με αρχίσεις στα περί ‘ανυπαρξίας κρατών και παντοκρατορίας των πολυεθνικών’, γιατί δεν έχω να πω (πια) τίποτε, μόνον θα την κάνω με σβέλτα βηματάκια, σιωπηλή και χαμογελαστή.

πόλεμος ο .. (αντι) κανονικός

αντικανονικός Νο 1
Τελικά, μερικοί άνθρωποι, όσο κι'αν έχουν απαξιωθεί σε κάθε επίπεδο, είναι πάντοτε ικανοί για το κακό. Αδυνατόντας να κάνουν οτιδήποτε καλό.

αντικανονικός Νο2
(το παρακάτω κείμενο το έλαβα με μέιλ)
Τις τελευταίες μέρες όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες μιας ακόμη γενοκτονίας, αυτής του λαού του Λιβάνου και στο μυαλό των περισσότερων από εμάς έρχεται και ξανάρχεται η ίδια σκέψη «Μπορούμε να κάνουμε κάτι εμείς οι απλοί άνθρωποι;» Σίγουρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα καθισμένοι στα μπαλκόνια των σπιτιών μας, πίνοντας ουζάκια τα δροσερά βράδια του Ιουλίου. Η αλήθεια είναι πως η καθημερινότητα μας έχει μετατρέψει όλους σε μια μάζα κλώνων κι έτσι όλους μας απασχολούν τα ίδια κορυφές ζητήματα, πως δηλαδή θα πληρώσω το δάνειο του σπιτιού, γιατί δε με παίρνει τηλέφωνο η ξανθιά που γνώρισα χθες, η πεθερά μου δεν με γουστάρει και άλλα όπως πρέπει να παντρευτώ γιατί θα μείνω στο ράφι.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως μπορούμε, παρά τα «σοβαρά» μας προβλήματα να κάνουμε πολλά πράγματα όπως:
Καταρχήν μπορούμε να βγούμε στο δρόμο, σε μια πορεία, σε ποια πορεία; σωστή ερώτηση. Τον τελευταίο καιρό στην Αθήνα γίνονται σχεδόν καθημερινά πορείες από διάφορους φορείς, όπως είναι το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, αλλά τα ΜΜΕ δεν μας ενημερώνουν γιατί είναι πιο σημαντικός ο καβγάς Μπετζετάκου – Βέρας Λάμπρου. Για όσους λοιπόν ενδιαφέρονται την επόμενη Τρίτη 25 Ιουλίου στις 7 μ.μ. θα γίνει συγκέντρωση στο Πολεμικό Μουσείο και θα ακολουθήσει πορεία στις πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Όσοι πάλι ζουν στην επαρχεία όπου δεν υπάρχει κάποια τέτοια σχετική κινητοποίηση μπορούν να αφυπνίσουν την τοπική κοινωνία με άλλους τρόπους. Εδώ και τέσσερις μήνες όλοι εμείς στη Βέροια αναζητούμε και κλαίμε κάθε μέρα για τον μικρό Άλεξ, ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπουμε να χάνονται καθημερινά άλλα παιδιά. Βομβαρδίστε τις τοπικές αρχές και εφημερίδες με γράμματα διαμαρτυρίας ή ακόμη και άρθρα τα οποία θα ζητάτε να δημοσιευτούν. Ακόμη ζητήστε από τους Δήμους σας να κάνουν προσφορές ή να οργανώσουν κάποιες σχετικές εκδηλώσεις.
Τελευταίο και ιδιαίτερα σημαντικό είναι να παράσχουμε ιατροφαρμακευτική βοήθεια σε αυτούς τους ανθρώπους. Η αλήθεια είναι πως, όπως προείπα, δεν υπάρχει σχετική ενημέρωση. Η Ελλάδα έχει ξεκινήσει και στέλνει ιατροφαρμακευτική βοήθεια μέσω των ΜΚΟ. Πιο κάτω παραθέτω ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών, όπου αποτυπώνεται η προσφορά ορισμένων ΜΚΟ. Με αυτές μπορείτε να επικοινωνείτε και να στείλετε ότι μπορείτε. Πιο συγκεκριμένα:
Οι Γιατροί χωρίς σύνορα δέχονται μόνο χρήματα, αν ενδιαφέρεστε να στείλετε χρήματα επικοινωνήστε με το τηλέφωνο 210 5200 500.
Για αποστολή ιατροφαρμακευτικού υλικού μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (όπως φαίνεται στην ανακοίνωση του ΥΠΕΞ παρακάτω έχουν προσφέρει ήδη 2 τόνους φαρμάκων) τηλεφωνήστε στο 210 3317 288 και 210 3317 291. Όσοι ζείτε στην επαρχεία υποθέτω ότι μπορείτε να τους στείλετε δέμα και με το ταχυδρομείο. Τα φάρμακα που χρειάζονται είναι BETADIN, γάζες απλές, παυσίπονα μόνο σε χάπι (εκτός από ασπιρινοειδή διότι αυτά δεν ενδείκνυνται σε αιμορραγικές καταστάσεις) και τέλος ελαστικούς επιδέσμους. Με λιγότερο από 5 € μπορείτε να αγοράσετε ένα τεμάχιο από κάθε είδος. Έστω και ένα χάπι να φτάσει στο Λίβανο θα ισούται με μια ώρα ανακούφιση του πόνου ενός παιδιού. Ευχή μου και πεποίθηση μου είναι πως θα φτάσουν όλα.
Όσοι εργάζεστε σε φαρμακευτικές εταιρίες ή φαρμακεία ζητήστε μια προσφορά σε είδος από τα αφεντικά σας.
Σας ευχαριστώ. Κάντε ότι μπορείτε και κυρίως προωθείστε το μήνυμα σε όσους πιο πολλούς μπορείτε ή μοιράστε το στους συναδέλφους στη δουλειά σας.
Athens 11474 Greece tel: +30 210 6422400

περισσότερες πληροφορίες στο http://www.fromisraeltolebanon.org/

ο πόλεμος των λέξεων

ο πόλεμος μεταξύ όσων τις εννοούν και όσων παίζουν με δαυτες.

o πόλεμος των ηλικιών

Τελικά εχω δίκιο που μιλάω(;) για τον πόλεμο των ηλικιών.

Όσων είναι και αντέχουν να νιώθουν νέοι και ζωντανοί, και όσων έχουν χάσει κάθε νεότητα από μέσα τους. Όσων μπορούν και αντέχουν να κοιτάνε μπροστά, και όσων έχουν μόνο να κοιτάνε πίσω (και από την πλάτη στους, καμιά φορά). Ηλικιακός είναι ,τελικά, ο πόλεμος.

ο πόλεμος των πολιτισμών

Τελικά είχανε δίκιο όσοι μιλάγανε για τον πόλεμο των πολιτισμών.
Τον πόλεμο μεταξύ όσων προσπαθούν να πάνε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα και όσων αρέσκονται να διατηρούν την βολική συντήρησή τους (την δικιά τους και των υπολοίπων), επειδή δεν έχουν την ικανότητα, τη γνώση και τον ενθουσιασμό να επιβιώσουν (σ)το καινούργιο. Όσων καίγονται να πουν και να εφαρμόσουν τις νέες ιδέες (τους) και όσων καίνε κάθε δρόμο διάδοσής τους. Όσων είναι χαρούμενοι και δημιουργικοί και όσων στραβομούτσουνοι και αδρανείς. Όσων είναι ήμεροι και ήρεμοι και όσων είναι αγριεμένοι και νευρωτικοί. Όσων αισθάνονται καλλιτέχνες και δημιουργοί και όσων δεν αισθάνονται τίποτε. Όσων αγαπούν την χαρά, τη δημιουργία και την πρόοδο, και όσων μισούν οτιδήποτε χαρούμενο, δημιουργικό και προοδευτικό. Όσων αγαπούν τους ανθρώπους και όσων τους κανιβαλίζουν.
Τελικά είχανε δίκιο όσοι μιλάγανε για τον πόλεμο των πολιτισμών.

Είναι τέτοιες οι μέρες που θέλει δεν θέλει κανείς, ανοίγει κουβέντες του πολέμου.

αφού τα'ξερες, για δεν τα'λεγες;

Έλειψα, μια σκάρτη βδομάδα από την «βάση» και την καθημερινότητά μου, και η αλήθεια είναι ότι μου λείψατε. Ήθελα να βρεθώ για λίγο κοντά σας, να δω τι λέτε και πως αντιλαμβάνεσθε τα -διεθνή ας πούμε- πράγματα (η κατάσταση είναι πράγματι θλιβερή), ποιοι έχετε μείνει εδώ
-μέσα- καλοκαιριάτικα, πως περνάτε και τι συζητάτε μεταξύ σας. Και να αισθανθώ ότι εχω μια ακόμη παρεούλα. Αλλά δεν τα κατάφερα. Κάθε είδους καλώδιο και οθόνη ήταν πολύ μακριά. Το στερητικό, μου κράτησε καμιά ωρίτσα. Και όταν βρέθηκα κοντά σε καλωδιωμένα καλώδια και σας είδα για λίγο, χαμογέλασα, καθησυχάστηκα βλέποντας πως όλα είναι 'καλά', αλλά αδυνατούσα να γράψω το οτιδήποτε. Ήθελα να είμαι στην παρέα, να σας ακούω, να σας βλέπω, αλλά να κάθομαι σιωπηλή. Κι’ενώ νωρίτερα είχα τόσα να πώ και να μοιραστώ... Γνωρίζοντας μάλιστα ότι θα λείψω, είχα ξεκινήσει να (σας;) γράφω μερικά κειμενάκια ,κάβα, για να κρατήσουμε την ηλεκτρονική μας επαφή, μόνον που όταν τα κοίταξα, τα βρήκα πολύ φτωχά, φτηνά, άκαιρα και δίχως ενδιαφέρον. Και προτίμησα να μείνω σιωπηλή και να σας ακούσω. Για λίγο. Και να επιστρέψω γρήγορα στην Αληθινή ζωή.

Αλήθεια, πόσες φορές ,αλήθεια, σας έχει τύχει να θέλετε να πείτε ένα σωρό πράγματα, λόγια που πιστεύετε βαθιά και με μεγάλη βεβαιότητα, και τελικά όχι μόνον να μην λέτε ούτε λέξη από δαυτα, αλλά ακριβώς τα ανάποδα; Πόσες φορές έχετε θάψει τα πιο (παι)δικά σας λόγια, και πόσες φορές το έχετε μετανιώσει (για την κάθε φορά, ίσως).
Πόσες -χαμένες;- ευκαιρίες σας δόθηκαν να το κάνετε; Πόσες φορές δεν «παίξατε», από φόβο (και κόμπλεξ εγωισμού ίσως;) μη χάσετε;; Πόσες φορές που δεν βοηθήσανε και τα καλύτερα τραγούδια… Λέτε εσείς, γιατί εγώ πια δεν εχω ιδέα…

about the "threat"

Ας το κάνουμε και κείμενο (post), αν και λόγο της δραματικότερης ώρα με την ώρα κατάστασης, σίγουρα αφορά λιγότερο μια προσωπική ιστορία. Σχετικά όμως με την Μαρία (που όπως ανέφερα σε προηγούμενο πόστ, προσπαθεί να περάσει στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, και βρίσκεται στα κρατητήρια του αεροδρομίου του Τελ-Αβίβ), το σημερινό ,τελευταίο, δελτίο τύπου της ISM αναφέρει οτι:


Maria N., a Greek human rights worker was detained while attempting to enter Israel on the morning of July 14th, and has been kept in isolation since that evening. The police have told Maria that she has been placed in isolation as punishment for insulting an officer and refusing to surrender her phone. According to Maria, this "insult" resulting in her isolation was a request to speak with her lawyer. In addition, Maria is being kept without a television, while other prisoners are allowed access. At approximately 19:00, Maria was allowed to charge her phone and can be contacted at 054-214-3752 for media inquiries only.The judge has given the state 48 additional hours to respond to the appeal filed on Maria's behalf.

Όπως ανακοινώθηκε και δημόσια σήμερα, σε ραδιοφωνικό σταθμό, γι'αυτό άλλωστε και το αναφέρουμε, αυριο αναμένεται να μεταβεί στο Τελ-αβίβ προκειμένου να παραστεί στην υπεράσπιση της Μαρίας η Σοφία Σακοράφα. Ελπίζουμε οτι όλα θα πάνε καλά, ακόμη και εαν αναγκαστούν να επιστέψουν μαζί στην Ελλάδα.

Ντρέπομαι που ζω σε μια χώρα,

που δεν υπερασπίζεται (αποτελεσματικά τουλάχιστο) το δικαίωμά μου να κινούμαι και να μετακινούμαι ελεύθερα. Και που με την ανοχή και συνενοχή της υπο(υπερ!)χρεώνει μια τετραμελή οικογένεια να πληρώσει 600 ευρώ για να πάει και να‘ρθει σε νησί του Αιγαίου.

Φέτος, έμαθα ότι πολλοί συντοπίτες μου αποφάσισαν να μην κάνουν τις συνήθεις τους διακοπές στο νησί της καταγωγής τους λόγο των αδικαιολόγητα υψηλών τιμών των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων. Σε ερωτήσεις για το «πότε θα έρθετε φέτος» πολλοί έχουν/έχουμε εισπράξει την απάντηση «ε, οχι και να δώσω 600 ευρώ για πηγαινέλα, προτιμώ να πάω κάπου με το αμάξι». Και προτιμούν να την βγάλουν στα (επίσης παραθαλάσσια) χωριά των γυναικών, συγγενών και φίλων τους (στο τζάμπα) παρά να σκάσουν την εξακοσάρα. Προτιμούν δηλαδή με αυτά τα λεφτά να κάνουν διακοπές παρά να «πάνε» διακοπές.

Χθες το πρωί χάλασε μεσοπέλαγα ,μια ώρα μερά την αναχώρησή του απο κυκλαδίτικο λιμάνι, το «Σαντορίνη εξπρές» (τι θέλουνε και τα λένε εξπρές αφού πάνε σαν χελώνες;) με αποτέλεσμα να επιστρέψει στο λιμάνι και να αποβιβάσει 1200 επιβάτες, οι οποίοι δεν είχαν τρόπο (μέσο δλδ) να φύγουν από το νησί. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αλλοδαποί επισκέπτες που είχαν κλείσει αεροπορικά εισιτήρια για να γυρίσουν στις πατρίδες τους. Το τι έγινε στο λιμάνι δεν περιγράφεται. Και να σας πώ την αλήθεια μου, παραείναι υπομονετικοί και βολικοί οι άνθρωποι, που περίμεναν για αρκετές ώρες μέχρι να φύγουν σε δόσεις με άλλα πλοία, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις ταξίδεψαν υπεράριθμα επιβατών. Αλλά τι να πεις και τι να ελέγξεις εκείνη την ώρα που κοιτάς όπως όπως να εξυπηρετήσεις τον κοσμάκη…
Εκείνη την ώρα μαθαίναμε ότι ο Υπ. Εμπορικής Ναυτιλίας έκανε λέει προσπάθειες να «ενοικιαστούν» πλοία από την Νορβηγία για να εξυπηρετήσουν τις αυξημένες ανάγκες της σεζόν. Ουσιαστικά, έριξε την πρόταση, και πήγε -και καλά- να στριμώξει τους πλοιοκτήτες, γιατί το ΥΕΝ δεν έχει την δυνατότητα να δρομολογεί πλοία. Οι πλοιοκτήτες δε, έκαναν τους Κινέζους (λες και υπήρχε περίπτωση να συμφωνήσουν και δώσουνε λεφτά, αν ήτανε το σκαρφιζόντουσαν κι’από μόνοι τους, δε χρειαζότανε ο κ. υπουργός).

Και τούτη η χώρα υπο κατοχή είναι (των συμφερόντων), αλλά δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι.

Τώρα φταίω ή δεν φταίω, φταίμε ή δεν φταίμε (όλοι οι νησιώτες) να καλέσουμε τον κόσμο σε μποϊκοτάζ; Θα μου πείτε «και τι (νομίζετε ότι) θα καταφέρετε»; Το πολύ πολύ ,και εάν ανταποκριθεί ο κόσμος, να βγάλετε τα μάτια σας. Σωστά. Άλλο να τα βγάζεις μόνος σου, άλλο να στα βγάζουνε οι άλλοι. Άλλο να ρισκάρεις για το αυτονόητο δικαίωμά σου, κι’άλλο να ρισκάρουν οι άλλοι εις βάρος σου (το εάν θα ταξιδέψουν τα βαπόρια τους).

Το δε αισιόδοξο της όλης ιστορίας είναι πως έχω την αίσθηση ότι ο έλληνας ξεπέρασε (επιτέλους!) το κόμπλεξ του να πληρώνει αδιαμαρτύρητα μη τον πούνε -και καλά- μαγκούφη και σπαγκοραμμένο, και αρχίζει να την ψάχνει τη δουλειά. Να συγκρίνει τιμές και υπηρεσίες (είναι και που απέκτησε «εμπειρία στις υπηρεσίες»), να επιλέγει αυτό που τον συμφέρει και τον ικανοποιεί, να απορρίπτει αυτό που θεωρεί από ακριβό έως παράλογα και αδικαιολόγητα πανάκριβο και ..να το λέει, να το εκφράζει κιόλας. Και το θέμα δεν είναι (που είναι) μόνο τα λεφτά, είναι ότι …δεν είναι και ωραίο πράμα να σε περνάνε για ηλίθιο. Αφήστε δε που είναι ωραιότατο πράμα να εκφράζεται κανείς, και να μην κομπλεξάρει, και να λέει αυτό που του αρέσει και δεν του αρέσει.
Είναι και η οικονομική κρίση, (τριάντα χρόνια το ίδιο βιολάκι ακούω, μόνο που τώρα το βλέπω κιόλας) αλλά πολύ περισσότερο πιστεύω πως αρχίζουμε να γινόμαστε συνειδητοί καταναλωτές.
Έχω συναντήσει μπόλικους Γάλλους και Γερμανούς που καλούμενοι να πληρώσουν 4-5 και 6 ευρώ τον καφέ, εκπλήσσονται, διαμαρτύρονται και λένε πως στις κεντρικές πλατείες των πρωτευουσών τους τον πληρώνουν στο μισό και λιγότερο. Αφήστε δε που εκεί στονε σερβίρουνε με το νερό και το κουλουράκι του, και δε στραβομουτσουνιάζουνε έτσι και τους ζητήσεις ένα ποτήρι νερό (καλά, το κουλούρι το βγάζεις κι' απο την τσέπη).
Αυτό ,βέβαια, για το οποίο δεν εκπλήσσονται είναι πως διάολο τα καταφέρνουμε εμείς οι έλληνες να πληρωνόμαστε με τους μισούς ,και τους μισούς των μισών, μισθούς απο εκείνους και να καταναλώνουμε μπόλικους καφέδες των 6 ευρώ. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να προβληματίσει εμάς.
Αλλά, τι κι’αν έχουν υπάρξει δεκάδες δημοσιεύματα και ρεπορτάζ; Είδατε εσείς να αλλάζει, να διορθώνεται τίποτε; Είδατε κανέναν να αισθάνεται θιγμένος; να προσβάλλεται ή να φοβάται; (στο τελευταίο γελάνε). Θα γράψουν και θα πουν οι δημοσιογράφοι, θα τους περάσει, την άλλη βδομάδα θα γράφουνε και θα λένε άλλα.

Ντρέπομαι επίσης (και εξοργίζομαι) που ο Εγγλέζος έρχεται στην Ελλάδα με 50 και 60 ευρώ, κι’ εγώ για να πάω από Κυκλάδες Αθήνα, χρειάζομαι από 100 και πάνω.
Αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη (μαύρη) ώρα.

Κανας μπλόγκερ που να δουλεύει σε τουριστικό γραφείο ή σε κανα καφέ ρε παιδιά;
Θα είχε ενδιαφέρουσες ιστορίες να μας περιγράψει…
Τι διάολο, όλοι καταπιε(α)σμένοι δημοσιογράφοι είναι ‘δω μέσα;

Run to you - μουντό το καλοκαίρι φέτος

Πολύ μουντό βρίσκω το φετινό καλοκαίρι. Πόσο μάλλον εάν το συγκρίνουμε με προηγούμενα. Πολύ μονότονο και χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εθνικό. Γιατί έξω από τα δικά μας, η κατάσταση είναι δραματική.
Για σκεφτείτε τι βλέπαμε και ζούσαμε αντίστοιχες εποχές λίγα χρονάκια πριν. Τι ολυμπιάδα είχαμε και προ-ολυμπιακά, ολυμπιακά και μετα-ολυμπιακά κυνηγητά. Πριν την ολυμπιάδα μας κυνηγάγανε οι Αμερικάνοι και μας απειλούσανε πως αμα δεν τελειώσουμε τα στάδια, αμα δε συλλάβουμε τους μισούς μουσουλμάνους που ζουν στη χώρα και πως αν δεν τους συλλάβουμε με πιστολάκια που θα έχουμε αγοράσει από δαυτους, δε θα στείλουνε τους αθλητές τους να τρέξουνε (καλύτερα, θα τα παίρνανε οι δικοί μας τα μετάλλια). Κατά την διάρκεια της ολυμπιάδας (πάλι οι Αμερικάνοι) κυνηγάγανε τους "πρωταθλητές μας" να κατουρήσουνε, κι’αυτοί από το φόβο τους πέσανε και γκρεμοτσακιστήκανε. Και μπορεί το κατούρημα να το γλιτώσανε, αλλά όχι και την συμμετοχή τους στο πανηγύρι. Μετά την Ολυμπιάδα, κι’από κεκτημένη ταχύτητα κυνηγιόμασταν να δούμε πόσο παραπάνω μας στοίχησε το πανηγυράκι και γιατί δε εισπράξαμε τα φράγκα που υπολογίζαμε.
Άλλο προηγούμενο και εξαιρετικά ενδιαφέρον καλοκαίρι κυνηγάγαμε να πιάσουμε την
-υπόλοιπη- 17Νοέμβρη. Γιατί η μισή πιάστηκε από μόνη της, γιατί ήτανε βράδυ και δεν έβλεπε καλά και γκρεμοτσακίστηκε (τι σύμπτωση) σε ένα πεζοδρόμιο που δεν είχαν προλάβει να επισκευάσουν τα συνεργεία του Δήμου Πειραιά. Ωραίο καλοκαίρι. Ξεσκιστήκαμε στο κυνηγητό. Ο ένας κυνήγαγε τον άλλον. Κι’όταν δεν κυνηγιόμασταν είχαμε ωραία επαναστατικά λόγια να λέμε. Η εποχή θύμιζε σε φρασεολογία και συμπεριφορά την μετεμφυλιακή και την προ-χούντας εποχή στην Ελλάδα. Συνομοσιολογία, Μαρξ, όπλα, γιάφκες, καταδότες, ρουφιάνοι, μάρτυρες, ψευδομάρτυρες, προκηρύξεις, από-κηρύξεις, αστυνομία, Τσε, αντιτρομοκρατική, νοσοκομεία, εντατικές, εξομολογήσεις, παπάδες, «πιάστηκε άλλος ένας», ολονύκτια ρεπορτάζ από το σπίτι, το εξοχικό τους φίλους, τους γείτονες και πέντε γκόμενες που 'χε τελευταία, ο τρομοκράτης… Ωραίο καλοκαίρι, ενδιαφέρον καλοκαίρι. Ζούσαμε ,όπως και να το κάνεις, με (μιαν) την αγωνία .. "δεν θα είναι και κανας γείτονάς μου τρομοκράτης να βγω στην τιβί";… Ωραίο καλοκαίρι είπαμε και τα επαναστατικά μας, φρεσκάραμε και την πρόσφατη ιστορία της πατρίδας.. Είχε όσο να’ναι ενδιαφέρον.
Πέρσυ είχαμε Γιούρο. Για την ακρίβεια κερδίσαμε το Γιούρο (και ακόμη μας καταριόνται όσοι είχαν τζογάρει λεφτάκια. Μα καλά κανένας πια δεν είχε ποντάρει στην Ελλάδα;!). Εκεί να δεις ενθουσιασμός και πανηγυρισμοί. Μας ήρθε και ξαφνικό (σε σχέση με τις φουσκωμένες -για ολυμπιακά μετάλλια- προσδοκίες που είχαμε, και τελικά πήραμε τον πούλο) οπότε το φχαριστηθήκαμε παραπάνω. Τι πανηγύρια, τι ενθουσιασμός, το τι ελληνικό σημαιάκι κουνήθηκε (σε μπλούζες, σουτιέν, κυλόττες και τσόκαρα) δεν περιγράφεται. Ωραίο καλοκαίρι κι’εκείνο….
Και το φετινό μου φαίνεται μουντό και ανιαρό …Ούτε καμένα (πιπέρι στο στόμα και μακριά από μας) δεν έχουμε φέτος … να τρέχουνε με τις μάνικες οι πυροσβέστες και με τα μαρκούτσια τους οι δημοσιογράφοι…να’χουμε να περνάμε κι’εμείς την ώρα μας…
Λησμόνησα να πώ, πως από κοντά σε όλα τα παραπάνω τρέχανε και οι δημοσιογράφοι, πίσω ακριβώς από όλους τους υπόλοιπους που τρέχανε….

Μουντό το καλοκαίρι φέτος, και μέχρι στιγμής ….και το μόνο που φαίνεται να προσφέρετε για κυνήγι είναι οι ψήφοι. Αλλά κι’αυτό το είδος κυνηγιού τείνει να γίνει πολύ μπανάλ, αφήστε δε που αφορά μια μικρή πλέον μερίδα του πληθυσμού.

Γενικά πάντως τείνω να πιστέψω ότι αμα δε μας κυνηγάνε οι Αμερικάνοι δεν προοδεύουμε..
Είδες τον Κεντέρη πόσοι μαύροι τονε κυνηγάγανε για κάνει το ρεκόρ;
(πρωτού αρχίσουνε να τονε κυνηγάνε κάτι άλλοι μαύροι για να κάνει τσίσα)…

Σχετικά με τα κυνηγητά μας , τα’χουμε ξαναπεί..
http://adespoti.blogspot.com/2006_02_01_adespoti_archive.html
post : «Που πάει το καραβάκι καπετάνιο;» Κυριακή, Φεβρουάριος 12, 2006


Δυστυχώς, τώρα κυνηγιούνται άλλοι. Και τα δικά τους κυνηγητά είναι δραματικά.
Στον Λίβανο, οι πολίτες δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί τους κυνηγάνε..

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον και λόγο των ημερών, έχει η «συνάδελφος» στο :
http://www.fromgaza.blogspot.com

Δημιουργούν τους αυριανούς δολοφόνους (τους), δυστυχώς

Το έκανα σχόλιο, ας γίνει και κειμενάκι.

Πέραν του περιστατικού, αναρωτιέμαι καμία φορά εάν μιλώντας για κατοχή και κατεχόμενα καταλαβαίνουμε τι λέμε, τις έννοιες δηλαδή και την πρακτική μετάφραση των λέξεων. Διότι υπάρχει η εντύπωση οτι "πολεμάνε" δυό χώρες. Λάθος. Η Παλαιστίνη δεν είναι χώρα. Είναι χώρα υπό κατοχή. Που σημαίνει οτι όλα ελέγχονται. Οτι μπαίνει βγαίνει και κυκλοφορεί. Οι άνθρωποι για να πάμε απο το σπίτι στην δουλειά τους και να διανύσουν απόσταση χιλίων μέτρων περνάνε απο δέκα τσεκ πόιντς, μέσα στην ίδια τους τη "χώρα". Και το διευκρινίζω διότι υπάρχει η εντύπωση οτι έχουμε να κάνουμε με δύο κράτη. Ή έστω με ένα Κράτος και μία Αρχή. Μακριά και πέρα απο το πολιτικό κομμάτι, η ψυχολογική βία που ασκείται καθημερινά σε αυτούς τους ανθρώπους είναι τεράστια.

Όλοι μιλούν για την κρίση και κανένας δεν έχει σκεφτεί ή τολμήσει να πει οτι τούτη την ώρα δημιουργούνται οι αυριανοί δολοφόνοι. Αυτοί που αύριο θα ζητήσουν με κάθε τρόπο εκδίκηση. Δυστυχώς.

Κατα τ'άλλα σε Πολιτείες και Ενώσεις το πετρέλαιο ανεβαίνει, οι δείκτες του ανεβοκατεβαίνουν, το Ισραήλ εξάγει την "κουλτούρα και τον πολιτισμό" του σε γειτονικές χώρες, οι κάτοικοι του Λιβάνου αναρωτιούνται γιατί άραγε τους επιτίθενται και πόσο θα κρατήσει αυτό, ενώ στην Ελλάδα τα μαρουλάκια διπλασίασαν την τιμή τους σήμερα...

www.palsolidarity.org

http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/5179862.stm

http://electronicintifada.net/v2/article4996.shtml

I'm a security threat!

Αγαπητοί κύριοι και κυρίες της ηλεκτρονικής αυτής κοινότητας,
Κρίνω αρκετά ενδιαφέρον να ενημερώσω και εσάς πως σήμερα το πρωί (14.7) η κ. Μαρία Ν. μοναδικό μέλος της διεθνούς ανθρωπιστικής οργάνωσης ISM με έδρα την Παλαιστίνη, συνελήφθει στο αεροδρόμιο της Ισραηλινής πρωτεύουσας, στην προσπάθειά της να πάει στην Παλαιστίνη και συγκεκριμένα στο χωριό Bilin όπου ως μέλος της ISM θα συμμετείχε στις μη βίαιες, εθελοντικές, ανθρωπιστικές δράσεις της οργάνωσης.
Η Μαρία πήγαινε για τρίτη φορά στην Παλαιστίνη, ενώ στο τελευταίο της ταξίδι είχε συλληφθεί από δυνάμεις του Ισραηλινού στρατού επειδή συμμετείχε σε πρωτοβουλία διαμαρτυρίας της ISM, ενάντια στην κοπή εκατοντάδων ελαιόδεντρων προκειμένου να συνεχιστεί (παράνομα, μέσα σε Παλαιστινιακά εδάφη) η κατασκευή του τοίχους. Η τότε σύλληψη και φυλάκισή της καθώς και η καταγραφή του ονόματός της, είχαν ως αποτέλεσμα την σημερινή της σύλληψη, άρνηση εισόδου στη χώρα, κράτηση και εξαναγκασμό σε απέλαση.

Το μήνυμα που έλαβα στο κινητό μου σήμερα το πρωί έλεγε το εξής.
«Είμαι security threat to Israel”! Γιατί ανήκω σε «παράνομη» οργάνωση! Με κρατάνε στο αεροδρόμιο….»

Το παραπάνω κείμενο προωθήθηκε σήμερα το πρωί μέσω μέιλς και η ανταπόκριση δημοσιογράφων πολλών Μέσων μαζικής ενημέρωσης, πολιτικών κομμάτων καθώς και εκπροσώπων-αιρετών της Αυτοδιοίκησης ήταν από ενθαρρυντική έως εντυπωσιακή. Μάλιστα υπήρξαν προτάσεις από πλευράς αιρετών της Αυτοδιοίκησης για ένα κοινό ψήφισμα διαμαρτυρίας στα αρμόδια όργανα της Ελληνικής Κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η πρωτοβουλία αυτή ‘τρέχει’ και ελπίζουμε ότι θα έχει καλό αποτέλεσμα.

Σε ότι αφορά την Μαρία, η άρνησή της να αποδεχθεί την εις βάρος της απόφαση για απέλαση και να επιβιβαστεί στο επόμενο αεροπλάνο με προορισμό την Ελλάδα, της στοιχίζει την κράτησή της στα κρατητήρια του αεροδρομίου, ενώ αναμένεται ,ελπίζουμε σε σύντομο χρονικό διάστημα, να γίνει η δίκη της με την κατηγορία της συμμετοχής σε παράνομη τρομοκρατική οργάνωση!

becoming Merlin

Live your myth (αμα μπορείς)

Ζήσε κι εσύ (σ)το μύθο σου, μπορείς.

Στην Κομισιόν προσφεύγει η Νομαρχία Κυκλάδων για την κατάσταση στην ακτοπλοΐα.
http://news.antenna.gr/articleDetail/0,3091,137556,00.html
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=723504&lngDtrID=244

Σε άμεση προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη διασφάλιση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης μεταξύ των νησιών των Κυκλάδων και του Πειραιά, προχώρησε το Νομαρχιακό Συμβούλιο Κυκλάδων ενώ ζητήθηκε και η παρέμβαση του πρωθυπουργού για την (άθλια) κατάσταση που επικρατεί στην ακτοπλοΐα.
Το ίδιο θέμα (και η ίδια κατάσταση) αναμένεται να απασχολήσει την αντίστοιχη συνεδρίαση, της ερχόμενης χρονιάς. Γιατί μερικές καταστάσεις αποτελούν σταθερή και παραδοσιακή αξία σε τούτη την χώρα και τα νερά της…

Ευτυχώς να λέτε που ξεπεράσαμε την εποχή των επιστολών διαμαρτυρίας από πλευράς Αυτοδιοίκησης προς το ΥΕΝ, τις αρμόδιες υπηρεσίες του και τις ακτοπλοϊκές εταιρίες γιατί κάθε μέρα μάλλιαζε η γλώσσα των Κυκλαδιτών δημοσιογράφων να διαβάζουν
(α)κατεβατα…. Και να γινόταν και τίποτε,.. τζάμπα το σάλιο…
Φέτος, θέση (μάχης) στο θέμα παίρνουν και οι επιχειρηματίες του τουρισμού (ενώσεις ξενοδόχων, ρουματζήδες, εστιάτορες κλπ) επειδή οι πελάτες τους δεν βρίσκουν θέση, στα βαπόρια, για να έρθουν βέβαια.
Κρίμα που δε φώναζαν τόσα χρόνια, γιατί όσο να’ναι στηρίζω κάποιες ελπίδες στην ιδιωτική πρωτοβουλία (για την ύπαρξη αποτελέσματος). Κρίμα που τόσα χρόνια κρατιόντουσαν επειδή δεν υπήρχαν μαζικές ακυρώσεις, κρατήσεων..
Κρίμα, γιατί οι επιχειρηματίες που στηρίζουν την ύπαρξή τους στα έσοδά τους (σε αντίθεση με τους πολιτικούς που την στηρίζουν στην δημ-αγωγία και στα ψηφαλάκια), θα μπορούσαν να έχουν βελτιώσει την κατάσταση, όχι με το λέγε λέγε, αλλά με το εδώ και τώρα..

Οι δε εταιρίες (οι ακτοπλοϊκές) σφυράνε διάφορα αδιάφορα και άσχετα εντελώς με το θέμα, απαντώντας πως για να δείτε σύγχρονα και γρήγορα βαπόρια φτιάξτε πρώτα τα λιμάνια σας (γιατί τέτοια που είναι τέτοια πλοία σας φέρνουμε). Μες το θέμα οι εταιρίες…(εδώ που τα λέμε εταιρίες είναι, τα έσοδά τους κοιτάνε, τι θες να σου κάνουνε; Το θέμα είναι τι κάνει το κράτος.

Όπου κι αν πάω (αν μπορέσω) η Ελλάδα με πληγώνει (άλλους δε τους πληρώνει)
ή μετανάστες στον τόπο μας
Ο Νομάρχη Κυκλάδων, Δημήτρης Μπάιλας ανέφερε στην χθεσινή συνεδρίαση (στην οποία το θέμα ετέθη εκτάκτως, εκτός ημερήσιας διάταξης) ότι στον σχετικό φάκελο που θα σταλεί στην Ευρωπαϊκή επιτροπή θα τίθεται ζήτημα «αδυναμίας ελεύθερης διακίνησης των πολιτών μέσα στις Κυκλάδες και προς την ηπειρωτική χώρα».




Το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, πάντως, επιρρίπτει στις πλοιοκτήτριες εταιρείες τις ευθύνες για τη μη έγκαιρη ενημέρωση των επιβατών. Οι ακτοοπλόοι, από την πλευρά τους, υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καμία υποδομή στα λιμάνια και ότι θα έπρεπε να λειτουργούν γιγαντοοθόνες, στις οποίες θα αναγράφονται όλες οι πληροφορίες για τα δρομολόγια.
Οι δε επιβάτες επιρρίπτουν τις ευθύνες στους εαυτούς τους που είναι γιγαντομαλ... και (αδιαμαρτύρητα) αναγκάζονται να ταξιδεύουν με αυτούς τους σκυλοπνίχτες
Κανονικά, το εθνικό μας άθλημα έπρεπε να είναι το πίγκ πόγκ.

Ο δε πρώην Αιγαίου, Νίκος Σηφουνάκης (προσεγγίζοντας είναι η αλήθεια από την σωστή σκοπιά το θέμα) υποστηρίζει ότι οι νυν «σε δυό χρόνια εξαφάνισαν τις δρομολογημένες μελέτες και ακύρωσαν τον διαγωνισμό για τη ναυπήγηση των νέων σκαφών που το υπουργείο Εθνικής Oικονομίας είχε προκηρύξει», ενώ «αδιαφόρησαν στην προσπάθειά τους να εξυπηρετήσουν μικροκομματικές σκοπιμότητες, συντηρώντας με κρατικές επιδοτήσεις "ημέτερους πλοιοκτήτες" που διαθέτουν πεπαλαιωμένα σκάφη».

Ο επίσης πρώην Σφυρίου δεν λέει κουβέντα. Ότι είχε να πει το είπε ως ΥΕΝ. Και το έκανε κατά το δυνατό. Και ύστερα απο δυό μήνες του την κάνανε (από ΥΕΝ).

Εγώ δε(ν) λέω πως άμα έχει κανείς τα κέφια (να τα βάλει με όλους) πρώην και νυν, ας μας πει (να «μάθουμε») γιατί δεν λειτούργησε ο περιβόητος ανταγωνισμός (;;) Και γιατί οι ξένοι έφυγαν τρέχοντας (άλλη όρεξη δεν είχαν εδώ που τα λέμε να παρακαλάνε –και να γρασάρουν- μπας και τους δώσουνε καμιά γραμμή της προκοπής) …

Σε (σημερινή) ραδιοφωνική του συνέντευξη ο Νομάρχης Κυκλάδων απαντώντας σε ερώτηση γιατί κάποιοι άλλοι ξένοι (αυτοί που πρότειναν και κατέθεσαν σχέδιο για την δρομολόγηση υδροπλάνων) δεν φάνηκαν τελικά, είπε «το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;» Το ξέρουμε, καθώς και άλλα πολλά ξεκαρδιστικά ανέκδοτα…

(ξανα) ζήσε το μύθο σου, μ’αεροπλάνα και βαπόρια

Ξεσηκώθηκαν επιβάτες της Ολυμπιακής που (γιατί) θα πετούσαν με νοικιασμένο αεροσκάφος.
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=723525
Εξέγερση 28 επιβατών σημειώθηκε σε πτήση της Ολυμπιακής από το Μιλάνο στην Αθήνα, όταν διαπίστωσαν ότι το αεροσκάφος στο οποίο επέβαιναν ήταν νοικιασμένο από την Κροατία, καταγγέλλοντας ότι οι συνθήκες στο αεροπλάνο τους ανησύχησαν.

Live your myth βρέ, (αμα μπορείς).

δύσκολο πράμα να λες τα δικά σου

Ώρες ώρες έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα απο το να γράψεις ,και να πείς, τα δικά σου. Πόσο μάλλον να γράφεις και να λες τα δικά σου. Τα πολύ και απολύτως δικά σου.
Προϋπόθεση ,και όρος βέβαια, είναι να έχεις δικά σου. Να έχεις δικά σου πράγματα να εκφράσεις που να μην στα έχει κατασπαράξει, αλλοιώσει ή κατσιάσει η ποσότητα, οι «τάσεις» και οι «κοινές οι γνώμες» της εποχής. Της εποχής που έχω την αίσθηση ότι μας οδηγεί στην εξάλειψη της ατομικής γνώμης, άποψης και στάσης, έναντι και υπέρ των μαζικών και κατά συνέπεια ελεγχόμενων γνωμών, απόψεων και στάσεων.

Προϋπόθεση πάντως για να τα λέει κανείς τα δικά του, είναι να τα έχει. Να τα έχει βρει ή εντοπίσει. Και δεν είναι καθόλου εύκολο, στον ορυμαγδό των απόψεων που κυκλοφορούν. Και μην με παρεξηγήσετε νομίζοντας πως λέω ότι σώνει και καλά πρέπει κανείς να διαφοροποιείται. Όχι, καμία σχέση. Εγώ μιλώ για τα χαμένα «δικά» (σ)την εποχή της εύκολης και άμεσης υπερπληροφόρησης. Αυτής που κατασπαράσει συνειδητά, τις ατομικές απόψεις.

Μιλάμε καμιά φορά με τους ανθρώπους, με τους πολύ δικούς μας ανθρώπους, με αυτούς που επιλέξαμε για πολύ δικούς μας, και λέμε άλλα. Άλλ’ αντ’άλλων.
Κι’όχι γιατί δεν έχουμε το θάρρος, την τόλμη, το κέφι ή τον ενθουσιασμό να πούμε τα δικά μας, αλλά γιατί δεν τα έχουμε. Σαν να μιλάμε μόνον δημόσια
Και έχω μπόλικους φίλους δημοσιογράφους που έχουν -δια-γράψει πολλές ώρες ραδιοφωνικής ή τηλεοπτικής παρουσίας και έχουν εντρυφήσει τόσο πολύ στην δημόσια ορολογία, φρασεολογία και στα ιδωμένα απο δημόσια σκοπιά πράγματα, που αδυνατούν να μιλήσουν ιδιωτικά, σαν άνθρωποι. νομίζουνε ότι βρίσκονται πίσω απο το μικρόφωνο ή μπροστά απο το γυαλί. διαρκώς. και δεν το κάνουν σκόπιμα, αυτός ο δημόσιος λόγος είναι άτιμο πράμα, δεν απεγκλωβίζεσαι εύκολα. και μετά αδυνατείς να εκφραστείς σαν άνθρωπος. Mιλάς σαν «δημόσιο πρόσωπο, δημόσια», και μόνον. Και συμβαίνει τελικά σε πολλούς. Να αδυνατούν να βρουν και να εκφράσουν τα δικά τους.
Το να τα έχουν και να αδυνατούν να εκφραστούν, πιθανότατα απο φόβο ή επειδή απουσιάζει μια ισχυρή πρόκληση είναι άλλο θέμα.


Κι’άλλες πάλι ώρες νομίζω ότι τούτη η εποχή εξιδανικεύει και στοχεύει στον ατομισμό. Όπου όλοι τα βάζουν με όλους, προσβλέποντας στην ατομική τους επιβίωση (κι’έχουμε πεί τι ξεφτιλισμένη που’ναι τούτη η λέξη). Όπου όλοι είναι εναντίων όλων, και ο καθένας μόνος του. Κι’όταν το ψαχουλεύω κάπως παραπάνω βρίσκω επιχειρήματα και αποδείξεις γι’αυτόν το συλλογισμό, για το πώς σε κάθε επίπεδο οδηγούμαστε σε ατομικές συμπεριφορές. Γιατί κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν, και να μοιραστεί τα όνειρα και τις προσδοκίες του.


Κι’έτσι, ανα ώρα, αντιλαμβάνομαι «την εποχή που μας οδηγεί στην εξάλειψη της ατομικής γνώμη» και την «η εποχή εξιδανικεύει και στοχεύει στον ατομισμό».
Θα σκέπτεστε τα ίδια πράγματα και θα λειτουργείται ατομικά.
Ενδιαφέρουσα λογική. Συντηρεί και τον καταναλωτισμό, αδέρφια.

Άσχετο, αλλά όσο πιο πολύ διαβάζω τον Τύπο και «ενημερώνομαι» τόσο πιο άδεια άφωνη και άνευρη νοιώθω. Μιλάμε για μεγάλη αποχαύνωση η ενημέρωση. Διαβάζω, και μετά δεν έχω τι, για την ακρίβεια δεν έχω τίποτε να γράψω. Κι’όχι γιατί τα έγραψαν άλλοι. Θα με έβγαζαν απο μεγάλο κόπο και θα γλίτωνα πολύ και πολύτιμο χρόνο, αλλά γιατί οδηγήθηκα στην εύπεπτη καταναλωτικοκεντρική διαφημιστικοειδησεογραφία. ΄Η στο πολύ εφήμερο. Αυτό που σήμερα καίει και αύριο είναι παγωμένο, αδιάφορο, χρησιμοποιημένο και ξεπερασμένο. Όσο πιο πολύ διαβάζω τον Τύπο, τόσο δεν έχω τι να πώ. Και τίποτε δικό μου. Γιατί όλα έχουν φιλτραριστεί απο ξένα μάτια και ξένες σκοπιμότητες. Και κρίνω καλύτερα, σίγουρα απόλυτα αντικειμενικά κι’ας σφάλω, τα όσα τυχαίνει να αντιλαμβάνομαι.

Άσχετο, αλλά στην ερώτηση «τι θα έκανες άμα μάθαινες ότι τη βγάζεις δεν τη βγάζεις το επόμενο εξάμηνο» στο www.humanboat.blogspot.com , ( και θα ήταν κρίμα εάν η ερώτηση φαινόταν μακάβρια και οχι ως ένα ενδεχόμενο για προβληματισμό), έκανα αυθόρμητο σχόλιο (τόσο αυθόρμητο που πάντοτε μετά καταλαβαίνεις πόσο αληθινό είναι) λέγοντας πως:

"Θα εκφραζόμουν επιτέλους ελεύθερα. Και θα έλεγα (τα)λόγια που δεν μπορώ, ακριβώς εκεί που θέλω. Και δεν θα είχα καμία αναστολή, κανέναν χαζοφόβο να το κάνω.
Μου έχει τύχει, για να "τολμήσω" κάτι, να κάνω, να οδηγηθώ σε αυτήν τη σκέψη. Να αναλογιστώ τι άραγε θα έκανα εάν μου 'έμεναν' έξι μήνες. Και βλέπω οτι θα το έκανα, θα το έλεγα. Και το είπα. "θα ζούσα.." λέτε. Τώρα δηλαδή δεν ζείτε; Τόσες πια οι συμβάσεις και οι υποχρεώσεις;... Εγώ θα (σου) έλεγα οτι σε αγαπάω. Και τίποτε άλλο. Να το ξέρεις, και να το κάνεις οτι θες. Κι'αν μου το πέταγες στα μούτρα, καλύτερα, γιατί θα ήξερα τουλάχιστο τι παλιόμουτρο, αδύναμος ή πολύ φοβισμένος τύπος είσαι. Θα έβρισκα όμως το θάρρος να σου πω οτι σε αγαπάω, κι σ'ευχαριστώ. Κι΄οτι το καλό με το κακό ,καμιά φορά, πάνε παρέα. Χεράκι χεράκι.
Κι'οτι, όταν άκουγα πολλά τραγούδια, σκεφτόμουν εσένα. και θα στο έλεγα, και σκασίλα μου, γιατί εγώ φιλαράκο φεύγω. Μόνο που δεν σου (ξανα)λέω κουβέντα γιατί πιθανότατα, (αυτό τουλάχιστο επιδιώκω), θα είμαι εδώ για τα επόμενα πολλά χρόνια. Και ξέρεις τι φοβάμαι καμιά φορά; μη τύχει και τα κακαρώσω ξαφνικά και δεν έχω προλάβει να στο πώ. Μόνο που είμαι αισιόδοξη, και δεν πιστεύω οτι θα με βρει κανα ξαφνικό κακό, οπώτε όπως καταλαβαίνεις είμαι σε δύσκολη θέση και (επιμένω να) διστάζω".

Το ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί και ως «τι ακριβώς θέλεις να κάνεις και απο φόβο αποφεύγεις».

Διαχείριση του χρόνου. Και δεν έχω χρόνο να το κάνω «απο του χρόνου».
Και πάντοτε θαύμαζα τους ανθρώπους που έχουν εσωτερικά καλοκουρδισμένα ρολόγια.
Θα φανεί αστείο και σίγουρα παράδοξο, αλλά μόλις σηκώθηκα να τελειώσω μια δουλειά. Το’χω για πρωί! Καλημέρα σας!

calling Εurope (μ'ακούς;)

Συμφωνώντας με την παρακάτω ιδέα, προωθώ την πρόσκληση για την συγκέντρωση διαμαρτυρίας και πορεία ειρήνης που έλαβα από Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ.
Δείχνοντας για μια ακόμη φορά την ευαισθησία του το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ σε συνεργασία με τον Σύλλογο Αλληλεγύης στον Παλαιστινιακό Λαό, διοργανώνει συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο πάρκο Ελευθερίας και διαδήλωση έως την Ισραηλινή πρεσβεία την Τρίτη 11 Ιουλίου και ώρα 19.00, με αφορμή και με δεδομένη την κρίσιμη κατάσταση στη Μέση Ανατολή, η οποία δεν δείχνει κανένα σημάδι αποκλιμάκωσης, παρά και την καταγγελία του ίδιου του Κόφι Άναν.

Την ίδια΄ώρα που το 82% των Ισραηλινών ζητά την εκτέλεση των ηγετών της Χαμάς και το 52% τον βομβαρδισμό αμάχων, ενώ η εισβολή και οι επιθέσεις του Ισραηλινού στρατού στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας συνεχίζονται με σφοδρές μάχες σε πυκνοκατοικημένες περιοχές με τους νεκρούς να έχουν ξεπεράσει τους 24.

Παράλληλα, η ισραηλινή ειρηνιστική οργάνωση Gush-Shalom κάνει έκκληση για την διακοπή των ισραηλινών επιθέσεων, επιδιώκοντας και ζητώντας την βοήθεια της Ευρώπης.
Στην Gush-Shalom ανήκει ο γερο-ακτιβιστής (πρώην βουλευτής της Κνέσετ) Uri Avneri, που έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα για την επίτευξη ειρήνης Ισραήλ - Παλαιστινίων.
Σύμφωνα με το κείμενο-έκκληση της Gush-Shalom:

CALLING EUROPE!
The internationally-lauded "disengagement" from Gaza did not end the occupation there. This continued in the form of an Israeli stranglehold over Gaza's communications with the outside world. The Gaza Strip has been turned into a huge open-air prison.

With the Israeli government refusing to talk to the elected Palestinian government, the only dialogue left now is the dialogue of the bombs, often directed at civilian targets on both sides of the border.
Without international intervention, a brutal escalation has become almost inevitable.
WE, Israeli patriots and peace activists, call upon the European Union and its member states, possibly in conjunction with other countries, to intervene immediately and effectively in the looming Israel-Palestinian crisis, and, especially to -

1. APPOINT a representative of ministerial rank to Israel/Palestine to monitor unfolding events and advise the European Union on immediate steps the situation may demand.

2. STOP the severe sanctions imposed by Europe on the Palestinian Authority as a penalty for exercising their democratic right and electing a government of their choice. This by itself is a brutal intervention on behalf of the occupation.

3. ENGAGE both the Government of Israel and the elected Palestinian president and government in a serious dialogue, with the view of putting an end to the present crisis and paving the way for meaningful peace negotiations.

4. EXTEND the European Union Border Assistance Mission, already successfully operating at the Rafah border crossing, to all border crossings between Israel and the Gaza Strip, in order to ensure the regular flow of foodstuffs, medicines and other goods in both directions, irrespective of political and military developments.

5. ACT as a permanent mediator for acute crises, such as the case of the Israeli prisoner-of-war, Gilad Shalit.

6. OFFER both sides to station a permanent European peace-keeping force between the Gaza Strip and Israel.

7. CONSIDER the convening of an international conference for ending the Israeli-Palestinian conflict.

EUROPE CANNOT AFFORD TO REMAIN SILENT!
Gush Shalom
The Israeli Peace Bloc
P.O.Box 3322, Tel-Aviv 61033 www.gush-shalom.org info@gush-shalom.org

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον και πολύ χρήσιμο, ειδικά αυτήν την εποχή, είναι το site της διεθνούς ανθρωπιστικής οργάνωσης ISM www.palsolidarity.org με έδρα τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Για κάποιες περισσότερες πληροφορίες, βλ. πόστ Τρίτη 28 Μαρτίου, «Αμ, δε που ξεφτίζει (η γοητεία του ανέφικτου)»

are you talking to me; ή ζήτω η επανά-στυση

Εχω την αίσθηση οτι πολλοί ( όλο και περισσότεροι) τελευταία, αποφεύγουν (όπως ο διάολος το λιβάνι) να εκτίθενται δημόσια (να γίνονται δηλαδή λίγο απο ρόμπες) και να λιβανίζουν πράγματα ξένα και ουσιαστικά ασυνάρτητα. Ο καθένας κοιτάει να φυλάξει και να εκφράσει (επιτέλους) τον εαυτό του. Τα πράγματα δε είναι ακόμη χειρότερα τούτην την εποχή, για τους πασόκους (κι'όλο θυμίζομαι τελευταία την Ελένη τη Βλάχου και τις αθάνατες ατάκες της..)

Αφορμή για το σχόλιο στάθηκε μια παρ'ολίγον παρεξήγηση με μερικούς πασόκους συντοπίτες οι οποίοι στο δρόμο αλλάζουν πεζοδρόμιο (οκ, όσα έχουμε), αλλάζουν πλευρό (μεταβολή δηλαδή και πίσω), αλλάζουν την κουβέντα, κάνουν οτι δεν βλέπουν (πόσο μάλλον να ακούνε), κάνουν οτι δεν καταλαβαίνουν, και γενικά κάνουν οτι τους κατέβει στο κεφάλι εκείνη την ώρα προκειμένου να αποφύγουν τις κουβέντες. Προφανώς για να γλιτώσουν την καζούρα του "τι έγινε ρε παιδιά οι δικοί σας πρίν απο ενάμιση κυβέρναγαν και μοίραζαν υπουργεία".


Χθές, ο πρόεδρος του Πασοκ και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε εκδήλωση με θέμα "νέα γενια (ρουφιάνων) και αυτοδιοίκηση" άσκησε οξύτατη κριτική στην κυβέρνηση ενώ (δεν παρουσίασε όπως γράφουν οι δημοσιογράφοι, αλλά) εξήγγειλε τις θέσεις του κόμματός του για αυτοδιοίκηση, ποδόσφαιρο και παιδεία, θέματα τα οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Το δε ενδιαφέρον είναι οτι κάλεσε για 1645η φορά τους νέους να γίνουν "επαναστάτες(!) με αιτία", εξάροντας τον δυναμισμό(!) των φοιτητών στις πρόσφατες κινητοποιήσεις.
Και αναρωτιέμαι εαν άραγε του εξήγησε κανείς γιατί φώναζαν και τι ζητούσαν (να διατηρηθεί) οι νέοι, έξω στους δρόμους; Πέραν τούτου και με δεδομένη την ακατάσταση κατάσταση και τη σύγχυση που επικρατεί στην νεολαία του, πολύ φοβούμαι οτι η επανάσταση θα γίνει, εναντίων του...

Κι ενω βαριέμαι τις κομματικούρες , γενικά και ειδικά τέτοια ηλιόλουστη εποχή, το εξαιρετικά ενδιαφέρον (πόσο μάλλον απο δω και μπρός) της συγκυρίας είναι αυτό το χωρίς προηγούμενο κακό και κλίμα αφωνίας που επικρατεί στο Πασοκ. Όπου ναι μεν δεν υφίσταται συγκροτημένη εσωκομματική αντιπολίτευση ,με τους τρόπους που την είχαμε συνηθίσει στην ύστερη νεοπαπανδρεική περίοδο, αλλά η αμφισβήτηση του GAP εχει προσλάβει πρωτοφανείς (και αφανείς για την ώρα) διαστάσεις. Ακόμα και όσοι τον υποστήριζαν ή τον υποστηρίζουν κάνουν αφωνία, διακοπές, ή οτι δεν καταλαβαίνουν. Και το ακόμη πιο περίεργο και ίσως ύπουλο, οτι αιτία της στάσης του κουφού που διατηρούν όλοι οι δικοί του, δεν είναι κάποιο πολιτικό σφάλμα, ούτε κάτι μεμονωμένο και συγκεκριμένο, αλλά η διάχυτη αίσθηση οτι ο άνθρωπος δεν τραβάει για να τους οδηγήσει και πάλι στον χώρο που θεωρούν φυσικό τους. Την εξουσία. Μπορεί να είναι καλό παιδί, και να φάνηκε εξαιρετικά βολικός για τις συγκυρίες, λένε, αλλά είναι ανίκανος να στροφάρει ή δεν θέλει(;) να συντονιστεί με τα θέλω (αχ αυτά τα θέλω που θέλει ο λαός) της ελληνικής κοινωνίας. Η πολιτικούρα και οι δημοσιο-γράφοι (τι να πούνε κι'αυτοί ..οτι μπορούνε και οτι τους λένε) λένε, οτι καταλύτης για να εκδηλωθεί η συσσωρευμένη αυτή δυσαρέσκεια είναι οι δημοσκοπήσεις... Πράγμα που μου θυμίζει το γνωμικό με το αυγό και την κότα, όπου ποιός τελικά έκανε ποιόν..
Όπως και να εχει, το σενάριο είναι πρωτοφανές ενώ το ενδιαφέρον (τώρα περισσότερο απο ποτέ) είναι να δούμε ποιός ,και αν τελικά, θα αλλάξει ποιόν.

Και η πλάκα είναι που ύστερα απο κοντά διόμιση χρόνια στην εξουσία η ΝΔ έχει αρχίσει να μαθαίνει πως να αποφεύγει λάθη, γκάφες και κακοτοπιές (όποιος καίγεται απο το χυλό φυσάει και το γιαούρτι) με αποτέλεσμα να είναι πια αδύνατο να επαναληφθεί το κλίμα και το σκηνικό των αρχών της χρονιάς. Άσε που κανένας (ούτε κάν ο Ορφανός που πέρασε, ακούμπησε και τελικά τη γλίτωσε) δεν φαίνεται διατεθειμένος να παραστήσει τον Μαρκογιαννάκη (για να γελάσου(ν)ε λιγουλάκι δηλαδή..) ...

Τώρα, εαν ευχηθώ στον κ. Γιάννη Μπουτάρη καλά κρασιά, θα φανώ κακιά; Δε σε φτάνανε τα (πράγματι) καλά κρασιά Κυρ-Γιάννη;

οτι θέλουν οι τοπικές οικονομίες

Απο την στιγμή που πλέον απροκάλυπτα οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης εκφράζουν άποψη για την διατήρηση εκατοντάδων περιφερειακών ΤΕΙ προκειμένου "να μην πληγούν οι τοπικές οικονομίες", αδιαφορόντας πλήρως για την αναγκαιότητα ή μη ύπαρξης αυτών των σχολών, τότε τα όρια μεταξύ λογικής και χυδαιότητας είναι δυσδιάκριτα.
Όταν η παραγωγή (η μη) εκπαιδευτικού έργου απο πλευράς σχολών και τμημάτων είναι αδιάφορη και το μόνο που νοιάζει είναι η "τοπική οικονομία", τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Πόσο μάλλον όταν τα αιτήματα των δημάρχων εκφράζονται δημόσια και έχουν (για να εχουν) την στήριξη των τοπικών τους κοινωνιών. Κάτι δεν πάει καθόλου καλά όταν οι ωφελημένοι των τοπικών οικονομιών, παραπονιούνται που τα παιδιά τους δε μαθαίνουνε γράμματα "στα πανεπιστήμια"...

"Με κινητοποιήσεις απειλούν ΚΕΔΚΕ και 42 δήμαρχοι"
Με κοινές κινητοποιήσεις στις αρχές της προσεχούς εβδομάδος απειλούν η Κεντρική Ένωση Δήμων-Κοινοτήτων Ελλάδος (ΚΕΔΚΕ) και οι δήμαρχοι 42 επαρχιακών πόλεων που φιλοξενούν ΑΕΙ και ΤΕΙ, ζητώντας από την κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο συρρίκνωσης των περιφερειακών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, λόγω καθιέρωσης της βάσης εισαγωγής των σπουδαστών.
Σε χθεσινή έκτακτη σύσκεψη της ΚΕΔΚΕ, με τους δημάρχους και τους υποψήφιους δημάρχους των εν λόγω πόλεων, υπογραμμίστηκε ιδιαίτερα από όλους τους παρισταμένους, ότι: Η μείωση του αριθμού των εισακτέων με την εφαρμογή της βάσης του 10 πλήττει καίρια την περιφέρεια, καθ' ότι οι 13.243 θέσεις που δεν θα πληρωθούν, αφορούν αποκλειστικά και μόνον τα ΤΕΙ των επαρχιακών πόλεων.
«Πρόκειται για ένα τεράστιο πλήγμα στην περιφερειακή ανάπτυξη, με συνέπειες πραγματικά ανυπολόγιστες», τόνισε ο πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ Πάρις Κουκουλόπουλος, προσθέτοντας ότι αυτές αφορούν το εισόδημα που σχετίζεται με τη φιλοξενία των σπουδαστών, τις θέσεις εργασίας στα ΤΕΙ της επαρχίας και γενικότερα την αποδυνάμωση του ανθρώπινου δυναμικού σε όλη την ελληνική περιφέρεια.
Για την αντιμετώπιση του προβλήματος, η ΚΕΔΚΕ και οι δήμαρχοι ζητούν άμεση συνάντηση με τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, προκειμένου να καταθέσουν τις προτάσεις τους.

www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=71161300

..και τα λέγαμε, οτι της καλοκαιρινής αγρανάπαυσης και των μπάνιων του λαού των φοιτητών θα ακολουθήσουν δριμύτεροι οι δήμαρχοι. Διερχόμαστε βλέπετε προεκλογικό (για την αυτοδιοίκηση) καλοκαίρι, κάτι πρέπει να βρούν και οι δήμαρχοι για να ικανοποιήσουν το λαό τους, να ξεμουδιάσουν τα επαναστατικά τους αντανακλαστικά, και βέβαια να κάνουν κανα ψηφαλάκι.

πως λένε "το γ... και ψόφησε";

Απο τη στιγμή που δεν αλλάζει και δεν διορθώνεται τίποτε, η δημοσιογραφία ακυρώνεται στην πράξη.
Και εχει περάσει καιρός απο τότε που θυμάμαι να άλλαξε κάτι η κριτική. Κατα τ' άλλα γνωστά, δεδομένα πράγματα περιγράφετε, και λέγε λέγε τα νομιμοποιήσατε κύριοι. Και δεν κάνουν καμια αίσθηση πια.
Ακυρώνεται/ε στην πράξη την δουλειά (σας) . Και φωνάζετε πια και δεν σας ακούει κανένας, παρα μονον για να διώξει την πλήξη του και να νομίσει για ενα μοναχά λεπτό οτι κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει στην ανιαρή και επαναλαμβανόμενη ζωή του.
Τϊποτε δεν δύνασθε να αλλάξετε κύριοι. Ακυρώνεσθε ώρα με την ώρα , μες την υπερβολή σας, κύριοι.
Χθες, η γιαγιάκα μου μου είπε, "φωνάζουνε και δαυτοι παιδάκι μου, και τι καταλαβαίνουνε; τι προκοπή και χαίρι είδαμε; κανένα". Και την πέρνω ,καμια φορά, στα σοβαρά τη γιαγιάκα μου, είναι που εχει εναν τρόπο να εκφράζει την γιαγιαδίστικη κοινή γνώμη..

και για δεν κάνουμε τις διακοπές, δουλειά;

Οι διακοπές είναι πράξη επαναστατική. Το να βγαίνει κανείς από την καθημερινότητά του, είναι επαναστατικό. Το να σταματάει τον χρόνο, και τον χρόνο του. Και να κοιτάει τον ορίζοντα, και να αναλογίζεται το τι έκανε και κάνει. Κανονικά οι περισσότερες αυτοκτονίες θα έπρεπε να συμβαίνουν σε περιόδους διακοπών. Την ώρα των απολογισμών, των υπολογισμών και της σούμας. Την ώρα που κάθεσαι στην παραλία και ξαπλουριάζεις την κορμάρα σου στη λιακάδα και λες τι διάολο έκανα, τι κάνω, και ρημάδι θέλω να κάνω.

Και βέβαια μιλάμε για διακοπές, οχι για ξεκουβάλημα της καθημερινότητας στην παραλία. Για διακοπές, οχι για το αμπαλάρισμα της «Δευτέρα-Σάββατο 8.30-14.30 και 17.30-20.30» πραγματικότητας.

Διακοπές που να σε οδηγήσουν να μετρήσεις τι (σου) αξίζει. Τι αξίζει να μείνει, να φύγει, να διατηρηθεί, ή να διακοπεί. Την ώρα που υπολογίζεις με ποιους και πως θέλεις και δεν θέλεις να είσαι ,πια. Διακοπές που να σε βγάζουν από το πρόγραμμα, τους χρόνους, τις υποχρεώσεις, την φρασεολογία, το ντύσιμο, τις συμβάσεις και ότι σε κρατά οξυγονοκολλημένο με το κάθε μέρα σου.

Και τις φοβούμαι τούτες τις διαολεμένες διακοπομέρες που βγαίνεις έξω από αυτά που (σε κάνουν να) κάνεις, που λες, που έγινες και είσαι. Και τις φοβάμαι γιατί είναι πολύ ζόρικες και άνετες αυτές οι μέρες.. και δεν τη θέλεις, δεν την αντέχεις την επιστροφή στην επανάληψη.
Κι'εγώ καλά σου τα’ λεγα μα τα βλεπες (και τα έβλεπα κι’εγω καμια φορά) παράλογα. Θυμάσαι που σου έλεγα ότι δεν υπάρχει τίποτε επαναστατικότερο από το να μην κάνεις τίποτε; Οτι μονον ετσι διαλύεται το σύστημα (σας);

Άσε δε που μη κάνοντας τίποτε, μεθερμηνευόμενο στο να μην εμπλέκεσαι με τίποτε συστηματικό και παρασυστηματικό, μπορεί(ς) να δεις και κομματάκια τοσοδούλικα από το όλον. Από ένα πολύ επικίνδυνο όλον.
Και τι με έπιασε καλοκαιριάτικο και εν μέσω διακοπών (ε, αυτό πια καταντά διαστροφή) να αναλογίζομαι ότι τόσα χρόνια ζούσαμε και ζούμε (σ)τον απόλυτο κρατικό (και εντελώς κρατικοδίαιτο) κομμουνισμό. Όπου τα πάντα εκπορεύονταν, άρχιζαν και τελείωναν από και σε ένα απίστευτα πλεγματικό και συμπλεγματικό σύστημα κρατικής διοίκησης. Με την ιδιωτική πρωτοβουλία ανελεύθερη και εξαρτώμενη απο τα κέφια των διοικούντων, και πολύ περισσότερο όσων εξέλεγαν και εκλέγουν τους διοικούντες, για να τους κυβερνούν με ένα σύστημα βολικό. Με ένα σύστημα που δεν μπόρεσε να ακουμπήσει οτιδήποτε θα μπορούσε να στεναχωρήσει αυτούς που εκλέγουν τους διοικούντες. Με ένα σύστημα κουτοπόνηρο, με ένα σύστημα που ήθελε ο λαός. Κοιτώντας διαρκώς το σήμερα, ανίκανος να δεί μια στάλα μπροστά και να προγραμματίσει. Ένα σύστημα που έφερε (με τα χίλια ζόρια) κανα δυό εργάκια και δρομάκια, αλλά καμια τομή, κανένα βήμα μπροστά την ελληνική κοινωνία. Προφανώς δεν θα το ήθελε ο λαός. Ο λαός που εξέλεγε και εκλέγει και που πολύ φοβούμαι μην έρθει η (μαύρη) ώρα να κλάψει. Ένα σύστημα που αντί να οδηγεί σήμερα τους νέους στους δρόμους να τα βάζουν με τους πατεράδες τους για ότι αρτιοσκληρωτικό και οξυγονοκολλημένο σε ένα βαθύ παρελθόν τους κληρονόμησαν, τους οδηγεί στην βαθύτερη συντήρηση του "μην πειράζετε και μην ακουμπάτε τίποτα".
Και δεν ξέρεις απο ένα σημείο και μετά τι είναι λογικό και τι οχι.
Και αντιλαμβάνεσαι μόνον μιαν απέραντη συντήρηση, μια βαθιά προπαγάνδα που θέλει ,αλλά και αναγκάζεται, να μας κρατά δεμένους στο χειρότερό παρελθόν. Αυτό, που ήθελε ο λαός.

Άσχετο, αλλά προφανώς αυτοί που φτιάχνουνε τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μας έχουνε περάσει για ηλίθιους. Εμ, δεν έχουνε κι’άδικο. Γιατί τέτοια που είναι κανονικά δεν θα έπρεπε να τα βλέπει κανένας. Την ώρα των δελτίων θα έπρεπε να παίζαμε τα καλύτερα σιντιά μας και να κάναμε τρελά κέφια. Να μας βλέπανε (δλδ να μη μας βλέπανε) οι διαφημιστές και να τραβάγανε τα μαλλιά τους. Αλλά αφού τα βλέπουμε…

Άσχετο Νο2. Ρε μπας κι’ο Georgy τους παίζει; τους τσεκάρει; Να δεί ποιοι είναι εντελώς δικοί του; και ποιοι τονε πουλάνε; Ξέρω γω..τόσο «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν παίρνω χαμπάρι τίποτε», δεν δικαιολογιέται… τουλάχιστο εύκολα.
Μου φαίνεται ότι αυτός ο τύπος λειτουργεί σαν μετοχή. Και λέω μπας και τώρα που έχει χτυπήσει το χαμηλότερο λίμιτ ντάουν της ίσα με τώρα αντιπολιτευτικής του σταδιοδρομίας, πρέπει να αγοράσω.
Δεν δικαιολογείται… αλλά και τι να σου κάνει ο άνθρωπος. Δεν (τους) περνάς έτσι εύκολα απο τον βαθύ κομμουνισμό στην ελεύθερη αγορά. Νέος αρχηγός, ίδιοι πασόκοι. Για να δούμε, γιατί τώρα ξεκινά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του έργου. Για να δούμε ποιος (έχει να) φοβάται περισσότερο.

Ρε που πάει το μυαλό του ανθρώπου στις διακοπές (του)...