πέσαμε σε διακοπές

είπαμε να την κάνουμε ,για λίγο, και να ζήσουμε και εκτός οθόνης. Ούτως ή άλλως όλο το καλικαίρι, παρέα θα την βγάλουμε...

Οτι θέλει ο λαός.

Ο Πασκάλ στις www.abelofilosofies.blogspot.com
και ο Tory www.folkefiende.blogspot.com ,
με έβγαλαν απο μεγάλο κόπο σήμερα.
Κι'έτσι, είχα μονο να συμπληρώσω τα εύστοχα σχόλια που έλαβαν, και να πώ οτι :

Ναι, (ρε) Πασκάλ. (το ρε είναι εντός 'κλίματος', συμβατό -απο κοντά δλδ- με το πασοκικό συνείδησηαλλωσιολογικό σύστημα, 'όλοι φίλοι' -στο τσιμπούσι- 'είμαστε')
Ναι (ρε) Πασκάλ. Ναι.

Και ξέρεις, άμα δεν ήτανε αυτός ο τύπος (τον Τύπο εννοώ) δεν θα έπαιρνα χαμπάρι. Βέβαια, υπάρχουνε και κάτι άλλοι τύποι που νομίζουνε ότι ο Αντρέας ζεί(!), και μπορεί να κοιμάται(!). Ξέρω έναν τύπο που τον ακούει στο αμάξι (τις ομιλίες του)
Τι να κάνουμε, μου ξεμείνανε και μερικές ‘κακές’ παρέες..
Κι' όποιος τα πάρει τούτα 'ανάποδα' (προερχόμενα απο την απέναντι πάντα), λυπούμαι, δεν κατάλαβε..

Και όσο δεν μπορούσα ποτέ και δεν μπορώ τους συναισθηματικούς λαϊκισμούς ... Μόνο μην και προκληθώ, καμία φορά, γιατί γίνομαι μανούλα..(σε δαύτους)

Τρίτο και τελευταίο, σχόλιο,
"αυτό ήθελε ο λαός "
...αυτό ήθελε ο λαός.. Πασκάλ,
έτσι ήθελε να κυβερνηθεί και να ζήσει αυτός ο λαός.

Και μ’άρεσε σήμερα που είδα γραμμένα απο τον Tory όσα ανακάλεσε η μνήμη και η "συναισθηματική μου νοημοσύνη". Που διάβασα σε δέκα αράδες την περιγραφή (άστοχη λέξη, θα γυρευα κάτι πολύ καλύτερο και περιεκτικότερο), το αίσθημα, τις ανάγκες, τις πλάνες, τα θέλω.. μιας ολόκληρης εποχής. Tαιριάζουνε κι' οι ηλικίες μας .. Ύστερα διάβασα και τα δικά του σχόλια. Και ένοιωσα ένα κομμάτι απο όλα, και δεν λέω 'συμφώνησα'. Κατάλαβα και ένοιωσα κομμάτι όλων όσων είχαν γραφεί.
Και φαντάστηκα οτι κάπως έτσι ,τελικά, ήταν αυτός ο τύπος. Για τον Ανδρέα δε λέτε; Έτσι ήταν αυτός ο τύπος. Ένα κομμάτι απο όλον τον λαό. Ήταν και εξέφρασε οτι (αυτό που) ήθελε ο λαός. Αυτό ήταν η δυστυχία του (και είναι δυστυχία και ελάττωμα να μην μπορείς να κάνεις διαφορετικά). Αυτό ήταν και η δικιά μας.
Πως ήταν "οτι ήθελε ο λαός". Και ο λαός οφείλει να θέλει, αλλά και να πειθαρχεί. Και δεν το κάναμε, δεν το μάθαμε, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να το ζητήσουμε.
Στραβοπερμένος αλτρουισμός. Γιατί ο λαός ,και ο κάθε λαός, πάντοτε θέλει, πρέπει όμως και να πειθαρχεί.

..είπα να βάλω κι'εγω την ίδια φωτογραφία, και την τσίμπησα απο σας

ελα που τα έπερνα όλα ανάποδα..

Άλλαξα γνώμη,
που να φύγουμε να πάμε (γενικώς και απροσδιορίστως εννοώ, κι΄οχι κατά το που να τρέχουμε τέτοια ώρα, ..να τρέχουμε, να τρέχουμε) ... αλλά εδω που έχουμε μπόλικη δουλειά.

Why;; Διότι ,επίσης, όπως μου επεσήμανε κι'ένας in-sider τύπος, "μη τα πέρνω όλα ανάποδα" .
Μόνο που, όντας φύσει αντιδραστική ,κι'ας μη φαίνεται, ακριβώς επειδή δεν φαίνεται, άλλωστε μερικά πράγματα όταν εμφανίζονται καίγονται, συνέχισα να τα "πέρνω όλα". Ανάποδα. Και να εχω την αίσθηση οτι όλα λειτουργούν ανάποδα, και για κακό, (μου). (Τι να σας κάνω; ετσι με κάνατε ή εκεί οδηγήθηκα).

Και είχα διαλέξει, το ένα, και οχι το άλλο, μόνο που ,είπαμε, φύσει αντιδραστική και αναποδιάρα (μπορείς να το πείς και αναποδιασμένη), το πήρα κι'αυτό ανάποδα και.. για κακό!
(Τι να σας κάνω..... ) Απο δω και πέρα, βλέπουμε.
Και η φύση του "ενός",σε πλήρη αντίθεση με το "άλλο", είναι να κρίνει τις ξένες δουλειές, και οχι να τις "κοιτά". Σωστά; Σωστά.. Κι' είπαμε, είχα διαλέξει, αλλά βλέπεις ήταν αυτά τα παντού και πάντα "ανάποδα" (πίσω στη γραμμή σας, κύριοι)

Χθές που πήγα στο γιατρό, μου είπε οτι μειώθηκε η μυωπία μου, (παράξενο φαινόμενο για τα χρόνια μου), και άλλαξα γυαλιά.

ο αχυρώνας

Τρείς γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, κύριοι.

..είναι που λείπει πειθαρχία, φαίνεται...

.. είναι που... "διαίρει και βασίλευε", κύριοι..


Και (θέλω να) εχω την άτιμη αίσθηση ότι εδώ μέσα μιλάω σε ανθρώπους που καταλαβαίνουνε (καταλαβαίνουνε και με το παραπάνω…)
...και ξέρουν και από ‘κουμπιά’, πολλά περισσότερα από αυτά του παντελονιού τους.

Γούστο θα’χει (No2)

(να μου πείς ότι δεν σας αγαπώ)..
..Κι’οτι μου την έστριψε και σας (μας) κατηγορώ αδίκως. (λες να το κάνω προσδοκώντας σε οφέλη; ελληνιστί cash;!!)
Μπαράζ ,(μου) λέτε, αρνητικών και δυσφημιστικών για το τουριστικό μας προϊόν δημοσιευμάτων και ρεπορτάζ, σκάνε μύτη αυτήν την εποχή. Και το (σας) πιστεύω. Δεν έχω λόγο να μην το κάνω. Γιατί δεν υπάρχει λόγος να μην συμβαίνει, σε πολλές περιπτώσεις. Και δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι. Οι έλληνες δημοσιογράφοι γιατί αυτούς ξέρουμε αυτούς εμπιστευόμαστε(;). Άμα ξέραμε, άμα διαβάζαμε και άμα καταλαβαίναμε και τους «ξένους» τα ίδια θα λέγανε. Και για τα ίδια θα λέγαμε.
Και δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι που σαν καλοί επαγγελματίες επισημαίνουν μερικές κακές υπηρεσίες, συμπεριφορές και νοοτροπίες που παρατηρούν στα ανα τη χώρα ταξίδια τους. Τις εμπειρίες τους, τις κακές σε κάποιες περιπτώσεις, αυτές που δεν μας αρέσει να ακούγονται, περιγράφουν. Και καλά θα κάνουμε να διορθώσουμε αυτά που δεν μας αρέσουν, αυτά που συνηθίσαμε και δεν μας κάνουν αίσθηση ή τα ανεχόμαστε, παρά να κατηγορούμε τους δημοσιογράφους. Που κάνουν (μάλλον καλά) την δουλειά τους…
Το θέμα ,βέβαια, είναι να αντιληφθούμε, αυτά που δεν μας αρέσουν. Γιατί σε πολλές περιπτώσεις, ζώντας κανείς μέσα σε λάθη, αδυνατεί να τα δεί. Συνηθίζει και το μάτι..
Ελληνάκια είναι οι δημοσιολόγοι και οι δημοσιογράφοι, δεν έχουνε κανέναν λόγο, ούτε καμια οδηγία (φαντάζομαι..) να δυσφημίσουνε τον τόπο τους. Ή λέτε να τα έχουνε ‘πάρει’ για να στέλνουνε τον κόσμο σε άλλες παραλίες; Ας είμαστε σοβαροί….

Οφείλω να υπερασπίζομαι τον τόπο μου. Θέλω να υπερασπίζομαι τον τόπο μου, και αγαπώ να το κάνω. Θέλω όμως να υπερασπίζομαι έναν τόπο που υπερασπίζεται τον εαυτό του. Γι’αυτό που είναι, γι’αυτό που μπορεί να είναι και να προσφέρει. Θέλω να υπερασπίζομαι έναν όμορφο τόπο. Και οχι έναν αυτιστικό, που παρείστικα επισημαίνει σφάλματα και παραλείψεις, αλλά στον έξω κόσμο εμφανίζει μια εικόνα ειδιλιακή.

Θέλω να υπερασπίζομαι έναν τόπο και έναν κόσμο, που θα έχει τα κότσια, την τόλμη και την μαγκιά να πεί στον αρπακολαδόρο και στον αεριτζή ‘επαγγελματία’ «φίλε μας εκθέτεις, ή φίλε μας εξέθεσες, και ή θα κοιτάξεις να συμμορφωθείς ή μάζεψε τα μπογαλάκια σου και σ’άλλη παραλία». Έναν τέτοιο τόπο θέλω να υπερασπίζομαι.

Και να δω για πόσον καιρό ακόμη (θα μας αφήνουνε) να αυτοπαινευόμαστε ότι είμαστε «μοναδικοί». Τους βολεύει, ξέρετε, να κοιμόμαστε με αυτό το πλευρό. Και θα το καταδιασκεδάσουνε όταν αποφασίσουνε να μας το γυρίσουνε. Το πλευρό και την πλάκα, που λέει ο σοφός λαός, και να μας φέρουν αντιμέτωπους με την πραγματικότητά μας, με αυτήν που δημιουργήσαμε.. Γιατί όλοι μοναδικοί είναι, αδέρφια.. Και μη μου πείτε ότι ‘δεν αγαπώ τον τόπο μου’….

Να οργανωθούμε λίγο ρε παιδιά. …Ωραία, ανοίξτε τα φώτα.
Καλό και τούτο… «αυτά ,λέει, τα κανονίζουνε στην αρχή της σεζόν, οχι στη μέση». Σωστά, μαζί σας, μόνον που, τι φταίνε οι υπόλοιποι φετινοί επισκέπτες; Μήπως να τους πούμε ελάτε, ή περάστε μια βόλτα απο του χρόνου που θα είμαστε πιο οργανωμένοι; Πως λέν(μ)ε «δίαιτα απο βδομάδα» (ναι, αλλά ποια βδομάδα;) Άμα υπάρχει διάθεση, ότι είναι να γίνει ας γίνει τώρα. και μόνον μάντης(σα) κακών δεν θέλω να γίνομαι.. Εγώ τα ευχάριστα θέλω να λέω… Τα ευχάριστα θέλω να βλέπω, για να λέω…
Και μην μου πείτε ότι 'δεν (μπορώ να) αγαπώ, τον τόπο μου'..

Εάν με το «ε, να μην βλάψουμε τον τόπο μας» εννοούμ(τ)ε να μην βλάψουμε τα (τόσο μα τόσο εφήμερα τελικά) συμφέροντά μας, ε τότε αδέρφια (και συμπαθάτε με), μένω εκτός.

Να (ας) συνδι-αλλαγούν.

«Τα μικρά επαναστατημένα μόρια της ζωής αλλάζουν τα μεγάλα συντηρητικά; ή μήπως η ζωή αλλάζει όταν δυνάμεις υπέρτερες το αποφασίζουν;» έγραφε το μήνυμα πριν από καιρό.
Τι να σας πω, δεν το πολυσκέφτηκα. Μόνο μη και πάρουνε χαμπάρι αυτά τα μικρά τι τους ετοιμάζουν τα μεγάλα ,εάν υποθέσουμε ότι συντάσσονται με τις δυνάμεις του κακού, και αρχίσουν να φέρονται ακατανόητα. Δεν ξέρω τι λέει γι’αυτό η (αρμόδια) επιστήμη, σε γενικές πάντως Γραμμές οι φαινομενικά αντίρροπες αυτές δυνάμεις μπορούν να ισορροπήσουν και να συνδι-αλλαγούν ωραιότατα. Και αποτελεσματικά βέβαια. Φτάνει να'ναι για "καλό" (καλό... κάπως πρέπει να ονομάσουμε μερικά πράγματα που δεν εχουν εντελώς κακό σκοπό).
(φαντάσου να το σκεφτόμουν κιόλας..)

..για δες πως συνδέονται το ένα με το άλλο στη φωτογραφία.. τα άτιμα..


Άσχετο, αλλά οι εκπτώσεις και οι προσφορές ,συνήθως, γίνονται Άυγουστο. Στα περισσότερα τουλάχιστο μαγαζιά. Σημειώνοντας μάλιστα οτι "το αφεντικό τρελάθηκε", "οτι πάρεις 100", "ξεπουλάμε όσο όσο" κλπ. Υπάρχουνε όμως και κάτι άλλα παραμάγαζα που το αφεντικό είναι γενικώς παλαβιάρικο (εντελώς το άτιμο και δεν κοιτάει το 'συμφέρον' του!) και δεν κάνει εκπτώσεις και προσφορές. Καμια φορά δε, χαρίζει κιόλας. Θεοπάλαβο.., κι'ας του λένε οτι δεν κρατάνε έτσι μαγαζιά. Ξέρω γω; μπορεί να (του) χρειάζεται άλλη προσέγγιση ή να γυρευει τη μεγάλη Μπάζα.

Γούστο θα'χε να μου πείς οτι δεν σας αγαπάω!

Γούστο θα’χει να μου πείτε ότι δεν αγαπώ (της έχετε αλλάξει τον αδόξαστο αυτής της λέξης) τον τόπο μου. Έστω, τον τόπο που ζω. Εκεί είναι που θα γελάσουμε. Στην αγάπη.
Κι’εγω το μόνο που (σας) λέω είναι πρωτού κατηγορήσουμε τους άλλους και τους «ξένους» για τα όποια προβλήματά ή αδιέξοδά μας (μελλοντικά ας πούμε..) να’χουμε προλάβει να κατηγορήσουμε (λιγουλάκι έστω) τους εαυτούς μας. Και τις νοοτροπίες μας. Και να έχουμε (αυτός είναι ο στόχος, ο σκοπός και το μακάρι) προφτάσει να διορθωθούμε οτι περνάει απο το χέρι μας.
Για χρόνια πολλά μας γανώσαν(τ)ε τον εγκέφαλο ότι «τα καλοκαίρια δεν πρέπει να λέμε κακά λόγια για τον τόπο μας» , μη και μας ακούσουνε οι ξένοι και πούνε «βρε, σε τι ρημάδι και κακορίζικο τόπο κουβαλήθηκα» (βέβαια.. γιατί κάθε συνειδητός επισκέπτης με το που πατάει το πόδι του ..συντονίζεται στα τοπικά νέα), αντί, αν άκουγε και καταλάβαινε τη γλώσσα μας να βάραγε παλαμάκια που παλεύουμε να του προσφέρουμε κάτι καλύτερο…
«Τα καλοκαίρια δεν πρέπει να λέμε κακά λόγια για τον τόπο μας», τους χειμώνες γινόσαστε ανάρπαστοι και πάτε σε άλλους τόπους και που να σας βρούμε (άσε που πάντα στη βράση κολλάει –και ξεκολλάει- το σίδερο), και πότε να τα λέμε αδέρφια;;
Ή να μην τα λέμε καθόλου και να κλαίμε παρέα σε/με κάθε μαύρο μαντάτο; Οχι, πέστε για να ξέρουμε.. μόνο μη μου το ρίξετε στην ‘αγάπη’. Είπαμε…εκεί θα γελάσουμε.
Γιατί πολύ μου αρέσουνε (και) οι συναισθηματικοί λαικισμοί...


Πολύ άσχετο, αλλά αφασία ένα χθεσινό περιστατικό. Ευτυχώς ,κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε, απο επισκέπτη. Βρίσκομαι με το αμάξι ακριβώς (εντάξει οχι και ακριβώς –ακριβώς, στις σωστές αποστάσεις ΠΑΝΤΑ!) πίσω του. Και ξαφνικά σκάει στο μπροστινό μου τζάμι (αυτό δε λένε παρμπρίζ; ή κάπως έτσι;) το επάνω περιτύλιγμα απο πακέτο τσιγάρα. Όπα λέω, να δείς που τώρα θα σκάσει και το ασημένιο χαρτάκι. Δεν πρόλαβα να το πώ. Έσκασε μύτη και δαυτο στροβιλιζόμενο θεαματικότατα στον Αιγαιοπελαγίτικο αέρα (ρομαντικό σκηνικό) . Α, τον π…λέω, θα τονε προσπεράσω (προσεκτικά…) και θα του κάνω νόημα οτι «καλά τα πέταξες τα σκουπιδάκια σου, άμε τώρα να τα μαζέψεις». Πράγμα που έγινε και.. εκεί ξεκίνησε ο χαβαλές. Γιατί ο άνθρωπος προφανώς γύρευε νταηλίκια (ανάθεμα, σε μένα συμβαίνουνε όλα;!) και αφού μούγκρισε διάφορα εντελώς προσβλητικά (και ξεπερασμένα, του στυλ άντε πλύνε κανα πιάτο μωρή –τα ίδια θα λέει και στη γυναίκα του είμαι βεβαία-) με προσπερνάει επιδεικτικά (παραλίγο να πάρει παραμάζωμα και στο λαιμό του δυό ανθρώπους πάνω σε ένα μηχανάκι) γκαζώνει και εξαφανίζεται. Τι να κάνεις μετά…τα νούμερα πάντως είναι γραμμένα. Κι’ αυτά τα νούμερα είναι που με πειράζουνε…
Το επίσης ενδιαφέρον ότι στο πίσω κάθισμα είχε και τα παιδάκια του. Τα γαλουχούσε προφανώς απο μικρά στα έθιμα και στις παραδόσεις του τόπου..

Άσχετο νούμερο δύο αλλά, ρε παιδιά δεν έχουνε όλοι οι επιβάτες των δημοσίων λεωφορείων τα κέφια και τις καψούρες σας πρωινιάτικο και μεσημεριάτικο. Με τσιτωμένα κυκλωτικά νησιώτικα των Ναξιώτικων πολυμελών οικογενειών μουσικών μπαίνεις, με βαριά καψούρα και «παλιόκαιρο» του Τερζή βγαίνεις…
Και πολύ τα συμπαθώ και τα νησιώτικα και τον κύριο Τερζή, αλλά στο μέρος και στην ώρα τους, αδέρφια. Και φυσικά δεν έχω την απαίτηση να παίζεται ούτε Βιβάλντι (βιολί κι'αυτός ε;) ούτε Αλεξίου (αν και δεν θα με χάλαγε) αλλά οχι κι’έτσι ρε παιδιά…
Τι τους τραβολογάν(τ)ε μετά σε «Greek night» δεν μπορώ να καταλάβω…αφού τη ζήσανε τη νύχτα πρωί πρωί και μάλιστα on tour..

Άλλοι ανεβάζουνε τραγούδια, σε λίγο με βλέπω να ανεβάζω (τις) εκπομπές…
Γιατί πολύ «μεταξύ μας» έπεσε αδέρφια, ..και προκοπή δεν βλέπουμε…


Και δεν είπαμε ότι απ’όλα θέλει ο άνθρωπος; Απ’όλα θέλει. Κι’εγώ τούτη την εποχή τα καλοκαιρινά μου.
Κοίτα να δείς που όπως λέει κι’ό ποιητής I practiced every night now I’m ready…(first we take ….Santorini…then… we’ll see..!)

Και δεν υπάρχει καλύτερο πράμα (πάντοτε υπερβολική! –υπερ-βολική ίσως;-) απ’ το να κάθομαι τούτη την ώρα να τρώω ντοματάκια Σαντορινιότικα! (θα μπορούσαμε κάλλιστα να τα πούμε και Σαντορινέικα) και να πίνω δροσερό νυχτέρι (σαντορινέικο βέβαια, δεν κάνουν ,λέει, αλλού τέτοιο). Ωραία πράματα. Μάλιστα σκέπτομαι να επεκτείνω το καλώδιο του φορητού και να γράφω στην αυλή ή και στην ταράτσα. Φοβερό δεν θα είναι;!

Παρεμπιπτόντως, αυτό το πέταμα δεν έχει τελειωμό! Σας το’χω ξαναπεί; Μπορεί… Δυό βδομάδες τώρα (με ένα ωραιότατο μπρέικ), πετάω. Ότι δε γουστάρω ,πιά, να βλέπω μπροστά μου. Απο ρούχα (περιόδου δευτέρας λυκείου τα ονόμασα) μέχρι φλιτζανάκια του καφέ (σας παρακαλώ, οχι άλλα, δε σκοπεύω να τα πουλάω μαζί με τους Κινέζους). Κι’αυτή η ρημάδα η σαβούρα ήταν (και είναι, έχουν μείνει κάτι υπόλοιπα) ατελείωτη! Έχω τιγκάρει το αυτοκίνητο στις μαύρες σακούλες οκτώ φορές. Με σκουπιδαριό φυσικά. Με πράγματα που μαζευόντουσαν (ούτε ξέρω πως) απο ένα γύρω και που ποτέ δεν τόλμησα να 'αποχωριστώ'. Και πλέον δεν μου χρειάζεται τίποτε απο δαυτα.

Και ευτυχώς να λες που δεν χρειάζεται να (σου) πώ τίποτα. …Είναι που τα έχουμε πεί, όλα.
Ευτυχώς... για του λόγου μου. Δεν φαντάζεσαι απο τι κόπο και φαύλους κύκλους με γλιτώνεις. Έχουμε ένα σωρό Άλλα (αν είναι) να λέμε. Ωραία πράματα. Μπορεί και λάρτζ.
Και ο μεγάλος και πρωτοφανής χαβαλές (θα μου έμοιαζε εντελώς άπιαστο και απίθανο, αν δεν συνέβαινε) είναι που 'το 'πιασες'.

…Αυτό το νυχτέρι…και ένα άλλο κρασάκι που δεν είναι απο’δω και δεν το λέω γιατί δεν είναι σωστό, μας φτιάξανε σήμερα…τα κέφια βέβαια!

Απ’όλα θέλει ο άνθρωπος…. τα'παμε αυτά.

Πάμε για μια βουτιά;

Πως το βαριέμαι ώρες ώρες ‘αυτό’ το σύστημα...
Και τελικά ο μόνος τρόπος να το πολεμήσεις είναι να μην κάνεις τίποτα.
Πάμε για μια βουτιά; (να τη φιλοσοφήσουμε την αγρανάπαυσή μας)…


Άσχετο, αλλά με έκπληξη παρατηρώ την πρεμούρα και το χρήμα το τρελό που πέφτει για την διαφήμιση των τουριστικών μας περιοχών. Ο κάθε λογής και διαλογής οδηγός που κυκλοφορεί τούτη την εποχή με χιλιοπεντακοσαριές σελίδες προβάλλοντας κάθε πόλη, χωριό, παραλία, λόγγο και ραχούλα με πανομοιότυπο τρόπο, δεν προβάλει τελικά κανένα. Χύμα «γραφικά και παραδοσιακά» χωριά και «καταγάλανες» παραλίες η μια δίπλα στην άλλη, δίχως καμιά ξεχωριστή φυσιογνωμία.
Ανάμεσα σε τι τελικά να διαλέξει ο ‘επισκέπτης’;
Μπούχτισα να βλέπω και να διαβάζω για ‘απέραντες ακρογιαλιές’, για ‘σμαραγδένια νερά’, για ‘ξανθές’ παραλίες, βαρέθηκα τις πανομοιότυπες προσόψεις ενοικιαζόμενων δωματίων, να διαβάζω για ‘γραφικά και παραδοσιακά’ χωρία, για ‘καταγάλανα νερά', για την ‘μοναδική φιλοξενία των κατοίκων’, για τις ‘μοναδικές ντόπιες σπεσιαλιτέ’ και για τα (πάντα και πάλι) ‘μοναδικά πανηγύρια'.
Οι διαφημιστές κάνουν (καλό) ταμείο, οι δήμαρχοι (νομίζουν ότι) κάνουν ψηφαλάκια, και ο κόσμος κάνει τον αδιάφορο με τόση μαζεμένη μέχρι σημείου αηδίας ‘μοναδική’ πληροφορία και χαρτούρα.
Και δεν βλέπω κόσμο φέτος. Για την ώρα, έστω.


Και, τελικά, ποιός ευχαριστεί ποιόν εδω πέρα; I, thank you. It's me i should thank, εδω πέρα.

Κι'εχω και μια ελειενή αίσθηση οτι κάτι βρίσκεται πίσω απο τα πράγματα που (μου) συμβαίνουν. Και δεν θέλω να μαντέψω το γιατί.

Γιατρέ μου, η Α(τ)λαντίαση που παρατηρώ (σχεδόν παντού, και εδω μέσα) τελευταία, είναι μόδα; τάση; η αρρώστια;

Και πως το (ξανα) βαριέμαι ώρες ώρες ‘αυτό’ το σύστημα...
Που ο μόνος τρόπος (αν θες) να το πολεμήσεις, είναι να μην κάνεις τίποτα.
Πάμε για μια βουτιά; (να τη φιλοσοφήσουμε την αγρανάπαυσή μας)…

everybody knows

Ώρες ώρες μου είναι ,και της είμαι, αφόρητη αυτής της Adespotis.
Άλλες πάλι ώρες εχω την ανάγκη να περνάω να της λέω ένα «γεια». Όπως όταν πίνεις καφέ με μια φίλη, που την ξέρεις καλά, από παλιά.

Πάλι πολλοί αποχαιρετούν. Ήρθε και το καλοκαίρι… δεν είναι καιρός για ψυχανάλυση.

Και σκεφτόμουν ότι ‘αυτοί’ σε τέσσερις μήνες έχουνε εκλογές, για την αυτοδιοίκηση, κι’είναι τρελαμένοι και κυνηγιόνται (ευτυχώς που η διαδικασία προβλέπει να βγάλει κανα -μαύρο- φράγκο ο κοσμάκης…)
Κι’ εγώ σε ενάμιση χρόνο γίνομαι τριάντα χρονών, και κυνηγιέμαι για την αυτοδιοίκησή, μου.
Σκεφτόμουν επίσης πως από την στιγμή που όλα σε τούτο τον τόπο πάνε κατά διαόλου και τίποτε δεν δείχνει να διορθώνεται, η δημοσιογραφία ακυρώνεται στην πράξη και γίνεται πολιτικάντικη τροχονομία και σόου.
Γιατί τίποτε δεν κατόρθωσαν να αλλάξουν, καμιά στρεβλή παγιωμένη νοοτροπία των ανθρώπων τούτου του τόπου, οι επαγγελματίες του δημόσιου λόγου. Και αυτογελοιοποιούνται καθημερινά. Ακυρώνουν και ακυρώνεται στην πράξη και η τελευταία κουβέντα. Κι’άντε να συνεχίσεις να παίζεις το παιχνίδι της διαστρέβλωσης, της συναίνεσης, και της αταραξίας.

Μετά όμως, διάβασα το κείμενο της Ροδιάς, ( www.rodiat2.blogspot.com "ο έληνας διαπρέπει μοναχά εκτός ελλάδας" 16.6.06) και μου άρεσε πολύ, το φχαριστήθηκα για την ακρίβεια, ώρα που ήταν κιόλας,.. και μετά που ξανακοιμήθηκαν ήμουν καλύτερα.

Καλημέρα σας.

Πριν μπούμε στο ψητό.

Η γλώσσα του υπόκοσμου.
Πολλές φορές ,επίσημα ή ανεπίσημα, δέχομαι μερικά παράπονα αναγνωστών μου, «γιατί μεταχειρίζομαι μια γλώσσα παρακατιανή»- μερικοί τη θεωρούνε ακόμη χυδαία. Κάθε είδος κομματιού έχει το δικό του ύφος, τον δικό του αέρα και τη δική του γλώσσα. Μ’αυτό θέλω να πω οτι κάθε φορά η γλώσσα ξεκινάει απο μια σκοπιμότητα, η σκοπιμότητα όμως αυτή δεν είναι να «εκχυδαϊστεί» η πλούσια σε λεξιλόγιο και εκφράσεις ελληνική γλώσσα, αλλά να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα. Συμβαίνει λοιπόν η πρόθεσή τούτη να παρεξηγιέται απο μερικούς αγκιστρωμένους εις τα θέσφατα, που παραπονούνται οτι τους τα χαλάμε. Έτσι, προκειμένου στα παιδιά τησ «πιάτσας» να μεταχειριστώ ακριβώς τη γλώσσα της πιάτσας, παραθέτω σαν προκαταβολική συγνώμη τις δικαιολογίες μου και παρακαλώ να μην θιγεί κανένας απο αυτήν. Η πραγματική πρόθεση είναι να δοθεί η εικόνα στον χρωματισμό που της ταιριάζει και τίποτε παραπάνω.
Απο τη μεταχριστιανική περίοδο κι’ ύστερα ο υπόκοσμος δρα σε χίλιες μορφές και με εκατομμύρια εμφανίσεις. Τα αισχρά πρόσωπα των Βυζαντινών, οι πληρωμένοι κακοποιοί των φεουδαρχών, ο παρασιτικός κόσμος των δυνατών, οι επαγγελματίες φονιάδες της γαληνότατης Βενετσιάνικης Δημοκρατίας, οι αράχνες που κινιούνται γύρω απο τους Φράγκους, και Γερμανούς ηγεμονίσκους, οι πράκτορες της Ιερής εξέτασης, οι σκοτεινοί τύποι των Ιησουιτών, τα τσιράκια των Ρισελιέ και των γεμάτων αίγλη Λουδοβίκων, οι καταδότες της Γαλλικής Επανάστασης, οι έμπιστοι της Ναπολεόντειας αυτοκρατορίας, οι κατσαπλιάδες και οι ασυνείδητοι που κοντεύανε να βουλιάξουνε την δική μας Επανάσταση, όλος ο κόσμος, απο τους ανθρώπους του μεγάλου Απελευθερωτή της Νότιας Αμερικής Σιμόν Μπολιβάρ, μέχρι τους επίσημους κουρσάρους της βασίλισσας Ελισάβετ και τους χρυσοντυμένους αποικιακούς αξιωματικούς της Βικτώριας, βάσιζε την ύπαρξή του στη δράση του υποκόσμου που κινείται παρασιτικά, δραστικά και αόριστα γύρω του.
Ρωτάνε καμια φορά γιατί υπάρχει υπόκοσμος. Είναι απλό. Γιατί υπάρχει και κόσμος. Η κοινωνία είναι ένα είδος κλίμακας. Και για υπάρξει μια κλίμακα ολοκληρωμένη, χρειάζονται όλα τα σκαλοπάτια, αλλιώς δεν θάτανε κλίμακα ολοκληρωμένη, θάτανε τ’απάνω σκαλοπάτια αιωρούμενα.
Κοντά λοιπόν τους λίγους που διακρίνονται στην κοινωνία, τους μεγάλους σοφούς, επιστήμονες καλλιτέχνες, επιχειρηματίες κλπ, υπάρχουνε σα βάση οι μικρότεροι, κοντά σ’αυτούς οι πιο μικροί, κοντά στους πιο μικρούς οι ακόμα πιο μικροί, μέχρι που να φτάσουμε στο τέλειο ξέφτισμα, που αποτελεί αναγκαστικά τον υπόκοσμο και την αρχική αφετηρία της κοινωνικής υπόστασης.


Με τούτο δεν θέλω να δικαιολογήσω τις υποκοσμικές ενέργειες. Όχι. Θέλω μόνο να βασίσω την ύπαρξη του υποκόσμου, σαν οργανικού στοιχείου μιας αστικής κοινωνίας.
Για να ξαναγυρίσουμε στη γλώσσα. Πως δημιουργείται μια γλώσσα; Η επιστήμη που ερευνά την υπόθεση μας καθορίζει οτι απο την αυτοσυντήρηση ξεκινάει η δημιουργία μιας γλώσσας και σιγά σιγά αποκτάει τις λέξεις της, που οφείλονται κι’αυτές στην αυτοσυντήρηση.
Ο υπόκοσμος είναι φυσικό να ακολουθήσει τον πανανθρώπινο νόμο. Δημιουργεί λοιπόν κι’αυτός τη γλώσσα του σύμφωνα με τις ανάγκες του. Κι’επειδή ζει κάτω απο μια συνεχή καταδίωξη, αφού παραβαίνει τα κοινωνικά δεδομένα, την έννομη τάξη, τους κανόνες της αρμονικής συμβιώσεως, έχει ανάγκη να φυλάγεται, να συνεννοείται και να δρα μέσα σε μια γλώσσα δική του. Κάθε υπόκοσμος πάνω στη γη έχει ένα είδος δικής του γλώσσας, που υπάρχει ακριβώς για να προστατεύσει και να συντηρήσει την ύπαρξή του, γλώσσα που αποτελεί ζωτικό στοιχείο του υπόκοσμου που υπάρχει.
…………..
Όλοι οι άνθρωποι μιλούν μια γλώσσα ανάλογα με τον κύκλο στον οποίο κινούνται.

Νίκος Τσιφόρος, απο τον πρόλογο των "παιδιών της πιάτσας".

(Και χρησιμοποιούν μια γλώσσα ανάλογα με τον κόσμο που καλούνται να περιγράψουν).

Τους πραγματικούς εγκληματίες, να μαζέψουνε.

Τους εγκληματίες τους γονείς (τους) να πιάσουνε. Γιατί τι να σου κάνουνε ή να μη σου κάνουνε τα σχολεία και οι δασκάλοι..Το πολύ πολύ να πέσεις σε καναν ηλίθιο ρατσιστή. Αν όμως είχε καλλιεργηθεί στο σπίτι παιδεία, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Άσε που δεν θα μπορούσαν κι’οι ηλίθιοι να εκφράζουν δημόσια της ηλιθιότητά τους.

Τραγωδίες..

Αλλά όταν παιδάκια του δημοτικού (δίπλα μου!) ξεσαλώνουν με εθνικιστικά και προσβλητικά συνθήματα κάθε φορά που η χώρα παίζει μπάλα με κάποια άλλη (υποδεέστερη φυσικά!), οι γονείς καμαρώνουν, χαίρονται και αισθάνονται περήφανοι για το πατριωτιλίκι των κανακαραίων τους,
όταν τα Αλβανάκια πρωτεύουν στα σχολειά τους (μας) οι μανάδες των δικών μας παιδιών μετράνε τη διαφορά στα δίφραγκα και την κοινωνική καταξίωση που τις χωρίζει απο τις άλλες μαμάδες,
Τότε, να φοβάστε, πολύ.

«Κρίμα τους γονείς» ,λέει, «δουλεύανε».
Να τηνε κόβανε την πολύ δουλειά και να μαζεύανε τα καμάρια τους.
Τώρα τι θα/να μαζέψουνε;

Συγνώμη, αλλά το γράφω και το στέλνω γιατί πες πές και ανάλυσε την ανάλυση, σε λίγο με βλέπω να δικαιολογώ τα αδικαιολόγητα και να βρίσκω τα χίλια δίκια. Για όλους. Και δεν το θέλω.

Ποιος πετυχαίνει και ποιος γελάει με τούτα τα χάλια (μας) φίλε;

για τους φίλους

Άβολα που αισθάνομαι ώρες ώρες να ζω σε μια χώρα που ‘τρώει τα παιδιά της’… Φτάνω μάλιστα στο σημείο να ντρέπομαι κιόλας. Για τα χάλια των φίλων που σπούδασαν στο εξωτερικό, επέστρεψαν ,για λίγο, στην πατρίδα κι όταν βρήκαν μια δουλειά τους ήθελαν για εργάτες και οχι για συνεργάτες, σε κάθε επίπεδο.
Γι’αυτούς τους φίλους που φεύγουνε τρέχοντας..
Για τα χάλια τα δικά μου, για την ημιμάθεια, τον αρπακολισμό και το κολητιλίκι που με διδάξατε.

Περίεργο.., κι’ενώ το γονεικό κόμπλεξ θέλει τους πατεράδες να γυρεύουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους…αλλά φαίνεται οι άνθρωποι θα είδαν κι’ κι’αποείδαν και σου λένε άμε παιδάκι μου να βρεις καμια παρέα, να βολευτείς σε καμια δουλίτσα, να βγάλεις κανα φραγκάκι… γιατί αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει (;) …»

…Τι μυαλά κουβαλάνε και δαυτοι ..έξω πήγαν να ξεστραβωθούν αντί να καθίσουν εδώ που καθόντουσαν και να κάνουν ωραιότατες (και εξαιρετικά χρήσιμες για την σταδιοδρομία τους) γνωριμίες και παρεούλες για καμια δεκαριά χρονάκια στα ελληνικά πανεπιστήμια. Τι βλακεία! Τι τυχοδιωκτισμός! Και ζητάνε και τα ρέστα! Και σου λένε «η χώρα και το κράτος που τρώει τα καλύτερα παιδιά του και διώχνει την νεολαία της»..

«… Τι λε ρε φιλάρα, και ποιος σου’πε να ξεκουμπιστείς αντί να καθίσομε παρεούλα; κι’επειδή εσύ τράβαγες ζόρι να διαβάζεις, εγώ θα την πληρώσω; άσε μας ρε φίλε στο χαβαλέ και την καψούρα μας…»

χωρίς λόγο

Ανεξάρτητα απο τους λόγους, και πέραν συναισθηματικών εμπλοκών, ευχαριστώ, και μακάρι να (σε) είχα ακούσει περισσότερο.


Και κάθομαι και τρώγομαι ,η χαζή, για επιμέρους ξένες και τόσο αλλότριες νίκες (και ήττες) και δεν αντιλαμβάνομαι τι γίνεται εδω (μέσα).
Λυπούμαι, συγχαίρω, ενίσταμαι, και βεν βλέπω μπροστά (Μου).



..αυτό παιδάκι μου δεν είναι αλτρουισμός, είναι βλακεία.
Και δεν εγκληματίζομαι σιγά σιγά στον ατομισμό, και στον ατομίστικο κόσμο (σας), μόνον κοιτάω ,λίγο, και δω (που είσαι παιδάκι μου;). Και με πρήξατε με τον "(κακό) ατομισμό", κι' άλλο τόσο και με τις παρέες (σας).


by the way, and no mater reason, thank you. (all;)

Are you like this?

When i made all the crucial choises in my life, for starters, i wasn’t feeling dependent like a puppet is, or forced to do what other people had decided for me.

Have you ever thought that the predicament of the media men or woman makes them cynical and arrogant with no actual potential or reason for being either of the two?

You are also responsible for the producing indifference on a mass scale.

Are you like this?