Αυτή η νύχτα μένει.

Τι βράδυ είναι αυτό απόψε...δεν αντέχεις (εύκολα) να κάθεσαι μόνος. Λές και ζητάει αγκαλιά.
Κι' όσο μου τη δίνει να κάθομαι μπροστά στην οθόνη,...
και το Δευτερο να παίζει ..ελεινότητες, γιατί δεν ακούγονται τούτα τα τραγούδια χωρίς (σωστή, την σωστή) παρέα.

Κι'όσο σκέφτομαι οτι έγινα αγενής για να προστατέψω την ευγένεια (μου) απο μάτια και στόματα χυδαία...ντρέπομαι και μετανιώνω.

Τι βράδυ είναι αυτό απόψε, δε βγαίνει, ..

...Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυό ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κί ήρθαν στον κόσμο ξένοι
και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο...

κάτι κυνηγώ...

Φευγω.

Μικρός (που) είναι ο κόσμος..

Όλα είναι, σχηματίζουν ένα παζλ. Άλλο με περισσότερα, άλλο με λιγότερα κομμάτια, αλλά παζλ. Το θέμα είναι πόσο παρατηρητικός (μπορεί να) είναι κανείς. Και υπομονετικός. Μη και πάνω στο περίμενε δώσει μια και το διαλύσει. Γιατί έτσι τα χάνει όλα. Ούτε βέβαια να πανηγυρίσει με το που θα κολλήσει τα δέκα πρώτα κομματάκια. Το ίδιο χαμένος θα είναι. Παρατηρητικότητα και υπομονή χρειάζεται.
Έτσι συναρμολογούνται τα παζλ.

That’s the game.

Και σιγά σιγά, με παρατηρητικότητα και υπομονή βλέπεις πόσο καλά ταιριάζουν τα κομματάκια μεταξύ τους, δίνοντας ένα μεγάλο κομμάτι της εικόνας.
Παρατηρητικότητα, γιατί και η τελευταία λέξη σε ορισμένες περιπτώσεις έχει τη (μεγάλη) σημασία της. Και δεν είναι καθόλου τυχαία. Details!

Μικρός (που) είναι ο κόσμος Κι’οχι, δεν εννοώ τον εδώ μέσα της μπλογκοπαρέας, που κι’αυτός μικρός είναι. Μικρός (που) είναι τούτος ο τόπος (και μη γελάς καθόλου). Μια σταλιά. Τόσος δα. Και όλα μπλέκονται ,γλυκά.
Και ένα ένα τα κομματάκια κολλάνε. Γιατί μοιάζουνε στα χρώματα, στις καμπύλες, στις γωνίες τους, σε λόγια σκόρπια, βλέμματα ανύποπτα, και λέξεις, λέξεις, λέξεις.., και μπορεί καμια φορά μια λέξη να σε οδηγήσει να ταιριάξεις ένα σωρό σκόρπια και φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους κομματάκια.

Ένας φίλος λέει ότι είμαστε πιόνια ενός μεγάλου συστήματος το μέγεθος και την πολυπλοκότητα του οποίου αδυνατούμε να συλλάβουμε. Και συμφωνώ, σημειώνοντας ότι αρκεί να/που το γνωρίζουμε. Και να είμαστε παρατηρητικοί και ήρεμοι, και φυσικά δημιουργικοί και χαρούμενοι.

Of course I cry sometimes. What d’you think; i’m not dead yet. Just and maybe a little bit drunk, sometimes.

Διαίρει και βασίλευε.

Έχω κομεντάρει για το θέμα (ποιος με ανακατεύει;) βλέποντας αρκετούς πρώην και νυν μπλόγκερς να έχουν εμπλακεί σε έναν πόλεμο χαρακωμάτων. Πίσω απο το οχυρό της ανωνυμίας του ο καθένας. Και φοβάμαι λίγο, μη και επιτυγχάνεται ένας υποτιθέμενος στόχος. Να διαρραγεί η ελληνική 'μπλογκόσφαιρα' (τι αστεία τούτη η λέξη) στα εξ ων συνετέθει.
Φοβούμαι μήπως ένα υποτιθέμενο 'σχέδιο μπάχαλο' έχει στόχο να διαλύσει και να καταστρέψει το δυναμικό και την δυναμική του ελευθέρου αυτού χώρου και Μέσου. Θα το έβρισκαν έτσι ελεύθερο, άνετο και ωραίο και θα το άφηναν στην ησυχία του;

Φοβούμαι ότι δεν μας έχει διδάξει η κοινωνική μας εμπειρία πως οτι μπορεί (μελλοντικά έστω) να επηρεάσει, πρέπει πρώτα να επηρεαστεί.
Αν άραγε υποθέσω οτι κάποιοι εδώ μέσα έχουν αναλάβει τη 'βρώμικη δουλειά', θα μπορούσα να κατηγορηθώ για βαριάς μορφής 'ελληνική καχυποψία'; Κι όμως φοβούμαι. Την δουλειά τους (μπορεί να) κάνουν οι άνθρωποι.
Το θέμα είναι πως όσοι κάνουν χόμπι -και οχι δουλειά- και εκφράζουν τον εαυτό τους, να κοιτάζουν να τον εκφράζουν μη πολυκοιτώντας δεξιά και αριστερά, χάνοντας και τα κέφια και τους στόχους.
Σχετικά με την ελληνική 'μπλογκόσφαιρα' τελευταία αντιλαμβάνομαι δέκα ανθρώπους, τους πλέον δημοφιλείς, να τσακώνονται μεταξύ τους, με τους λιγότερο δημοφιλείς να παρακολουθούν απορημένοι και ίσως αποβλακωμένοι.
Και φοβούμαι ότι πέσατ(μ)ε στον λάκο με τα φίδια. Στο λάκο της φάβας.
Ότι τσιμπήσατ(μ)ε και συμμετέχουμε στην επίτευξη ενός υποτιθέμενου στόχου.

Μου άρεσαν οι «μαζεμένες αμπελοφιλοσοφίες» στο www.abelofilosofies.blogspot.com
Ήρεμο που καταφέρνει να είναι αυτό το μπλόγκ παρά την μεγάλη δημοσιότητα και δημοτικότητά του.

Ότι θέλει ο λαός.

Πολιτική(οί) στην υπηρεσία του πολίτη.

Με λυπεί, με θλίβει και με απογοητεύει που μπόλικοι τύποι υποστηρίζουν ,και φωνάζουν κιόλας, ότι οι πολιτικοί κοιτάνε την πάρτη τους (και την τσέπη τους ίσως) και όχι το λαό.
Λάθος. Μέγα λάθος. Τον λαό κοιτάνε και πάντοτε αυτόν κοίταζαν. Το λαό που τους θρέφει και τους συντηρεί. Το λαό, την μάζα που συντηρεί το σύστημα.
Κι’αν κάποιος απολαμβάνει τα οφέλη του συστήματος αυτός είναι ο «σοφός λαός» και πολύ λιγότερο οι σόουμεν της πολιτικής που εκτίθενται, για πάρτη μας. Για πάρτη σου.

Σου (σας) λένε ότι βολεύεις τον κοσμάκη και ότι μοιράζεις χάρες και χατίρια. Σε κατηγορούν κιόλας, σου επιτίθενται! Ποιοι; Αυτοί που έρχονται και σε παρακαλάνε! Αυτοί που έρχονται έρποντας και κακομοιρίζοντας και σου κλαίγονται για ένα τόσο δα κοκαλάκι. Για μια τόση δα θεσούλα, οι καημένοι. Κι’ όταν την καβατζάρουν δε σε (ανα)γνωρίζουν, ή θεωρούν ότι έκανες το καθήκον σου, και σου πετάνε ένα ψηφαλάκι όπως πετάνε σε ένα σκύλο ένα κομμάτι ψωμί. Και φυσικά δεν σε σέβονται. Και σε χρησιμοποιούν πολύ περισσότερο απ’ όσο εσύ.

Και δεν μπορώ να σε (σας) κατηγορήσω απ’ τη στιγμή που εγώ σε οδήγησα σε αυτήν την άθλια κατάσταση. Απ’τη στιγμή που δεν ντρέπομαι να κλαίγομαι, να (σε) σπατουλάρω, να σου ζητάω (ωμά και στα ίσα), να ζητιανεύω, και να παριστάνω την κακομοίρα. Για μια ‘θεσούλα’.

Εγώ είμαι το μεγάλο αφεντικό φιλαράκο, και κάτσε εσύ να εκτίθεσαι και να κατηγορείσαι. Εμένα που άπαξ και «τρουπώσω» δεν με κουνάει ο θεός ο ίδιος.
Για μένα δουλεύεις φιλαράκο και πάρε το χαμπάρι και μην σε στενοχωρεί.
Γιατί η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά η σωτηρία της καρέκλας, ακόμη μεγαλύτερο.

Δικός σου, ο λαός σου.

New! special offer!!

Πασοκόμετρο!

(πρωτοποριακό μηχάνημα που μετράει πόσο Πασοκ είναι ο καθένας
-τους-. Θεωρείται ιδιαίτερα χρήσιμο και αποτελεσματικό σε περιόδους κομματικού αλληλοσπαραγμού και διχόνοιας)

ποιός παρενοχλεί ποιόν;

"Μετ’εμποδίων διεξήχθη χθες Δευτέρα η μετακίνηση των Αθηναίων στην πόλη λόγω της απεργίας των οδηγών ταξί που διαμαρτυρήθηκαν για την υποχρεωτική χρήση ζώνης ασφαλείας και την αναδρομική εφαρμογή των ποινών του point system, τα οποία ορίζει ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας.
Επίσης, ακινητοποιημένα έμειναν και τα τρόλεϊ από τις 11 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα, λόγω γενικής συνέλευσης των εργαζομένων".

Ακούω για τις Τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο και σκέπτομαι όλους όσους καταπαιδεύτικαν σήμερα για να πάνε και να έρθουν απο τα σπίτια και τις δουλειές τους, λόγο απεργίας και γενικής συνέλευσης. Και ναι μεν "τι σχέση εχει το ενα με το άλλο" , αλλά δεν εχω ξανακούσει σε άλλη χώρα να μπλοκάρει και να ακινητοποιείται ολόκληρη η πόλη επειδή ενα επαγγελματικό συνάφι αποφάσισε οτι δεν το βολεύει και πολύ να χρησιμοποιεί ζώνη ασφαλείας στην εργασία του, κι'επειδή ενα άλλο αποφάσισε να πάει να κουβεντιάσει.
Κι αναρωτιέμαι για το ποιός βλάπτει περισσότερο αυτήν τη χώρα. Οι 'Τούρκοι', ή ο κακός της (μας) εαυτός;
Και υπερασπίζομαι ίσα μ' εκεί που δεν παίρνει το δικαίωμα των πολιτών και της κάθε επαγγελματικής ομάδας να διαμαρτύρεται και να διεκδικεί καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας, γι'αυτό ακριβώς με ενοχλεί και με προσβάλει η κατάχρηση των δικαιωμάτων και η πλη(α)μμελής εκτέλεση των υποχρεώσεων, της κάθε επαγγελματικής ομάδας... Και αναρωτιέμαι για το ποιός ,τελικά, παρενοχλεί ποιόν...

details.

Όλα κρίνονται στη λεπτομέρεια.
Στον τρόπο που κάνεις το κάθε τι.
Που λες καλημέρα, που γυρίζεις να κοιτάξεις, που σηκώνεις το ποτήρι, που πιάνεις το τιμόνι, που χαμογελάς, κάπως , αλλιώς κάθε φορά..
Όλα κρίνονται στη λεπτομέρεια.
Και σήμερα εχω χάσει κάθε στύλ,

Details!

thank you.

i love and respect my teachers.

you should know by now.

and i thank you.





Πάντοτε μου ξεφεύγουν, χάνω και χάνουμε παρέα, τα σημαντικότερα. Γιατί νομίζω, διαρκώς νομίζω(...) οτι γυρεύεις (γυρεύετε ίσως;) κάτι άλλο, κάτι της ξεφτίλας και της απαξίωσης. Κοίτα πόσο λάθος νομίζω. Κοίτα πόσο λάθος ,κατάντησα(;), να σκέφτομαι. και να υπο-λογίζω. Τόσο και πόσο ανάποδα τελικά. Κοίτα πώς με κάνατε. λάθος. Κοίτα πως έγινα. Κοίτα που λες και το είχα βάλει στοίχημα να ξεπεράσω τις μεγαλύτερες αθλιότητες που έπεφταν στην πλώρη μου.

Κι΄εχω, είχα, τόσα πράγματα να σου πώ, να σου δείξω, να σου πώ δες! κοίτα! κοίτα τι όμορφο που είναι. .. και να ήξερες πόσο το ήθελα.
αλλά πάντοτε καταλαβαίνω μετά τι ήθελα.

in any way, you should know i thank you.

adespoti is back.

Βάλε μουσική, παρέα θα τη βγάλουμε απόψε.
(εχεις δίκιο, αλλά πάντα, σχεδόν κάθε φορά, το καταλαβαίνω μετά)

Που πάνε οι μπλόγκερς όταν χάνονται;

Τίποτα δεν έχει γραφτεί ακόμα.

Λάθος Άνεμε. Τίποτε δεν γράφτηκε, ακόμα. Τώρα (κανονικά) ξεκινάμε. Και ξέρεις τι δουλειά έχει να τα πάρεις όλα ανάποδα; Να γυρίσεις τον κόσμο τούμπα; Τώρα αρχίζει η δουλειά.
Το είχατε πάντως προβλέψει καλά. Τούτη την άνοιξη άμα την πηδήσουμε, θα έχουμε καθαρίσει για πολλές…
Να ξέρατε πόσα έχω να πώ και δεν προλαβαίνω να τα βάλω σε μια σειρά,.. σε ένα ποστάκι ηλεκτρονικό δηλαδή. Άλλοτε πάλι, κι’όταν οι δουλειές δεν είναι πολλές, αντί να τα γράφω και να με τρώει η μοναξιά, το κάνω πιο ιντεράκτιβ, τα βολτάρω σε ευάερα και ευήλια περιβάλλοντα. Ιδέες και παρέες.
Πάντως, τίποτα δεν έχει γραφτεί ακόμα.



Λαμπρούκε, τέτοια ώρα, τέτοια λόγια ε;
Τι γίνεται τώρα; κατέβηκες στο λαό να κάνεις κανα ψηφαλάκι; (γιατί εδώ μέσα το πολύ πολύ να επηρεαστεί το αποτέλεσμα της γιουροβίζιον, αλλά οχι και το εκλογικό, δε πα να βάλει κανείς διακόσιους να πληκτρολογούν νυχθημερόν συν τα Σαββατοκύριακα)
Ο (υποψήφιος) νομάρχης κατέβηκε στο λαό να κάνει ψήφους. Πιθανότατα να άφησε τα ποστάκια και να βγήκε στη γύρα και στη ζητιανιά. Γιατί κατάλαβε ότι με κειμενάκια και θεωριούλες ιντερνετικές παίρνεις σχόλια, παίρνεις λίνκς, παίρνεις και κανα συγχαρίκι (και τα μπινελίκια στο πρόγραμμα -το προεκλογικό- είναι), αλλά ψηφαλάκια δεν παίρνεις. Τα ψηφαλάκια θέλουνε τη γύρα τους στον (έξω) κόσμο.

Θέλουνε να χτυπήσεις ,και να περάσεις, εικοσπεντέμιση χιλιάδες πόρτες, να ανταλλάξεις πενηνταδυόμιση χιλιάδες χειραψίες, να πιεις τριανταεξίμιση χιλιάδες καφέδες, να τακιμιάσεις και να στριφογυρνάς αλα μπρατσέτα με τις πιο αντιπαθητικές φάτσες της πιάτσας και του συνδυασμού (σου), να παραχωρήσεις 562 συνεντεύξεις τύπου, 328 συνεντεύξεις (απλές) και να παραβρεθείς σε 4 ντιμπέιτ.
Θέλουνε να τυπώσεις 5-6 προεκλογικά φυλλάδια με το φυλλό-δοξο πρόγραμμά σου, να καβαλίσεις (με στυλ βέβαια) καμια δεκαριά σκουπιδιάρικα και να φωτογραφηθείς με τους (κατα)χαρούμενους οδοκαθαριστές, να αλλάζεις 3 γραβάτες την ημέρα για τις συναντήσεις σου με τους επιχειρηματίες της περιοχής (ρε αδέρφια, αφού τα βρίσκετε μεταξύ σας, εμένα τι με θέλετε;) να επισκεφθείς 24 σχολεία, 14 γηροκομεία, 2 κυνοκομεία, 4 παιδικούς σταθμούς, 6 σταθμούς λεωφορείων και 8 σταθμούς πρώτων βοηθειών. Θέλουνε να προχωρήσεις σε 3.674 δεσμεύσεις, 2.786 εξαγγελίες, 1.677 καταγγελίες, 4.528 αναγγελίες, 7.460 χαρακτηρισμούς, 6.334 αναφορές, 5.600 διαφορές, σε αμέτρητες παραφορές, σε 165 απολογισμούς, 364 καταλογισμούς και σε άπειρους παραλογισμούς.
Θέλουνε να είσαι με όλους ευγενικός, γλυκομίλητος, καλόβολος, παινεσιάρης, δοτικός (όχι απαραιτήτως αποδοτικός), να έχεις μπόλικη φαντασία, μπόλικα επιχειρήματα, να είσαι γεμάτος εγχειρήματα, να χειρίζεσαι καλά τα ρήματα (με μεγάλη προσοχή στο χρόνο) και πάνω από όλα να αφήνεις για όλα μια υπόσχεση.
(Τώρα να δω τι ατράνταχτα επιχειρήματα θα σκαρφίζεσαι για να βγάζεις το(ν) κάθε απέναντι λάθος, και το δικό σου θεόστραβο σωστό και σωτήριο).
Και όλα αυτά σε (για) ένα τρίμηνο.



Μάκ Μάνους… τι να πω; Είναι και το περιορισμένο ,δυστυχώς, της γνωριμίας… Κρίμα πάντως που τα μαζέψατε, κύριε. Γιατί άραγε; Αλλ’ αυτό είναι μια άλλη ,επόμενη, κουβέντα (που πάνε τα πόστ όταν χάνονται οι μπλόγκερς;)
Την εξήγηση Ναυτίλου την κατανοώ αλλά δεν την ενστερνίζομαι.
Τα κείμενα είναι δικά σας, αλλά ανήκουν (και) στους αναγνώστες τους.
Και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να πιστέψω ότι πρόκειται για «μάζεμα».

Καλό, ξεκούραστο(;) και ενδιαφέρον καλοκαίρι να έχετε, κύριοι.

I see dead people

i see dead people, sometimes







walking and talking around me.







"the non sense"

Δουλειά δεν είχε ο διάλογος...

Στη δημιουργία ενός «χώρου διαλόγου», ενός «εργαστηρίου πολιτικής» ή ενός «ομίλου συζητήσεων και προβληματισμού» (αναζητείται ο τίτλος) προχωρεί ο Μ. Παπαγιαννάκης, συνεπικουρούμενος από το σύνολο των στελεχών που ανήκουν στη μειοψηφία του ΣΥΝ.
Η ιδέα έπεσε στο τραπέζι τον περασμένο Δεκέμβριο όταν είχε πλέον καταστεί σαφές πως το «Ίδρυμα Πουλαντζά» δεν εκπλήρωνε το ρόλο του ως κέντρου προβληματισμού και άρχισε να σχηματοποιείται μετά τη συγκέντρωση των «Ανανεωτικών» σε κεντρικό ξενοδοχείο για να συζητήσουν την πορεία του κόμματος.
Ο αρχικός πυρήνας απαρτιζόταν από στελέχη και των τριών μειοψηφικών τάσεων και κοινή συνισταμένη ήταν να δημιουργηθεί ένα βήμα συντονισμού αλλά και ανταλλαγής ιδεολογικών απόψεων, στο πλαίσιο των απόψεων της Ανανεωτικής Αριστεράς, στα πρότυπα των ευρωπαϊκών ινστιτούτων.
«Δεν πρόκειται για διασπαστική κίνηση, ούτε για κόμμα μέσα στο κόμμα, ούτε -πολύ περισσότερο- για μια νέα τάση», δηλώνει στην «Κ.Ε.» ο Μ. Παπαγιαννάκης, ο οποίος είναι ιδιαίτερα δυσαρετημένος από δημοσιεύματα που «βλέπουν πίσω από την κίνηση αυτή διασπαστικές προθέσεις».

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 21/05/2006
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=7617020


Περί Διαλόγου Λόγος
"Δουλειά δεν είχε ο διάλογος ..."
"Βρε δε πάνε στο διάλογο λέω 'γώ!"
"Διαλογομαζώματα ...", κλπ

Δεν είμαι καθόλου κακόπιστος -απλά είμαι λίγο επιφυλακτικός. Όμως μπορώ να πεισθώ, πολύ εύκολα, ότι οι Μιχάλης και οι μετ' αυτού, όντως θα κάνουν διάλογο. Πώς θα πεισθώ; Αν δω ότι καλούν και "κουζουλούς", π.χ. σαν εμένα, τους λεγόμενους στη γλώσσα των τραπεζών σκέψης τρελούς του χωριού. Ο λόγος που προσέχω κάτι τέτοιο είναι απλός: Ο διάλογος υποτίθεται είναι μέσο στην αναζήτηση αλήθειας (δεν είπα της αλήθειας, είπα αλήθειας -ή αληθειών αν το προτιμάμε έτσι). Ωραία. Το ρητό από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια είναι ίσως υπερβολικό, ωστόσο περιέχει δόση αλήθειας: Ότι ο τρελός που συνηθίζει να σκέφτεται "έξω από το κουτί" (και γι' αυτό άλλωστε τον λένε τρελό) συχνά ρωτά ασυνήθιστες ερωτήσεις, ή ακόμα φέρνει καινούργια στοιχεία που με κατάλληλη αξιοποίηση εμπλουτίζουν τη συζήτηση - λοιπόν γι' αυτό και μόνο τον χρειάζεσαι.
Άρα, αν κάποιος αναζητά αλήθειες, ή έστω αν θεωρεί ότι κατέχει μεν αρκετές αλλά χρειάζεται να βρει γνήσιο και πρωτότυπο τρόπο έκφρασης επεξεργασίας και διάδοσης τους, τότε επιδιώκει να έχει 1-2 τρελούς (joker, balladeur) στην ομάδα. Αν όχι, αν δηλαδή δεν επιζητά αυτά μα απλά επιδιώκει (βιαστικά) να παγιώσει μια κάποια ατζέντα ή να "τσιμεντώσει" μια συμμαχία ομονοούντων βασικά ατόμων που απλά πρέπει να συντονιστούν, τότε "οι τρελοί" είναι περιττοί (μην πω ότι μπορεί να είναι ακόμα και επιζήμιοι). Συχνά με τις απρόβλεπτες ερωτήσεις ή στοιχεία που φέρνουν ταράζουν τα νερά, και άρα καθυστερούν αναίτια το τσιμέντωμα μιας ομάδας δράσης (μη ξεχνάμε ότι άλλο πράγμα η "ομάδα διαλόγου" και άλλο πράγμα η ομάδα δράσης, το action team)
Ιδού ο διάλογος, ιδού το Ρόδο, ιδού και το πήδημα. (Γελάστε λίγο βρε!)
(κείμενο, Τεό -Σαγκαπό-)

"άλλος για τη βάρκα μας;" που φώναζε κι' η μακαρίτισα η Αλίκη..
"βρέ ά στο διά(λογο)ολο!" ..που'λεγε κι' ο μακαρίτης ο Κωσταντάρας..

Απο θύμα, θύτης.

(ξανα)Βρίσκω πράγματα, λέξεις, χρώματα, εικόνες, μυρωδιές, ανθρώπους, που μου αρέσουν τελευταία.
«Οι δυό ήρωες περιμένουν να σωθούν απο την καθημερινότητα και τον εαυτό τους. Έτσι αρχίζουν να ερωτοτροπούν, να χορεύουν και να τραγουδούν rock n roll, να παίρνουν χάπια, να μεθούν με βαρύ οινόπνευμα και να θυμούνται ότι για πάντα έχει χαθεί. Μέχρι να καταλάβουν πως η καταστροφή τους είναι και το μεγαλείο τους, η δικιά τους αγάπη, αυτή που δεν ναρκώνεται, δεν πέφτει σε κώμα, δεν πεθαίνει».
Απο την περιγραφή της παράστασης «εγώ γύρισα για σένα» του Νικόλα Νταβά, στο Θέατρο Καρέζη.

«Εν αρχή ήταν ο Βόιτσεκ. Ο φτωχός λαϊκός ήρωας του Μπίχνερ που νιώθει να συνθλίβεται απο την εξουσία της πραγματικότητας – ή την πραγματικότητα της εξουσίας, αν προτιμάτε. Ο τελευταίος τροχός της άμαξας, δηλαδή, μέσα σε μια κοινωνία που τρέχει με χίλια για να προφτάσει το μέλλον, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στις ευαισθησίες των ανθρώπων της». … «Ο κεντρικός ήρωας δέχεται πιέσεις απο παντού, χρωστάει λεφτά και του λείπει η αγάπη. Με μοναδικό όπλο το πείσμα του θα πρέπει να υπομείνει τη βία ,λεκτική και σωματική, της γυναίκας του, του εργοδότη του, των συγγενών και φίλων, του τοκογλύφου. Στο τέλος μετατρέπεται σε τέρας, γίνεται όμοιος με τους θύτες του. Κι’αυτό είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σ’έναν άνθρωπο της εποχής μας: να μεταμορφωθεί απο θύμα σε θύτης».
Απο την περιγραφή της κινηματογραφικής ταινίας «η ψυχή στο στόμα» (2006) του Γιάννη Οικονομίδη.

Κι’είναι που φοβάμαι ,πάντοτε, μην καταντήσω να πω έτσι ‘είναι’; Τότε μπορώ καλύτερα…

Oh! my Lord(i) Όλα στη ζωή είναι ρόλοι.

Εντελώς εκτός οθόνης (κομπιουτερικής) χθες. Κανονικά, τις έχουμε για δουλειά, μην κοιτάς που έγιναν και επικοινωνία, και πολύ καλή μάλιστα. Αλλά μη φτάσουμε και στο σημείο να υποκαταστήσουν τους φίλους, τις παρέες και τα όσα λέμε με τις εκφράσεις του προσώπου μας. Καλά είναι να (που) γράφουμε, αλλά ακόμη καλύτερο να λέμε. Και να αφήνουμε με τις εκφράσεις να εννοηθεί ότι θα μας έπαιρνε λέξεις και λέξεις για να περιγράψουμε. Και να διαβάζουμε φυσικά, όποτε υπάρχει αυτός ο άτιμος πολύτιμος χρόνος. Δεν πάμε που δεν πάμε πουθενά τούτη την εποχή ,έρχονται βλέπεις οι άλλοι και μας βλέπουνε, ας ανοίγουμε τουλάχιστο τα μάτια και τα αυτιά μας σε κανα βιβλίο χειροπιαστό και στον έξω και γύρω κόσμο. Γιατί γίνονται, ετοιμάζονται και θέλουμε να φτιάξουμε ωραία πράματα τελευταία.

Τον διαγωνισμό δεν τον είδα (συνειδητά). Μόνον άκουσα, την συνέντευξη των Λόρντι μετά τη νίκη τους. Και μου αρέσει που υποδύονται ρόλους, που φοράνε τα κουστούμια και το μακιγιάζ τους πριν βγούν στη σκηνή, και που ανεβαίνουν για να υποδυθούν ενα ρόλο. Πολύ πραγματιστική προσέγγιση της πραγματικότητας, και μου αρέσει, που στο λένε καθαρά «ρόλους παίζουμε». Δεν είμαστε εμείς. Παίζουμε. Χωρίς τις μουτσούνες λέμε άλλα, πράγματα καθημερινά, που δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Αυτά όμως που έχουμε να πούμε δημόσια, τα λέμε με μουτσούνες.
Αυτό το φαινόμενο, αυτό το θεατρικό παιχνίδι, σηκώνει μεγάλη κουβέντα και μπόλικες ερμηνείες και αλληγορίες. Και είναι γοητευτικά αληθινό.

Μου ‘φέρνει’ δε σε μπλόγκ. Όπου πίσω απο μια υποτιθέμενη ανωνυμία, πολλοί επιλέγουν και φορούν μάσκα και υποδύονται ένα ρόλο. Μια περσόνα, σύμφωνα με την μπλογκική ορολογία. Και λένε αυτά που λένε, γράφουν αυτά που έχουν να γράψουν, β(γ)άζοντας μπροστά ένα προσωπείο. Που τους απελευθερώνει.
Ανωνυμία και μάσκα.. Αυτή άλλωστε είναι η λογική, ο στόχος και το ζητούμενο του καρναβαλιάτικου μασκαρέματος με την βακχική αρχαιοελληνική έννοια. Μασκάρεμα, ανωνυμία και απελευθέρωση. Κι έχουν γραφτεί πολλά για το τι ‘μασκαραλίκια’ έκαναν τότε οι μασκαρεμένοι άνθρωποι. Το φαινόμενο το έχει περιγράψει ωραιότατα και ο Μάρκες στα 100 χρόνια μοναξιάς, όπου ‘οι άνθρωποι κρυμμένοι πίσω απο ένα προσωπείο έκαναν ότι ήθελαν, εκδηλώνοντας σε πολλές περιπτώσεις βίαιη και πρόστυχη συμπεριφορά και ζωώδη ένστικτα’.



Και λέω, ότι είναι κρίμα που δυνάμεθα να εκδηλώνουμε εαυτούς πίσω απο μουτσούνες. Και εδώ. Πόσο μάλλον εδώ.

«Πάνω στη σκηνή είμαστε αυτές οι μουτσούνες, αυτές οι περσόνες. Το ποιοι είμαστε, τι τρώμε, τι ώρα και με ποια κοιμάται ο καθένας απο μας, δεν ενδιαφέρει κανέναν».

Άκουσα ότι σε συνέντευξή τους στην Τατιάνα Στεφανίδου(!) σε ανάλογη ερώτηση, δήλωσαν ότι τρώνε κουτάβια και μωρά. Καλά (της) ξηγήθηκαν.






Πολύ άσχετο, αλλά φαντάζομαι την ξινισμένη και απορημένη φάτσα της και των ομοτράπεζών της να απορούν για το «πώς είναι δυνατό να κερδίσει αυτό το απαίσιο και κακόγουστο τραγούδι.. είναι ρούχα αυτά που φοράνε; ποιος τους τα έραψε; γιατί το δικό ‘μας’ το έραψε με τα χεράκια του ο Γκοτιέ (και με μείς με τα χεράκια μας έπρεπε να φασκελωνόμαστε ,αδιαλείπτως, που τα χεράκια του Γκοτιέ κονομήσανε 700.000 ευρώ), πολύ με τρομάζουνε οι φάτσες τους! εσείς τι λέτε για το φετινό ξεπεσμό του διαγωνισμού; είναι σατανιστές!(;) προφανώς είναι και παιδεραστές κυρίες και κύριοι! (μήπως είναι και αυριανιστές;) άξια η Αννούλα ‘μας’ κυρίες και κύριοι! τι πρότυπα είναι αυτά που δίνουν στην νεολαία; την προτρέπουν να βγει στους δρόμους με αγριευτικές μουτσούνες και να κοπανιέται κυρίες και κύριοι! εσείς, πως κρίνεται την νίκη των σατανιστών; είναι το ροκ του διαβόλου(!); επηρεάζει αρνητικά τις παιδικές ψυχές;» (σε αντίθεση με την Βίσση που διαπλάθει τις παιδικές ψυχές στα πρότυπα δίφραγκα-μαγκιά-γκομενιλίκι)…κυρίες και κύριοι…..



Μ’αρέσει που είχαμε την πληροφορία ότι θα κέρδιζε μπαλάντα φέτος…

Μου αρέσει επίσης που ο ΥπόΒουλγαράκης έχασε την μοναδική ευκαιρία να δοξάσει και να δοξαστεί… για τα επιτεύγματά μας στον (εκ)πολιτισμό του έθνους και των ‘υπολοίπων’ ευρωπαϊκών…

show time

Ακούς εκεί, να κλείνουν ,έμαθα, ορισμένοι μπλόγκερς τα 'μαγαζιά' τους επειδή πέσανε στον ανταγωνισμό και στην κόντρα (ιδεολογική;) με συνεδέλφους τους (μας)...
Αντί να λέν(μ)ε the show has just began...
Κρίμα.. όταν οι λόγοι δεν είναι απολύτως προσωπικοί.
(προφανώς, δεν έχετε κάνει σε -με- χωριό).

Παρτ' αλλιώς.

(για θα -να- βρείς)

Αν θές, κι αν ψάχνεις να βρείς την αλήθεια στα πράγματα, πάρτ' ανάποδα.

Την ιστορία, αυτά που βλέπεις, κι όσα σου λένε.

Ο κόσμος σου

"Τελευταία, δεν είναι όμορφος ο κόσμος μου".
Ράνια Θρασκιά, στο περιοδικό Ntv.


Ευκολία που την έχουν μερικοί άνθρωποι να μιλούν για τον κόσμο τους...
Και να (μας) ανοίγουν την πόρτα στο προσωπικό τους big brother...

Κράτος μεσα-ζόντων. Το ελάττωμα στο δίχτυ.

(κακά) Συναπαντήματα είχαμε σήμερα.
Και προκλήθηκα απο το www.isisunveiled.blogspot.com και το κείμενο «οι φίλοι μας τα …ζώα» να απαντήσω με ποστάκι, απο’δω απο το σπίτι μου.

Και, αντιλαμβάνομαι την κατάσταση και φτάνω να λέω.., καλά, τους την μπήκατε ποτέ επαγγελματικά; τους ανταγωνιστήκατε; οχι τίποτε τρομερό δηλαδή, απλά να βρείτε κι εσείς μια γωνιά στην άκρη του κόσμου (τους) να κάνετε την δουλειά σας; έτυχε να βρεθείτε απέναντι στα συμφέροντα της τσέπης τους, ή άλλα; Τι να πώ, τόσο τρομερό αποτέλεσμα απλά και μόνον επειδή δεν «εγκλιματιστήκατε» στα πρότυπα (τους) τα κοινωνικά;.. μοιάζει απίστευτο.

Κανένας δεν είχε το κουράγιο να πάει στην ύπαιθρο, να μελετήσει τις αιώνιες συνωμοσίες εκείνων που ακόμη τους λέμε αδύνατους, ενάντια σ’όσους θαρρούν πως είναι δυνατοί, των χωρικών ενάντια στους πλούσιους…Σκοπός μου δεν είναι να διαφωτίσω τον σημερινό νομοθέτη αλλά τον αυριανό, μέσα σ’αυτή τη δημοκρατική παραφροσύνη που παράσυρε τόσους τυφλούς συγγραφείς, δεν είναι ανάγκη να δοθεί τελοσπάντων το πορτρέτο αυτού του χωριάτη που κάνει τον κώδικα ανεφάρμοστο και την ιδιοκτησία κάτι που υπάρχει και δεν υπάρχει; Θα δείτε αυτόν τον ακούραστο σκαφτιά, αυτό το τρωκτικό που κομματιάζει και διαιρεί το έδαφος, το μοιράζει, και κόβει ένα στρέμμα γης σ’εκατό κομμάτια, προσκεκλημένος πάντα σ’αυτό το τσιμπούσι απο μια μικρομπουρζουαζία που τον έχει μαζί και βοηθό και λεία. Το αντικοινωνικό αυτό στοιχείο που δημιούργησε η Επανάσταση θα καταστρέψει μια μέρα την Βουργουνδία, όπως αφάνισε την τάξη των ευγενών η μπουρζουαζία. Αυτός ο Ροβεσπιέρος με το ένα κεφάλι και τα είκοσι εκατομμύρια μπράτσα που υψώθηκε πάνω απο το νόμο απ’ την ίδια την προστυχιά του, εργάζεται ασταμάτητα, κρύβεται σ’όλες τις κοινότητες, μπήκε στο δημοτικό συμβούλιο, σ’όλα τα Γαλλικά καντόνια απο το 1830, και λέγανε πως ο Ναπολέοντας προτίμησε την πικρή του μοίρα παρά να εξοπλίσει τις μάζες.
Ονορέ Ντε Μπαλζάκ, «οι χωριάτες» (πρόλογος)


Αν ατιμαστεί η κόρη τους, θυμούνται την ηθική μόνο αν ο βιαστής είναι πλούσιος και δειλός. Τα αγόρια τους, μέχρι να τα πάρει το κράτος, είναι κεφάλαια ή όργανα για την καλοπέρασή τους. Ιδίως απο το 1789 και μετά, το συμφέρον ήταν το μόνο κίνητρο για τις ιδέες τους. Δεν εξετάζουν ποτέ αν μια πράξη τους είναι νόμιμη ή ηθική, μονάχα αν θα τους φέρει κέρδος. Η ηθική, που δεν πρέπει να συγχέεται με την θρησκεία, αρχίζει με την άνεση, κι όπως φαίνεται στις ανώτερες τάξεις, η ψυχική ευγένεια ευημερεί όπου υπάρχει περιουσία. Ο απόλυτα έντιμος και ηθικός χωριάτης είναι εξαίρεση. Οι περίεργοι θα ρωτήσουν: γιατί; Πολλές αιτίες υπάρχουν αλλά μία είναι η κυριότερη: Απο τη φύση του κοινωνικού τους ρόλου, οι χωριάτες ζούνε μια ζωή καθαρά υλική, που πλησιάζει τον πρωτογονισμό. Εξάλλου σ’αυτό το είδος τους οδηγεί η σταθερή ένωσή τους με την φύση. Στους αγράμματους, η δουλειά, όταν ελευθερώνει το σώμα, αφαιρεί απο το πνεύμα την εξαγνιστική του ενέργεια. Τέλος, για τους χωριάτες, η αθλιότητα είναι λόγος ύπαρξης.

Ανακατεμένος σ’όλα τα συμφέροντα, ο Τονσάρ άκουε τα παράπονα του καθενός και έδινε οδηγίες για τις απάτες που θα βοηθούσανε όσους βρίσκονταν στην ανάγκη. Δεν ήταν παρά το όργανο ενος φοβερού μίσους και είχε τρομερή επιβολή γιατί ήταν ο σύμβουλος όλων των παραπονούμενων. Έπαιρνε μέρος κι η γυναίκα του στις κουβέντες κι υποστήριζε αυτούς που κάνανε το κακό στον τόπο. Χτυπούσε φιλικά στην πλάτη τους πελάτες της και τους επιδοκίμαζε αν ήταν κατά της μπουρζουαζίας. Σ’αυτό το καπηλειό, σ’αυτή την φωλιά απο οχιές, κόχλαζε φαρμακερό και δραστήριο το μίσος του προλεταριάτου και της αγροτιάς για τον αφέντη και τον πλούσιο. Η ευτυχισμένη ζωή των Τονσάρ γινότανε πολύ κακό παράδειγμα. Καθένας αναρωτιότανε γιατί να μην κόβει κι αυτός ξύλα για το φούρνο του και τη σόμπα του απο το δάσος της Αίγκ; Έτσι, η ύπουλη κλεψιά που ρήμαζε τα δάση, τους αγρούς τα λιβάδια και τ’ αμπέλια έγινε γενική στην κοιλάδα, κι απλώθηκε σε όλες τις γύρω κοινότητες. Και μη θαρρείτε πως ο Τονσάρ, η γυναίκα του, τα παιδιά και η γιαγιά τους είπαν ποτέ ανοιχτά «ζούμε απο τις κλεψιές που τις κάνουμε εμπόριο!»
Κεφ. «η ταβέρνα»

Τίποτε λοιπόν δεν ξέφευγε απ’ αυτήν την έξυπνη τυρρανία, που κανείς δεν την υποπτευόταν. Την περνούσαν μάλιστα για θρίαμβο του τοπικισμού.
Ο μόνος ξένος στην μεγάλη αυτή οικογένεια ήταν ο μηχανικός γεφυροποιίας. Γι’αυτό απαιτούσαν με μεγάλη επιμονή την αντικατάστασή του απο τον κύριο Σαρκύς, γιό του Σαρκύς του πλούσιου. Όλα έδειχναν ότι σε λίγο καιρό θα διορθωνόταν αυτό το ελάττωμα στο δίχτυ.
Αυτήν την τρομαχτική συμμαχία, που μονοπωλούσε όλες τις υπηρεσίες, δημόσιες και ιδιωτικές, που ξεζούμιζε τον τόπο και κολλούσε στην εξουσία σα βεντούζα, δεν την υποπτευότανε κανείς. Η Νομαρχία ήταν πολύ ευχαριστημένη με την καλή διοίκηση της Λα Βίλ Ω Φαί. Στο Υπουργείο Εσωτερικών έλεγαν γι’αυτήν «Να μια επαρχεία υπόδειγμα. Όλα δουλεύουνε ρολόι. Μακάρι να της μοιάζανε όλες οι περιφέρειες. Θα γλιτώναμε τους μπελάδες!»
Ο σωβινισμός και το οικογενειακό πνεύμα ήτανε τόσο ισχυρά, που σε πολλές μικρές πόλεις, ακόμη και Νομαρχίες, οι ξένοι υπάλληλοι αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν την περιφέρεια μέσα στο χρόνο.
Όταν πέσει κανένα θύμα στο τυραννικό αυτό συγγενολόι, το φιμώνουν κι το κατασπαράσουν τόσο καλά που δεν τολμά να παραπονεθεί. Το τυλίγουν στο μέλι και στο κερί, σαν το γυμνοσάλιαγκα που πέφτει σε κυψέλη. Πολλοί και ισχυροί λόγοι βοηθούν αυτήν την αόρατη και άπιαστη τυρρανία: η επιθυμία να βρίσκεται κανείς ανάμεσα σε οικογενειακό περιβάλλον, και να επιβλέπει ο ίδιος την περιουσία του, η υποστήριξη που δίνει ο ένας στον άλλον, η εγγύηση που βρίσκει η διοίκηση έχοντας τα όργανά της στην άμεση επιτήρηση των συμπολιτών και συγγενών τους. Γι’αυτό ο νεποτισμός εφαρμόζεται τόσο στις ανώτερες σφαίρες, όσο και στις μικρές επαρχιακές πόλεις.

Ο τοπικισμός επικρατεί σε βάρος του γενικού συμφέροντος και η θέληση της κεντρικής παρισινής εξουσίας τις πιο πολλές φορές αγνοείται, και διαστρέφεται η αλήθεια των γεγονότων. Αφού ικανοποιηθούν οι βασικές λαϊκές ανάγκες, γίνεται φανερό ότι οι νόμοι αντί να επιδρούν πάνω στις μάζες, δέχονται την σφραγίδα τους, οι πληθυσμοί τους προσαρμόζουν στους εαυτούς τους αντί να προσαρμόζονται. κεφ. «κράτος μεσαζόντων»


Καλά, αδιάβαστη πήγατε;;

Πέραν τούτου, δεν θα τρελαθούμε κιόλας, κι’αν είναι να γίνει, ας το πάθει κανας άλλος.

Καμια φορά, αναγκάζομαι.

Κι'ενω το αποφεύγω, καμια φορά αναγκάζομαι να μπώ στο παιχανιδάκι με τα μπαλόνια, με το καρφιτσάκι (μου).








...ευτυχώς που μπορώ να είμαι , έτσι...

The βλακεία Code

Τι ηλιθιότητα ήταν αυτή που υποχρεώθηκα απο υποχρέωση να δώ απόψε; «δεν τα’ξερες;» θα μου πείς. Αμ, τα ‘ξερα ,στο περίπου, είχα ξεφυλλίσει το βιβλίο και είχα όσο να’ναι μια (κακή) ιδέα. Και περίμενα μια τουλάχιστο ψιλοπροσεγμένη κινηματογραφική μεταφορά. Τι σούπα ήτανε τούτη ‘δω απόψε… Κι’εντάξει είπαμε δυό φίλους έχω μην τους χάσω κι’αυτούς, αλλά δε μπορώ να ακολουθώ τα κέφια και τις παρορμήσεις σας όλη την ώρα. Εντάξει, γελάσαμε τουλάχιστο. Ναι, ρε παιδιά, αλλά δεν είχαμε και τίποτε καλύτερο να γελάσουμε;
Άσχετο, αλλά δεν μπορεί απο κάποιον θα τα πέρνουνε οι (παρα)θρησκευτικές οργανώσεις για να προωθούν με τέτοιο ζήλο την ταινία.
Άσχετο Νο2, και...δεν μπορεί ,να μην μπορούμε να ξεχωρήσουμε ενα παραμύθι ενηλίκων, ενα μυθι-στόρημα, απο την ιστορική καταγραφή, την επίσημη και την αμφισβητούμενη ιστορία, την λογοτεχνία απο επιστημονικό σύγγραμμα. Δεν μπορεί... Και ξεπερνώ τα απλά επιχειρήματα του τύπου 'τι τους έπιασε τώρα με την ταινία, απ' τη στιγμή που το βιβλίο κυκλοφορεί (και χρυσοπουλάει) εδω και τρία χρόνια' κλπ. (μεταξύ μας, ξέρουμε τι πουλάει και τι οχι σε τούτη τη χώρα) . Γι'αυτο λέω, δεν μπορεί απο κάποιον τα'χουνε πάρει οι (παρα)θρησυτικές ομαδούλες. Εγω δε τα πέρνω που δεν μπορούμε με τις εβδομάδες να ξεχωρήσουμε δυό μουλαριών άχυρα.

Κι'ενώ το μόνο που θέλω τούτη την μαύρη ,κυριολεκτικά, ώρα είναι να πω πως, " επειδή έχουν φτερά, δεν σημαίνει ότι πετάνε κιόλας"…

Κάναμε εκπτώσεις, κι όποιος πρόλαβε…

Δεν ξέρω τι είδε, εξαρτάται απο το τι ζήτησε. Χθες ήταν η μέρα των χαλαρών αντιστάσεων, που έλεγα ναι σε όλα. Ή σχεδόν όλα. Θα μπορούσα να πώ τόσα «ναι» όσα δεν εχω πεί το τελευταίο εξάμηνο, μαζεμένα. Ναι ρε σύ, εντάξει, ότι πείς, όπως θες, αφού είναι έτσι.., βέβαια, γιατί οχι, αποσδήποτε, ας είναι, φυσικά, ότι πείτε.
Χθες χτύπησα τόσα «ναι» που έφτασα στο σημείο να ..δικαιολογήσω και να υπεραμυνθώ του συστήματος της τηλεοπτικής μας ποδοσφαιρικής και ποδοσφαιρόφιλης δημοκρατίας. Και όλων όσων τροχονομεύουν και διαιτητεύουν αυτόν τον αγώνα.

Ποδοσφαιρογραφία
Έλεγα ναί, ας είναι, μέχρι και στους τροχονόμους της τηλεοπτικής μας ποδοσφαιρικής δημοκρατίας που είναι στην απέξω απ’οτιδήποτε σοβαρό, και έχουν χάσει την σοβαρότητα και την αξιοπιστία τους ασχολούμενοι και απασχολούμενοι με το να διαιτητεύσουν κατά το πώς ικανοποιεί τους παράγοντες- ομαδοκράτορες του πρωταθλήματος και πως ιντριγκάρει και διατηρεί το ενδιαφέρον του ποδοσφαιρόφιλου κοινού. Τους δικαιολόγησα για τις τακτικές που χρησιμοποιούν. Δικαιολόγησα την άγνοια, την αγένεια και την αλαζονεία τους. Χαρακτηριστικά που οφείλει να έχει κάθε καλός γκολτζής. Για να μπορεί να συνεχίζει να παίζει και να σκοράρει και να εκτίθεται στην αρένα του τηλεοπτικού γηπέδου την ώρα που το κοινό παραληρεί, ζητωκραυγάζει και κατακραυγάζει, στα σημεία. Για να αντέξει κανείς σε τούτο το παιχνίδι της διαρκούς έκθεσης, της διαρκούς άμυνας και επίθεσης, του σκληρού ανταγωνισμού μεταξύ των παικτών, των σκληρών κανόνων του παιχνιδιού, των φραγκάτων χορηγών, των τρικλοποδιών, των απαιτητικών προπονητών και των στυγνών ιδιοκτητών των ομάδων, όταν αναγκάζεται από άνθρωπος να γίνει υπεράνθρωπος, τότε χάνει αργά αλλά σταθερά τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του και αναπτύσσει άγρια ζωώδη ένστικτα. Για να επιβιώσει. Όχι να ζήσει, να επιβιώσει.

Το άσχημο είναι όταν σου κόβει λιγουλάκι από μπάλα, κι’όταν έχεις μάθει να παίζεις με σύστημα ευρωπαϊκό και εξευγενισμένο, να αναγκάζεσαι να παίξεις με/σε σύστημα Κωλομβίας, όπου ο ποιο καταφερτζής παίρνει την μπάλα και κάνει κατενάτσιο.

…Είναι πολλά τα λεφτά στο πρωτάθλημα. Και τα πολλά τα παίρνει πάντοτε ο νικητής. Οι καλύτεροι από τους κερδισμένους. Οι χαμένοι εισπράττουνε μόνον το γιούχου, περισσότερο μάλιστα από τους δικούς τους. Όλα για τον νικητή. Όλα για τον καλό γκολτζή.

Θα μπορούσε να γίνει, αλλά που χρόνος για παιχνιδάκια... Αντικαταστήστε τα ονόματα των Καταλανών γκολτζήδων με αυτά αγαπημένων σας δημοσιογράφων και ανθρώπων του Τύπου και ..δείτε ένα ακόμη θεαματικό πρωτάθλημα.
Ποδοσφαιρο-γραφικό.

Η τιβί μπορεί να βλάψει την σοβαρότητά σας
Και τους συγχωρώ τους γκολτζήδες δημοσιογράφους που είναι στην απέξω και μακριά από κάθε έννοια ,και εκφραστή, της σοβαρότητας. Τους συγχωρώ που είναι τόσο μέσα σε αυτό το ανταγωνιστικό παιχνίδι χρήμα-εξουσία-επιβίωση-επιβεβαίωση-θεαματικότητα, που το μόνο όπλο και η μόνη μορφή αντίστασης που τους έχει απο(ξε)μείνει είναι να παίρνουν από το χέρι και να τραβούν μαζί τους προς τα κάτω όποιον τους νταραβεριστεί έστω και λίγα λεπτά, δημόσια. Κι’έτσι, τραβώντας συμπούρμουλο το σύστημα προς τα κάτω, του επιβάλλονται με τον τρόπο τους. Βασιλιάδες στο βασίλειο και στον κόσμο τους, στο βασίλειο του/της.. (ας προσθέσει ο καθένας το δικό του ουσιαστικό), κυβερνούν και βασιλεύουν υποχρεώνοντας (και πολύ καλά κάνουν μεταξύ μας) όποιον μπει σ’αυτό να παίξει (μπάλα) με τους κανόνες τους. Σε τούτο τον χαρούμενο ποπ γκλίτερ κόσμο (μας) που βρεθήκατε μας, θα παίζετε με τους δικούς μας ποπ γκλίτερ όρους και κανόνες. Και τους δικαιολόγησα..γι/σε αυτό το
"όλα προς τα κάτω" παιχνιδάκι.
... (εδώ που τα λέμε, να κατεβαίνεις και να κατεβάζεις είναι εύκολο. Το ενδιαφέρον είναι το ανέβασμα. who’s ready; Κι’ όποιος αντέχει. και προσοχή γιατί από ψηλά κάνει γκντούπ και αφήνει μελανιές).

Κάποιοι τις βγάλανε στο δρόμο.

Για μια πολύ ενδιαφέρουσα κίνηση μιας παρέας φίλων που έβγαλε τις ιδέες της στο δρόμο, διάβασα στο χθεσινό κείμενο (Αμβούργο δωρεάν) της www.mindstripper.blogspot.com και ..πολύ θα ήθελα να δω και σε τούτη τη χώρα μια χαρούμενη και κεφάτη παρέα να βγαίνει στους δρόμους και να ..μπαίνει στα μαγαζιά περνώντας (παίρνοντας;) το μήνυμά της για ισοκατανομή (ίσως;) των ειδών πρώτης ανάγκης (και δεύτερης…) σε όλο τον κόσμο.

Και δεν το βρίσκω καθόλου δύσκολο πια να περάσει κανείς με πέντε φίλους του (γι’αρχή) από τις ιδέες στην πράξη. Ίσα ίσα.
Μπορεί ανετότατα ,νομίζω, να διοργανωθεί και απο’δω μέσα, που ναι μεν κανείς μας δεν (μπορεί να) είναι ανώνυμος, αλλά αυτό ,όπως έχουμε πεί, λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα για να μην λέει κανείς ανισορροπίες και άλλα αντί άλλων. Μπορεί πάντως. Να δημιουργηθούν αρκετές ελληνικές παρέες που θα προάγουν το μήνυμα του free city. Η θεωρητική μου κατάρτιση στο θέμα δεν είναι μεγάλη, νομίζω όμως ότι δεν αποτελεί και κανα σοβαρό αδίκημα. Το πολύ πολύ να κάνει κανείς μήνυση κατά αγνώστων ή και γνωστών! Γούστο θα είχε, «μηνύω τον/τους τάδε γιατί εισέβαλαν αιφνιδιαστικά σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος που διατηρώ κλπ..κλπ, και αιφνιδιάζοντας τους πελάτες εντός του καταστήματος, ανακοίνωσαν ότι διαμαρτύρονται για το τάδε θέμα, ενώ φεύγοντας υφύρπαξαν δύο πακέτα συσκευασμένο ψωμί για τοστ, τρεις μαρμελάδες, ένα τέταρτο γραβιέρα Κρήτης, ένα μπουκάλι κρασί Ασύρτικο Σαντορίνης και πέντε οδοντόβουρτσες»…

Αστεία αστεία, τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία, και δεν βρίσκω τίποτε καλύτερο απο τέτοιες χαρούμενες και χαριτωμένες κινήσεις. Και δεν μιλάμε για πλιάτσικο(!), για μη παρεξιγιόμαστε, μιλάμε για μια κίνηση συμβολική.
«Καλή σας ημέρα, είμαστε μέλη της ‘Free …’. Μην ανησυχείτε καθόλου, δεν πρόκειται να σας ενοχλήσουμε, συνεχίστε τα ψώνια/φαγητό σας κανονικά. Θέλουμε μόνον να διαμαρτυρηθούμε ή να σαςενημερώσουμε γι’αυτό (…whatever) και είπαμε να περάσουμε μια βόλτα απο'δω να σας δούμε κι'απο κοντά. Φοράμε κι’εμείς τα ρούχα (αυτής) της δουλειάς μας, και, θα πάρουμε κάτι μαζί μας φεύγοντας απο το μαγαζί ,ίσα για σουβενίρ δηλαδή, οχι και τίποτε το φοβερό/ θα τσιμπήσουμε μια μπουκιά απο το πιάτο σας, και θα φύγουμε σαν κύριοι. Σας ευχαριστούμε πολύ για την κατανόησή σας και σας ευχόμαστε καλή συνέχεια»

Greek souvlaki

Τρεις γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω τι πάνε και ζητάνε τα ρέστα απο τον πρώην υπ. δημόσιας τάξης Βουλγαράκη, για τις παπαριές που έκανε η ΕΥΠ με τις απαγωγές των Πακιστανών. Που (απο που και ως που) να ξέρει ο άνθρωπος και ο κάθε άνθρωπος σε κείνα τα υψηλόβαθμα πόστα τι διάολο κάνουνε οι χιλιάδες υφιστάμενοί τους; Είναι δυνατό να ξέρουν τι κάνει η κάθε παρεούλα; Σε λίγο θα μας πούνε κιόλας ότι είναι οι υπουργοί που κάνουνε το κουμάντο στα (γαμώ τα) υπουργεία τους! Αυτοί πάνε κι έρχονται, μπορεί και ανα εξάμηνο, και την ώρα που πάνε να ροντάρουν και να μάθουν τα κατατόπια, παίρνουν μετάθεση ή παίρνουν τον π…(σόρυ). Σε αντίθεση με τους υπαλλήλους που δεν τους κουνάει τίποτε και κανείς και ως εκ τούτου κουνάνε (οι ίδιοι) τα πάντα και τους πάντες. Με τις πάντες.
Σε λίγο δηλαδή θα μας πούνε ότι θα φταίει ο Υπ.Πο. (υπο εντελώς) Βουλγαράκης άμα δε σηκώσει η Βίσση την κούπα. Η έχουμε δηλαδή πολιτισμό (και τον υπουργό του) σε τούτη τη χώρα ή δεν έχουμε! Άμα δε, δεν πάρει δε η Αννούλα την κούπα, τότε είναι που θα πρέπει να παραιτηθεί ο Υπο Βουλγαράκης. Γιατί είπαμε, ή έχουμε πολιτισμό (και τον υπουργό του) ή δεν έχουμε…. Παραίτηση που θα πρέπει μάλιστα να ζητηθεί απο όλα τα κόμματα. Στης Άννας Βίσση την ποδιά σφάζονται παλικάρια (σιγά τα αίματα, σιγά και τον υπό).
Μη πούμε ότι ο Υπος θα έπρεπε κανονικά να απολογείται για την κάθε ανοησία που πάει και ματζαφλάρει ο καθένας παριστάνοντας τον καλλιτέχνη… η έχουμε Υπο, η δεν έχουμε….



Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη!
Γατόνια κατά τ’άλλα οι πράκτορές μας. Τους πήγανε τα κοκορέτσια και το κοντοσούβλια με απόδειξη. (καλά, αυτά δεν τα κρατάνε να τα περάσουν στα έξοδα κινήσεως, μετακινήσεως, μεταφοράς, μεταγωγής, απαγωγής κλπ;) Πέραν τούτου, καθόλου τζέντλεμεν οι κυπατζήδες…. Κανονικά την απόδειξη την πετάνε ή την κρύβουνε (τι τους τη δώσανε; για την εφορία;…)
Άσχετο, αλλά είναι εξακριβωμένα απίθανο τα σουβλάκια να τα είχαν αγοράσει στο δρόμο;
Επίσης κανείς δεν μας ενημέρωσε εάν τα κοντοσουβλοκοκορέτσια ήταν νόστιμα και σε καλή τιμή… Και δεν κατάλαβα, τι πρόβλημα υπάρχει; Ναι ρε, σουβλάκια, στην ελλάδα είσαστε γαμώ το Πακιστάν σας!


Σχολική επιτροπή
Τι παραταξιακή πασοκική ομοψυχία (στην φαγωμάρα) είναι αυτή; Καλά, αυτοί πριν απο δύο μήνες "κυβερνάγανε".
Προφανώς θα πρόκειται για σατανικό σχέδιο του προέδρου να κάνει μερικούς μερικούς στην πάντα (αυτό το λένε Αννα-Νέο-Ση) με το μαλακό, στον δρόμο προς την εξουσία. Απ’οτι φαίνεται πάντως ότι ο πρόεδρος τα πάει καλά. Σε δεκαπέντε χρόνια θα έχει καθαρίσει…

Have you ever cried of happiness;

Έχεις νιώσει ποτέ;/τελευταία, να κλαις απο χαρά; απο ευτυχία; απο «επί τέλους»;

Το ένστικτό μου απο το πρωί μου έλεγε ότι θα είναι μια καλή μέρα. Δεν ήξερα γιατί, αλλά είχα μια μυστήρια βεβαιότητα.

You made me feel that I belong, somewhere.
After Αll.







Σήμερα το πρωί έβαλα να ακούσω το Fast car, ύστερα απο χρόνια, που δεν είναι και ότι πιο αισιόδοξο, αλλά μου ταίριαζε εκείνη την ώρα και συγκινήθηκα, που να’ξερα μετά απο θα ένοιωθα το ίδιο πράγμα απο χαρά;

You got a fast car
I want a ticket to anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere

Anyplace is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove





You got a fast car
And I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money
We won't have to drive too far
Just 'cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living



Busy but not dizzy, any more.
And I thank you.

Σήμερα γιορτάζει η μαμά (μου).

Αν το΄βλεπες θα μου έλεγες, καλά παιδάκι μου, το ψυγείο μου πήγες και φωτογράφησες, και το έβγαλες στο ίντερνετ;
Αν σε έβλεπα κι'εγω σήμερα, θα σου έλεγα, χρόνια σου πολλά μαμά, σ'ευχαριστώ που είσαι πάντα τόσο καλή και τόσο σκληρή και απαράδεκτη μαζί μου. Αλλά μαζί μου, πάντοτε. Και σ'ευχαριστώ, και χρόνια σου πολλά.

Μετά το ποπ δεν έχει στοπ.

Μουσικός παραγωγός ή jockeying (joking) over the discs;
Πριν από μία πενταετία περίπου εμφανίστηκαν τα πρώτα κρούσματα. Σήμερα το φαινόμενο και καθεστώς των play list έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Οι μουσικοί παραγωγοί της συντριπτικής πλειοψηφίας των ραδιοφωνικών σταθμών των μεγάλων πόλεων (και σύντομα ολόκληρης της χώρας) δεν παίζουν πια τραγούδια κατά την κρίση τους και κατ’επιλογή δική τους. Παίζουν βάσει μιας άνωθεν προεπιλεγμένης και κλειδωμένης ροής από/σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, η οποία ορίζει ποια ακριβώς τραγούδια θα μεταδοθούν και με ποια σειρά, σε πολλές περιπτώσεις δε, σε ποια σημεία μεταξύ των τραγουδιών θα μιλήσουν οι παραγωγοί και πόση ώρα κάθε φορά. Το δε play list, «παίζει» ακόμη και στα μουσικά διαλλείματα και στα «χαλιά» των δημοσιογραφικών εκπομπών. Κι’αν αντιτείνει κανείς ότι δεν είναι δουλειά του δημοσιογράφου να έχει τις μουσικές γνώσεις να ντύσει την εκπομπή του, οφείλω να πω ότι με αυτήν ακριβώς την ‘μουσική επιμέλεια’ ασχολούνταν δεκάδες άνθρωποι στο παρελθόν. Οι οποίοι έχουν αντικαταθεί από κομπιουτεράδες υπεύθυνους της τήρησης και σωστής ροής του play list. Η επιδημία (το πανδημία θα ταίριαζε καλύτερα) του play list έχει εξαφανίσει από τον ραδιοφωνικό χάρτη εκπομπές χιουμοριστικές και σατυρικές που βασίζονταν στην μετάδοση σχολίων και τραγουδιών ταιριαστών με αυτά. Για την παντελή απουσία τέτοιων εκπομπών δεν φταίνε τα κέφια ή το μεράκι των δημοσιογράφων, φταίει το σύστημα της play list. Φταίει η πολιτική σταθμών και εταιριών, φταίει η μη αντίδραση των μουσικών παραγωγών, φταίει., φταίει.. που δεν έχουμε πάρει χαμπάρι σε τι ποπ γενικά δρόμο έχουμε οδηγηθεί. Και αρχίζει να μου φταίει η νοοτροπία της play list για όλα. Για το ότι σε πολύ λίγο οι μουσικοί παραγωγοί και οι δημοσιογράφοι θα μιλάνε, θα γεμίζουν δηλαδή τα κενά, θα διασκεδάζουν το κοινό για να πάει χαρούμενο, «ενημερωμένο» και ουσιαστικά υποχρεωμένο να αγοράσει πατατάκια, ζαντολάστιχα και θέσεις στο σινεμά. Και πολύ φοβούμαι (να αντιμετωπίσω το) ότι έχουμε πια οδηγηθεί και στο σύστημα του say list..Ποπ τραγούδια ταιριαστά με την ποπ ενημέρωση. Ποπ γενικά.

Το καθεστώς play list δεν είναι μόνο καλλιτεχνικά επικίνδυνο. Τα παιδιά της «ελεύθερης» ραδιοφωνίας ,και ενημέρωσης, που παίζουν τις μουσικές που υπαγορεύονται άνωθεν, εκπαιδεύονται στην αβουλία ούτως ώστε να λένε κι’ότι υπαγορεύεται και διατάσσεται άνωθεν. Ποπ ήχοι ποπ λόγια. Εύπεπτες μουσικές εύπεπτη ενημέρωση. Και κανένας δημιουργός, μουσικός ή δημοσιογράφος που δεν ασκεί την τέχνη ή την δουλειά του ως κλάδο της διαφήμισης δεν μπορεί να επιβιώσει.

Σε ότι αφορά τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της περιφέρειας, δεν μπορούμε να πούμε ότι τόσα χρόνια κρατούσαν αντίσταση, αλλά ότι μάλλον δεν τους έδιναν και μεγάλη σημασία ,εμπορική φυσικά, οι δισκογραφικές. Κατάσταση η οποία τείνει να αντιστραφεί πλήρως σε ολόκληρη την χώρα, με δεδομένο ότι τα οικονομικά των εταιριών έχουν πάρει εδώ και καιρό την κατιούσα, κάνοντάς τες να ψάχνουν απεγνωσμένα νέες πηγές εσόδων. Από κοντά (ή από πίσω με το συμπάθιο) και οι διαφημιστικές που ανακάλυψαν νέο και παρθένο πεδίον δόξης λαμπρό στην περιφέρεια.
Και γνωρίζω καλά ότι όλα είναι εμπόριο, και δεν μπορώ, δεν αντέχω κι’ούτε ανέχομαι να παριστάνω την ρομαντική σε τούτες τις εποχές της πλήρους απομυθοποίησης, κάνοντας λόγο για «γρήγορο κέρδος εις βάρος της καλλιτεχνικής δημιουργίας», για τους «σκοπούς που αγιάζουν τα μέσα μόνον όταν είναι ευγενείς», και για το ότι «το τραγούδι δεν είναι μόνο χρήμα είναι και τέχνη».
Λυπούμαι, αλλά αφού κανείς δεν είναι πια ρομαντικός, δεν μπορώ να είμαι ούτε εγώ.
Αυτά τα γνωρίζουμε….τι γίνεται είναι το θέμα.
Απολύτως πρακτικά, και πέρα από το ότι η τέχνη δεν είναι εμπόριο κλπ, νομίζω ότι η ολοκληρωτική τακτική των δισκογραφικών μόνον σε καλό δεν θα τους βγει.
Ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου (σαν για να διατηρηθεί η ισορροπία) ψάχνεται, μακριά και πέρα από το τσουνάμι της ποπ, ενημερώνεται, ακούει και αγοράζει ,όταν τις βρίσκει στο εμπόριο, τις δουλειές δεκάδων νέων ελληνικών και ξένων συγκροτημάτων, πεδίο το οποίο θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν εμπορικά πάντοτε οι εταιρίες. Και να αφήσουν χώρο να δημιουργηθούν τα σουξέ και οι επιτυχίες από μόνες τους. Όπως συμβαίνει στην Ευρώπη. Και εδώ είναι η πρόταση, το θέμα και το ζητούμενο. Για να μην είμαστε μόνο και όλο κριτική…
Αφήστε, δώστε χώρο στις επιτυχίες να δημιουργηθούν από μόνες τους, από τον κόσμο. Και πουλήστε τες φυσικά. Αλλά πουλήστε και αυτό που θέλει (κι’είναι γεγονός ότι θέλει) ο κόσμος.
Αφήνοντας τα ραδιόφωνα της περιφέρειας στην ησυχία τους και κάνοντας άνοιγμα σε εναλλακτικές και τις μουσικές που θέλει ο κόσμος, νομίζω ότι οι εταιρίες θα τα πετύχαιναν αυτό που ήθελαν στον τομέα κέρδος, που εντελώς ρεαλιστικά είναι αυτός που ενδιαφέρει.
Γιατί το τσουνάμι της ποπ θα προκαλέσει ποπ (δημοφιλή, δημοτική, λαϊκή) αντίδραση. Και μετά το ποπ δεν θα έχει στοπ…

We all need to leave, sometimes.

When I leave, all, I know I can still love.
But I need to be or feel out, sometimes.

And I begged you to leave, as I should have begged myself.

And I cannot fear. Any more.

I talk ,them, because I love them.
And truth killed, and kills us all.



Αnd I wondered whether you have understand anything.
But it does not matter me any more.

Do you know why I’m dangerous sometimes; cause there’s so much love that needs to be given.
29, April 06.

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια.

Μερικά πράματα πάνε με τα φεγγάρια τους. Υπάρχουνε φεγγάρια που θυμάται κανείς μερικές χορταστικές αποβολές απο το σχολείο και μπόλικες μηδενισμένες εκθέσεις, και λέει ρε δε πα να γαμηθείτε, δε θα φάω τη ζωή μου στην κόντρα (ή και στην απέξω αν το θες), ούτε θα σας βάλω μυαλό ούτε θα μου βάλετε, ούτε να σας κυνηγάω ούτε να με κυνηγάτε, όπως γουστάρετε είναι, τη δουλειά μας (λέμε τώρα..) να κάνουμε να περνάει η ώρα και δε βαριέσαι...Και είναι και κάτι άλλα φεγγάρια που (πάλι) λές ρε δε πα να γαμηθείτε (σταθερή αξία το γ…) εδώ είσαστε κι’εδώ είμαι, για πάμε να το κάνουμε λίγο πιο ενδιαφέρον το παιχνίδι, να ξεμουδιάσουμε, να γελάσουμε και λιγουλάκι.
Και διαλέγεις, κανείς ανα εποχή, κέφια, δεδομένα, αφορμές, και παίρνει.

Microcosmos.
Δεν υπάρχει χειρότερο πράμα απ το να (σου) λένε εντελώς απαξιωτικά και με στυλάκι 'δίφραγκα-μαγκιά-τα’χω δεί όλα' ότι "ε, εντάξει καημένε, ανακατεύεσαι με πράγματα ξένα, που δεν σε αφορούν και δε σε ακουμπάνε καθόλου (γραμμένο σ’έχουνε είσαι αμελητέος) επειδή είσαι ανίκανος να ασχοληθείς με τα διπλανά (για τόλμα να δούμε) ή τα δικά σου". Κατά συνέπεια κι’αφού δε μας ενοχλείς «λέγε εκεί δα καμιά θεωρία να περνάει η ώρα σου( να αναλώνεσαι στις αναλύσεις σου μη τύχει και ξεστραβωθείς και ξυπνήσεις), να κάνεις και το κομμάτι σου, να’σαι (‘χουμαι) φχαριστημένο(ς)».
Εκεί το βουλώνεις τελείως. Τι άραγε να πείς; Το βουλώνεις, κοιτάς να τελειώσεις τη δουλειά, και γυρνάς στη δουλειά σου. Αυτήν απο την οποία προσπαθούν να σε αποσπάσουν.

Περιφρόνηση στην περιφρόνηση…..

Βέβαια, το ότι στο λένε, κάτι είναι κι’αυτό. Είναι όπως και να το κάνεις μια πρόοδος.

Το ποστάκι στήθηκε με αφορμή σχόλιο (άσχετο) στο τελευταίο (9.5.2006) κείμενο στο http://www.oprenbar.blogspot.com/ Σχόλιο άσχετο (όλα σχετικά είναι) με το κείμενο, αλλά θυμήθηκα έναν τύπο σήμερα που σπατουλάριζε και (μου) εξείρε τις αξίες της «σταθερότητας και της συνέπειας». Επειδή ,προφανέστατα, έτσι (τον) βολεύει. Έτσι, βάφτισε τον τρόμο του απέναντι στο όποιο καινούργιο και διαφορετικό, «σταθερότητα και συνέπεια».
Κι'οχι τίποτε άλλο, αλλά χάνουνε κι'οι ωραιότατες και καθ'όλα σεβαστές λέξεις τα νοήματά τους.

Θυμάσαι που (σου) ‘λεγα πως ότι έχω να πώ το λέω δημόσια; (ναι, φυσικά γι’ασφάλεια).
Και είναι τελικά σπουδαίο πράμα να μπορεί κανείς να λέει δημόσια τα δικά του. (που πας εσύ; πίσω στη γραμμή σου!)

Άτιμα περιβάλλοντα….

Οι φίλοι (κανονικά) δε σπατουλάρουνε. Σου ορμάνε, σου λένε όρμα και σε ‘κρατάνε’ όταν κρίνουν ότι (σου) χρειάζεται.
Αλλά άμα έχει κανείς (κατά)μπερδέψει το κολλητιλίκι, την παρέα, το σπατουλάρισμα, τη δουλειά (πάνω απ’ όλα αυτήν) τις υποχρεώσεις (αυτά που χρωστάει δηλαδή), με τη φιλία (how did you say that;) …άμε βρες την άκρια. …Κι’όλο πάω και θυμάμαι τελευταία την μακαρίτισσα την Ελένη την Βλάχου…
Μπα δεν τρίζει τίποτε ..δικό της. Άλλα τρίζουν.


Μου άρεσε η «ποιος μίλησε ρε γαμώτο» και η «εύγλωττη σιωπή» προσέγγιση του θέματος Καραχασάν απο το www.gregykapogeorge.blogspot.com
και τα λίνκς και τα σχόλια και οι παραπομπές …και μου αρέσει όταν δεν έχω να συμπληρώσω τίποτε.

Ποιος σε ανακατεύει ρε φίλε;

Τι έμαθε ο Μανολιός στο λιμάνι; Γαλλικά. (λιμανίσια)
Πήγα να σκάσω απο το κακό μου που χθές το απογευματάκι έχασα μια ,ομολογουμένως και χωρίς να αυτοκανακεύομαι, ωραιότατη ανάλυση του Κεφαλλογιάνειου αποφθέγματος περί σεράι και καραγκιόζηδων. Που την έχασα; Εκεί που την είχα γράψει.. ήρθε και την έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Της τελευταίας διακοπής ρεύματος της ΔΕΗ.
Έτσι το’χουμε σε τούτο τον τόπο. Δεν ξέρεις απο πού (και πότε φυσικά) θα σου‘ρθει. Κρίμα, γιατί είχε το γούστο του το κειμενάκι… και το’χω σε κακό να ξαναγράφω τα ίδια. Με άλλη ευκαιρία (και θα’ναι μπόλικες) θα κουβεντιάσουμε τα πως και τα γιατί της νοσηρότητας της οικονομικοπολιτικής μας ζωής.

Και δεν μπορώ να καταλάβω, τι του φταιξε ο ήρωας της λαϊκής μας παράδοσης. Έχει καμιά σχέση ο κουτοπονηρούλης τεμπελάκος καραγκιόζης με όσους (προφανώς) νταραβερίζεται ο Μανολιός;
Πέραν τούτου και κανονικά, το απόφθεγμα θα έπρεπε να το έχει φάει το μαύρο σκοτάδι. Και σύσσωμη και με εθνική ομοψυχία η πολιτικοδημοσιογρφική ελίτ του τόπου θα έπρεπε να το έχει κάνει γαργάρα. Γιατί αυτά τα πράγματα δε λέγονται. Θα έπρεπε όλοι να έχουν παραστήσει το Σουφλιά (που ως γνωστό ακούει όποτε και ότι γουστάρει). Γιατί η δήλωση ενδέχετο με άστοχους χειρισμούς να ταρακούναγε για τα καλά και να προκαλούσε ρωγμές κι ίσως την υποχώρηση των θεμελίων του (τηλεοπτικού) δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Αυτά τα πράματα δεν τα καναλοσεργιανάνε. Κάνουνε πως δεν τα ακούνε (τι ωραία που κουνιόνται σήμερα οι μαούνες Μανόλη μου..)

Και δεν μπορώ να καταλάβω τι τον έπιασε, αφού όφειλε να ξέρει ότι ο Μανολιός όταν αλλάζει απλά βάζει τα ρούχα του αλλιώς, οπότε τζάμπα κόπος ,Μανόλη, και τζάμπα μαγκιές.

Εν πάσει περιπτώσει, το θέμα είναι πως ο καθένας σε τούτο τον κόσμο κάνει τη δουλειά του. Κι’αμα δεν μπορεί ή δεν αντέχει να την κάνει, ας πά να κάνει καμιάν άλλη. Να κάνουμε κι’εμείς τις δικές μας με την ησυχία μας.
Και γιατί μου το λές ρε φίλε, τι θες να παραστήσεις; τον έντιμο ή τον ευαίσθητο; Και στο κάτω κάτω δεν τα’ξερες; (α εσύ είσαι επικίνδυνος αφελής).

Απο την άλλη, υπάρχουνε κι’ορισμένοι αναρχοκουμουνιστές(!) και ταραχοποιοί του κερατά που σιγομουρμουρίζουν συνωμοτικά μεταξύ τους «δίκιο έχει ο Μανόλης».
Δίκιο έχει; Πιάστε τους ….τους αντικαθεστωτικούς!

Και τέλος φίλε, …δε μπορεί εμείς να παλεύουμε μια ζωή και να’ρχεσαι εσύ με μια δήλωση να τα κάνεις όλα ρημαδιό!(!) Δε λέει..


Γαλλικά Νο2
Εδώ δεν είναι εφημερίδα για να το ρίξουμε στο ρεπορτάζ, αλλά το καλό να λέγεται. Εντυπωσιακή είναι η δουλειά που γίνεται τελευταία στον ΟΠΕ (ελληνικός οργανισμός εξωτερικού εμπορίου) .
Στο καινούργιο σάιτ μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρουσες πληροφορίες και αξιοποιήσιμες προτάσεις. www.hepo.gr
Ιδιαίτερο δε ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρωτοβουλία Kerasma με στόχο έχει να γνωρίσει ο κόσμος τον πλούτο της ελληνικής γαστρονομίας και διατροφής.
Οι δράσεις του προγράμματος είναι πολλές και καλές ενώ ο οργανισμός συμμετέχει σε δεκάδες road shows ανα τον κόσμο προκειμένου να διαφημίσει τα ελληνικά τρόφιμα και ποτά (ελπίζουμε σε λίγα χρόνια και την a la table κουλτούρα μας)
Για πολλές και καλές περισσότερες πληροφορίες στο www.kerasma.gr

Και δεν τη μπορώ τη γκρίνια …όλη την ώρα τουλάχιστο, και μη πιάσουμε τώρα να μιλάμε για την πολιτική μας σ’ότι αφορά τις εξαγωγές ελληνικών κρασιών…
Αρκεί να πούμε ότι η χώρα συγκαταλέγεται ,γενικά, σε εκθέσεις και διεθνείς καταλόγους στις «λοιπές χώρες» χωρίς ονοματεπώνυμο δλδ, και ακολουθεί κατά πολύ ,ανώνυμα πάντα, χώρες όπως η Βουλγαρία, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ, και δεν μιλάμε βέβαια για ισχυρές κρασοπαραγωγικές χώρες και περιοχές όπως η Καλιφόρνια, η Χιλή, η Γαλλία κλπ.
Α, τι μας φταίει; …καλά κρασιά που λένε…
Κι’επειδή ποτέ δεν ξεκινώ απο το ‘κράτος’ αλλά απο την πάρτη μου (τέτοιος διαστροφικός εγωισμός) παίζει και λίγο το κόμπλεξ μας «μη και το πούμε σε κανα άλλον και τον ξυπνήσουμε..» και το άλλο το χαριτωμένο «εσύ γιατί (απο που και ως που δλδ) μιλάς, ποιος σε ανακατεύει;…» Σωστά, ποιος σε ανακατεύει ρε φίλε, άμε στην πάντα….

Και μετά σου λένε πως δεν εκμεταλλευόμαστε και δεν αξιοποιούμε τα διεθνή γεγονότα (γιούρο, ολυμπιακοί αγώνες κλπ) για να προβάλουμε τα προϊόντα μας …. Μωρέ τα εκμεταλλευόμαστε και τα παραεκμεταλλευόμαστε. Πόσες και πόσες γαλανόλευκες (ωραίος συνδυασμός, νησιωτική αισθητική) δεν έγιναν μπλούζες, καπέλα, σουτιέν, και δε συμμαζεύεται;..

Ποιος σε ανακατεύει ρε φίλε, άμε στην πάντα…..

Τις βγάλαμε στη λιακάδα!

Συγχωράτε μας, αλλά όπως καταλαβαίνετε άνοιξε ο καιρός ανοίγουνε και οι δουλειές (μας). Αφήστε δε που καλό είναι να σεργιανίζουν οι ιδέες στο δίκτυο, αλλά ακόμη καλύτερο να βολτάρουν στους δρόμους, στις παραλίες, στα κεντρικά πλατειακά καφέ και δε συμμαζεύεται... Γιατί, «τι να τις κάνουμε;» που λέγαμε και γράφαμε πολύ πρόσφατα; «Να τις πάμε βόλτα!» να δούμε κιόλας αν και πόσο πιάνει η μπογιά τους.
Γιατί καλά να τα λέμε, το θέμα είναι τι (τις) κάνουμε. Γιατί με τα λογάκια τα γενικολογάκια δεν αλλάζει ο κόσμος. Ένας ένας αλλάζει ο κόσμος. Και χρειάζεται μπόλικη δουλειά για να τους αλλάξεις όλους, έναν έναν.

Ένας φίλος με ρώτησε για την επικοινωνία και τι σόι πράμα ,άραγε, είν’αυτό;
Και δεν ήξερα τι και πώς να απαντήσω. Και πώς να καταλήξω στο πιο απλό πράγμα που υπάρχει στον κόσμο. Την ώρα που οι προφέσορες έχουν γράψει και συνεχίζουν να γράφουν χιλιάδες βιβλία για να μας διδάξουν την ‘επικοινωνία’. Δυστυχώς όμως, το παιχνίδι της. Κι’εδώ είν το πρόβλημα, ή το γούστο απ’την άλλη. Αλλά οχι την επικοινωνία, αυτή την τόσο προσωπική και απαραίτητη για τον καθέναν. Με μεγάλη επαγγελματική ευσυνειδησία οι προφέσορες αναλύουν και περιγράφουν με κάθε τρόπο και μέθοδο τη σωστή και αποτελεσματική επικοινωνία. Με επαγγελματικό τρόπο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Γι’αυτό και ποτέ δεν καταλήγουν στο πιο απλό πράγμα που υπάρχει στον κόσμο. Στο ότι επικοινωνία είναι μια ματιά. Όχι λέξη. Ματιά.

Και είχα πεί πως δεν μπορώ και δεν μου αρέσει να βγάζω απ’το τσεπάκι θεωρίες, αλλά νομίζω πως αυτά που λέμε ή γράφουμε δεν είναι ανάγκη να γίνονται σημαίες ή να τα εκδηλώνουμε σώνει και καλά με ενθουσιασμό (σαν αυτόν των νεοφώτιστων).
Γιατί ούτε ένα τόσο δα κομμάτι κόσμου δεν αλλάζει ακούγοντας σκόρπια λόγια στο ραδιοφωνάκι του, διαβάζοντας σκόρπια κειμενάκια στις σελίδες ή στην οθόνη του. Και είναι σκόρπια γιατί πριν και μετά και την ίδια ώρα με σένα κι’εμένα λέγονται πράγματα διαφορετικά. Και αυτό είναι δημοκρατία άλλωστε. (να το πω με χιούμορ, δημοκρατία είναι να λέει ο καθένας ανέξοδα την μαλακία του και συμπέρασμα κι’αποτέλεσμα να μην υπάρχει!)
Και δεν κατάλαβα; ,είχα πει στο φίλο, τι θες να πετύχεις; Και πως θα το μετρήσεις αυτό που πέτυχες; Δεν μετριέται. Ο περαστικός απο την εκπομπούλα, ή τη σελιδούλα σου, που θα (σε) διαβάσει και θα πάρει τηλέφωνο την αγαπημένη του να της πει ότι την αγαπάει κι’ότι του έλλειψε και ότι θέλει να τη δεί, δεν μετριέται. Ο τύπος που απο μια (σου;) κουβέντα θα πάρει ένα κομμάτι δύναμης ίσα για να βγάλει την μέρα του κι’αυριο βλέπουμε, ο τύπος που θα αρπάξει μια (σου;) λέξη γιατί έτσι του έτυχε και του κόλλαγε τη συγκεκριμένη στιγμή και θα την κάνει σύνθημα για μια βδομάδα, ένα μήνα ή δέκα χρόνια, δεν μετριέται. Ούτε είναι μετρίσιμη έννοια αυτά που νοιώθει ο καθένας. Αυτά που πιθανότατα κάνεις ή έκανες κάποιον να νιώσει.

Βέβαια, οφείλω να πώ ότι ο φίλος είναι υπέρμαχος της συμ-βολής και κρύβεται (ή περιφρονεί) την ώρα της προ-βολής. Την οποία μάλιστα θεωρεί μεγάλη λούμπα. Και απόρησα για το πώς είναι συνεπώς δυνατό και συνεπές να αναρωτιέται για το «που είναι λοιπόν αυτό που έκανα;»

Και το μόνο που μπόρεσα να πώ ήταν «κάνε αυτό που κάνεις, κι’ας το να ταξιδεύει». Άλλοι στο ,κάτω κάτω, αφιέρωσαν τις ζωές τους σε αγώνες, σε ιδέες, στις ιδέες τους, στις ιδεοληψίες τους άλλοι. Και τι πετύχανε; Ή μήπως νομίζεις ότι πήγανε για να πετύχουνε; Όχι, αυτό τους υποδείκνυε η καρδούλα ή η τρελάρα τους, αυτό έκαναν. Δεν μετριέται το «τι έκανα;» σ’αυτά τα πράγματα.

Άλλοι πάλι μιλάνε στον κόσμο, χρόνια πολλά, και δεν μπορούν να ξέρουν τι κατάφεραν και τι οχι. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να έχουν αλλάξει νοοτροπίες, αντανακλαστικές σκέψεις, μπορεί να έχουν μέσα απο μπόλικα ζιγκ-ζαγκ αποδώσει τα πραγματικά μεγέθη των πραγμάτων, μπορεί…… Μετρίσιμο πάντως δεν είναι τίποτε απο αυτά.
Όπως μετρίσιμες δεν είναι ούτε οι ιδέες ούτε τα κείμενα. Κανενός. Πέρα απο τους προφέσορες που με πολύ πρακτικό τρόπο συμβάλουν στην επιστήμη του ο καθένας, οι συγγραφείς πως θα μπορούσαν άραγε να μετρήσουν τη δικιά τους συμβολή; Και τι θα ρωτήσουν; (καλά άσε το εμπορικό κομμάτι) ποιους «άλλαξα;;». Δεν μέτριουνται αυτά τα πράγματα. Απο την άλλη χαμένο δεν πάει τίποτα. Εσύ γιατί γράφεις; Για να αλλάξεις τον κόσμο;(!) ή γιατί έτσι γουστάρεις κι’άμα τύχει κι’αρέσουν ή εμπνεύσουν και καναν άλλον, έχει καλώς;
Όταν παρηγοράς ένα φίλο σου για τη σούπα που‘φαγε, τι σκέφτεσαι; το μέγεθος της συμβολής σου; οχι ίσα να μπαλώσεις την κατάσταση προσπαθείς, φίλε.

Άσχετο, αλλά άκου τώρα, προέτρεψα το φίλο. Πρέπει με τους ανθρώπους να μιλάς, να μπεις στο σπίτι τους, να φας απ’το φαί τους, να κοιτάξεις αυτά που έχουν να σου δείξουν, τα βιβλία, τα λουλούδια, τα κεντήματα και τις μουσικές τους, να πας παρέα στην παρέα, στις γιορτές και στις βόλτες τους, να πιεις ένα ποτήρι κρασί μαζί τους και να τους ακούσεις. Και μην τους πείς, άκουσε και κατάλαβέ τους. Οι άνθρωποι έχουν ακούσει πολλά και ακούνε τα μύρια όσα. Γιατί να ακούσουν εσένα, τι νομίζεις οτι τους λές; Να (σου) πούνε θέλουν, τον πόνο και τη χαρά τους.
Και θα μου πείς, εγώ σε ρώτησα για τις ιδέες μου κι’εσύ μου λες βγές στη βίζιτα;! Όχι βέβαια. Αλλά για να σε καταλάβουνε οι άνθρωποι πρέπει να τους καταλάβεις κι’εσύ, ή εσύ πρώτος. Απο κοντά. (πως λέμε έχε τον απο κοντά). Σοβαρά κι’αστεία, έτσι είναι.
Να μιλάς και να γράφεις, όσο θες κι’ όσο σου αρέσει. Δεν σε υποχρεώνει και κανένας εξάλλου. Για τίποτε. (λεύκωμα 3ης γυμνασίου το καταντήσαμε)
Και στο φινάλε φινάλε, καλές οι ιδέες αλλά ακόμη καλύτερο όταν βολτάρουν.

You'll never have a camera in my head.

(interview)
CHRISTOF
We've become bored with watching actors
give us phony emotions. We're tired of
pyrotechnics and special effects. While
the world he inhabits is in some
respects counterfeit, there's nothing
fake about Truman himself. No
scripts, no cue cards...It isn't always
Shakespeare but it's genuine. It's a life.

MERYL
Well, I mean, there is no--there is no
difference between a private life and a
public life. My--my life is my life, is
The Truman Show. The Truman Show is...a
lifestyle. It's a noble life. It is...a
truly blessed life.

MARLON
It's all true. It's all real. Nothing here
is fake. Nothing you see on this show
is fake. It's merely controlled.


("story")

TRUMAN
You know, I've been thinking about gettin'
out, Marlon.

MARLON
Yeah? Out of what?


(Truman Home)
TRUMAN
We could bum around the world for a year
on that.

MERYL
And then what, Truman? We'd be where we were
five years ago. You're talking like a
teenager.

TRUMAN
Maybe I feel like a teenager.

MERYL
We have mortgage payments, Truman. We have
car payments. What? We're just going to
walk away from our financial obligations?

TRUMAN
We need adventure..

MERYL
I thought we were going to try for a baby.
Isn't that enough of an adventure?

TRUMAN
That can wait. I need to get away. See
some of the world. Explore!

MERYL
You want to be an explorer...This'll pass.
We all think like this now and again.
Let's get you out of these wet clothes,
huh? And into bed.



WAITRESS
What's he doing?

WAITRESS
See, they got rid of her, but they couldn't
erase the memory.



LAUREN
We have so little time. They're going to
be here any minute.

TRUMAN
Who are they?

LAUREN
They don't want me talking to you.

TRUMAN
Then don't talk.

LAUREN
Truman.

TRUMAN
What do they want?

LAUREN
Listen to me. Everyone knows about--
everyone knows everything you do. 'Cause they're
pretending, Truman. Do you--Do you understand?
Everybody's pretending.

TRUMAN
__?__.

LAUREN
No no no, ah, my name's not Lauren. No no.
My name's Sylvia.

TRUMAN
Sylvia?

LAUREN
Yeah.

LAUREN'S FATHER
Lauren, sweetheart. Out again?

TRUMAN
Hey, wait a minute. Who are you?

LAUREN'S FATHER
I'm her father!

LAUREN
What? I've never even seen you before today.

LAUREN'S FATHER
C'mon, sweetie. Please, honey.

LAUREN
He's lying! Truman, please! Don't listen to him!
Everything I've told you is the truth!

LAUREN'S FATHER
Please...

LAUREN
This..it--it's fake. It's all for you.

TRUMAN
I don't understand.

LAUREN
An--and the sky and the sea, everything. It's a set.
It's a show.

LAUREN'S FATHER
Please. It'll be all right.

LAUREN
Please don't listen! He's going to lie to you!

TRUMAN
I really would like to know what's going on!

LAUREN'S FATHER
You forget it, forget everything.

LAUREN
Don't do it! Don't Truman!

TRUMAN
There it is! There it is! There's that dented beetle!
Yes! Whooooooooooo! Ha-ha! Ha.......Do you wanna
know how I did that? I'll tell ya'. They're on a loop.
They go around the block. They come back. They go
around again. They just go 'round and 'round!
(almost singing)
Round and round!

MERYL
You know, I invited Rita and Marlon for a barbecue
on Sunday. I'm gonna make my potato salad and--

TRUMAN
I won't be here Sunday.

MERYL
--I need to remind you that we need more charcoal.
TRUMAN
Are you listening to a word I'm saying?
.....................
TRUMAN
Somebody help me! I'm being spontaneous! Forget
Fiji! We can't very well drive to Fiji, can we?

MERYL
(nervous laughter, quick glances
directly into the camera)
No...
......................................................

MERYL
Why don't you let me fix you some
of this new Mococoa drink. All natural cocoa beans
from the upper slopes of Mount Nicuragua, no artificial
sweeteners.

TRUMAN
What the hell are you talkin' about?...Who you talkin'
to?

MERYL
(super happy)
I've tasted other cocoas. This is the best.

TRUMAN
What does this hafta' do, with anything? Tell me
what's happening!

MERYL
Well, you're having a nervous breakdown, that's what's
happening.

TRUMAN
You're part of this, aren't you?

MERYL
Truman. You are scaring me!

TRUMAN
You're scaring me, Meryl. What're you going to do?
Dice me? Slice me? SO many CHOICES!

MERYL
DO SOMETHING!!

TRUMAN
What? What'd you say? Who are you talking to?

MERYL
Nothing. I didn't say anything. I didn't say
anything.

TRUMAN
You said "do something."

MERYL
No, I didn't.

TRUMAN
Talk.

MERYL
I wasn't talking to anyone.

TRUMAN
Tell me.

MERYL
Truman!

TRUMAN
Tell me!

MERYL
I wasn't talking to anyone! No! Please stop!

TRUMAN
(re: knock at the door)
Stay where you are.

MARLON
Truman?....Truman.

MERYL
(crying)
Oh my God...How can anyone expect me to carry on
under these conditions? It's unprofessional!




(Control Room)
CHRISTOF
Easy on the fog. Standby crane cam. Crane cam.....
And switch.

TRUMAN
I never stopped believing.


(Flashback: Truman at School)

YOUNG TRUMAN
I'd like to be an explorer. Like the great
Magellan.

TEACHER
(a bit too quickly and
pulling down a map of the
world)
Oh, you're too late. There's really nothing left to
explore.

INTERVIEWER
Christof, may I ask you, why
do you think that Truman has never come close to
discovering the true nature of his world until now?

CHRISTOF
We accept the reality of the world with which we're
presented. It's as simple as that.
................................................

CHRISTOF
What's he doing in his basement?
Why wasn't I told? Any unpredictable behavior has
to be reported.
........................................................................

MARLON
Come out, come out whereever you are.

CHRISTOF
That's good. Keep it light.

MARLON
I know you're in here. I'm gunna find ya'.


CHRISTOF
Don't look into the camera. Say something. Keep
it going. Keep it going.
MARLON
He's gone.

CHRISTOF
Cut transmission!

SIMEON
Cut transmission?

CHRISTOF
CUT IT!


(Control Room)

.."It's entropy. Everyone's screaming something at someone in various
languages"...




(The Santa Maria -Truman's Boat-)

TRUMAN
Is that the best you can do!? You're gunna hafta'..
KILL ME!
What should we do with a drunken sailor? What should
we do with a drunken sailor? What should we do with
a drunken sailor, early in the morning?....
......................................................................................................
CHRISTOF
I wanna talk to him. "Truman".

TRUMAN
Who are you?

CHRISTOF
I am the creator..of a television show that gives
hope and joy and inspiration to millions.

TRUMAN
And who am I?

CHRISTOF
You're the star.

TRUMAN
Was nothing real?

CHRISTOF
YOU were real. That's what made you so good to watch.
Listen to me, Truman. There's no more truth out there
than there is in the world I created for you. Same lies.
The same deceit. But in my world, you have nothing to
fear. I know you better than you know yourself.


TRUMAN
You never had a camera in my head!

CHRISTOF
You're afraid. That's why you can't leave. It's okay,
Truman. I understand. I have been watching you your
whole life. I was watching when you were born. I was
watching when you took your first step. I watched you
on your first day of school. heh heh. The episode
when you lost your first tooth. heh heh heh. You can't
leave, Truman. You belong here...With me. Talk to me.
Say something. 'ell, say something, goddamnit! You're
on television! You're live to the whole world!

TRUMAN
In case I don't see ya', good afternoon, good evening
and goodnight. Hahaha! Yeah!