Και τώρα που τις ξεσκονίσαμε, μου λές τι θα τις κάνουμε;

«Εσύ παιδάκι μου, όλο ιδέες είσαι», μου ‘λεγε η μάνα μου.
Η αλήθεια είναι ότι όλο ιδέες είμαι. Σήμερα είχα μια ακόμη ωραία ιδέα. Να πήγαινα μια βδομάδα στη Χιλή. Έχω φίλους εκεί. Ύστερα όμως σκέφτηκα, (το αναθεματισμένο, το παθαίνω ώρες ώρες) ότι δεν μπορώ να πάω διότι η δουλειά μου στο άμεσο μέλλον δεν μου το επιτρέπει, διότι άλλοι κοντινότεροι προορισμοί και στενότεροι φίλοι θα παρεξηγιόντουσαν -έχοντας άτυπη προτεραιότητα- και γιατί τελικά η απόφαση αυτή στο άμεσο παρόν θα αποτελούσε παράκαμψη και ορθή γωνία στην ευθεία –πλήν όμως άστοχη- πορεία μου, δημιουργώντας προβλήματα (σε ότι αφορά πάντοτε τη συγκεκριμένη ευθεία).

Η αλήθεια είναι ότι όλο ιδέες είμαι. Κατά καιρούς, μέρες και ώρες, κατεβάζω απίθανες ιδέες. Κυριολεκτικά. Και μεταφορικά.
Η καθημερινή εργοστασιακή παραγωγή είναι εντυπωσιακή. Ίσως, πιθανότατα και προφανώς γι’αυτό και δεν υλοποιούνται. Οι σημαντικές τουλάχιστο. Τις τρώει η ταχύτητα παραγωγής και διανομής. Πάλι καλά που δεν έχω χάσει τα μπόσικα και μπορώ ακόμη να τις ξεχωρίζω σε ιδέες μπάνικες και ιδέες μαλακίες. Το θέμα ,όμως, κι’ η μαγκιά η μεγάλη είναι τι γίνεται με τις πρώτες. Τι τις κάνουμε. Πως απο ιδέες μετατρέπονται σε αποφάσεις, πράξεις, γέλιο, χαρά, πόνο, ταξίδια, συντροφικότητα, χωρισμούς, επιτυχίες, απογοητεύσεις, ζωή.

Ο καθένας έχει, θέλει και χρειάζεται τον τρόπο και το τσίγκλημά του για να μετουσιώσει τις ιδέες σε ζωή. Αλλιώς κάθεται και κάνει παρέα μα δαυτες. Τους λέει καλημέρα, του λένε κι’αυτές. Τους λέει ‘βρε καλώς τες’, ‘βρε καλώς το μάστορα’ του απαντούν εκείνες. Τους λέει ‘τι όμορφες που είναι’, ‘φχαριστούμε πολύ’ απαντούν. Κι’έτσι, ιδέες- ιδεολογούντες περνούν ωραιότατα την καθημερινότητά τους συμφωνώντας μεταξύ τους μέχρι να πουν καληνύχτα και να ανανεώσουν το ραντεβού τους για την επομένη.


«Με πήρε ο ύπνος κι’έγυρα στου καραβιού την πλώρη και ήρθε και με ξύπνησε του καπετάνιου η κόρη» ή «ψοφήσανε τα πρόβατα και μείναν τα κουδούνια».
Επί προσωπικού, μου τη βιδώσανε οι καλημέρα-καληνύχτα ιδέες και θεωρίες. Και δεν θέλω άλλες. Να (τις) ζήσω θέλω. Να (τις) πάω καμια βόλτα. Βαρέθηκα να στολίζω ιδεοράφια.
Τα κοινόχρηστα, πρέπει να πληρωθούν. Δεν μπορεί να περιμένουν άλλο στο ραφάκι. Λήξανε κι’αρχίσανε τα πρόστιμα.
Κάτι πρέπει να κάνουμε με δαυτες. Διαφορετικά είναι πεθαμένες κι’ας τους κάνουμε την κηδεία τους γιατί αρχίσανε να βρωμάνε. Οι ιδέες είναι για να βολτάρουν, νομίζω.

Και πως θα ζήσω, πως θα επιβιώσω, που οι ιδέες μου δεν συνάδουν κατά το πώς ρολάρουν τα πράγματα; Καλή ερώτηση. Κάτι ,λοιπόν, απ’ τα δυό πρέπει ν’αλλάξει. Λίγο, όσο χρειάζεται για να μπορέσουν να συμπορευτούν.
Μπερδεμένα τα λέμε; ε, κάποια μέρα θα γίνουνε και πιο λιανά.

Κάποιο λάκο έχει η φάβα. Και πήγα κι’έπεσα.
Ο λάκος της φάβας είναι να μπαίνει κανείς ,και να βγαίνει άμα μπορεί, απο τη διαδικασία να δείχνει, να αποδεικνύει (ή και να αυτόεπιβεβαιώνεται) ότι μπορεί να μιλάει, να τραγουδάει, να γράφει κι’έτσι κι’αλλιώς, να κάνει ποδήλατο, να πείθει, να κάνει καρμπονάρα, να είναι με το θεό, να κάνει νάζια, να είναι με το διάολο, να είναι σόουμαν, να επιβάλλεται, να υποβάλλεται, να γελάει, να μην γελάει καθόλου, να είναι με το πάθος, να είναι και με την απάθεια.

Κάποτε, θα ξημερώσει η μέρα που δεν θα χρειάζεται να ειπωθεί και να αποδειχθεί τίποτα. Να μου το θυμηθείτε. Να είστε σίγουροι.

Και να πως φτάσαμε η κρίση στην καθημερινότητα να γίνει κρίση των κρίσεων,
…με το φινάλε του μήνα.
Θα πάρει καιρό να ηρεμίσουμε; Θα πάρει καιρό να ηρεμίσουμε.

Αμ, δε που ξεφτίζει. (η γοητεία του ανέφικτου) part 2.

Μια στοιχειωμένη εικόνα με κυνήγησε, η λογική με διέταξε: αψήφησέ την, παρέκαμψε τον όλεθρο. Μα όλο με γυρόφερνε, ξέρεις είναι στιγμές που συνωμοτούν ενάντιά μου, οι πιο απίθανες στιγμές, κει που θανατερές μελωδίες-ακούσματα του παρελθόντος αναμιγνύονται ετσιθελικά με σκόρπιες ηλιαχτίδες που διεισδύουν με θρασύτητα στο νεκρικής σιγής δωμάτιο.

…. ξέρω πολύ καλά πως το ανέφικτο ποτέ δεν θα παρακαμφθεί. Αρνείται να ξεφτίσει. (Αρνείται να ξεφτίσει;)

Κι αν όρκο πήρα, ποτέ ξανά να ανατριχιάσω στο φύσημα των πρώτων χλιαρών αέρηδων, εκεί κάπου στην άνοιξη, όρκος καταπατήθηκε χωρίς πολλές περιστροφές. Μάθε καλύτερα το μάθημά σου, το μη εφικτό του όρκου σου, μικρές στιγμές απόλυτης ευτυχίας σου χαρίζει.

Ανέφικτα στοιχεία αναζήτησα, αφέλεια γιατί να θεωρείται?

Κι αν κάθε φράση ανέλυσα, κι αν κάθε έκφραση προσώπου τη μετέφρασα, τι κι αν για κάθε νόημα εγώ σου βρήκα άλλα τόσα. Είναι αδύνατο να επιβάλω τάξη στη γοητεία του ανέφικτου. Με καθορίζει, είμαι ετεροκαθοριζόμενος.

Υφίσταται το hardware χωρίς το software?

Κι αποπειράθηκα το σύστημα εντός μου να εισέλθει. Το σύστημα από μένα να αφομοιωθεί. Δεν καταδέχθηκα εγώ στο σύστημα να παρεισφρύσω. Ήτανε τόση πράγματι η γοητεία (..) που προς στιγμήν, για μπόλικο καιρό αυτό ανέμενα. Μα του ανέφικτου η γοητεία διαπίστωσα πως δύσκολα ξεφτίζει. Δεν ξέφτισε ποτέ, για όσο ζω το θλιβερό αυτού θα το βιώνω.


Κλοιοί εσωτερικοί, εξωτερικοί καταναγκασμοί, περίλυπες χορεύτριες, ανίκητοι ηλίθιοι..
Ο κλοιός δεν σπάει αν πρώτα δεν διαρραγεί, ο εκ των άνωθεν καταναγκασμός δεν παύει να υφίσταται αν καταρχήν δεν εξισορροπιστεί εκ των έσω με βροντερή φωνή διαμαρτυρίας, οι χορεύτριες σαν ρομποτάκια μπαταριών πλήρως φορτισμένων θα συνεχίζουν σε χρημάτινους χορούς να επιδίδονται, τον ηλίθιο για να τον κερδίσεις θα έπρεπε τον εαυτό μου προσεκτικά να υποβιβάσω. Με προσοχή, προσωρινά, μην ξεχαστείς και μονιμοποιηθείς, δούλος κι εσύ της ηλιθιότητας να γίνεις.
Το ανέφικτο που αρνήθηκε πεισματικά να ξεθωριάσει, αφήνω τη γοητεία να με συναρπάσει.

You said,

Εγώ πάλι λέω, πως με ένα παράξενο τρόπο επιταχύν(ω)νται τα πράγματα.
Κύμα; Τσουνάμι! Βίρα στα ανέφικτα!

(Το’φερα στα μέτρα μου. Πάλι ανάγκη το’χα. Μου πάει;)

Αμ, δε που ξεφτίζει. (η γοητεία του ανέφικτου) part1

"...Με ρώτησες για τη μη βίαιη αντίσταση...
Όταν εκείνο το εκρηκτικό (του ισραηλινού στρατού) εξερράγη χθες, έσπασε όλα τα παράθυρα στο σπίτι της οικογένειας. Εκείνη την ώρα μου σέρβιραν τσάι και έπαιζα με τα δύο μωρά. Αισθάνομαι άσχημα τώρα. Με πιάνει το στομάχι μου που με περιποιούνται τόσο όλη την ώρα, πολύ γλυκά, άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τον όλεθρο. Το ξέρω ότι στις ΗΠΑ όλα αυτά ακούγονται υπερβολικά.
Ειλικρινά, τον περισσότερο καιρό η άκρατη καλοσύνη των ανθρώπων εδώ, μαζί με τις αδιάψευστες αποδείξεις της κακόβουλης καταστροφής της ζωής τους, κάνει την κατάσταση να μου φαίνεται εξωπραγματική. Στ' αλήθεια δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει στον κόσμο χωρίς μεγαλύτερη κατακραυγή. Στ' αλήθεια με πληγώνει, ξανά, όπως με έχει πληγώσει στο παρελθόν, να γίνομαι αυτόπτης μάρτυρας στο πόσο απαίσιος μπορούμε να επιτρέψουμε να γίνει ο κόσμος..."
(Από e-mail της Rachel Corrie στη μητέρα της, 27 Φεβρουαρίου 2003)

Ήταν 16 Μαρτίου του 2003 και στην πόλη Ράφα, στη Λωρίδα της Γάζας, άλλη μία επιχείρηση "ρουτίνας" του ισραηλινού στρατού κατοχής βρισκόταν σε εξέλιξη. Η Αμερικανίδα Ρέιτσελ Κόρι ήταν 23 χρόνων όταν δολοφονήθηκε από τεθωρακισμένη ισραηλινή μπουλντόζα Caterpillar D9, αμερικανικής κατασκευής και χρηματοδότησης, στην προσπάθειά της να υπερασπίσει το σπίτι της οικογένειας που τη φιλοξενούσε. Οι αυτόπτες μάρτυρες και οι φωτογραφίες δεν άφηναν καμιά αμφιβολία για το μέγεθος του εγκλήματος. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τις ισραηλινές αρχές να απαλλάξουν από κάθε κατηγορία τον οδηγό της μοιραίας μπουλντόζας και να ρίξουν όλο το φταίξιμο στο θύμα, την ίδια τη Ρέιτσελ, την "αφελή", "ακραία", "ανεύθυνη", "υπερασπίστρια τρομοκρατών". Η Ρέιτσελ ήταν μέλος της International Solidarity Movement, μίας κίνησης Παλαιστινίων και διεθνών εθελοντών για άμεση μη βίαιη αντίσταση στην κατοχή και καταγραφή παραβιάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η Ρέιτσελ έκανε αυτό που κανονικά θα έπρεπε να κάνει η διεθνής κοινότητα: να υπερασπίζεται άμαχους πολίτες που έχουν αφεθεί στο έλεος μιας πανίσχυρης στρατιωτικής δύναμης και να διαμαρτύρεται με πράξεις, όχι μόνο λόγια, για την ανελέητη κατοχή που συνεχίζεται για δεκαετίες.



Έχω την αίσθηση ότι αυτό που θα ενοχλούσε περισσότερο τη Ρέιτσελ είναι η ρατσιστική αντιμετώπιση των ΜΜΕ όσον αφορά τις δολοφονίες ανθρώπων. Για εκείνη υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα γιατί ήταν Δυτική και ο θάνατός της έκανε αίσθηση, όμως ποιος ενδιαφέρεται για τους χιλιάδες Παλαιστίνιους νεκρούς, πολλοί από αυτούς παιδιά; Σχεδόν κανείς. Άλλο ένα σκοτωμένο 8χρονο ή 14χρονο παιδί σε καταυλισμό προσφύγων ή σε μια γειτονιά της Δυτικής Όχθης ή της Λωρίδας της Γάζας δεν αποτελεί είδηση για τα περισσότερα ευρωπαϊκά ή αμερικάνικα μέσα. Η δολοφονία της Ρέιτσελ ήταν ξεκάθαρο μήνυμα από τις ισραηλινές αρχές κατοχής προς τους αλλοδαπούς εθελοντές: Μην τολμάτε γιατί έρχεται η σειρά σας. Το αποτέλεσμα όμως ήταν το αντίθετο, περισσότεροι πολίτες από διάφορες χώρες του κόσμου έδειξαν ενδιαφέρον για την τραγική κατάσταση στην Παλαιστίνη. O θάνατός της Ρέιτσελ προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή, εκτός από την κυβέρνηση των ΗΠΑ που δεν φάνηκε να συγκινείται ιδιαίτερα -μάλλον ούτε όλες οι αμερικάνικες ζωές έχουν την ίδια αξία...


"...Όταν βρίσκομαι με Παλαιστίνιους φίλους έχω την τάση να νιώθω κάπως λιγότερο τη φρίκη από όταν προσπαθώ να δράσω ως παρατηρήτρια παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να καταγράψω τα γεγονότα ή να αντισταθώ άμεσα. Οι φίλοι μου είναι καλό παράδειγμα του πώς είναι να ζεις σε αυτές τις συνθήκες για βασανιστικά μεγάλο διάστημα. Το ξέρω ότι αυτή η κατάσταση τους επηρεάζει βαθιά -και ίσως τελικά να τους εξαγριώνει- σε όλα τα επίπεδα, αλλά παρ' όλα αυτά είμαι συνεπαρμένη από τη δύναμή τους να υπερασπίζονται σε τόσο μεγάλο βαθμό την ανθρωπιά τους -το γέλιο, τη γενναιοδωρία, τις οικογενειακές στιγμές- ενάντια στην απίστευτη φρίκη που συμβαίνει στις ζωές τους και ενάντια στη συνεχή παρουσία του θανάτου.
Αισθάνθηκα πολύ καλύτερα από το πρωί και μετά. Πέρασα πολλή ώρα γράφοντας για την απογοήτευση του να ανακαλύπτεις, από πρώτο χέρι, το μέγεθος του κακού το οποίο ο άνθρωπος είναι ακόμη ικανός να προκαλέσει. Θα πρέπει τουλάχιστον να αναφέρω ότι ανακαλύπτω και το μέγεθος της δύναμης και της βασικής ικανότητας των ανθρώπων να παραμένουν άνθρωποι κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες -κάτι το οποίο επίσης δεν είχα ξαναδεί. Νομίζω ότι η λέξη είναι αξιοπρέπεια.
Μακάρι να μπορούσες να συναντήσεις αυτούς τους ανθρώπους. Ίσως, ελπίζω, μια μέρα να τους γνωρίσεις..."
(Από το τελευταίο email της Rachel Corrie προς τη μητέρα της, 28 Φεβρουαρίου 2003)

Μαρία
Διεθνής Κίνηση Αλληλεγγύης (ISM)
www.rachelcorrie.org
www.palsolidarity.org


Οι φωτογραφίες είναι απο την αντιπολεμική πορεία που έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου 18 Μαρτίου στην Αθήνα με την διοργάνωση του «κοινωνικού φόρουμ» και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Μεταξύ άλλων, στη φιλειρηνική πορεία συμμετείχε και μια μεγάλη ομάδα Παλαιστινίων που ζουν στην Ελλάδα. Ένα απο τα πανό που κρατούσαν ήταν στη μνήμη της Ρέιτσελ Κόρι.
Δεν έπεσε ξύλο, δε σπάσανε τζαμαρίες, δεν τη χωθήκανε ‘γνωστοί άγνωστοι αναρχικοί’, δεν έπαιξε η είδηση σε κανένα Μέσο. Γνωστά πράματα.



Θα ήμουν άδικη (για μια ακόμη φορά) πέρα απο απλοϊκή ,εάν έλεγα, «ανακαλύπτοντας την Αμερική» ότι o τάδε ή ο δείνα ο τρόπος ή ο τόπος είναι ο σωστός για να εκφράσει κανείς την απόγνωση, την ελπίδα, την απελπισία ή την δημιουργικότητά του. Καθένας διαλέγει τον τόπο και τον τρόπο του. Άλλος στα μοναστήρια, άλλος στην Παλαιστίνη, άλλος στη Σαντορίνη. Και δεν μιλάμε για δουλειά έτσι; αλλά για τον τρόπο που διαλέγει ή που τυχαίνει στον καθέναν να εκφράσει το μέσα του.
Αdespoti.

Ηθοποιός σημαίνει φως.

(Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω το προηγούμενο ποστάκι φρόντπέιτζ στο μαγαζί, ούτε για μια ώρα.)
Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα του ηθοποιού. Της ηθοποιίας. Και του Θεάτρου.
Play it loud, if you can, please.

Ηθοποιός σημαίνει φως.
Είναι καημός πολύ πικρός
και στεναγμός πολύ μικρός.
Μίλησε, κλαις; Όχι δε λες.
Μήπως πεινάς; Και τι να φάς!
Όλο γυρνάς, πες μου πού πας;

Σ' αναζητώ στο χώρο αυτό,
γιατί είμ' εγώ πολύ μικρός
και θλιβερός ηθοποιός.
Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο.
Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο.

Σαν καλαμιά θα σ'αρνηθώ,
θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ
μ' άσπρο πανί κι ένα πουλί,
άσπρο πουλί που θα καλεί τ' άλλο πουλί,
το μαύρο πουλί.

Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή!
Αχ πώς πονεί!
Κι ύστερα λες για δυο τρελλές
που μ' αγαπούν γιατί σιωπούν,
γιατί σιωπούν......

Έλα στο φως, παίζω θα δεις.
Είμαι σοφός μην απορείς,
έλα στο φως, παίζω θα δεις.

Ηθοποιός, ό,τι κι αν πείς
είναι καημός πολύ πικρός
και στεναγμός πολύ βαθύς.

Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός
είμαι κι εγώ, καθώς κι εσύ είσαι παιδί,
που καρτερεί κάτι να δεί.
Πιες το κρασί, στάλα χρυσή
απ' τη ψυχή, ως την ψυχή.
ερμηνεία, Δημήτρης Χορν.

Ίρμα, Έλλη Λαμπέτη.
Παρίσι κι όνειρα
καρδιές κι αισθήματα
όλα είναι χάρτινα
όλα είναι ψεύτικα
ρεκλάμες πράσινες
λαμπιόνια κίτρινα
η μόνη αλήθεια
είν' η πίκρα μου

Η Ιρμα η γλυκιά
κουρέλι στο βοριά
Η Ιρμα η γλυκιά
που δεν υπάρχει πια
Ο έρωτας καπνός
που χάνεται μακρυά
κι ο γκρίζος ουρανός
μαχαίρι στη καρδιά

Χάθηκε η αγάπη μου
και το τραγούδι μου
κι αυτά που πίστευα
όλα γκρεμίστηκαν
όσο λιγότερη
είναι η ελπίδα μου
τόσο περισσότερο
είναι αβάσταχτη

Αν γύριζε ξανά
ο άνδρας που αγαπώ
μα τι σαν νοιάζει εσάς
αν θα ψοφήσω εγώ
Αφήστε με λοιπόν
κι εσείς για να μπορώ
τη νύχτα μόνη μου
να τον ονειρευτώ

Κι όμως αν γίνονταν
και ξαναρχότανε
όλα θα λάμπανε
όλα θα γιόρταζαν
νοιώθω τα πόδια μου
να τρεμουλιάζουνε
καθώς τον σκέφτομαι
μπρος μου να στέκεται

Αν γύριζε ξανά
φωτιές βεγγαλικά
θα χόρευαν παντού
τριγύρω απ' την Πιγκάλ
αν γύριζε ξανά
θα πίστευα ξανά
πως πράγματι ο Θεός
υπάρχει και για μας.


Ο Ροΐδης, έγραψε πως, «ο σατυριστής, ποιητής, ή πεζογράφος είναι ο ηθικός εισαγγελέας της κοινωνίας του. Η δικαιοδοσία του αρχίζει απο εκεί όπου η δικαιοδοσία του νομικού εισαγγελέα παύει». Σ.σ. ο Ροΐδης έγραψε το 1856. Πίστευε ακόμη καθώς θα φανεί στο κείμενο στην δικαιοσύνη, ή έστω ήλπιζε σε αυτήν και την σεβόταν, ενώ γλίτωσε και την εποχή της μιντιοκρατίας, διαφορετικά θα είχε οπωσδήποτε μιλήσει για τηλεοπτική δικαιοδοσία.
Μαζί με τους σατυριστές, ποιητές και πεζογράφος, θα ήθελα, με κάθε αυθαιρεσία, αν το θέλετε, να προσθέσω και τους ηθοποιούς. Γι’αυτό και το κείμενο.
«Ο νομικός εισαγγελέας καταδιώκει τις κακίες που προβλέπονται απο το νόμο. Ο σατυριστής καταδιώκει τις λοιπές κακίες όσες ο νομοθέτης δεν έθεσε κάτω απο την επαγρύπνηση του εισαγγελέα του. Έτσι, και οι δυό τούτοι εισαγγελείς καταδιώκουν τα στραβά της κοινωνίας, καθένας μέσα στον κύκλο της δικαιοδοσίας του. Και οι δυό τούτοι εισαγγελείς γίνονται φοβεροί στην κοινωνία εκείνη όπου εξασκούν το έργο τους. και οι δυό εκθέτονται στο μίσος εκείνων που αυτοί καταδιώκουν, αλλά με τη διαφορά που ο ένας είναι ασφαλής κάτω απο την προστασία της εξουσίας, ενώ ο άλλος εκθέτεται στην ευθύνη όπου ο νόμος του, επιβάλει. Το έργο επομένως του ηθικού εισαγγελέα είναι δυσχερέστερο απο το έργο του νομικού, αλλ’είναι και υψηλότερο και αξιοτιμότερο, καθώς εξασκείται αυθόρμητα κι αυταπάρνητα προς όφελος της κοινωνίας, με κίνδυνό του και με κάθε είδος ζημιάς του, επειδή καθένας, αν και κατακρίνει την κακία των άλλων, αγαπάει όμως την δική του κακία και μισεί τον κατακριτή του.
Τέτοια είναι η φύση των πραγμάτων. Καθένας θαυμάζει το θαρραλέο που αρνείται τον εαυτό του, που ορμάει απροφύλακτα ενάντια στην κακοήθεια των άλλων, αλλά τον σταυρώνει ή του δίνει το κώνειο, όπου του προσβάλει τη δική του κακοήθεια.
Έτσι, κανένας προφήτης, κανένας σατυριστής δεν εκτιμήθηκε ποτέ στον τόπο του, αλλά μισήθηκε πάντα, διώχθηκε, καταστράφηκε. Βέβαια, αν μπορούσαν οι άνθρωποι να πλάθουν τον εαυτό τους όπως θέλουν, κανένας δε θάπλαθε τον εαυτό του σατυριστή, γιατί, σατυριστής θα πει ατυχής».


Κυριακή 26 Μαρτίου, 23.30.
Σε οτι αφορά το προηγούμενο ποστάκι.
(ο bloger κάνει κόλπα και αναγκάζομαι να το ξανανεβάσω, ακόμη και σε τόσο 'άτοπο' χώρο, ακριβώς επειδή οτι γράφεται δεν -πρέπει- να ξεγράφεται).

Πωλείται ή ενοικιάζεται χαμένο κορμί σε τιμή ευκαιρίας. Προλαβαίνετε δεν προλαβαίνετε.
Μικρή Αγγελία, μεγάλη ευκαιρία!!: Πωλείται ιδέα στη Κυψέλη σε τιμή ευκαιρίας.
Πωλείται ιδέα ρετιρέ 120 τμ, κατασκευής του 1821 σύγχρονης αντίληψης και αισθητικής, διαμπερής, φωτεινή, φαεινή και ηλιόλουστη, ΒΑ, με 4Υ/Δ, 2 μπάνια, 4 τζακούζι, υδρομασάζ, σάουνα, 5 αποθήκες, 18 πατάρια, αυτόματη ψύξη-θέρμανση, μεγάλα μπαλκόνια με τέντες, πλέιγκράουντ και ιδεολογικό μπακγκράουντ. Δυνατότητα φυσικού αερίου, μπάτλερ, οικονόμου και κηπουρού. Κατά την ανακαίνιση το διαμέρισμα έγινε σαν καινούργιο αφού: ξηλώθηκε εντελώς η κουζίνα και στη θέση της κατασκευάστηκε πισίνα κορυφαίας αισθητικής και άριστης εργονομίας. Όλα τα υδραυλικά και το σύστημα υδρομασάζ είναι εντελώς καινούργια και η επένδυσή της έγινε με πανάκριβη ψηφίδα απο το Ισλαμαμπάντ, πανάκριβους καθρέπτες απο την Ελβετία, πανάκριβα χερούλια απο τις Κάνες και πανάκριβες μπαταρίες απο τα Νέα Λιόσια που τοποθετήθηκαν απο πανάκριβους μαστόρους με μεγάλη εμπειρία στο πανάκριβο ψηφιδωτό, στο πανάκριβο πλακωτό, στις πανάκριβες πόρτες και στα πανάκριβα ντόρτια, με προϋπηρεσία στην Αγ. Σοφία στο νοσοκομείο Παίδων-Αγ. Σοφία, στο Τάζμαχάλ, στο WTC και στην πανάκριβη αυθαίρετη οικοδομή της κυρά-Κούλας στα Σούρμενα. Ξηλώθηκε το μπάνιο (της ιδέας πάντοτε) και επανατοποθετήθηκαν όλα τα υδραυλικά, τα είδη υγιεινής, τα έπιπλα μπάνιου, κήπου και γραφείου. Τριφτήκαν όλα τα μάρμαρα που έχουν γίνει σαν καθρέφτες, οπότε δεν χρειάζεται να αγοράσετε καινούργιους. Αρκεί να περπατάτε σκυφτοί. Ξηλώθηκαν όλα τα κουφώματα και τοποθετήθηκαν καινούργια σύγχρονης (φυσικά) αντίληψης, ιδεολογίας, αισθητικής και κουλτούρας υπό την επίβλεψη των διάσημων ντιζάινερ και διακοσμητών εσωτερικών χώρων Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα και Λάκη Καραφτερού. Τα κουφώματα αποτελούν συνδυασμό των ρυθμών τουρκομπαρόκ και ροκοκό, είναι όλα ζωγραφισμένα στο χέρι και ψημένα στο φούρνο απο τους Ζωρζ Μπράκ, Αύγουστο Ροντέν, Δημήτρη Τσίτουρα, και μπάρμπα-Γιώργο που σαράντα χρόνια φούρναρης έχει ψήσει….κουφώματα και κουφώματα. Οι πομπωδέστατες πομπέ κάσες χρώματος μελί στα υπνοδωμάτια και οι τζαμωτές (τζάμι με αμμοβολή ειδικό για σκοποβολή) λευκές πόρτες στη σαλοκουζίνοτραπεζαρία, είναι δια της χήρας Βαράγκη. Σε όλη την επιφάνεια της ταράτσας τοποθετήθηκε ηχομόνωση για μικρότερη κατανάλωση στη θέρμανση, ενώ τοποθετήθηκαν καινούργιος θερμοσίφωνας, καινούργιο γκαζόν, καινούργιος κηπουρός, καινούργιο ελικοδρόμιο και μεταχειρισμένο θερινό σινεμά. Τα βασικά πλεονεκτήματα της ιδέας είναι τα εξής: Είναι από τις ελάχιστες (και τονίζω το ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ) που υπάρχουν σε αυτά τα τετραγωνικά με αυτά τα λεφτά και αυτήν την υποδειγματική διαρρύθμιση. Βρίσκεται στον 4ο όροφο και έχει ανοιχτή θέα μιας και στο βάθος διακρίνεται ο Βόσπορος ενώ προς τη βόρεια πλευρά φαίνεται ο Μαρμαράς και το Πέραν. Όλοι οι διαμένοντες στην πολυκατοικία είναι άνθρωποι οικογενειάρχες, χριστιανοί ορθόδοξοι γενεές δεκατέσσερις, φιλήσυχοι, φιλύποπτοι, φιλοτελιστές, οπαδοί του ΠΑΟΚ, διακριτικοί, συνεννοήσιμοι ψηφίζουν ΛΑΟΣ και ΝΔ, εργάζονται στην ΕΛ.ΑΣ. στην ΚΥΠ και στα ΜΑΤ ενώ ένας είναι πρωτοσύγκελος στην γειτονική Μητρόπολη. Γενικότερα πρόκειται για μια ήσυχη χριστιανική γειτονιά που τιμά τις παραδόσεις τα ήθη και τα έθιμα. Σε απόσταση 30 μέτρων από την πολυκατοικία υπάρχει στάση του μετρό, των τρόλεϊ 3,13,5,11 με κατεύθυνση το κέντρο, των μπλέ λεωφορείων 608 και 666 για Σύνταγμα και του τρένου για Κηφισιά ή Πειραιά. Η στάθμευση στη γειτονιά δεν είναι προβληματική καθώς λίγο πιο πάνω βρίσκεται η αλάνα του γηπέδου του Πανιωνίου στην οποία διοχετεύεται μεγάλος αριθμός των αυτοκινήτων της περιοχής με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ποτέ συμφόρηση αλλά και να μην έχει βάλει ούτε ένα γκολ ο Πανιώνιος στο πρωτάθλημα. Πρόβλημα πάρκιγκ πάντως δεν υπάρχει εκτός κι’αν γιορτάζει η Φώφη η τσαπερδόνα οπότε και γεμίζει η γειτονιά φαντάρους και μοναστηρόπαιδα, που φυσικά έχουν έρθει με τα αυτοκίνητά τους.
Όπως είναι φανερό, τα πλεονεκτήματα της ιδέας την καθιστούν άκρως ικανοποιητική λύση και πιθανώς καλύτερη από αυτήν μιας καινούργιας. Είναι φτηνότερη και διαθέτει όλο τον πιθανό εξοπλισμό μιας σύγχρονης.
(την πουλάει ο αρραβωνιάρης μου ο Μητσάρας μπας και καβατζάρει κανα φράγκο ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ!)
Πληροφορίες: 6974……
gamotinidea@otenet.gr

Πωλείται ή ενοικιάζεται παιδί καινούριο (του κουτιού) 99 ευρώ (την ώρα).
Πληροφορίες: Μήδεια.

2CV 3.916,25 E34 M18 5300cc 16κυλιδρο μοτέρ, σαζμαν 323, υ/τ, a/c, 4
δισκοφρενα, χειρόφρενα, ABS, CBS, CNN, BBC, μπλοκέ διαφορικό, ζάντες ασφαλείας 26", φιμέ τζάμια χωρίς υαλοκαθαριστήρες, ηλεκτρικά παράθυρα, ηλεκτρικοί καθρέπτες, ηλεκτρικές καρέκλες και ηλεκτρική κουζίνα, κόρνα,
φιλτροχοάνη, φιλτρομηχανή, καφέ φίλτρου, αεροτομή, σποϊλερ, μπόιλερ, προβολάκια ομίχλης, πυροβολάκια σκούντ, καθίσματα μπαμπού, αναρτήσεις/εξαρτήσεις/ ελατήρια, χρώματος γκρι του ελέφαντα με ροζ πουά, σε πολύ καλή κατάσταση, τιμή: ότι έχετε ευχαρίστηση.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΨΗΦΙΑΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΚΑΦΕ KGB 1984 6.9 MEGAPIXELS ΕΓΓΡΑΦΗ VIDEO, ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΚΑΦΕ ΓΙΑ OΛΩΝ ΤΩΝ ΤΥΠΩΝ ΤΟΥ ΚΑΦΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ TΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ. ΜΙΚΡΟ ΜΕΓΕΘΟΣ.

Πωλείται Ουκρανή call girl μεταχειρισμένη σε τιμή ευκαιρίας.
Δώρο: αρχειακό υλικό της Ελληνικής, της Ρωσικής και της Ισπανικής Επαναστάσεως, εφημερίδες Οθωνικής και Οθωμανικής περιόδου καθώς και η πλήρης εγκυκλοπαίδεια του Ζαν-Ζακ Κουστώ-Ρουσσώ.
Φώντας ο βαρύς, πληροφορίες: πλατεία Καλογείρων, Αγ. Ανάργυροι.

H Μαρία δεν πουλάει, χαρίζει!
Ρίχτε μια ματιά: otipareis100.sabouraria.com

Είπαμε, φταίξανε οι προηγούμενοι και οι (σημερινοί) αποκάτω.
Διστάζω, είναι η αλήθεια, να προτείνω σελίδες, μιας και η μόνη κρίση που έχω είναι η ταπεινή μου γνώμη, ως πλήρους ανειδίκευτης και μερικώς απασχολούμενης με το σουλατσάρισμα στο δίκτυο. Γεγονός είναι πως βολτάρω σε μουσεία, βιβλιοθήκες εξωτικούς προορισμούς(!), κπλ. Καθένας με τα γούστα και βίτσια του.
Παρεμπιπτόντως η πλειοψηφία των Γαλλικών μουσείων έχουν πανέμορφα, και πανενήμερα σάιτς. Δεν χρειάζεται να το πω εγώ. Τα Google, France, museums αρκούν για να περάσετε ευχάριστα πολλά ανοιξιάτικα βράδια. Σε ότι αφορά τα μπλόγκς, φχαριστώ πολύ για τις προτάσεις. Τα είδα, όμορφα είναι. Μη παρεμβατικά και στον μικρόκοσμό τους στην συντριπτική τους πλειοψηφία, χωρίς εξ’απο’δω αναγνώστες, αλλά όμορφα. Κι’όχι τα συγκεκριμένα.. Μιλώ γενικά, και τόσο ειδικά, για την «ελληνική μπλογκόσφαιρα».

Τι ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες; γίναμε ντίρλα.

Nτίρλα οι Εγγλέζοι.
Παράδοση για τα τουριστικά μας θέρετρα αποτελεί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, να καταφθάνουν μπουλουκιδών εκατοντάδες νέα παιδιά απο χώρες τις Ευρώπης για να στελεχώσουν την τουριστική βιομηχανία της χώρας. Και δεν έρχονται να μας πάρουν τη μπουκιά απο το στόμα επειδή είμαστε άξεστοι αμόρφωτοι και μιλάμε μόνο τη γλώσσα μας και τη γλώσσα του σώματος, αλλά γιατί είναι άλλο πράμα να σε εξυπηρετεί πατριωτάκι σε μια ξένη χώρα, για να ξηγιόμαστε. Η χτεσινή φουρνιά περιελάμβανε πέντε Εγγλεζάκια ντροπαλά και συνεσταλμένα, γιατί τι να σου κάνουνε, πρώτη φορά πατάγανε το πόδι τους στη χώρα μας, έπρεπε να δείξουνε χαρακτήρα. Περιορίζονταν ως εκ τούτου στα ‘yes, no, thank you sir, what a nice island, we are absolutely sure we’re gona have a special summer’ και τέτοια κουλά που έλεγαν παρατραβηγμένη ευγένεια και βρετανικό αξάν. «Τι ωραία που τα λές ,βρε ζουμπουρλούδικο», τους έλεγα στη γλώσσα μου με εγκάρδιο χαμόγελο, «όπως τα λές, πανάθεμα την πατρίδα σου, θα φας καλά εδώ που κουβαλήθηκες» συμπλήρωνα χαμογελώντας, και εκεί να δείς χαρά οι Εγγλέζοι. Εγώ να τους κατεβάζω ότι μπινελίκια ξέρω, κι’αυτοί να είναι στο what a nice island και what a special summer. Ωραίο πράμα τελικά να μη μιλάνε οι άλλοι τη γλώσσα σου ενώ εσύ να ξέρεις τη δικιά τους. Εκεί λοιπόν που λέγαμε για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και για μια άλλη που χτες έμαθα ότι υπάρχει και τη λένε πάλι Μάντσεστερ αλλά αυτή είναι Μάντσεστερ Σίτυ και καμια σχέση δεν έχει με την Γιουνάιτεντ, εκείνη την ώρα ήρθανε και οι πρώτες τσικουδιές. Εδώ είμαστε! Τα Εγγλεζάκια δεν θέλανε και πολύ. Τι πολύ δηλαδή…με τις τρεις πρώτες εκεί που ήτανε συγκρατημένα, ανεκδήλωτα και σοβαροδείχνανε, αρχίσανε τα σπασίματα, τα κουνήματα, τις αγκαλίτσες και κάθε άλλη χαριτωμενια που ξέρανε. Για πότε ξεχάσανε και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Μάντσεστερ Σίτυ το γυρίσανε στα ποια είναι τα πιο σπάισι και τρέντι εσώρουχα της Γουέστγουντ, δεν περιγράφεται. Τελικά είχανε δίκιο, πράγματι θα περάσουμε ένα special summer.


Στα όπα της η παρέλαση.
Πολύ θα γούσταρα την ώρα της παρέλασης να γινότανε κανα μαγικό ή στημένο ,ακόμη καλύτερα, κόλπο και ν’άρχιζε να παίζει δυνατά το:
Και τι ψυχή έχει μια νύχτα στους αιώνες,
και τι ψυχή έχεις κι εσύ να μ' αρνηθείς...
είμαστ' οι δυο μας μες στον κόσμο δυο σταγόνες,
κι εσύ μια θάλασσα ζητάς για να χαθείς...

Κάθε μια νύχτα είναι μόνο μια σελίδα
που θέλει θάρρος και κουράγιο να γραφτεί,
μα συ τρομάζεις, δεν μπορείς την καταιγίδα
κι αφήνεις πίσω τη σελίδα αυτή λευκή.
Και όλος ο ερωτευμένος, απογοητευμένος και καψούρης κόσμος να τραγούδαγε παρέα. Και ύστερα να καθόμασταν οκλαδόν στη μέση του δρόμου να τραγουδάγαμε το «μερτικό μου απ’ τη χαρά» και να βαράγαμε παλαμάκια σε κανα μερακλή που θα’ ριχνε τις γύρες του και άλλα τέτοια ζόρικα και μαγικά.
Φέτος βέβαια το σκηνικό διαφοροποιήθηκε κατά πολύ. Μιας και πέρα απο τους αγωνιστές της πατρίδας, την τιμητική τους είχαν οι αγωνιστές της τσέπης τους. Αυτοί που αγωνιούν για το σήμερα και το αύριο της δουλειάς τους.


By the way……
-Γιατρέ μου, μου είναι πεσμένη τελευταία!
-Ουδέν πρόβλημα! Στήσε ένα μπλόγκ.
Με το συμπάθιο, μια σβέλτη ματιά ρίχνω, και βαρύτατα αρρωστιάρικες τις βρίσκω τις μπλογκοσελίδες τελευταία. Σωστά. Μπορεί να μην πηγαίνω στις υγιείς.
Κοιτάω τους τίτλους στο Monitor , απο τη μελαγχολία στην κατάθλιψη. Χιούμορ πουθενά, κέφι, ενθουσιασμός και αισιοδοξία πουθενά, κι’όλα έχουν γίνει εντατική και σκληρή ομαδική ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία. (ένα σωρό λεφτά δίνω στους καλύτερους γιατρούς, δεν θα εμπιστευόμουν ποτέ την υγεία μου στον κάθε άσχετο, συγνώμη. και βέβαια έχω φίλους, αλλά άμα τους έπρηζα με τα ασανσερικά μου, δεν θα τους είχα).
Άλλος γράφει για να πει καλημέρα(!) άλλη τι της είπε ο γκόμενος, τι του είπε το αφεντικό, τι φάγανε χτές, τι θα μαγειρέψει αύριο, πόσο τσαλακωμένη βγήκε η μπουγάδα, κοίτα να δείς τα σκασμένα που καθόλου δεν διαβάζουνε για το σχολείο, κοίτα τι βαθμό μου έβαλε στην εργασία μου ο κόπανος ο καθηγητής.

Σε κάποιες γειτονιές νομίζω ότι κρυφοπαρακολουθώ ως άλλη Vodafone, Ericsson, CIA ή ότι άλλο, μηνυματάκια sms μεταξύ συμφοιτητών και συναγωνιστών της Πασπ. Σε άλλες ότι κρυφακούω και κρυφοξεφυλλίζω περιοδικά στον προθάλαμο Κολωνακιώτικου ιατρείου ψυχολόγου-σεξολόγου- αλλεργιολόγου -συμβούλου στήριξης και αντιστήριξης γάμου. Σε άλλες ότι βρίσκομαι στις τεχνικές υπηρεσίες κάποιου ΟΤΑ ή στην ουρά για να γράψω φάρμακα στο ΙΚΑ.

Σε λίγο θα δούμε μικρές αγγελίες, μεγάλες ευκαιρίες (Μοναδική προσφορά!! Ημιυπόγειο τριάρι 28τμ στην Κυψέλη με θέα τον ακάλυπτο και το φωταγωγό, με ευρύχωρη κουζίνα στο πατάρι, βεράντα, κοινόχρηστο μπάνιο και οικονομικά κοινόχρηστα πωλείται σε τιμή ευκαιρίας λόγο αναχώρησης στο υπερπέραν!! Μεσιτικό γραφείο «Τα Κουτσαβάκια» τηλ…!! Μοναδική ευκαιρία!!), αγγελίες γάμου, κηδειόσημα, χαρτόσημα, κοινωνικές αγγελίες (ζητείτε κύριος κατά προτίμηση συνταξιούχος του ΝΑΤ με εκπληρωμένες τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, με δίπλωμα οδήγησης νταλίκας, κάτοχος δικύκλου και δις διαζευγμένος χωρίς οικογενειακές ή κοινωνικές υποχρεώσεις, για άμεση αποκατάσταση. φωτογραφίες δεκτές), αγγελίες για μασάζ (στο χώρο σας φυσικά και με απόλυτη εχεμύθεια και μυστικότητα), αγγελίες ντετέκτιβ κλπ. Λίγο λείπει ν’αρχίσουμε να βλέπουμε ισολογισμούς και προϋπολογισμούς εταιριών, δελτία τύπου υπουργείων και βουλευτών, ανακοινώσεις για ‘εικαστικά’ δρώμενα του δήμου Άνω-κάτω Σκορποχωρίου κλπ.

Μην το κοροϊδεύετε καθόλου. Χθες σ’ένα πεντάλεπτο έπεσα πάνω σε ανακοίνωση για την έναρξη αιμοδοσίας σε κάποιον ΟΤΑ, σε πρόσκληση κινηματογραφικής λέσχης δήμου της περιφέρειας, σε ανακοίνωση μαθητικής έκθεσης ζωγραφικής, κι’απο’κει και πέρα ένα ατελείωτο κουτσομπολιό μεταξύ των μελών αυτής της παρέας. Όπου δέκα γράφουν κι’άλλοι δέκα σχολιάζουν. Και φτού κι’απ’την αρχή.
Και λές…που είναι ο κόσμος; ο έξω κόσμος, ‘ο μη έχων μπλόγκ’ κόσμος που θα μπεί να διαβάσει κάτι ενδιαφέρον; και δεν θα νοιάζεται να γνωρίζει το ψυχόδραμα που ζει
ο συντάκτης του. Μούχλα μυρίζει ώρες-ώρες αυτή η παρέα.
Ελπίζω η ψυχανάλυσή να (σας) βγει σε καλό. Τουλάχιστο να μη (σας) βγει σε κακό. Αν βγει κάπου.
Και το σκέφτηκα λίγο. Λέω, να τα πώ, έτσι όπως τα αντιλαμβάνομαι; Τι διάολο θέλω η ρουφιάνα και γίνομαι κακιά και στραβομούτσουνη; Δεν κοιτάω καλύτερα τη δουλειά μου; Σωστά.
Ο καθένας μοιράζεται τις εμπειρίες του, οι υπόλοιποι της παρέας σχολιάζουν and that’s all. Τι με κόφτει; Σωστά. Η ζωή δεν αρχίζει ούτε τελειώνει σε μια μπλογκόσφαιρα. Μόνο που, επειδή οι παρέες γράφουν ιστορία, τούτη δω, θα μπορούσε να γραφτεί καλύτερα.
Τα’χουμε ξαναπεί. Τέρμα ,εντελώς, στο εξής οι μπλογκοαναλύσεις.

Βιβλία ,λέει, γράφουν και υπογράφουν οι διάσημοι μπλόγκερς.
Τι να σας πω ρε παιδιά, αν είναι για καμια συνταγή, κάτι γίνεται.

Για μια τιμή ζούμε όλοι. (πιάνουμε τίποτα μπάρμπα;)

Ιδέες έχω. Χρόνο δεν έχω, μάτια μου.
Back to the media! ή ποστάκι το ποστάκι, γεμίζει το μπλογκάκι.

Συνεχίζοντας με το θέμα του τελευταίου κειμένου περί «ζωής και αξιοπρέπειας» (δεν γελάνε ακόμα, στο τέλος) οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η αξιοπρέπεια είναι μια εντελώς παρεξηγήσιμη έννοια. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για «αξιοπρεπή ζωή». Η γιαγιά μου η συγχωρεμένη, όταν έλεγε «να ζούμε με αξιοπρέπεια» ή «να ζούμε βρε παιδάκι μου αξιοπρεπώς» εννοούσε να ζούμε έχοντας κάποιες ανέσεις. Εννοώντας σαφέστατα, μια τηλεόραση (σήμερα πέντε κι’αυτές plasma), ένα σπίτι δικό μας (σήμερα επίσης πέντε κι’αυτά μεζονέτες), μια δουλειά (πέντε κι’αυτές στο δημόσιο), ένα αμάξι (φυσικά πέντε για να ταιριάζουνε με την διάθεση και τον καιρό), να μην χρωστάμε σε κανέναν (σήμερα άμα δεν έχεις φεσώσει τη μισή χώρα, δεν έχεις κύρος και δεν είσαι κύριος), κι’ένα καλό παιδί να πορευτούμε στη ζωή μας (εδώ δε χρειάζεται αριθμός, ας πούμε πέντε το χρόνο να’μαστε μέσα). Έτσι εννοούσε η συγχωρεμένη η γιαγιάκα μου την αξιοπρέπεια. Ένα σπίτι, ένα σίμκα, μια τιβί, όχι φέσια, μια δουλειά, κι’ένα δουλικό. Πολύ πρακτική η γιαγιά στην αξιοπρέπεια, γιατί απο θεωρίες φλομώσαμε. Πέραν τούτου, η κάθε θεωρία στην πράξη δείχνει και κρίνει την όποια αξία της.
Η συγκεκριμένη πάντως θεωρία ισχύει και σήμερα, έχοντας μάλιστα εκατομμύρια φανατικούς υποστηρικτές.

Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μ. (που καμία σχέση δεν έχει με την Μπλούμ).
Η Κατερίνα Μ. είναι μια φιλήσυχη νοικοκυρά με σύζυγο και δυό γιούς που πηγαίνουν στο γυμνάσιο. Η Κατερίνα Μ. είναι πρόεδρος του συλλόγου γονέων, αντιπρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου του χωριού της, μέλος του ΔΣ ενός ιδρύματος με σκοπό την διατήρηση και προαγωγή της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου της, απλό μέλος σε πεντέξι συλλόγους στήριξης διαφόρων φορέων -πάλι του τόπου της- (που ποτέ δεν κατάλαβα τι σόι εξωθεσμικές ανάγκες στήριξης έχουν), ενώ ανταποκρίνεται τυπικότατα και με μεγάλο ενθουσιασμό σε κάθε κάλεσμα του πολιτικού κόμματος στο οποίο ανήκει. Η Κατερίνα Μ. πηγαίνει αρκετά συχνά στην εκκλησία και στο κομμωτήριο, μια φορά την εβδομάδα στα μαθήματα παραδοσιακών χορών με τις φίλες της, ενώ δεν παραλείπει ποτέ να πηγαίνει στους γάμους, τις κηδείες και τις ονομαστικές γιορτές των συγχωριανών της. Η Κατερίνα Μ. προέρχεται απο πολύτεκνη οικογένεια. Έχει τρεις αδελφούς και μία αδελφή και αντίστοιχο αριθμό κουνιάδων. Μια φορά το χρόνο η Κατερίνα Μ. γιορτάζει τον άντρα της και ανοίγει το σπίτι της σε μια γιορτή κρατάει κατά μέσο όρο δύο εικοσιτετράωρα ώστε να δοθεί η δυνατότητα στους 2,5 χιλιάδες γνωστούς να περάσουνε και να ευχηθούν. Η σπεσιαλιτέ της Κατερίνας Μ. είναι το κουνέλι στιφάδο, το αγαπημένο της τηλεοπτικό πρόγραμμα το Φέιμ Στόρι 5, διαβάζει καθημερινά την Εσπρέσσο, ενώ τις Κυριακές ξεκλέβει τα ένθετα απο την εφημερίδα το Θέμα που διαβάζει ο σύζυγός της. Η Κατερίνα Μ. είναι ευχαριστημένη και ικανοποιημένη απο τη ζωή της και γίνεται ακόμη περισσότερο όταν οι βαθμοί των παιδιών της ξεπερνούν τις βασούλες. Λόγω της έντονης κοινωνικής της δραστηριότητας και του πολυμελούς σογιού της, η Κατερίνα Μ. είναι περιζήτητη επιρρεάστρια (για την ακρίβεια είναι ‘και γαμώ τις περιπτώσεις’ και 'όλα τα λεφτά ,μωρό μου, όλα τα λεφτά'). Το γεγονός αυτό τιμά και κάνει καταχαρούμενη την επιρρεάστρια Κατερίνα Μ. ,που σε αντίθεση με την Μπλούμ δεν την κυνηγά η αντιτρομοκρατική αλλά οι υποψήφιοι, μιας και θεωρεί ότι στην ποδιά της δεν σφάζονται τα καλύτερα παλικάρια μόνο για τα κουκιά της, αλλά για την εμορφάδα, την τσαχπινιά, το κοφτερό και ξουράφι μυαλό της και τις ιδέες που μόνο η ίδια συλλαμβάνει. Και ως γνωστό οι ιδέες πληρώνονται (εξαρτάται απο τις ιδέες, πάντως όλες πληρώνονται) κάτι που κάτι ακόμη πιο χαρούμενη την επιρρεάστρια Κατερίνα Μ. που θεωρεί ότι βγάζει την υποχρέωση με τις ιδέες και όχι με την συγκομιδή της. Βέβαια, το μεγάλο -και πολύ ενδιαφέρον- τουρλουμπούκι συμβαίνει στις περιπτώσεις που η οικογένεια της επιρρεάστριας Κατερίνας Μ. έχει κι’άλλες επιρρεάστριες Κατερίνες Μ. με διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό και στόχους αλλά με τα ίδια οφέλη. Οπότε οι δύο ή τρεις ή τέσσερις ,ανάλογα με την περίπτωση, επιρρεάστριες Κατερίνες Μ. προσπαθούν με τον τρόπο της η κάθε μια να επηρεάσουν τα μέλη της πολυμελούς οικογένειάς τους.

«Το’πε το ναι, το’πε το ναι» (παραδοσιακό νησιώτικο)
Και στην περίπτωση αυτής της προεκλογικής δραστηριότητας ισχύει ο κανόνας «ποτέ δεν έχουμε αυτό που θέλουμε». Ότι δεν θες, έρχεται και σε βρίσκει (πως λένε σ’αρέσει δε σ’αρέσει η ψήφος εδώ θα πέσει), ενώ οτι θές και ζητάς, δεν σου κάθεται.
Για την καλύτερη εξυπηρέτηση και την αποφυγή παρεξηγήσεων μεταξύ της τριπλέτας υποψήφιος - επιρρεαστής – εκλογέας, μια σειρά απλών εμπειρικών και εμπορικών κανόνων κάνει τα πράγματα απλά.
Οι τιμές των επιρρεαστών θα πρέπει να είναι ανάλογες των παρεχόμενων υπηρεσιών τους, ενώ τα δύο συμβαλλόμενα μέρη οφείλουν να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά στους όρους και τα ψιλά γράμματα –και καπέλα- του συμφωνητικού που υπογράφουν διότι καλά να υπόσχεσαι και να ξευπόσχεσαι, αλλά μετά τη τζίφρα ουδέν λάθος ή ‘δεν ήξερα δεν κατάλαβα’ αναγνωρίζεται.
Σε έκτακτη και ειδική περίπτωση κολλήματος και αδυναμίας εκπλήρωσης των υποχρεώσεων απο πλευράς επιρρεαστή και σε περίπτωση που ο επιρρεαστής έχει λάβει το ποσό της συμφωνίας, οφείλει να το επιστρέψει εντός δέκα εργάσιμων ημερών απο την ημερομηνία διακοπής της συμφωνίας, καταβάλλοντας επιπλέον πόσο ίσο με το 10% της αρχικής συμφωνίας ως αποζημίωση στον υποψήφιο. Οι τιμές ποικίλουν ανάλογα με την εποχή κατά την οποία υπογράφεται το συμφωνιτικό με τον εμπειρικό αγοραίο κανόνα της πιάτσας να θέλει τις τιμές να ανεβαίνουν όσο πλησιάζει η μέρα της τελικής κρίσεως. Πράγμα όμως που ενέχει τον κίνδυνο ,για όποιον αποφασίσει να περιμένει, να μείνει στο τέλος μπουκάλα. Σε ότι αφορά τις τιμές των μεταγραφών την ενδιάμεση εβδομάδα μεταξύ των δύο γύρων, αυτές δεν προκαθορίζονται καθώς κρίνονται και οριστικοποιούνται εκείνη την ώρα που το σίδερο κολλάει στη βράση και οι υποψήφιοι στα κουκιά. Η πληρωμή και εξόφληση του επιρρεαστή οφείλει να γίνει εντός 30 ημερών απο τη σύναψη της συμφωνίας, ενώ με την σύμφωνη γνώμη των δύο πλευρών η πληρωμή μπορεί να γίνει σε δόσεις, με επιταγή ή σε περίπτωση που το ποσό είναι μεγάλο υπάρχει δυνατότητα εξόφλησης μετά τις εκλογές ασχέτως όμως αποτελέσματος. Σε κάθε περίπτωση ο τρόπος και ο χρόνος της εξόφλησης οφείλουν να περιγράφονται αναλυτικά στο συμφωνητικό. Γιατί οι καλές δουλειές κάνουν τους καλούς φίλους (κι’άμα δεν κάνεις δουλειές, μην περιμένεις να έχεις φίλους).

Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Για την καλύτερη ενημέρωση των μελών της η 4Ε (Ένωση Επιρρεαστών-Εκβιαστών Εκλογέων) εξέδωσε πρόσφατα τον επτάλογο του καλού καταναλωτή-επιρρεαστή σύμφωνα με τον οποίο:
1. Να αγοράζουν σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Να προγραμματίζουν και να καταγράφουν τις ατομικές και οικογενειακές δαπάνες.
2. Να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στην ποιότητα των προϊόντων-εκλογέων. Κυκλοφορούν προϊόντα δεύτερης διαλογής, ελαττωματικά «μαϊμούδες» και ρουφιάνοι.
3. Να κάνουν έλεγχο αγοράς και να μην ξεχνούν ότι οι τιμές διαμορφώνονται ελεύθερα.
4. Να είναι εγκρατείς και να μην παρασύρονται από το κλίμα φτήνιας, ευκαιριών, και εκπτώσεων.
5. Να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στην τελική τιμή, και όχι στο μεγάλο ποσοστό έκπτωσης που ίσως είναι και πλασματικό.
6. Να θυμούνται ότι στην περίοδο των εκπτώσεων δεν γίνονται αλλαγές.
7. Εάν το προϊόν-εκλογέας που αγοράζετε είναι ελαττωματικό επιστρέψτε το.
Παραδείγματα: στήριξη απλή, με έκφραση θετικών σχολίων υπέρ του υποψηφίου, άσκηση επιρροής σε 40-60 άτομα και έλεγχος 15 ψήφων, τιμή χωρίς ΦΠΑ και απόδειξη 4.000 Ε. Στήριξη ενισχυμένη, με έκφραση ενθουσιωδών θετικών σχολίων υπέρ του υποψηφίου, άσκηση επιρροής σε 80-120 άτομα και έλεγχος 60 ψήφων, τιμή χωρίς ΦΠΑ και απόδειξη 6.000 Ε. Στο πακέτο συμπεριλαμβάνεται η υποχρέωση εκμάθησης (απέξω κι’άνακατωτά) του προεκλογικού προγράμματος (οι επιρρεαστές θα υποβάλλονται κάθε μήνα σε γραπτές και προφορικές εξετάσεις) το οποίο περιλαμβάνει 7,5 χιλιάδες μελέτες 5,5 χιλιάδες εγχειρίδια, 2,5 χιλιάδες χοιρίδια 3,5 χιλιάδες μοντέλα ανάπτυξης και 126 μοντέλα απο το Βλαδιβοστόκ και τα Τίρανα.

Το «ως πότε παλικάρια» θα το γράψουμε άλλη (μαύρη) ώρα.

Εκείνος που θέλει να ζήσει, φίλε μου.

Το κείμενο ζήταγε τη φωτογραφία του.

Εκείνος που θέλει να ζήσει.

Τίποτα πιο φρόνιμο απ’το να θέλεις να ζήσεις.
Μα, θέλε να ζήσεις μ’αξιοπρέπεια, φίλε φρόνιμε.
Είσαι άθεος. Με τις υγείες σου. Φιλονικήσαμε μαζί, εγώ υποστηρίζοντας την ύπαρξη ενός ανώτατου όντος, που εσύ αρνιόσουν.
Και δε λείπεις ποτέ απ’την εκκλησία σου! Ας είναι.
Μα δε μπορούσε τουλάχιστο να λείπει το βάγιο απ’ τον κόρφο σου.
- Φίλε μου, θέλω να ζήσεις.
Είσαι γυμνασιάρχης. Δεν πιστεύεις ούτε εσύ τίποτα. Γιατί λοιπόν στην έναρξη των εξετάσεων μου φέρνεις παπά χρυσοστόλιστον, με διάκους και με ψαλτάδες, να κάνουν παράκληση;
- Φίλε μου, θέλω να ζήσω.
Τα παιδιά σου τα ξενίτεψες, μήπως σου τα πάρουν στην επιστράτευση. Καλά έκανες. Μα γιατί λοιπόν φωνασκείς υπέρ του πολέμου;
- Φίλε μου, θέλω να ζήσω.
Είσαι υποψήφιος βουλευτής και πηγαίνεις μιλώντας εναντίων στο χαρτόσημο, εναντίων στα τελωνεία, εναντίων στους φόρους γενικά.
Θα προλάβεις τη λιγόστεψή τους στη Βουλή; Όχι βέβαια. Γιατί λοιπόν;
- Φίλε μου, θέλω να ζήσω…
- Μα, φίλε υποψήφιε, εγώ θα προτιμούσα να ζήσω χωρίς βουλευτιλίκι.
- Κι’εγώ ,φίλε μου, προτιμώ να ζήσω με βουλευτιλίκι.
Είσαι παπάς νοήμονας και σε στενή μυστικότητα μου αναγνωρίζεις τ’άστατα της θεολογίας μας. Μα, δέσποτα, γιατί τουλάχιστο δεν αποφεύγεις την επιβεβαίωσή τους κοντά στους απλούς ανθρώπους;
- Φίλε μου, θέλω να ζήσω.
Είσαι βασιλιάς και δίνεις άπονα την υπογραφή σου σε κάθε ζούρλια του πρωθυπουργού σου. Μα δε βλέπεις που έτσι χαντακώνεις το λαό σου;
- Φίλε μου, θέλω να ζήσω…(με θρόνο).
- Μα εγώ ,φίλε βασιλιά, θα προτιμούσα να ζήσω χωρίς θρόνο.
- Κι’εγώ, φίλε ζουρλιάρη, προτιμώ να ζήσω με θρόνο.
Έτσι, ο θελωζήσης τούτος, όποιος κι’αν είναι, δε βλέπει ότι, βαστώντας την κοινωνία στο σκοτάδι της τύφλας και της απάτης, αυτοκαταδικάζεται να ζει αυτός ο ίδιος σ’ένα κόσμο ανάξιο και να υποφέρει όλα τα παράλογα της αναξιότητας εκείνου του κόσμου, ενώ του λείπει η ανώτερη ανθρωπιά, που θα τον έκανε να χαίρεται μέσα σ’έναν κόσμο ανώτερο.
Και γιατί, αφού αγωνίζεται τόσο ν’αφήσει τα παιδιά του σε καλύτερη κοινωνική θέση, να μην αγωνίζεται παρόμοια να τους αφήσει και καλύτερη κοινωνία;

Ανδρέας Λασκαράτος, 1856.

(γιατί θέλει να ζήσει, φίλε μου).


ο blogger αρνήται να ανεβάσει φωτογραφίες. Κρίμα. Γιατί είναι όντως χίλιες λέξεις. Και είχα εναν υπέροχο λυπημένο κλόουν για σήμερα. Θα τις ανεβάσουμε όταν μπορέσουμε.

Who is for a tango? Ποιός ποινικοποίησε τη χαρά;

Έλα Αλέκο. Κι’εμείς ερωτευτήκαμε αλλά δεν τρελαθήκαμε, ρε Νίκο. Κλάφτα Χαράλαμπε.
Σε βαθυσκέψεις μ’έριξε (εντελώς) η συνέντευξη του Αλαβάνου.
Α. Όταν λέει ότι «η υπόθεση της κεντροαριστεράς για εμάς ανήκει στο παρελθόν» ποιους (και πόσους) «εμάς» εννοεί ο Αλέκος;
Β. Μετά την εαρινή σπορά, πότε αναμένεται η καρποφορία;
Γ.(ορθή επανάληψη) Μετά την εαρινή σπορά, αναμένεται καρποφορία;
Δ. Σε ότι αφορά τις (διακομματικές) «προτάσεις κοινής δράσεις». α) καλά, κανένας και πουθενά δεν τις πήρε χαμπάρι; β) φαντάσου τι θα’τανε (για να μην απαντηθούν) γιατί ως γνωστό ο πνιγμένος (κι’) απο τα μαλλιά του πιάνεται..

«Το ζήτημα που παραμένει για την Αριστερά είναι μια αξιόπιστη πρόταση προς την κοινωνία και η προσπάθεια να πείσει τους πολίτες να ονειρευτούν ξανά», κι’ότι «αυτό είναι μονόδρομος», διάβασα.
Πολλά όνειρα βλέπω τελευταία και φοβούμαι μην μου βγουν σε κακό.
Πόσα χρόνια προσπαθεί και θα προσπαθεί ακόμα (καλά, άσε το πώς).
Και να ονειρευτούν ξανα, άντε και τους έπεισε, για τίποτε άλλο θα τους πείσει;
Οι αξιόπιστες προτάσεις απαιτούν αξιόπιστους υποστηρικτές. Κι’όχι σκορποχώρια (καλά, -πάλι- αυτή η πολυσυλλεκτικότητα μάρανε).
Πολλοί μονόδρομοι οδηγούν σε αδιέξοδα. Κι’αντε μετά να κάνεις πίσω.

Ωχ, εδώ θα πέσει μαύρο..(σκοτάδι) τι τα θέλω …και τι τα θες…αλλά, αδέρφια, λέω
τώρα, ή σε λίγο, που πάνε, τείνουν να γίνουν λίγο άνθρωποι και οι Πασόκοι. Τώρα ή σε λίγο, που είναι ίσα βάρκα ίσα γιαλό κι’ακόμα γυρίζει η μπίλια, κι’υπάρχει ακόμη περιθώριο καλούτσικων διαπραγματεύσεων, γιατί σε λίγο θα μπορούνε ωραιότατα και μοναχοί τους. Γιατί η μπίλια θα κάτσει ,δεν θ’αργήσει και πολύ, και τότε κλάφτα Χαράλαμπε. Και θα χαθεί και για τους δυό η ευκαιρία. Και για τους «ονειροπόλους» και για τους «ρεαλιστές» (ρεαλισμός σημαίνει όλα τα δεινά mix grill).
Να γίνουν και οι δυό καλύτεροι. Οι ονειροπόλοι πιο ρεαλιστές και οι ρεαλιστές πιο ονειροπόλοι.
Κι’όχι μόνο γι’αυτά ρε αδέρφια….αλλά γιατί το σκηνικό για ευκαιρία μοιάζει ή πρέπει να μοιάζει για ευκαιρία, κι’όχι «παρελθόν».
Στις προτάσεις θα τα χαλάσουμε τώρα; Να τις βάλουμε κάτω να τις δούμε τις προτάσεις ….Τι διάολο πια, αυτή η δημόσια ή μη εκπαίδευση δεν χαντακώνει μόνον την νεολαία, χαντακώνει και το πολιτικό σκηνικό. Πανάθεμά τη.
Στις προτάσεις θα τα χαλάσουμε τώρα.....
Βαρέθηκα και πλάνταξε η ψυχή μου με την παρελθοντολογία απο κάθε πλευρά. (να τα ξαναπώ;) Δεν Θέλω άλλο παρελθόν, γαμώ την ατυχία μου, στο παραπέρα τι γίνεται.
«Έλα στ’όνειρο μου και περπάτησε…..» ναι, αλλά τι θα γίνει, θα πάμε παρέα;

Ωχ καημένη, μονολογώ ώρες-ώρες, που δεν ξέρεις τη στραβωμάρα σου και μου θες και θεωρίες…πάρτο χαμπάρι, μόνο η Γιουροβίζιον και το Γιούρο (ευρωπαϊκοί στόχοι πάντως και οι δυό) μπορούν να μας ενώσουν και να μας διχάσουν σε τούτη τη χώρα.


Αργήσαμε λίγο στο Ελλάντα αλλά την πιάσαμε την εξέγερση των Γάλλων νεολαίων. Τόσο, που γράφοντας πέστα χρυσόστομε Οδυσσέα ότι «πρέπει να ακολουθήσουμε το Γαλλικό μοντέλο», φοβήθηκα μην το πάρει κανείς στραβά.
Ναι στο Γαλλικό μοντέλο!

Δημοσιογράφοι παρακαλάνε τον καπετάνιο να βγει απο την καμπίνα του στην οποία είναι κλεισμένος το τελευταίο εξάμηνο κλαίγοντας τη μοίρα και την ατυχία του, και να ανέβει στη γέφυρα να παραστήσει επιτέλους τον καπετάνιο. Αυτό μου θυμίζει το λαγό και το καρότο. Που του κουνάς του λαγού το καρώτο για να βγει απο το λαγούμι του, κι’αμα βγει του ρίχνεις μια με το τηγάνι και τον αφήνεις ξερό.
Τι να κάνει ο λαγός;
Αφού έφτασε στο σημείο να τη βγάζει με τα εξάμηνα στο λαγούμι του, κακό του κεφαλιού του. Ας βγει προσεκτικά, ας πει κανα αστειάκι, ας δώσει κανα δωράκι, μπάς και τη γλιτώσει.

Κι’ενώ δεν γουστάρω να παρεμβαίνω, αναγκάζομαι, ώρες-ώρες, κι’έξω απο’δω. «Αφήστε τα μίση και πιάστε μέση λύση». Τριανταφυλλόπουλος – Ελευθεροτυπία έχουμε(;) έχετε γίνει εδώ μέσα. Τι εριστικότητα είναι αυτή; Και να πώ ότι βγαίνουν υποχρεώσεις;

Τώρα που τους ψιλιάσατε, να δω τι θα τους κάνετε.
Δεν πολυεπηρεάζεται ο κόσμος απ’ τα «κανάλια και τους σταθμούς».
Βλέπω να παίζουνε προσωπικές υπενθυμίσεις «θυμάσαι τότε που….γιατί εγώ το θυμάμαι…»

Για σήμερα επειδή είχα υπόψη μου να πάω βόλτα και να μη μαγειρέψω, είχα ετοιμάσει να βγάλω κάτι έτοιμο. Αλλά συννέφιασε. Λένε ότι ετοιμάζεται να κάνει «καλό νερό». Θα το βγάλουμε αύριο το κρύο πιάτο.

Είπαμε, τις Κυριακές θέλω «παιδικά» τραγουδάκια. Με ή χωρίς εισαγωγικά.

Πέρασε ο καιρός
παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως
τα μεσημέρια μίλα μου
μ’ όλες τις φωνές
ποτέ δεν έμαθα τι σ’ έκανε να κλαις
βγαίνει η βαρκούλα
βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά

Ήλιος και βροχή
χιλιάδες όνειρα παντρεύονται οι φτωχοί
και ‘γω σε χάνω, μίλα μου
κι άκου τι θα πω
ψηλά τα χέρια γιατί τόσο σ’ αγαπώ
και μένω αταξίδευτο.
Και τότε ρίξαμε τον κλήρο να δούμε
ποιος θα φαγωθεί - ποιος θα τα φυλάει
νταμ νταμ φιλίμικο - νταμ νταμ
καραγάτς - ξεπετώ δίπλα στον ποταμό εγώ ταγκό.

Τι με κοιτάζεις μ’ αυτά τα μάτια
αυτό που ζήσαμε σκοτάδι και μας πνίγει
εσύ μια κούκλα στα σκαλοπάτια
κι εγώ τρενάκι
που δεν πρόκειται να φύγει.

Πέρασε ο καιρός
παιχνίδι αλλιώτικο
που χάθηκε στο φως
τα μεσημέρια μίλα μου
μου ‘λειψες πολύ
και στρατιωτάκι μολυβένιο με στολή
σε περιμένω...
τίποτα

Αυτός ο blogger κάνει οτι θέλει...εκτός απ'το οτι σήμερα δεν ανεβάζει φωτογραφίες, εξαφάνισε και το χθεσινό κειμενάκι. Back again, μπας κι΄έχουνε τα πράματα μια κάποια συνέχεια.

Σάββατο 18 Μαρτίου,

Ποιος ποινικοποίησε τη χαρά, αδέρφια; Να φτιάξω ένα αντι-μπλόγκ και να βρίζω το «επίσημο».
Χθες δεν είχα όρεξη να γράψω κουβέντα. Να δώ καναν άνθρωπο ήθελα, να βολτάρω και να πιω κανα ουζάκι στη λιακάδα. Αι στα κομμάτια πια, που σε τούτο τον τόπο έρχεται όλος ο κόσμος για να κάνει διακοπές και να βολτάρει και’μεις δουλεύουμε σα σκύλοι (διόλου αδέσποτοι) με αποτέλεσμα να χάνουμε τούτη την ομορφιά.
Το’κλεισα χτές το μαγαζί. Ρε δε πα να λέτε ότι θέλετε, εγώ φεύγω και κάμετε ότι καταλαβαίνετε. Πρωτού φύγω για την παραλία έγραψα σ’ένα σιντάκι μερικές παλιές ροκιές τύπου Alice Cooper, Guns ‘n’ Roses, Nirvana κλπ αναχρονιστικούς ήχους της μέσης εφηβείας μου και..έφυγα. Τι αναλαμπές τραβάω τελευταία….Πολύ το φχαριστήθηκα όμως χτές. Με τη λιακάδα και μ’ένα-δυό ουζάκια δε σε πειράζει τίποτα. Το απογευματάκι που γύρισα σπίτι έβαλα Δεύτερο. Έπαιζε λαϊκά. Την άρνηση «Πώς μπορεί να 'σαι δική μου, ζωή μου, τόσο άδικη, ένα όνειρο δε δίνεις,
κι ειν' η σιωπή σου απάντηση, κι έχεις για όποιον σ' αγαπά, την άρνηση». Τσίτα τα ηχεία και με δαυτο, ευκαιρία κιόλας να τα τεστάρουμε. Τα ηχεία.
Απο τα ροκ στα λαϊκά, κι’ύστερα πάλι, άμα αρχίσανε κάτι κλαψιάρικα που είναι γι’άλλες ώρες κι’άλλες ..ακεφιές, το ξαναγύρισα στις ροκιές.

Απ’ όλα θέλει ο άνθρωπος. Και με διαολίζουνε κάτι τύποι που ακούνε μόνο αυτό ή τρώνε μόνο εκείνο και επιχειρηματολογούνε φαμφαρινοδώς υπέρ της προτίμησής τους και εναντίων των υπολοίπων. Απ’ όλα θέλει ο άνθρωπος. Και τα κλασικά του και την καψούρα του. Και τα γκουρμέδικα να ξέρει να κρίνει και να εκτιμά, γουστάρει κάργα όμως και τη σαβούρα. Κι’ίσα για να μη χάνουμε το μέτρο, αδέρφια.
Ίσα μη γίνουμε στόκοι. Απ’ όλα θέλει ο άνθρωπος…. Hombres! Μη το πάρετε θεόστραβα και με κατηγορήσετε για απίστευτη σύγχυση και για ντελιριακό ανακάτωμα «κουλτούρας», «ψετοκουλτούρας» «διανόησης», και «φτηνολάιφστάιλ».

Απ’ όλα θέλει ο άνθρωπος και μη σας λένε ψέματα. Ότι γουστάρει η ψυχούλα σας την κάθε στιγμή θέλει ο άνθρωπος.

Ρε σεις, ποιος ποινικοποίησε τη χαρά και δεν το πήραμε χαμπάρι και δεν τον πήραμε στο ψιλό; Σιγά μην αρχίσουμε να απολογούμαστε για τη χαρά και τα κέφια μας. Ποια κομπλεξάρα αποφάσισε ότι η χαρά, τα κέφια κι’ο χαβαλές είναι για τους χαζοχαρούμενους ενώ οι ,και καλά, «διανοούμενοι», «ψαγμένοι» ‘η «διαβασμένοι» για να είναι και να δείχνουν τέτοιοι οφείλουν να΄χουνε τα μούτρα τους κατεβασμένα, ξινισμένα και να κλαψουριάζουνε τη μοίρα τους;
Ποιος τα λέει αυτά τα τρελά; και προσπαθεί κιόλας να μας πείσει; Δεν κατάλαβα…
Δεν κατάλαβα καλά….

Μετά τα κρασιά, τις ροκιές και το Δεύτερο, χάζεψα στο ιντερνετ, πέρασα μια βόλτα κι’απ’τα μπλόγκ. Και απογοητεύτηκα λίγο. Ο ένας βρίζει τον άλλον, άλλος μένει άλλος φεύγει, άλλος εξηγεί γιατί, άλλος όχι, αλλά το βρισίδι, βρισίδι.
Λοιπόν δεν θα’βρισκα τίποτε ποιο γουστόζικο απ’ το να φτιάξω ένα μπλόγκ και να βρίζω το «επίσημο» μπλόγκ μου….. και να λέω τι γράφει αυτός ο μαλάκας αλαζόνας και εμπαθής τύπος…και να βρίζουνε κι’οι άλλοι …και’γω να κάθομαι να κάνω χάζι…. Γούστο θα’χε….


Καλά το είπε ο Κυριακόπουλος. Πρέπει να ακολουθήσουμε το Γαλλικό μοντέλο.
Στους δρόμους έχει βγει τις δυό τελευταίες μέρες (και νύχτες) η Γαλλική νεολαία, διαμαρτυρόμενη για την ανεργία, για την ασφάλιση, για την εργασιακή αβεβαιότητα και για το ότι αισθάνεται ότι για κάτι ,ακόμη κι’αδιευκρίνιστο, πρέπει να διαμαρτυρηθεί…γιατί κάτι δεν πάει καθόλου καλά τελευταία και δεν καταπίνεται με τίποτα.

Σήκω χόρεψε κουκλί μου. Πέταξε το πουλάκι.

Σε μια φαντασμαγορική τελετή που θύμιζε ξημέρωμα σε σκυλάδικο της εθνικής στα μέσα του ‘80 ολοκληρώθηκαν προχθές το βράδυ οι διαδικασίες για την επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την χώρα μας στην 51η Eurovision της Αθήνας στις 20 Μαΐου στο ΟΑΚΑ. Το τραγούδι που επιλέχθηκε είναι το «everything» σε στοίχους και μουσική του μουσικού ζευγαριού-φαινόμενο Ν.Καρβέλας-Α.Βίσση.
Η διάσημη ελληνίδα τραγουδίστρια Άννα Βίσση αμέσως μετά την πανηγυρική εκλογή του «everything» με το συντριπτικό ποσοστό του 47% δήλωσε πως οι στοίχοι του τραγουδιού είναι εμπνευσμένοι απο την άδικη απομάκρυνση απο τον Άλφα του φίλου της δημοσιογράφου και παρουσιαστή του «Όλα- everything» Θέμου Αναστασιάδη. Η διάσημη ελληνίδα τραγουδίστρια έστειλε στον διάσημο έλληνα δημοσιογράφο τους αγωνιστικούς της χαιρετισμούς λέγοντας με νόημα πως «everything εδώ πληρώνονται και να κάνει κουράγιο γιατί η νίκη της θα είναι αφιερωμένη σ’εκείνον και στο φανατικό του κοινό».
Ο συνθέτης του τραγουδιού Νίκος Καρβέλας δεν ρωτήθηκε απο κανέναν δημοσιογράφο για το πώς αισθάνεται, λόγο του οξύθυμου του χαρακτήρα του υπο τον φόβο μην τους κατεβάσει κανα καντήλι και κανα μικρόφωνο στο κεφάλι. Σύμφωνα όμως με αξιόπιστα μοντέλα και ανερχόμενες τραγουδίστριες απο το στενό φιλικό περιβάλλον του διάσημου Έλληνα καλλιτέχνη, ο Σούμπερτ της ελληνικής μουσικής ,Νίκος Καρβέλας, φέρεται να δήλωσε πως «έχει γράψει everything, τα έχει κάνει everything, και τα έχει δει everything στη ζωή του, οπότε το μόνο που του λείπει είναι να κερδίσει τη Γιουροβίζιον, μη τους γ…. everything έχουν και δεν έχουν οι κωλοευρωπαίοι».
Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στο μήνυμά του στον ελληνικό λαό για το θέμα ανέφερε ότι κανονικά θα έπρεπε να προκριθεί και να μας εκπροσωπήσει το τραγούδι «The beautiful night» που αποδίδει πιστά την εικόνα της ελληνικής οικονομίας μετά την απογραφή και την επιτήρηση-καραούλι που μας επέβαλαν οι ευρωπαίοι. Σημειώνοντας ότι ο ίδιος προτιμούσε το «Welcome to the party» γιατί έτσι νόμιζε στην αρχή ότι θα είναι τα πράγματα ενώ τώρα λίγο λείπει να καταντήσουν σαν «Το Πάρτυ» του Πίτερ Σέλερς.
Ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε πως το «everything» αντανακλά τις θέσεις του για το «όλον» της ενιαίας κεντροαριστερής παράταξης της οποίας φιλοδοξεί να ηγηθεί μετά την προσχώρηση 5-6 τάσεων του Συνασπισμού στο Πασοκ, το οποίο όπως δήλωσε θα διατηρήσει το όνομά του γιατί αυτό προβλέπουν τα συμβόλαια με τους σπόνσορες, τους ενδυματολόγους, τους ίματζ μέικερς τους πλέι μέικερς και τους οπίνιον μέικερς. Ο πρόεδρος του everything Πασοκ ευχήθηκε καλή επιτυχία στην ελληνοκύπρια τραγουδίστρια σημειώνοντας ότι «οι προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού θα πρέπει να συνεχιστούν στη βάση του τελευταίου σχεδίου Ανάν αξιοποιώντας την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας», συμπληρώνοντας πως θα εισηγηθεί άμεσα το «everything» να αποτελέσει τον ύμνο της Σοσιαλιστική Διεθνούς, γιατί τόσο καιρό έψαχναν να βρουν τραγουδάκι γι’αυτό το χαρούμενο πάρτυ και δεν τα κατάφερναν.
Ο υπουργός πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης ευχήθηκε στην Άννα Βίσση «everything ποθεί η καρδιά της και κάθε επιτυχία» συμπληρώνοντας ότι «μακάρι να κερδίσει η Αννούλα με στο σπαθί της όπως πέρσυ η Έλενα Παπαρίζου με το δοξάρι της τον διαγωνισμό, γιατί άλλες επιτυχίες και διακρίσεις στον τομέα του πολιτισμού δεν αναμένονται για φέτος». Σύμφωνα με κύκλους του ΥπΠο ο υπουργός φέρεται να εκμυστηρευτικέ σε στενό του συνεργάτη ότι «δεν φέραμε που δεν φέραμε κανένα «πολιτικό πολιτισμό(!)» όπως λέγαμε αλλά δεν ξέραμε τι λέγαμε προεκλογικά, δεν έχουμε που δεν έχουμε πολιτική παιδεία και κουλτούρα (οπότε τι να φέρουμε;) ας κάνουμε το σταυρό μας μπας και φέρει η Αννούλα την κούπα να πανηγυρίσει ο κόσμος γιατί βλέπω να μας παίρνουνε με τις λεμονόκουπες».

Εγώ Χριστό κι’εσύ Αλλάχ όμως κι’οι δυό μας αχ και βαχ.
Δεν προλάβανε να μας αμολήσουνε, μας ξαναμαζεύουνε πάλι.
Είναι αυτό που λένε πως άμα φτερνιστεί η οικονομία της Κίνας, θα πουντιάσει και η οικονομία της Ευρώπης.
Κι’επειδή τα αποτελέσματα των εξετάσεων για τον θάνατο αδέσποτου σκύλου στην Τουρκία έδειξαν τη νόσο των πουλερικών, συνίσταται σε όλους τους συναδέλφους, συντρόφους και συνεργάτες έλληνες αδέσποτους σκύλους να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και επιφυλακτικοί στις συναναστροφές τους με άλλους σκύλους και να αποφύγουν την οποιαδήποτε σχέση με κότες, κοκόρους και άλλα ποταπά κοτοπουλερικά.


Απο την Vodafone στην Intracom, απο την Intracom στη Vodafone, απο την Vodafone στην Ericsson, απο την Ericsson στην ΤΙΜ…σε τριάμισι χρόνια οι έρευνες θα καταλήξουν στην Mitsubishi που φροντίζει για τη σωστή θερμοκρασία των μηχανημάτων της κινητής…







Πέταξε το πουλάκι.
Και καλά που δεν έχουμε βαπόρια…αυτό συνηθίζεται.
Με τα υδροπλάνα τι θα γίνει; Τρία χρόνια γυρεύουνε το πλαίσιο για να πετάνε. Και δε ζητάνε υποδομές κλπ. Θα τις φέρουνε τις ράμπες τους μοναχοί τους. Μόνο το οκ. ζητάνε και περιμένουνε. Ήθελε και η Ολυμπιακή βέβαια…και ως γνωστό το δημόσιο έχει πάντοτε προτεραιότητα. Ως επίσης γνωστό παίζει με το σύστημα κουράζω και σπαζονευριάζω τον αντίπαλο μέχρι να πει αι στα κομμάτια με σας που έμπλεξα και να αποσυρθεί. Γιατί στο κάτω-κάτω «ποιος είναι αυτός που ήρθε να πάρει τα λεφτά του κοσμάκη με 19θέσια υδροπλάνα την ώρα που εμείς προσφέρουμε 20θέσια και δυνάμεθα να εξυπηρετήσουμε τους νησιώτες με μια θέση παραπάνω; το κράτος οφείλει να προστατεύει τους πολίτες από τους επιτήδειους».
(Τώρα να ανοίξουμε κουβέντες για το κρατικό κόμπλεξ και την καχυποψία σ’οποιονδήποτε δεν εξαρτάται από δαυτο; ή για το πως ‘εκμεταλλεύονται’ άλλες χώρες τους πρόθυμους επενδυτές). Πέρσυ και πρόπερσυ τέτοια εποχή τρέχαμε στα λιμάνια και χαζεύαμε τις δοκιμαστικές πτήσεις των 19θέσιων υδροπλάνων. Φέτος δεν πάμε πουθενά. Δεν έρχονται εκείνοι άλλωστε. Πόσο να μας παρακαλάνε την ώρα που τους παρακαλάνε άλλοι;
Μετά σου λέει «να επιστρέψουνε τα κεφάλαια στον τόπο τους, στην Ελλάδα, και να γίνουν επενδύσεις …» Αμ, αυτά τα κεφάλαια που τα λένε θέλουνε κούνημα μπας κι’έρθουνε στα ίσα τους…

Catch them if you can.
Είναι κάτι τύποι ,όλο και περισσότεροι τελευταία που ευδοκιμούν μάλιστα σε συγκεκριμένες περιοχές, που δεν τους πιάνεις πουθενά. Αργούν τα έργα, φωνάζουνε. (και καλά κάνουνε, δουλειά τους είναι να φωνάζουνε και να ζητάνε, ο κόσμος δεν είναι υποχρεωμένος ούτε να γνωρίζει ούτε να κατανοεί τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και γραφειοκρατικές μπανανόφλουδες). Ξεκινάνε τα έργα, εκεί να δείς φωνές κι’εξεγέρσεις. Σκάβονται λέει οι δρόμοι και σκονίζονται τα σπίτια, βρέχει και καθιζάνουν τα χαντάκια. Δουλεύουν με βροχή οι εργαζόμενοι, «μμμ, σου λένε, τι παριστάνουνε, τους δουλευταράδες;». Βρέχει και δεν δουλεύουνε, «εεε, σου λένε, τους είδες τους τεμπέληδες, ρίχνει δυό ψιχάλες και βρήκανε ευκαιρία να λουφάρουνε». Άμε βρες την άκρια…

Σε άλλες δε περιοχές, παρ’όλο που’χουνε ανοίξει μεγάλες δουλειές, δεν έχει ανοίξει μύτη. Ούτε στόμα. Εκεί βέβαια συνιστούμε ,απο πάνω προς τα κάτω, και πάνω απ’όλα ηρεμ-οία και ψυχραιμ-οία.

Λευτεριά στο μικροχώρι.
Γούστο που’το’χουμε τα άτιμα. Κάθε μέρα κι’απο ένα ΔΔ ζητά την απόσχιση και αυτονόμησή του απο το δήμο στον οποίο ανήκει. Μέχρι το τέλος του μήνα αναμένεται να’χουν αιτηθεί αποσχίσεως τα ¾ των ΔΔ και των κοινοτήτων των Κυκλάδων. Και να’πιανε αυτή η προεκλογική ρητορική…

Ώρες-ώρες, λέμε και καμια μαλακία να περνάει η ώρα.

Πολύ σαβουραρία μαζεύτηκε στα σπίτια και στα μυαλά και στα γυαλιά και στα γυαλάκια που συγκεντρώνουμε μια ζωή αυταπατώμενοι ότι γεμίζουμε τα κενά μας.
Ήξερα μια γυναίκα ,της λύπησης εντελώς, που υπέμενε την θλιβερή της καθημερινότητα για να μη χάσει τα φλιτζανάκια της. Και τα τζατζαλάκια που μάζευε μια ζωή. Γιατί φεύγοντας ,εγκαταλείποντας, μόνο το τομάρι του παίρνει κανείς. Αλλιώς κάθεται παρέα με τα φλιτζανάκια τα μανταλάκια και χαρτομαντιλάκια του για να μυξοκλαίει.

Καμιά φορά λέω να κάτσω να βρω τους παλιούς τους φίλους, και μερικούς «περισσότερο φίλους», τους παλιούς συμμαθητές, γείτονες, κάτι χαμένα ξαδέρφια, ίσα κι’απο περιέργεια για να δω τα χαΐρια τους.
Για να δω τι έκαναν. Αν έκαναν αυτά που έλεγαν ότι ήθελαν. Για να τους ρωτήσω, να δώ και να μαντέψω αν είναι φχαριστημένοι. Για να δώ αν απο τα τότε χρόνια «φώναζε» αυτή η πορεία. Για να δω τι έγινε και πως καλμάρισε όλη εκείνη η ανταρσία και ο τσαμπουκάς. Για να δω αν τους μοιάζουν τα παιδιά τους και αν τα συμβουλεύουν να είναι φρόνιμα, επιμελή και μελετηρά. Και να μου πουν αν ταιριάζουν με τους συντρόφους τους. Και αυτό θα μου το πουν απο μόνοι τους ,χωρίς να ρωτήσω, γιατί έχουνε γίνει πια τόσο εύκολες αυτές οι κουβέντες, όπως τότε που τα «φτιάχναμε και τα χαλάγαμε» ανα βδομάδα στην αυλή και στους διαδρόμους του σχολείου, στα διπλανά καφέ και σε γενέθλια πάρτυ αργότερα, σε εισόδους πολυκατοικιών και σινεμά.. όπως άλλωστε και σήμερα. Και να τους ρωτήσω με μεγάλη ευγένεια -και κριμένη θλίψη- αν τους έχουν λείψει οι «υπόλοιποι» κι’αν καμιά φορά τους θυμόνται ή αν αναλογίζονται πως θα ήταν τα πράγματα αν ήταν αλλιώς. Αν μ’έναν παράξενο τρόπο οι τότε σχέσεις είχαν διατηρηθεί. Και να τους ρωτήσω ύστερα τι κάνουν οι γονείς τους κι’αν γεράσανε, αν μένουνε στα ίδια σπίτια, πως είναι τα δικά τους σπίτια, πως θέλουνε να είναι τα δικά τους σπίτια. Αν είναι φχαριστημένοι με τη δουλειά και το κάθε μέρα τους. Κι’εγω να σκέφτομαι τι υποχρεώσεις έχουν και σε ποιους …Και να ακούω για επαγγελματικές επιτυχίες, για παρείστικα κατορθώματα και «ένσημα» σε διάφορους τομείς..

Για όνομα του θεού, μιλάω λες και είμαι διακοσίων χρονών. Τι να’χουνε κάνει πια; Ό,τι και θα’χουνε ξεμυτίσει απο τα πανεπιστήμια και τις ξενιτιές μες’τα μπάτσελορ και τα μάστερ τους και μες το κέφι ν' αποδείξουν τις γνώσεις και τις ικανότητές τους.
Καλοδιαβασμένοι, καλοκουρδισμένοι και σαν τις φοράδες πρωτού ανοίξει το πορτάκι για να ξεκινήσει ο αγώνας δρόμου (κάπως το λένε αυτό αλλά δε θυμάμαι).

Και ,καμια φορά, τα λέμε με καμια φίλη απο τα παλιά.

Για την ακρίβεια, δεν πολυλέμε, περισσότερο βλέπουμε.
Γαμήλιες φωτογραφίες με χαμογελαστά σόγια στα καινούργια τους ρούχα, το καινούργιο διαμέρισμα που είναι ευκαιρία γιατί θα αποπληρωθεί πέντε χρόνια πιο γρήγορα, το παιδί που θα γίνει –άκου θα «γίνει» τότε και έτσι!- οι συνάδελφοι στη δουλειά που είπαν αυτό κι’έκαναν εκείνο, οι μέρες της άδειας και πώς θα κερδιθεί μια παραπάνω, χάρτες, φυλλάδια και προσφορές για τις σχεδιαζόμενες με τους μήνες φετινές διακοπές, δάνεια, κάρτες, τυπικές μηχανικές κι’αμήχανες επισκέψεις σε κουνιάδες και βαρήκοες θείες, λογαριασμοί, ο καινούργιος φούρνος που άμα ψήνει φωτάει σα λουναπάρκ, ο σύζυγος που αργεί τα βράδια γιατί «έχει πολλές ευθύνες στη δουλειά και του χρόνου θα πάρει προαγωγή, αύξηση και μπόνους» (άμα γαμάει καλά και ακόμη την προϊσταμένη του), η πεθερά που στέλνει φαί και παραπονιέται για τις όλο κι’αραιότερες επισκέψεις, το αμάξι που θέλει σέρβις, τα μαγαζιά που κλείνουν σε λίγο και δεν προλαβαίνουμε….

Ρε δε με γ.. με τις φωτογραφίες, τους συζύγους και τις τοστιέρες σας….
Και λέω, δε φαντάζεσαι πόσο χάρηκα που τα είπαμε, πως περάσανε τόσα χρόνια ε; αλλά κι’εσύ μια χαρά τα κατάφερες. Τι κρίμα που πρέπει να φύγω! δυστυχώς έχω ένα επείγον ραντεβού, μη χανόμαστε, έτσι; Φιλιά.
….ρε δε με γ.. με τις φωτογραφίες, τους συζύγους και τις τοστιέρες σας….

Ύστερα, ίσως και σε λίγες μέρες, κι’αφού ρίξω μια ματιά παραέξω ,κι’όχι πως αυτά τα πράματα δεν είναι γνωστά, απλά πάντοτε μαθαίνεις το κάτι τοις παραπάνω (παρακάτω δηλαδή) καταλήγω με τα μούτρα κατεβασμένα να λέω ….απο που και πόσο είπες ότι την πήρες την τοστιέρα; Βέβαια, να το κανονίσουμε να πάμε καμια μέρα παρέα να πάρουμε τοστιέρες…

Γιατί στο φινάλε η τοστιέρα σου μένει. Την παίρνεις σπίτι και τρως κανα ζεστό τοστάκι, στα υπόλοιπα …δεν υπάρχει προκοπή και δε μένει και τίποτα.

Τι να κάνουμε ρε γαμώτο, να καβατζαριστούμε με την τοστιέρα ή με τα υπόλοιπα και στο δε βαριέσαι; … Κι’είμαι εγώ ανισσόροπη ή ο κόσμος;

Και δεν είμαι κολλημένη ,ρε γαμώτο, κι’ο κόσμος αλλάζει κάθε μέρα και κάθε ώρα κι’εγώ μαζί κι’οι απαιτήσεις οι ανάγκες και τα θέλω αλλάζουν συνέχεια, κι’εγώ μαζί ..δεν είμαι κολλημένη, ούτε πιο σταθερή απο κανέναν, είναι που κάτι παθαίνω ώρες-ώρες και όλα μου φαίνονται τόσο άδεια, βαρετά, επαναλαμβανόμενα και συνεπώς προβλέψιμα και λέω ότι τα ωραία πράματα δεν φαίνονται και δεν αγοράζονται και τα έχεις μες το κεφάλι σου και σου προσφέρουν τα πάντα και τίποτα.
Κι’είναι κι’ενας μεγάλος φόβος γι’αυτές τις ώρες-ώρες μη και θεωρηθεί αυτή η στάση-απόσταση, ως περιφρόνηση. Γιατί δεν είναι διόλου τέτοια, πόνος και θλίψη είναι.

Αλλά δεν θα τρελαθούμε κιόλας. Γιατί υπάρχουνε ένα σωρό τρέλες, ταξίδια και βλακείες που δεν κάναμε κι’έχουμε όλο το χρόνο.

Λοιπόν, η ιστορία λέει ότι υπήρξε ένας τύπος ο Προκόπιος Ιλλούστριος της Καισαρείας(!) που την ημέρα έγραφε την ιστορία σπατουλάροντας τον Ιουστινιανό και την Θοδώρα του και τη νύχτα έγραφε την άλλη ιστορία και τους κατέβαζε τα σκαφιδοπάνια τους.
Για δες τον άτιμο κέφια και γούστο που το είχε! Πως τα καταφέρνω σε όλα τα πράματα να βρίσκω ένα κάποιο «γούστο» είναι φοβερό. (Να δω μέχρι πότε.)
Α, και που’σαι, φχαριστώ για τον κυρ-Ιλλούστριο που δε θυμόμουνα, γιατί άμα γράφω το’χω σε κακό να ανοίγω κανα βιβλίο, σε παίρνω τηλέφωνο και μου λες, πιο πρακτικό δεν είναι;

Αυτά παθαίνουμε ώρες-ώρες.

Πάρτο αλλιώς. Κάποιος πρέπει να κάνει και τη βρώμικη δουλειά.

Χθες σκότωσα μια γάτα. Κάποιος είχε ήδη κάνει τη μισή δουλειά. Kαι αναγκάστηκα να κάνω την υπόλοιπη. Τη γάτα τη βρήκα ημιθανή, κουλουριασμένη σε στάση σφίγγας, ακούνητη, με ευθύ παγωμένο βλέμμα ενώ απο τη μύτη της έτρεχε αίμα που είχε κολλήσει στην άσφαλτο. Δεν κατάλαβα απο μακριά τι ήταν. Το φαντάστικα όμως. Έπρεπε να φτάσω κοντά για να καταλάβω ότι είναι ακόμα ζωντανή. Σταμάτησα δίπλα με το αμάξι. Ακούνητη. Και ζωντανή. Το ίδιο και γω.
Το σκέφτηκα λίγο σαν ηλίθια. Κατέβηκα και τη σκότωσα τη γάτα. Με τα χέρια μου.
Δεν ήταν δύσκολο..(…) η ανάγκη σε οδηγεί. Μετά της έκλεισα τα μάτια και την έθαψα. Μπορεί να είχε παιδιά και θα ήταν τρομερό να δουν τη μαμά τους χτυπημένη και σκοτωμένη. Σωστά…μπορεί να ήταν γάτος. Εγώ πάντως για μαμά και σαν μαμά την έθαψα. Κι’αν ήταν γάτος, πάλι δεν θα ήταν σωστό να τον έβλεπαν σ’εκείνα τα χάλια οι φίλες του. Τώρα χαμογελάω λίγο που μπορεί η γάτα να ήταν τελικά γάτος…..

Ο δρόμος ήταν έρημος. Δεν περνάει σχεδόν κανείς απο’κει χειμωνιάτικα. Παράξενο σκηνικό. Ή μπορεί να μου φάνηκε τέτοιο. Ο ουρανός συννεφιασμένος, σε λίγα μέτρα απόσταση η θάλασσα με ένα παράξενο χρώμα, ένα πολύ ξεπλυμένο γαλάζιο, στα γύρω χωράφια είχαν ανθίσει κάτι κίτρινα λουλουδάκια που μοιάζουν με ζουμπούλια ,που κάπως τα λένε εδώ αλλά δεν θυμάμαι, ..και’γω να θάβω ένα σκοτωμένο γατί. Και μετά στο αμάξι να μουρμουράω ένα τραγουδάκι ξεχασμένο εντελώς που έχω ν’ακούσω χρόνια για τον σκύλο τον Μπλάκ «που έφαγε μια πολυθρόνα, τον έδωσα λοιπόν κι’εγώ σ’ένα γνωστό μου κυνηγό κάπου κοντά στο Μαραθώνα, τον έδεσε και μη μου λες άλλο σκυλάκι ν’αγαπήσω, τον έκλεισε να κοιμηθεί σ’ένα συρμάτινο κλουβί κι’ όμως ο Μπλάκ γύρισε πίσω…κι’ίσως η αγάπη να είναι ένα σκυλί που κουνάει ακόμα την ουρά του».

Ε, εντάξει καμιά φορά, ξεφεύγει και κανα δάκρυ, για τη γάτα, για τους μακρινούς και φευγάτους σκύλους των παιδικών μας χρόνων, για τα παιδικά μας χρόνια, για τα τωρινά μας χρόνια, για τα μεταξύ αυτών χρόνια…..αλλά αυτά είναι πράγματα που δεν σας αφορούν.

Δεν έχω ξανακάνει τέτοιο πράμα. Και δεν ξέρω εάν θα μπορέσω να το κάνω ξανα.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να το κάνω, εμένα που με πιάνει αηδία και σιχασιά για όλα. Μπορεί να έφταιγε η μελαγχολική ανοιξιάτικη συννεφιά, μπορεί ο έρημος δρόμος, μπορεί τα κέφια μου…Δεν έχω ιδέα. Εγώ ξέρω αυτό που έγινε…. τα υπόλοιπα ,..τι σημασία, αξία και νόημα έχουν;..

Δεν ξέρω εάν η γάτα κατάφερνε να ζήσει. Μόνη της αποκλείεται. Απλά θα παρατεινόταν το μαρτυρικό της φινάλε της για μερικές ώρες. Δεν ξέρω εάν κατάφερνε να ζήσει αν την πήγαινα στο γιατρό. Το αποκλείω. Είμαι βεβαία πως όχι. (είμαι αδέσποτη και ξέρω απ’αυτά).

Μετά το τραγούδι σκέφτηκα αυτόν τον κάποιο που’χε κάνει τη μισή δουλειά.
Αυτός ο κάποιος μπορεί να είναι ένας πολύ ευαίσθητος κάποιος, που να μην μπόρεσε να αντιμετωπίσει το αποτέλεσμα της πράξης του και να‘τρεξε σπίτι του να κρυφτεί, να κλάψει και να κάνει εμετό απο την αηδία και την δειλία του. Μπορεί πάλι να είναι ένας κάποιος που να φώναξε «αι στο διάολο στραβάδι κωλόγατο, ανάθεμα την ώρα που βρέθηκες στο δρόμο μου». Ίσως πάλι να ήταν κάποιος που να στενοχωρήθηκε για δύο λεπτά, όσο να χαθεί το γατί απο το δρόμο του και «κρίμα, αλλά τι να κάνεις τώρα, όλα μέσα στη ζωή είναι».
Όλα μέσα στη ζωή είναι, κι‘γω για δουλειά τραβολογιόμουνα μεσημεριάτικο, δεν είχα πάει ούτε να βεγγεράρω, ούτε να αμπελο-φιλοσοφήσω, ούτε να θάβω γάτες και να μουρμουράω για παλιούς σκύλους.

Όλα μέσα στη ζωή είναι, αλλά μην κάνετε μισές δουλειές. Δεν έχω όρεξη, δεν μου βγαίνει και δεν υπάρχει λόγος να πώ τίποτα πιο «υβριστικό». Δεν έχω και κανένα δικαίωμα να το κάνω.
Αλλά, μην κάνετε μισές δουλειές και αφήνετε για τους άλλους τη λάντζα.

Άσχετο αλλά...
Πολύ σαβούρα και άχρηστα πράγματα έχω γεμίσει το σπίτι μου και το μυαλό μου. Κι’εχω ξεκινήσει να πετάω πράγματα. Η επανάσταση θα γίνει «πετώντας».

Αποσπάσματα από (σύγχρονους) έρωτες. Αν ήμουνα η Τζέην και ήσουν ο Ταρζάν.

Το αφεντικό τρελάθηκε!!
30 χιλιάδες ευρώ έδωσε σε δημοσιογράφο/κάμεραμαν για να της βγάλει την καταγγελία της στον αέρα;
Που είσαι καλή μου κυρία; Είμαστε κι’έμείς εδώ!
Το μπλόγκ δέχεται καταγγελίες, παράπονα, επισκέψεις κατ’οίκων 4-6 το απόγευμα, προσφορές, πρόσφορα, δώρα, αντίδωρα, χορηγίες, σπόνσορες και φυσικά διαφημίσεις. Πληροφορίες εντός.

«Ο Αρπαχτούλης»
Το μπλόγκ παρέχει 24ωρη (αυτό)εξυπηρέτηση και φουλ σέρβις.
Καταγγέλλεις σήμερα, πληρώνεις αύριο. Ευκολίες πληρωμής σε 36 άτοκες δόσεις.
Δεχόμαστε πιστωτικές κάρτες και εξάμηνες επιταγές. Στις τρεις καταγγελίες η μία δώρο μαζί με ενάμιση λίτρο κόκα κόλα, δύο πεινιρλί και δωρεάν αφιερώσεις για ένα μήνα. Στις πέντε καταγγελίες σας στέλνουμε για Σαββατοκύριακο την αδιόριστη φιλόλογο που διορθώνει τα (κακώς) κείμενα. Η μεταφορά απο και προς το μπλόγκ παρέχεται δωρεάν. Για πελάτες απο επαρχεία, νομαρχίες, δήμους και κοινότητες καλύπτουμε τα έξοδα παράστασης και ένα γεύμα (σουβλάκια και πολύ σας είναι).
«Αρπαχτούλης» Ο δικός σας άνθρωπος.

Πολύ με τον «συμμετοχικό προϋπολογισμό» την έχει δει τελευταία το προοδευτικό κομμάτι της αριστεράς. Ομολογουμένως, αδυνατώ να καταλάβω τι θέλουν να πουν οι ποιητές. Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις, οι ποιητές είναι για να λένε, χωρίς να είναι απαραίτητο να καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι. Φτάνει που λένε μυστήρια πράματα, που για να τα λένε, καλά θα είναι. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και με τον (ΣΠ). Για να τον ζητάνε οι προοδευτικοί, καλός θα είναι.
Τι ζητάνε; Δημοκρατικό προγραμματισμό (το λένε συμμετοχικό που’ναι πιασάρικο), «στη λήψη αποφάσεων σχετικά με τους στόχους και την κατανομή των δημοσίων επενδύσεων σε τοπικό επίπεδο».
Δηλαδή, τόσα χρόνια ο προγραμματισμός δεν είναι δημοκρατικός; Δεν αφουγκράζονται οι δήμαρχοι τις τοπικές ανάγκες; (και τις ανάγκες των δημοκρατικών ψηφοφόρων τους, α το θέλετε κι’έτσι;)
Με δημοκρατικό τρόπο και προγραμματισμό δεν μοιράζονται τα λεφτάκια περιφέρειες, νομαρχίες, δήμοι κλπ; (καλά, τώρα τελευταία στους γαλάζιους δήμους πέφτει καμια (νέο)δημοκρατική ένταξη και (νέο)δημοκρατικές έξτρα χρηματοδοτήσεις. Ο κανόνας πάντως λέει ότι όποιος φωνάζει, λαμβάνει. Δημοκρατικά.
«Κατανομή των δημοσίων επενδύσεων σε τοπικό επίπεδο», αναφέρεται.
Ενώ ‘γυροφέρνει’ και η αντίληψη της ανταποδοτικότητας. Παίρνεις ότι δίνεις. Λαμβάνεις κατά το πόσο συμβάλεις τον κρατικό προϋπολογισμό.
Αντίληψη άδικη. Και καλά εμείς οι Αιγαιοπελαγίτες. Που (εισπράττουμε) και αποδίδουμε πολλά. Οι Ηπειρώτες δηλαδή τι θα κάνουνε;

Εφιαλτική εκδρομή…
Εύστοχη στα σημεία η κριτική του Στεφανίδη, μόνο που δε βλέπω να πιάνουν τόπο οι συμβουλές. Μην τα ξαναλέμε. Άλλο η ΥΠΠΟλιτική ηγεσία, άλλο οι ΥΠΠΟλιτικοί στόχοι και κατευθύνσεις. Η πρώτη είναι για τις υπογραφές, πράγμα υπερκομματικά δεδομένο, πόσο μάλλον σήμερα που απευχόμαστε να υπάρξει οποιαδήποτε επιπλέον σχέση μεταξύ πρώτης και δεύτερης.

Απογραφή, λεφτάκια για την άμυνα…. ο εκσυγχρονισμός τώρα δικαιώνεται (με καθυστέρηση διετίας)…

Δεν κατάλαβα γιατί στραβομουτσουνιάζετε με τις εκλογές. Τις δημοτικές.
Πως αλλιώς θα γινόντουσαν έργα; Μαζεμένα.

Τι πληκτική ησυχία είναι αυτή τελευταία.. Πέστε κανα καινούργιο όνομα για τις Δημοτικές να’χουμε να λέμε.
Κι’επειδή, στις Κυκλάδες, στους υποστηριζόμενους (γενικά κι’ευγενικά) απο το Πασοκ υποψηφίους δεν αναμένονται αλλαγές ή εκπλήξεις, περιμένουμε την ΝΔ. Εκείνη να δείτε πως περιμένει….μπάς και δεχτεί κανένας να κατέβει για Νομάρχης.


Όποτε παρουσιάζεται ειδησεογραφική ξηρασία, την επικαιρότητα προσπαθεί να τονώσει μια «δήλωση Μητσοτάκη». Η «δήλωση Μητσοτάκη» έχει πάψει απο χρόνια να αποτελεί παρέμβαση στο πολιτικό σκηνικό, δεν της δίνει πια σημασία κανένας ούτε ο Αντώνης Σαμαράς, ενώ αναμοχλεύει συνέχεια (παίζοντας με τα νεύρα του πρωθυπουργού) την περίοδο 90-93. Στην τελευταία του δήλωση ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δήλωσε το ίδιο πράμα που δηλώνει κάθε δύο μήνες. Ότι η πολιτική της κυβέρνησης είναι μονόδρομος και ότι ο Αντώνης Σαμαράς είναι αχάριστος αφιλότιμος, ελεεινός και προδότης γιατί έριξε την κυβέρνησή του.


Πο(α)στάκια Κυριακάτικα που δεν πρόλαβαν να σκαρφαλώσουν στις παρυφές του ελληνικού διαδικτύου, στο χρόνο τους….


Αποσπάσματα από (σύγχρονους) έρωτες.

Χειμώνας βαρύς, κρύο πολύ
κι εκείνο το βράδυ το φεγγάρι
δε βγήκε, τα σύννεφα χαμηλώσανε
και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Εκείνη μονάχη της,
έψησε ένα καφεδάκι,
άναψε ένα τσιγαράκι, πήγε στη βιβλιοθήκη της,
πήρε τον πρώτο τόμο από
τ' απομνημονεύματά της,
ξάπλωσε στη ντιβανοκασέλα της
κι άρχισε να τα διαβάζει ένα-ένα.

Παντού ,εδώ μέσα, διαβάζω ότι τα μπλόγκ παρέχουν ελευθερία στην άποψη, στην έκφραση, στη διάδοση ιδεών, στην πληροφορία, στην ενημέρωση ..Και συμφωνώ, παρ’όλο που (και καμια σχέση δεν έχω με τη δουλειά) μερικές φορές απαξιώνεται συνολικά ο Τύπος, κάτι που το θεωρώ άδικο. Τα χάλια του τα βλέπουμε και τα ξέρουμε. Το να γίνεται όμως λόγος για «ελεγχόμενο, κατευθυνόμενο και ανελεύθερο Τύπο» με ισοπεδωτικές γενικεύσεις, το θεωρώ επιπόλαιο. Και δεν θα κάτσουμε τώρα να πούμε πόσοι δημοσιογράφοι κάνουν σωστά τη δουλειά τους, πόσοι πάνε υπέρ πίστεως πατρίδος (λόγο επαγγέλματος) κάθε χρόνο, ή πόσοι είναι μικροαπατεωνάκια και γλυφρόνια του κερατά, ‘καμένοι’ εντελώς, αστείοι κι’αναποτελεσματικοί σε ότι γράφουνε ή λένε. Τα χάλια τα βλέπουμε. Δεν μπορούμε όμως να συγκρίνουμε τα χάλια με τούτα’δω τα ιντερνετικά μαγικά χαλιά. Και να το παίζουμε και χαλίφηδες.

Σε αντίθεση με τον Τύπο που έχει αποκαλύψει σοβαρότατα και επικινδυνότατα (όχι για την επαγγελματική αλλά γι’αυτήν την ίδια την υπόσταση των συντακτών του) θέματα, τα μπλόγκς εξαντλούνται μέχρι στιγμής σε εσωτερικές αποκαλύψεις της ψυχολογικής κατάστασης, της αντίληψης και αντιμετώπισης της καθημερινότητας απο τους συντάκτες τους. Τα περί ελευθερίας και ανεξαρτησίας δεν έχουν ακυρωθεί, απλά δεν έχουν καν δοκιμαστεί στην πράξη.
Και πως εννοείται άραγε αυτή η μπλογκίστικη ελευθερία; Με το να κατηγορήσει και να κατηγορηθεί κανείς άκομψα ,ίσως, κι’αναίτια, χωρίς στοιχεία, αποδείξεις κι’ίσως λόγο; Γνωρίζουμε όλοι ότι ο Τύπος έχει τους δικούς του κανόνες. Έχει ιδιοκτήτες, έχει συμφέροντα, φίλους, εχθρούς, συμπάθειες, αντιπάθειες, έχει έξοδα, χρειάζεται έσοδα, χρειάζεται αναγνώστες, έχει συντάκτες με όλα τα παραπάνω...και όλα ισορροπούν μεταξύ τους σε κάποιους κανόνες.
Είναι εντελώς αφελές, απαράδεκτο και υποτιμητικό να απαξιώνεται ο Τύπος και να χαρακτηρίζεται κατευθυνόμενος σε σχέση με τον βραχύβιο, αδιαμόρφωτο και χωρίς
-μέχρι στιγμής τουλάχιστο- παρεμβατικό ρόλο των μπλόγκς.

Βλέποντάς το πολύ πρακτικά, σε τούτη τη χώρα κυκλοφορούν πολύ περισσότερες εφημερίδες και περιοδικά σε σχέση με κάθε άλλη ευρωπαϊκή. Πές η μια, πες η άλλη, συν οι επαγγελματικές και ιδιοκτησιακές τους κόντρες, δεν νομίζω ότι υπάρχουν και πολλά που χρειάζεται, που ενδιαφέρει να ξέρουμε και δεν έχουν δημοσιοποιηθεί. Ώρες ώρες έχω την αίσθηση ότι μαθαίνουμε πολύ περισσότερα απ’όσα μας χρειάζονται, για να ανταποκρινόμαστε στις απαιτήσεις (επαγγελματικές, κοινωνικές κλπ) της εποχής και να κρίνουμε την καθημερινότητά μας.

Πολλοί δημοσιογράφοι έχουν μπλόγκ. Τα κοιτάζω. Και δεν μπορώ να καταλάβω τι «παραπάνω» γράφουν. Γράφουν ωραιότατα αφηγούμενοι προσωπικές ιστορίες και εμπειρίες, που πιθανότατα δεν θα είχαν και μεγάλο ενδιαφέρον για το ευρύ κοινό. Τέτοιες προσωπικές στήλες υπάρχουν. Δεν μπορούν βέβαια να είναι όλες τέτοιες.
Τα μπλόγκ είναι προσωπικές εντυπώσεις. Το «πώς εγώ τα είδα».

«Ρε άντε κάνε στην πάντα μη σε μαζέψει ο μπόγιας», ή, «τι διάολο παριστάνεις, τον τροχονόμο ή τον ψυχολόγο των μπλόγκ»;
Όχι. Τίποτε απ’όλα. Μόνο γράφω «όπως εγώ τα είδα». Αυτό άλλωστε δεν είναι τα μπλόγκ;


Αν ήμουνα η Τζέην και ήσουν ο Ταρζάν.
Ο κόσμος δεν αντέχει τις αλήθειες. Νομίζει, αυταπατάται, ότι τις θέλει κι’οτι τις ζητά, αλλά δεν μπορεί, δεν αντέχει να ζήσει χωρίς ψέματα. Ψέματα που συντηρούν τον κόσμο του και τον κόσμο όλο.
Λες ,καμιά φορά, μια αλήθεια και γίνεσαι κακός, στραβός κι’ανάποδος.
Δείχνεις σε κάποιον μιαν αλήθεια, δικιά του ή ξένη, και γίνεται λούης.
Κι’αναρωτιέσαι τι την ήθελα; τι κατάφερα κι’αν άξιζε να ειπωθεί.
Κι’εντέλει, ποια είναι η αλήθεια; Υπάρχει τέτοια αντικειμενική πέρα απο αυτή που διαλέγει να έχει ο καθένας; για να προστατεύεται φυσικά.
Ιστορίες… θα μου πείτε. Σωστά ιστορίες γι’ανθρώπους που δεν άντεξαν αλήθειες που βγήκαν με κόπο και ρίσκο, προτιμώντας την ασφάλεια που τους παρέχουν οι αυταπάτες τους. Κι’εχω ακούσει ιστορίες τελευταία….

Πάντως ,ερωτήματα του τύπου, εάν ανακαλύπτατε ότι δεν χωράτε να περάσετε απο την πόρτα (σε ύψος) θα θέλατε να σας το ανακοινώσει η σύντροφός σας ή προτιμάτε να ζείτε με ψεμματάκια; Ο γιος σας είναι γκέι (αναγκαίοι κι’αυτοί), η κόρη σας κλεπτομανής και τραβεστί ενώ ο σύζυγός σας τα έχει με έναν αράπη (ωραία οικογένεια είστε, απο πού ψωνίζετε;) θα προτιμούσατε να σας το πουν ή να ζείτε στον χαρούμενο κόσμο σας καμαρώνοντας στη γειτονιά για το πόσο ενάρετη οικογένεια έχετε; Ρισκάρετε να πείτε μια (πικρή) αλήθεια την ώρα που όλος ο κόσμος σας λέει τι μέγας κόπανος που θα είστε αν το κάνετε, ή το τολμάτε παίζοντας τα ζάρια σας κι’εχοντας την συνείδησή σας καθαρή;

Το θέμα θα είχε τεράστια ανταπόκριση εάν ετίθετο σε δημοφιλή κοινωνικοαισθηματικά μπλόγκς. Θα χτύπαγε χίλια πόστ το πρώτο δεκάλεπτο με αποτέλεσμα η σελίδα απο το βάρος να πέσει και να γίνει χίλια κομμάτια συμπαρασύροντας ολόκληρη την ελληνική μπλογκόσφαιρα, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στο μπλόγκερ.com, στο google καθώς και στις σελίδες των μεγαλύτερων πρακτορείων ειδήσεων του κόσμου.

Τις Κυριακές, να μου μιλάς για μήλα.
Και να μου λες παιδικά τραγουδάκια.

Ίσα ρε μάγκες. Καλώς τον Μαυρογιαλούρο.

Όλο και περισσότεροι δημοσιογράφοι γράφουν στις εφημερίδες για τα μπλόγκς. Πρωτού ενημερώσουν τα δικά τους. Για τον «Μεγάλο Αδελφό των Mπλόγκερς» , διάβασα χθες, και σύμφωνα με το κείμενο όλοι νιώθουμε, καθόλου αδικαιολόγητα, ότι μας παρακολουθούν συνεχώς, με τελευταίο κρούσμα, τα μπλογκ. Τα οποία λέει μπήκαν στο στόχαστρο ιδιωτικών ντετέκτιβ και περνούν από το κόσκινο ειδικών ( ψηφιακών ρουφιάνων προφανώς). Ο,τι βγαίνει στα μπλόγκς δεν διαβάζεται μονάχα από τους υπόλοιπους bloggers αλλά και από ολόκληρα επιτελεία κυβερνοαστυνομικών, αποκαλύπτει σε πρόσφατο άρθρο της η γαλλική Liberation. Σε πολλές περιπτώσεις οι ντετέκτιβ έχουν προσληφθεί από μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες που θέλουν να γνωρίζουν τα πάντα για το παρελθόν των ανθρώπων που δουλεύουν ή ενδιαφέρονται να δουλέψουν στις εταιρίες. Στο Αμέρικα το λεγόμενο background check (ελληνιστί έλεγχος ιστορικού) συνηθίζεται, με την ανάθεση σε ειδικούς να ερευνήσουν το (βρώμικο;) ,και ηλεκτρονικό, παρελθόν των υποψηφίων και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου αρκετοί έχουν χάσει τη δουλειά τους διότι το περιεχόμενο των μπλογκ τους έφτασε στα χέρια των αφεντικών τους. Μάλιστα αναφέρεται το παράδειγμα ενός μπλόγκερ έφαγε πόρτα απο την Microsoft γιατί κορόιδευε τον Mπιλ Γκέιτς. Καλά, κι’αυτός ο τύπος, το αφεντικό του πήγε κι’έβρισε; Δούλευε και στη Microsoft που υποτίθεται ότι θα ‘πρεπε να το’χει πιάσει το κόλπο. Γιατί άραγε δεν έβαζε καναν άλλον να βρίσει αντ’αυτού; συνταγή δοκιμασμένη, πετυχημένη και αποτελεσματική; Προφανώς ο άνθρωπος δεν είχε κάνει σε χωρίο.
Ή νόμιζε ότι δεν είναι όλα ένα μεγάλο χωριό.

Τέλος πάντων πολύ φρου-φρού μου φαίνεται η όλη ιστορία. Πολύ της διασποράς του φόβου. Κάτι σαν την 17Ν που υπήρχε η εντύπωση ότι ήταν υπερεξοπλισμένοι και υπερπληροφορημένοι μαφιοζοκαραμπινιέροι μυστικών υπηρεσιών και υπερεθνικών μεγάλων συμφερόντων(!), μέχρι που αποκαλύφθηκε μια Εξαρχειώτικη χαβαλεδοπαρέα με πιστολάκια. Με κάτι τέτοιο μοιάζει και το μπλογκοκυνηγητό.

Αυτά που γράφουμε, τα λέμε και στο τηλέφωνο με φίλους, γνωστούς και γνωστούς φαρσέρ (-ο κ. Λαγός; -Μάλιστα. -Μπάμ , μπαμ, μπάμ ο κ. κυνηγός). Παρακολουθώντας κανείς τα τηλέφωνα ,πράμα δεδομένο, βρίσκει τα στοιχεία που γυρεύει. Είναι ανάγκη να μπαίνει στον κόπο να μπαίνει στα μπλόγκς; Τι παραπάνω λέμε στα μπλόγκς απ’οτι στις παρέες; Εκτός κι’αν απαγορεύεται, πράμα διόλου απίθανο, να μιλάμε και μεταξύ μας.

Τι ωραία που θα ήταν να ήμουν ανώνυμη ή να το έπαιζα ανώνυμη blogger, και να μίλαγα για τον χαρούμενο ή καταπροβληματισμένο κόσμο μου, κι’όχι για τον κόσμο και τον μικρόκοσμο στον οποίο (καμιά φορά) ζούμε.
Εδώ μέσα, δεν υπάρχουνε ούτε Α.Α. (ανώνυμοι αναγνώστες, μην παρεξηγηθούμε κιόλας). Για το αλκοολίκι, βλέπουμε.


Πως το έλεγε ο Μαυρογιαλούρος στην παλιά καλή ελληνική ταινία; Θα σας εξα(σ)φαν(λ)ίσουμε!
Αυτός δεν ήτανε που ξαφνικά ανακάλυψε το μπάχαλο που επικρατούσε;…εκεί που νόμιζε ότι όλα πάνε ρολόι;




«Θα διαβάσουμε τη Βίβλο για να εντοπίσουμε και να διορθώσουμε τα λάθη μας» δήλωσε μέλος της ΝΔ στις Κυκλάδες. Σωστά. Και να τα κάνεις, και να τα εντοπίζεις, είναι κομμάτι δύσκολο. Για ποιους δουλεύετε…

Εξαιρετικά χρήσιμο αποδεικνύεται το διαδύκτιο για τους αποκλεισμένους (γύρω-γύρω θάλασσα) νησιώτες. Τηλεϊατρική, τηλεδιασκέψεις, τηλενημέρωση, τηλεφημερίδες, τηλεσπουδές κλπ.
Με την πρόοδο της τεχνολογίας ευχόμεθα σε λίγο καιρό να κάνουμε και τηλεμεταφορές (ασθενών). γιατί με το ΕΚΑΒ δε βλέπουμε χαΐρι…

Πανίσχυρη αυτή η Πασοκική προπαγάνδα. Εξαφανίζει βαπόρια, αυξάνει τις τιμές, διορίζει τους φίλους της, στέλνει παλαβά νομοσχέδια στην ΕΕ…πολύ φοβούμαι ότι ευθύνεται και για την κακοκαιρία…..

Έριξον τις ευθύνες ο Κορωνιάς ….


Μπάλα είναι και γυρίζει….
Μπορεί στην βαθμολογική κατάταξη για τον τελικό του πρωταθλήματος το σκορ να διαμορφώθηκε ίσα βάρκα ίσα γιαλό, μιας και οι δυό ομάδες συγκεντρώνουν τους ίδιους βαθμούς και μοιράζονται την πρώτη θέση, κάτι που ομολογουμένως προέκυψε ύστερα απο καλή συνεργασία, στρώσιμο της μπάλας σε όλο το γήπεδο και τις εύστοχες πάσες απο πλευράς φιλοξενουμένων, πλην όμως το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί.
Σύμφωνα με πληροφορίες απο αξιόπιστους, αξιέπαινους και αναξιοπαθείς διεθνείς μπούκερ, εάν οι παίκτες της φιλοξενούμενης ομάδας αρχίσουν να συμπεριφέρονται ως κυπελλούχοι, υπολογίζοντας τα ποσά και τα πόστα που τους αντιστοιχούν, ξεχνώντας να ευχαριστήσουν την εξέδρα για τα εμψυχωτικά συνθήματα και την υποστήριξη που τους παρείχαν, τότε το πιθανότερο είναι ότι θα αρκεστούν για δεύτερη συνεχόμενη φορά με την δεύτερη θέση.
Στην γηπεδούχο ομάδα τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά. Τα στοιχήματα πλέον παίζουν στο πότε θα μπεί το επόμενο αυτογκόλ λόγο ασυνεννοησίας, και στο πότε θα έρθει ο επόμενος αποκλεισμός-επιτήρηση απο την ouEEfa για τον αδόκιμο τρόπο με τον οποίο εκδίδει τα φύλλα αγώνα.

Ότι προλάβαμε, προλάβαμε. Έρχεται ο κακός μας ο καιρός και θα ταμπουρωθούμε μέσα.

Μαμά, είμαι διχασμένη προσωπικότητα. Κιθαρίστας ή ντράμερ;

Είναι σοβαρό;
Εκεί που είχα ξαπλουριάσει στο χαλάκι της εξώπορτας και χάζευα τους τρεχάτους περαστικούς, απ’το μυαλό μου πέρασαν (και δεν ακούμπησαν) παράξενες σκέψεις Γαβ.

Τι είναι το μπλόγκ, μαμά; γιατί γράφει εκεί ο κόσμος; ποιος είναι αυτός ο κόσμος; ποιος είναι ο κόσμος που διαβάζει τον κόσμο που γράφει; Ποιος είναι ο κόσμος που θέλουν να τους διαβάζει αυτοί που γράφουν, μαμά; τι θέλουν να πετύχουν και που το πάνε αυτοί που γράφουν αφιερώνοντας ένα κάποιο χρόνο στο τζάμπα ,μαμά, την ώρα που κανείς δεν χαρίζει του αγγέλου του νερό; που θα τους οδηγήσουν αυτά που γράφουν; θα μετανιώσουν ή θα ντραπούν κάποτε γι’αυτά, μαμά;

Δεν με νοιάζει τι θα γίνει σε δυό, τρία, πέντε, δέκα χρόνια με δαύτα. Αυτό που με νοιάζει είναι να μείνουν. Στη θέση, στο χώρο, στις ιδέες και στο πως ένοιωθαν εκείνοι που έγραφαν, εκείνη την ώρα. Με νοιάζει να μη εξαφανιστούν. Να μείνουν σαν λάθη μιας παρατεταμένης, μακρόσυρτης κι'ίσως επώδυνης εφηβείας.

Με νοιάζει να τα βλέπω επαναστατικά, κι’όχι επαναστατημένα. Με ή χωρίς λόγους. Δεν είναι ανάγκη οι λόγοι να είναι σαφείς και συγκεκριμένοι. Φτάνει να ξέρει κανείς ότι υπάρχουν.

Μπορώ να κατανοήσω ό,τι γίνεται για δουλειά. Τα μπλόγκ όχι, ακόμη.
Οι άνθρωποι γράφουν στις εφημερίδες γιατί πληρώνονται. Οι άνθρωποι διαβάζουν εφημερίδες για να ενημερώνονται. Για τους ίδιους λόγους οι άνθρωποι μιλούν και ακούν ότι αναφέρεται δημόσια. Τα μπλόγκ τι είναι; Τι θέλουν να είναι οι συντάκτες τους; προσωπική αντίληψη και άποψη για την επικαιρότητα, προσωπικό ημερολόγιο, λογοτεχνική δοκιμή, νοερή συντροφιά, ψυχανάλυση, ψαχτήρι, πειραχτήρι….τι και γιατί;

Με τούτο δω, μπαίνω καμιά φορά στα σπίτια σας και ντρέπομαι. Μπαίνω και βλέπω τα μυστικά σας, ανοίγω τα συρτάρια και πειράζω τα πράγματά σας, ανακατεύω τις ντουλάπες σας, δοκιμάζω τα ρούχα σας, κι’ύστερα ανοίγω το ψυγείο και κόβω ένα κομμάτι απο το γλυκό σας. Και ντρέπομαι γι’αυτήν την εισβολή. Δεν έχει σημασία που δεν σας ξέρω ή που μπορεί και να σας ξέρω χωρίς τα ιντερνετικά μας διακριτικά. Για τους ίδιους λόγους ,καμιά φορά, έχω τεράστια αμηχανία. Που μπαίνετε στο σπίτι μου, διαβάζετε τα μυστικά μου, ανοίγετε τα συρτάρια μου, πειράζετε τα πράγματά μου, σας επιτρέπω άλλωστε να το κάνετε, δοκιμάζετε τα ρούχα και τα γλυκά μου…και μου λέτε πως σας φαίνονται.

Μπόλικοι ,τελευταία, συγγραφείς πιθανότατα διέκοψαν ή περιέκοψαν χρόνο απο τη συγγραφή των βιβλίων τους και αφιερώνουν χρόνο, έμπνευση και δημιουργικότητά εδώ. Γιατί; για την άμεση επικοινωνία; Γράφουν σκέψεις, ιδέες, θέματα επόμενων βιβλίων ίσως…Θα αντιμετωπίσουν αδιέξοδα οι συγγραφείς. Που και γιατί γράφεται τι. που κολλάει τι. και γιατί.

Η αδυναμία μας να εκφράσουμε το όλο μας(!), μας οδηγεί, να γράφουμε κομμάτια απο σκέψεις και εδώ μέσα. Πολύ αλλιώς πλάκωσε σήμερα….

Αλλιώς μιλάμε στις μαμάδες μας, αλλιώς στους πολύ φίλους, αλλιώς στους παλιούς φίλους, αλλιώς στους απλώς φίλους, αλλιώς στους λίγο, αλλιώς στους μπλογκάδες φίλους, αλλιώς στους συνεργάτες, στους γείτονες, συγγενείς, περαστικούς, περασμένους, γερασμένους, ξεχασμένους, στα παιδιά, στα σκυλιά …αλλιώς κι’αλλιώς κι’αλλιώτικα. Πότε Πασαλιμανιώτικα, πότε Κωλονακιώτικα, πότε στα ίσα, πότε φιδίσια…και δε συμμαζεύεται. Και καμιά φορά ψάχνεις να βρεις τι ακριβώς θες να πεις και πως, και δε βρίσκεις τίποτα. Γαβ-γαβ.

Ο πιτσιρίκος www.pitsirikos.blogspot.com αναρωτιέται γιατί τα ελληνικά μπλόγκς δεν έχουν μεγάλη αναγνωσιμότητα και παρεμβατικότητα στην ενημέρωση.
Γιατί; μήπως είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας; μήπως γιατί είναι λίγο απ’ όλα; Λίγο ψυχανάλυση, λίγο πως βλέπω και κρίνω την καθημερινότητα (μου), λίγο ψάχνω παρέα (γι’απόψε), λίγο με πιάσανε οι επαγγελματικές μου ενοχές, λίγο να δούμε τι απήχηση έχουν αυτά που λέω….Λίγο απ’όλα κι'αυτό δεν είναι καθόλού κακό.Έτσι είναι ο κόσμος.
Θα πάνε καλά τα μπλόγκς, λέω... τώρα που μαζευεται κόσμος, κι'αφού υπάρχει κόσμος που καχύποτα ρωτά "πως κι'έτσι";

Θα φοβόμουν πολύ εάν αντιμετώπιζα πολύ δουλειά κι’αν αντιμετωπίζονταν ως δουλειά. Το να γράφει ο καθένας όποτε μπορεί, όποτε γουστάρει, όποτε έχει μια καλή(;) ιδέα, όποτε έχει ανάγκη να μοιραστεί κάτι, όποτε γυρεύει παρέα κλπ, είναι υγεία. Η αρρώστια είναι να πρέπει να γράψεις. Να βιάζεσαι να γράψεις. Γαβ.

Δυνατή η αφήγηση του neopet game στο κειμενάκι «έρωτες και εξουσία» απο τον www.alombar42.blogspot.com
Κάθε συσχετισμός με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις εκτός διαδυκτίου, είναι ατυχής και εκ του πονηρού.

Άλλος για Χίο τράβηξε κι’άλλος για Μυτιλήνη.
Καταμπερδεμένος εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος του Πασοκ. Άλλος του λέει «πρόεδρε για να πάρεις εκλογές δεν φτάνουνε οι χαιρετούρες και τα laptop, πρέπει να τα πείς φωναχτά και καταγγελτικά γιατί έτσι γουστάρει (και ψηφίζει) ο λαός» (τι να κάνουμε, δεν αλλάζει κι’αυτός ο άτιμος απο την μια μέρα στην άλλη). Άλλος του λέει «πρόεδρε, είδες τι σου έλεγε ο κόσμος και ποια ανάγκη εξέφραζε στην αρχή; να τα αλλάξεις όλα και να γίνεις ανατρεπτικός». Άλλος του λέει «πρόεδρε σιγανά, ταπεινά και κάνε κράτει γιατί απ’όπου και να το πιάσεις θα σε πιάσουνε». Άλλος του λέει μίλα, άλλος μην μιλάς. Άλλος του λέει πές το έτσι, άλλος πέστο αλλιώς. Άλλος του λέει πιάσε τούτο το θέμα και κράτα το γερά και ψηλά, άλλος του λέει άστο πρόεδρε δεν είναι ώρα ή άσε να βγάλει κανας άλλος το φίδι απο την τρύπα. Άλλος του λέει χαμογέλα, άλλος του λέει αγρίεψε, άλλος εισηγείται δυναμική αντιπολίτευση, άλλος φρονιμάδα και δουλειά, άλλος του λέει χτύπα τον Καραμανλή, ενώ απ’την άλλη η συνείδησή του, του λέει ότι ο πρωθυπουργός είναι φιλότιμος άνθρωπος και είναι αμαρτία να την πληρώσει εξαιτίας των κακών του συναναστροφών με δαυτους που έμπλεξε. Άλλος του λέει ανοιχτό κόμμα, άλλος κλειστές διαδικασίες, άλλος κράτος, άλλος ελεύθερη αυτορρυθμιζόμενη κι’ αυτοκαθαριζόμενη αγορά, άλλος με το σταυρό στο χέρι κι’άλλος με κοτετσόσυρμα για το διαχωρισμό. Άλλος του λέει βγές στην περιφέρεια, άλλος βγές στη Βουλή. Άλλος βγές στο μπαλκόνι, άλλος μπες στο internet. Άλλος πήγαινε με τους νέους, άλλος ότι οι νέοι είναι ανισόρροποι και κάτσε με τους δοκιμασμένους. Άλλος βγες στα κανάλια, άλλος μίλα με τον Αγιάλα. Άλλα γι’άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε.



Κιθαρίστας ή ντράμερ;
Επειδή ο πρόεδρος είναι καλός και δημοκράτης άνθρωπος, είναι αναποφάσιστος κι’ανασφαλής και τους ακούει όλους. Και προσπαθεί να τους ευχαριστήσει όλους. Με αποτέλεσμα να έχει γίνει λίγο απ’όλα. Λίγο λέει λίγο δεν λέει, λίγο φωνάζει λίγο δεν φωνάζει, για λίγο πιάνει ένα θέμα σε λίγο το αφήνει, λίγο έχει μία γνώμη ,κόβει κίνηση, την αλλάζει. Λίγο έτσι, λίγο κοκορέτσι.
Η σύγχυση του προέδρου φαίνεται πως δεν είναι μόνον ιδεολογική, είναι και χοροταξική. Που να πάει ο άνθρωπος;
Το θέμα ,βέβαια, είναι που θέλει να πάει ο άνθρωπος.
Άμα το ξέρει, άμα έχει κατασταλάξει στο που πραγματικά θέλει να (το) πάει ας μας το πει. Κι’ας βρεθεί κάποιος να του πει «πρόεδρε πήγαινε το εκεί και όπως πραγματικά θες, αν ξέρεις τι και πως το θες». Κάποιος να του πει να παριστάνει λίγο και τον εαυτό του. Κι’όχι λίγο απ’ όλους. Θα’χει να λέει στο κάτω κάτω, έτσι είμαι, τι να κάνουμε τώρα; Αυτά στριφογυρνάνε στο κεφάλι μου, βολικά ξεβολικά, παλαιοοσυστημικά ή μη, αναποδιάρικα ή όχι, αυτά έχω. Να ξέρουμε τουλάχιστο τι μυαλά κουβαλάει.

Ναύτης βγήκε στη στεριά …για περιπολία.
Έχει σαλπάρει εντελώς η Κυκλαδίτικη ενημέρωση. Αυτό δεν είναι επικαιρότητα, ναυτιλιακό δελτίο είναι. Ποια πλοία έφυγαν, ποια δεν έφυγαν, πόσα πλοία προσεγγίζουν κάθε νησί, πόσα πλοία δεν προσεγγίζουν κάθε νησί, πόσα πλοία έπρεπε να προσεγγίζουν κάθε νησί, ποια χαλάσανε και δέσανε στο λιμάνι, ποια χαλάσανε μεσοπέλαγα και που πάνε, ποιες κι’απο ποιους οι κοινοβουλευτικές κόντρες, ποιες οι αντιδράσεις ΟΤΑ και τοπικών φορέων, ποιες οι σχεδιαζόμενες κινητοποιήσεις κλπ….
Προφανώς στο ΥΕΝ δεν διαβάζουνε τον τοπικό τύπο. Διαφορετικά θα ήταν πλήρως ενημερωμένοι για το τι και πως κινείται, όταν κινείται, (στην ακτοπλοΐα) στις Κυκλάδες.

Τα 82 της χρόνια έκλεισε χθές η Ναυτεμπορική. Χρόνια πολλά και καλή συνεχεία.
Η ηλεκτρονική έκδοση είναι καλή και χρήσιμη.

Τις πόρτες της άνοιξε χθες η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή τουριστική έκθεση ΙΤΒ στο Βερολίνο. Τιμώμενη χώρα η Ελλάδα. Θα δώσαμε πολλά (λεφτάκια) φαίνεται. Θα πάρουμε μπόλικα βραβεία, διακρίσεις και συγχαρίκια.
Το θέμα είναι να εισπράξουμε κιόλας.

Ζήτω η επανάστα(υ)ση. Αμ, τα΄ξερα...

Κάθε λιμάνι και καημός.
Λουκέτο έβαλαν σήμερα (χθες πια) η Νομαρχία, τα επαρχεία καθώς κι’οι δήμοι και οι κοινότητες των δυτικών Κυκλάδων, διαμαρτυρόμενοι για τις μεγάλες ελλείψεις στην ακτοπλοΐα.
Την ίδια ώρα, νέα, μεγάλα και σύγχρονα λιμάνια υποσχέθηκε ο Μανόλης Κεφαλογιάννης για το δεύτερο μισό της θητείας του. Προφανώς για να αράζουν τα νέα, μεγάλα και σύγχρονα πλοία που πλέουν στο Αιγαίο κατά την διάρκεια του πρώτου μισού.
«Τα νέα μεγάλα και σύγχρονα λιμάνια θα γίνουν με την βοήθεια χρηματοδότησης 3 δισ. ευρώ απο την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ενώ το ΥΕΝ θα γίνει σημαντικό οικονομικό υπουργείο», δήλωσε ο Κεφαλογιάννης χωρίς ωστόσο να διευκρινίσει άμα τα νέα μεγάλα και σύγχρονα λιμάνια προφτάσουν να γίνουν στο δεύτερο μισό της θητείας του.
Βέβαια, μιας κι’εμείς είμαστε ψιλιασμένοι και δεν πέφτουμε με τέτοια γλυκόλογα, μια ωραιότατη ιδέα θα ήταν ο κ. Κεφαλογιάννης να πάει να τα πει στους εύπιστους ευρωπαίους κουτόφραγκους, μπας και τσιμπήσουνε κι’αγοράσουνε κανα παραθαλάσσιο οικόπεδο, ίσα δηλαδή για να ξελασπώσουμε.
Την απάντηση που περιμένει η Ε.Ε. (ύστερα απο την αιτιολογημένη γνώμη της με την οποία μας τη ζητά), σε ότι αφορά την πλήρη απελευθέρωση της ακτοπλοΐας με βάση το κοινοτικό δίκαιο, την έχουμε στείλει; Γλαροπούλια λένε ότι ναι. τι να λέμε άραγε;;


Αλίμονο στη άΠΝΟια.
«Θέλω να πιστεύω ότι τα επόμενα δύο χρόνια η κυβέρνηση θα είναι πιο κοντά στα καθημερινά προβλήματα του λαού, αλλά όσο ο κ. Καραμανλής, που είναι αετός, πετάει ψηλά, θεωρώ ότι δεν έχει πρόβλημα η κυβέρνηση», δήλωσε ο νομάρχης Θεσσαλονίκης και διακεκριμένος χαρταετολόγος Παναγιώτης Ψωμιάδης (άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τουσ εχθρούς). Προσοχή στα ζύγια, την ουρά και την κα-λούμπα.

Καλά το’χα πει ότι τώρα θα μιλάμε. Που να ξερα (που ήξερα) τι θα λέγαμε …

Μαύρα τα μαντάτα, ή μαύρη μαυρίλα πλάκωσε.

Στην δημοσιότητα έδωσε το Πασοκ τη «Μαύρη Βίβλο» αναξιοπιστίας της κυβέρνησης ανήμερα των γενεθλίων για τα δυό χρόνια στην εξουσία της ΝΔ, που έκοψε την «Άσπρη Τούρτα» της. Η παρουσίαση της «Μαύρης Βίβλου» έγινε μαύρα μεσάνυχτα στο Black Rose της οδού Μαυρομιχάλη απο την Μα(υ)ριλίζα Ξενογιαννακοπούλου που φορούσε ένα all time classic «small black dress» με τα υπόλοιπα αξεσουάρ να διαμορφώνουν total black look, και τους Ρέππα και Αθανασάκη με μαύρα πουκάμισα, μαύρα γυαλιά και μαύρους σκούφους. Η παρουσίαση έγινε υπό τους ήχους τραγουδιών των Black Sabbath, του painted black των Rolling Stones, της «μαύρης αγάπης» και του «μαύρου πουλιού» του Φάμελλου καθώς και παραδοσιακών ριζίτικων. Ρέππας και Αθανασάκης κατηγόρησαν τον πρωθυπουργό για ταξική πολιτική αντί της κοινωνικής ευαισθησίας που είχε υποσχεθεί προεκλογικά, όπως επίσης ότι λέει ψευτιές και blackίες, με αποτέλεσμα να’χει καταντήσει τον Μαυρογιαλούρο στην ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Στο τέλος της παρουσίασης προσφέρθηκαν σε όλους τους μαυροφορεμένους ακροατές ελληνικοί καφέδες, κονιάκ, παξιμάδια και πάστες black forest, ενώ κληρώθηκε κι’ένα black ‘n’ deker .

Σαν πολύ ψηλά έχει σηκώσει τον αμανέ ο Καραμανλής. Δεν του φτάνουνε οι σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις, επιμένει στην υπόσχεσή του για επανίδρυση του Πασοκ.


Βρήκαμε άλλο ένα χαμένο κειμενάκι (βλ. ανάθεμα την ώρα 6.3.2006) και το ξανανεβάζουμε. Ούτως ή άλλως απο τις 21.2.2006 οπότε και είχε «ανέβει», το μόνο που έχει αλλάξει είναι η περαιτέρω μείωση της διαφοράς των βαθμών στην κατάταξη του πρωταθλήματος, με την ΝΔ να αισθάνεται την καυτή ανάσα του Πασοκ με το οποίο ουσιαστικά μοιράζεται την πρώτη θέση, μιας και η διαφορά έχει φτάσει στο μισό βαθμό.



Στους 1,4% βαθμούς διαμορφώνεται η διάφορα της Νέας Δημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο μετά την τελευταία του νίκη πέρασε μπροστά στην Β’ κατηγορία της Αθήνας.
Το Πασοκ κατάφερε να κάμψει τις αντιστάσεις της ΝΔ και απέσπασε τη νίκη παραβιάζοντας δυο φορές την εστία της αντιπάλου του, στην Β΄Αθηνών και στην αρνητική αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου σε ποσοστό 59%. Αν και η ΝΔ από την αρχή του αγώνα φάνηκε να διψάει για τη νίκη, ο Γιώργος Παπανδρέου "έγραψε" καταφέρνοντας να ανοίξει το σκορ για το Πασοκ στο 24ο λεπτό με ένα σουτ απο τ’αριστερά κατευθείαν στα δίχτυα της αντίπαλης ομάδας, σημειώνοντας έτσι την δέκατη σαφή, εμπεριστατωμένη και με προτάσεις μπαλιά του στο πρωτάθλημα. Το δεύτερο γκολ σημείωσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος στο 36 που χαρακτήρισε «σημαντική εξέλιξη την αλλαγή του τοπίου στην Β΄ κατηγορία της Αθήνας καθώς σημαίνει πέντε παραπάνω βαθμούς για το ΠΑΣΟΚ, κάτι που ο αντίπαλος είναι δύσκολο να καλύψει στις επόμενες αγωνιστικές του πρωταθλήματος». Η πίεση που άσκησε από την αρχή το Πασοκ καρποφόρησε και στο 42ο λεπτό, όταν ο Κώστας Καραμανλής στην προσπάθειά του να διώξει, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της εστίας του, έπειτα από σέντρα του Γιώργου Βουλγαράκη διαμορφώνοντας το σκορ στο 0-3. Δύο λεπτά αργότερα, ο Βαγγέλης Βενιζέλος έκανε το 0-4, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο το Πασοκ ανέβασε τον δείκτη του σκορ στο 0-5 χάρη σε εύστοχο χτύπημα πέναλτι του Αλέκου Παπαδόπουλου που δεν κατάφερε να αποκρούσει παρά το εντυπωσιακό του μπλοζόν ο Θοδωρής Ρουσόπουλος. Στην συνέχεια του δευτέρου ημιχρόνου οι φιλοξενούμενοι συνέχισαν να το παλεύουν και οι προσπάθειές τους απέδωσαν καρπούς στο 56 όταν ο Κώστας Σημίτης με μια εντυπωσιακή κεφαλιά-ψαράκι μετά από μονοκόμματη σέντρα σουτ του Κώστα Σκανδαλίδη, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα κάνοντας το 0-5. Στο επόμενο λεπτό ο Σάββας Τσιτουρίδης έδιωξε εντυπωσιακά ,αν και τραυματίστηκε για να το πετύχει, το ψηλοκρεμαστό σουτ του Χρήστου Πολυζωγόπουλου που απείλησε την εστία της ΝΔ.
Το ίδιο σκηνικό των χαμένων ευκαιριών συνεχίστηκε και στην επανάληψη, με την ΝΔ να πιέζει και να έχει δοκάρι στο 66ο λεπτό, όταν ο Βαγγέλης Μειμαράκης ύστερα απο πάσα του Γεράσιμου Γιακουμάτου, έβγαλε τη μπάλα στη σέντρα και ο Κίμωνας Κουλούρης στην προσπάθεια του να διώξει, έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι του Νίκου Αθανασάκη. Κι εκεί που όλα έδειχναν πως η ΝΔ θα έμενε για ένα ακόμα παιχνίδι χωρίς νίκη, ο Βασίλης Μαγγίνας κέρδισε πέναλτι από τον Χάρη Καστανίδη στο 90 και ο Βύρωνας Πολύδωρας έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα.
Οι δύο ομάδες δημιούργησαν και έχασαν αρκετές ευκαιρίες, αλλά η ομάδα του Γιώργου Παπανδρέου αν και δεν έδειξε από το ξεκίνημα του αγώνα τις διαθέσεις της, κατάφερε να πάρει τη νίκη και τους τρεις πολύτιμους βαθμούς που την καθιστούν φαβορί για τον τελικό του πρωταθλήματος και την έξοδό της σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Καλύτερο ξεκίνημα δεν θα μπορούσε να περιμένει ο αρχηγός της ομάδας στο ντεμπούτο της στο πρωτάθλημα ενώ εντυπωσιακή ήταν η φυσική κατάσταση όλων των παικτών που κυριολεκτικά όργωσαν τον αγωνιστικό χώρο, κερδίζοντας τελικά σημαντική βαθμολογική ανάσα στην προσπάθεια που κάνουν για τον τελικό του πρωταθλήματος.
Αν και η νίκη αποτελούσε μονόδρομο για τους γηπεδούχους της ΝΔ, γρήγορα βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο. Η αλλαγή Υπέξ βελτίωσε κάπως την κατάσταση στα αποδυτήρια, όμως το Πασοκ συνέχισε δυναμικά το παιχνίδι και στο δεύτερο ημίχρονο. Ο αρχηγός της ομάδας της ΝΔ Κώστας Καραμανλής σε δηλώσεις του με το φινάλε του αγώνα εξέφρασε την πλήρη απογοήτευσή του απο το αποτέλεσμα και κυρίως απο την απόδοση των συμπαικτών του, τους οποίους δεν δίστασε να χαρακτηρίσει «παλτά που έπρεπε απο καιρό να έχουν μπεί στις ντουλάπες». Δήλωσε επίσης ότι δεν έχει στην διάθεσή του μεγάλους γκολτζήδες παίκτες μιας και τα οικονομικά της ομάδας δεν επιτρέπουν τέτοιες μεταγραφές, ενώ οι σπόνσορες δεν δείχνουν ενδιαφέρον να επενδύσουν στην ομάδα. «Παρόλο που στην διάρκεια της πολύχρονης προπόνησης είχαν μελετηθεί όλα τα βίντεο και είχε αναλυθεί ο τρόπος παιχνιδιού των ‘πρασίνων’, οι συμπαίκτες μου θεώρησαν ότι είναι αήττητοι, η μεταξύ τους συνεργασία ήταν επιπέδου Δ’ εθνικής, ενώ επέδειξαν εγωιστικές συμπεριφορές και μεγάλο σταριλίκι με αποτέλεσμα να παίρνει ο καθένας την μπάλα και να κάνει μοναχός του κατενάτσιο χωρίς να ξέρει που’ναι το τέρμα», ανέφερε ο αρχηγός της ομάδας. Παράλληλα, επέρριψε σοβαρές ευθύνες για το αρνητικό αποτέλεσμα στην διαιτησία λέγοντας χαρακτηριστικά «ότι μόνο αντικειμενική δεν ήταν γιατί σφύριζε όποτε και για όποιους γούσταρε, γιατί προφανώς τα είχε πάρει χοντρά, και γιατί είναι γνωστό ότι πέντε παράγοντες, πέντε παράγκες και πέντε αθλητικογράφοι ελέγχουν το πρωτάθλημα». Ο τερματοφύλακας της ΝΔ Θοδωρής Ρουσόπουλος φανερά απογοητευμένος απο το τελικό αποτέλεσμα δήλωσε πως «παίξαμε με μια από τις τρεις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Οι παίκτες του Πασοκ παίζουν χρόνια μαζί, έχουν μεγάλη εμπειρία και αυτοματοποιημένες κινήσεις». «Στόχος μας, όπως πάντα, ήταν να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκε από το παιχνίδι, έχοντας την καλύτερη δυνατή απόδοση. Βρισκόμαστε στο μέσον του πρωταθλήματος και μέσα σε δύσκολες καταστάσεις, αλλά η ΝΔ θα κρατήσει την υπεροχή της» σχολίασε λακωνικά ο νέος τεχνικός της ΝΔ Λευτέρης Ζαγορίτης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου που έχει φανερώσει τη γενναιοδωρία του μετά από πολλές μεγάλες επιτυχίες της ομάδας του, δεν θα μπορούσε να εξαιρέσει το τελευταίο ντέρμπι με την ΝΔ έτσι, οι «πράσινοι» θα μοιραστούν ένα ποσό της τάξεως των 500.000 ευρώ. Ο πρόεδρος είχε μαζέψει πριν την έναρξη του αγώνα την ομάδα του σε ξενοδοχείο στην Ανάβυσσο και πέραν των καθιερωμένων ευχών, έδωσε, όπως και στο ματς με τον ΣΥΝ, έναν φάκελο στον κάθε παίκτη ο οποίος θα ανοιγόταν μετά τη λήξη του παιχνιδιού. Ο πρόεδρος είχε δηλώσει ότι το ποσό που θα μοιραστούν οι ποδοσφαιριστές σε περίπτωση νίκης, και μόνο, θα ήταν ανάλογο των τερμάτων. Το ματς έληξε, ο φάκελος ανοίχτηκε και αυτό που έγραφε εντυπωσίασε τους πάντες. Κάθε γκολ ισούται με 100.000 ευρώ, κάτι που σημαίνει ότι οι «πράσινοι» μοιράστηκαν συνολικά το ποσό των 500.000 ευρώ!
Ο πρόεδρος αποχώρησε από το στάδιο με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Παρόλα αυτά δεν θέλησε να κάνει βαρύγδουπες δηλώσεις, ζήτησε μόνο να σκουπίσουν καλά για να το βρουν οι επόμενοι καθαρό. Αρκέστηκε στα απλά. «Δεν έχω να πω τίποτα, μίλησαν οι παίκτες στο γήπεδο, που έπαιξαν ωραία» ανέφερε και αποχώρησε βιαστικά γιατί είχε σε αναμονή 12 τηλεδιασκέψεις και 236 αναπάντητα μέιλς.
Το μάτς, παρόλο που προσέφερε θέαμα και ξύπνησε τα αθλητικά αντανακλαστικά των θεατών, δεν κατάφερε να κερδίσει το ενδιαφέρον τους, μιας και το παρακολούθησαν μάλλον βαριεστημένοι, μαντεύοντας σε πολλές περιπτώσεις το τελικό αποτέλεσμα.
Η βαθμολογία μέχρι στιγμής στην Ά κατηγορία διαμορφώνεται ως εξής: Η ΝΔ συγκεντρώνει 35% βαθμούς , το ΠΑΣΟΚ 33,6% και ακολουθούν το ΚΚΕ με 6,5%, το ΛΑΟΣ με 5,2% και ο ΣΥΝ με 3,3% που στους δύο επόμενους αγώνες κρίνει την παραμονή του στην Ά κατηγορία. Στο ερώτημα για τον καλύτερο παίκτη του ντέρμπι ο Κώστας Καραμανλής συγκέντρωσε ποσοστό 48% παρά την ήττα της ομάδας του, έναντι 34,2 του Γιώργου Παπανδρέου.

Ανάθεμα την ώρα, αητέ μου.

Ανάθεμα την ώρα.
«access forbidden, files …not found κλπ». Και γαμώ τις συμπτώσεις. Για την ακρίβεια, τις γ….ή δεν τις γ…τις συμπτώσεις; Ύστερα απο πάρα πολύ καιρό αποφάσισα ,κι’αφού βρήκα λίγο χρόνο χρονιάρα μέρα, να περιποιηθώ λιγουλάκι το μπλόγκ μου προσθέτοντας μερικά ενδιαφέροντα λίνκς και μπλόγκς που’χω μπανίσει τελευταία. Άνοιξα τον ανοιχτό κωδικό στο template, κι’άρχισα να προσθέτω τα απαραίτητα στοιχεία. Οφείλω δε να διευκρινίσω ότι οι γνώσεις και η εμπειρία μου σε θέματα προγραμματισμού και «πειράγματος» γενικά προγραμμάτων είναι ελάχιστες. Πάω ψάχνοντας. Πάω γυρευοντας, με την κάθε έννοια. Την ώρα που σετάρω και κάνω republishing στο index only παίρνω την απάντηση ότι υπάρχουν σφάλματα στους φακέλους (στα posts) ενώ ανακαλύπτω ότι το μπλόγκ δεν ανοίγει κι’εχει εξαφανιστεί! Εμφανίζοντας το μήνυμα «access forbidden, files …not found κλπ». Εκεί έπαθα ψυχρολουσία, κι’άρχισα να αναθεματίζω την ώρα που βάλθηκα να κοινωνικοποιώ το μπλόγκ. Η τσαντίλα για την μη αναστρέψιμη παπαριά που θεώρησα ότι είχα κάνει με οδήγησε σε πολύ black σκέψεις, για το διάολο που με βάζει και πειράζω πράγματα που δεν κατέχω, για τ’ότι μια ζωή όλα μόνη μου θέλω να τα κάνω χωρίς βοήθεια (εκτός κι’αν πιάσω πάτο), ενώ έφτασα στο σημείο να πώ αϊ στα τσακίδια το ρημάδι που σιγά μην κάτσω να το ξαναστήσω κλπ. Μετά το πρώτο σοκ ,πιο ψύχραιμα, αποφάσισα να ψάξω να βρω το λάθος που νόμιζα ότι είχα κάνει. Αρχίζω λοιπόν να ψάχνω ένα ένα τα posts στο dashboard, και θεωρώντας βέβαιο ότι έχω καταστρέψει το μπλογκάκι, σβήνω πεντέξι που υποψιάστηκα για προβληματικά(;) μπάς και πάρει μπρος. Να μην τα πολυλογώ μου πήρε κανα τρίωρο μαύρης απελπισίας μέχρι να πάρω χαμπάρι ότι το πρόβλημα δεν το είχα δημιουργήσει εγώ, και πως το αντιμετώπιζαν εκατοντάδες άλλοι. Αμερικάνοι στην πλειοψηφία τους. Στο καπάκι, το πρόβλημα λύνεται, το μπλόγκ επανεμφανίζεται με πεντέξι διαγραμμένα posts και μερικές ανακατωμένες ημερομηνίες κι’εγω κλαίω τις χαμένες ώρες και τα κέφια μου καθώς και τη μοίρα μου για το πόσο εύκολα –και με τόσο ωραίο καιρό εδώ κάτω- τα βάφω μαύρα.

Πάντως είναι καλό και ωφέλιμο να την τρώμε που και που τη μουρίτσα μας. Συνερχόμαστε και βρίσκουνε τα πράγματα τα πραγματικά τους μεγέθη. Πόσο μάλλον ένα μπλόγκ για τον Ελεύθερο χρόνο.

Μιας και τα είχαμε έτοιμα…….
Οι εκδηλώσεις του τριημέρου με μια ματιά.
Στον ρυθμό του καρναβαλιού κινήθηκε χθες ολόκληρη η χώρα με εκδηλώσεις εντός και εκτός Αθηνών. Οι χοροί, τα τραγούδια, το κέφι και ο αριθμός των συμμετεχόντων σημείωσαν ρεκόρ διετίας ικανοποιώντας απόλυτα τους διοργανωτές. Η διαφορά μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έχει πέσει κάτω από τη μία μονάδα σύμφωνα με τις τρεις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν στις Κυριακάτικες εφημερίδες. Όσοι έμειναν στην πρωτεύουσα διασκέδασαν με τις εκδηλώσεις του δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα και στην πλατεία Κολωνακίου. Κομματικά στελέχη της Ν.Δ. προσπαθώντας να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις υποστήριξαν ότι όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση, ποτέ δεν ήταν μπροστά στις δημοσκοπήσεις όταν συμπλήρωνε διετία. Διαψεύσθηκαν τελικά οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο νεροποντής και με λιακάδα πραγματοποιήθηκε η παρέλαση των καρνιβαλιστών που σκόρπησαν τόνους κομφετί στο κέντρο της Αθήνας. Στην Χαριλάου Τρικούπη οι δημοσκοπήσεις σκόρπησαν ευφορία. Αργεντίνικοι χοροί, συναυλίες, διαγωνισμοί, ζογκλέρ, γαϊτανάκια, αλλά και παραστάσεις για τα παιδιά ετοίμασε ο δήμος Αθηναίων για να γιορτάσει το γεγονός. Τα θέματα των αρμάτων ήταν εντυπωσιακά ενώ οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με την καύση του βασιλιά καρνάβαλου. Εντυπωσιακή άνοδο εμφανίζει το ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη που σε πολλές περιοχές αγγίζει το 5%. Ο Κώστας Καραμανλής παραμένει πρώτος στο ερώτημα για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό, παρά την έντονη δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος για τους χειρισμούς της κυβέρνησης σε θέματα οικονομίας και καθημερινότητας. Οι εκδηλώσεις της Αποκριάς κορυφώνονται με το εορταστικό πρόγραμμα του δήμου Αθηναίων για την Καθαρά Δευτέρα. Στο υπουργικό συμβούλιο της Τρίτης και με στόχο την κορύφωση του κομματικού σθένους ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει το πρόγραμμα της επόμενης διετίας. Εκεί θα προσφερθούν τα παραδοσιακά εδέσματα της Σαρακοστής, ενώ οι μικροί Αθηναίοι θα έχουν την ευκαιρία να πετάξουν τους χαρταετούς τους με τη μουσική και τον χορό να δίνουν το ρυθμό.

Quiz’s answer
Τις κατά τ’άλλα «ωραίες θεωρίες» τις είπε το 1987 ο μακαρίτης ο Αντώνης Τρίτσης.
Τι αναχρονισμοί ε; Το ενδιαφέρον όμως, πέρα απο τις ωραίες θεωρίες, είναι ότι έκτοτε λέγονται και προσπαθούν να εφαρμοστούν τα ίδια ακριβώς πράγματα.
Το συμπέρασμα; Είτε οι ωραίες θεωρίες είναι διαχρονικές, είτε η εφαρμογή των ωραίων θεωριών ,σε τούτη τη χώρα, δια-χρονίζει.

Είπαμε, ώρες ώρες έχω μια διαστροφική ροπή στην ιστοριολογία. Αλλά έφτασα να λέω enough πια με δαυτη και την ιστοριολαγνεία, γιατί έτσι δε φτιάχνεις ένα καλύτερο αύριο, αλλά ανακυκλώνεις προβλήματα, προβληματισμούς, ανάγκες, θέλω και κολλήματα του χθες. Αδυνατώντας έτσι να πας παραπέρα. Με μπαγιάτικα κόμπλεξ και απωθημένα, μπαγιάτικο και κομπλεξικό αύριο φτιάχνεται.

Πορεύτηκα, είναι η αλήθεια, για μπόλικα χρόνια με μπόλικες μηδενισμένες και χαρακτηρισμένες ως απαράδεκτες και αιρετικές εκθέσεις για το «πώς περάσαμε το Σαββατοκύριακο», τις «αργίες των εθνικών γιορτών» και «περιγράφοντας το βιβλίο που διαβάσαμε στις διακοπές». Ελεεινά το περάσαμε το Σαββατοκύριακο γιατί μας έφταιγε ο διάολός μας και ο κόσμος όλος, με ελλειμματικές φιέστες περάσαμε τις αργίες και αναποδιάρικα εντελώς βιβλία διαβάσαμε στις διακοπές. Αρκετά χρόνια καραντίνας και κλήσεων της μαμάς για αναζήτηση των αιτιών τούτης της ακατανόητης συμπεριφοράς. Μέχρι που λές, δε βαριέσαι. Ούτε να με κυνηγάτε ούτε να σας κυνηγώ πια. Δε βαριέσαι… και βαριέσαι. Πολύ.
Κάποτε όμως τα κόμπλεξ πρέπει να παύουν να λειτουργούν ανασταλτικά, και να κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Να δίνουν τρελό κέφι, αλλά και μεγάλη σιγουριά και Ηρεμία.

Τις προάλλες άκουσα έναν υποψήφιο δήμαρχο στις Κυκλάδες να αναφέρεται στο έργο και στις δράσεις του μέσα απο διάφορα πόστα στα οποία θήτευσε. Και είπα δεν θέλω άλλο παρελθόν. Όχι άλλο προς τα πίσω. Τώρα, κι’εδώ και στα όποια νέα καθήκοντα τι κάνει και τι είναι ικανός να κάνει ο καθένας. Την ιστορία, ακόμη και την πολύ πρόσφατη, τη μαθαίνουμε για να κρίνουμε όχι για να την πιπιλίζουμε όλη την ώρα.

Τι έγινε αδέρφια; δεν κατάλαβα; μήπως απο αύριο να καταθέτουμε προς συζήτηση, διαμόρφωση και έγκριση τις ερωτήσεις μας; μήπως και κανα πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, φρονιμάδας και πρότερου έντιμου κομματικού ή ακομμάτιστου βίου;

Πολύ καλός -και τεράστιος!- ο Νόμος του Μέρφυ και το κακό (μας) συναπάντημα στο http://www.haritonspace.blogspot.com/ Θα αποκαθηλώσω το τσιτατοειδές «Αν» του Ρούντι του Κίπλιγκ απο την πόρτα της αποθήκης και θα αναρτήσω τον Μέρφυ. Αλλά επειδή η πόρτα δεν θα με φτάσει σκέπτομαι να τον διαβάζω κάθε πρωί φωναχτά μέχρι να τον μάθω απέξω (απ’την πόρτα).

Απο σήμερα ξεκινά περίοδος στέρησης και περισυλλογής, αητοί μου.

Το τραγούδι της ημέρας; ….ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι…πέρα απ’τον
«Χαρταετό» του Φάμελλου.

ήρθες και στο δρόμο μου
φώτισε ο ουρανός
να η καρδιά μου πέταξε
κόκκινος χαρταετός

σ’ έχω ανάγκη σαν παιδί
μη μ’ αφήσεις να γυρίσω εκεί
στον εαυτό μου στη σιωπή
κρύα θάλασσα έρημο νησί

έλα ας περπατήσουμε
μακριά απ’ το θόρυβο
τις πληγές να κλείσουμε
έχουμε όλο τον καιρό

σ’ έχω ανάγκη σαν παιδί...

Have I told you how much I love you?

Ζούγκλα οικογενειακή.
Έχω την αίσθηση ότι εδώ μέσα είμαστε όλοι συγγενείς. Μια μεγάλη οικογένεια. Αλλά δεν το έχουμε καταλάβει. Μαμάδες, μπαμπάδες, ένα τσούρμο παιδιά, ένα σωρό ξαδέρφια, θείες, παππούδες και γιαγιάδες, κουμπάρες, κουνιάδες, νονοί, συννυφάδες, γαμπροί, ανίψια, βαφτιστήρια, εγγόνια, δισέγγονα…..Ένα μεγάλο οικογενειακό πλέγμα και σύμπλεγμα σχέσεων που ξεδιπλώνει καθημερινά τις συμπαθονατιπάθειές του.



Have I told you how much I love you?
Όπως άλλωστε είχαμε προβλέψει στον «καζαμία2006» (big mouth strikes again), ο Γιώργος Παπανδρέου απο την αρχή της τρέχουσας χρονιάς έχει θέσει θέμα εκλογών 1.236 φορές. Δεν έχει ζητήσει εκλογές. Έχει θέσει θέμα. Γιατί είναι άλλο πράμα να ζητάς «εδώ και τώρα εκλογές», κι’άλλο να «θέτεις θέμα». Γενικά, ευγενικά, χαλαρά και με ρέγουλα.
Είναι που ήρθε η Άνοιξη, που είναι αγαπησιάρα εποχή και διανύουμε περίοδο ΣΥΝτροφιάσματος και ΣΥΝαδέλφωσης. Δεν πιστεύω να κάνει πλάκα ο Κωσταντόπουλος και να το’χει ρίξει στο δούλεμα. Ως γνωστό οι στερημένοι έλκονται απο την παρακμή. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Εύστοχα σήμερα τα «άλλα λόγια» του Γ. Παρασκευόπουλου για τα «ΣΥΝορα της αγάπης». Δηλαδή, κι’απ’όσο αντιλαμβάνομαι, η μόνη αντίσταση στον παμπόνηρο «ψευδοσοσιαλιστικό παράγοντα» είναι να μην κάνει και να μην λέει κανείς τίποτα;;
Προφανώς, όποιος και να μιλά κι’ότι και να λέει τέτοια ώρα συνδράμει τον «παράγοντα».

I should not look back in anger.
Σοβαρολογώντας εντελώς, η (όποια) παρελθοντολογία δεν έχει το δικαίωμα να υπονομεύει το (όποιο) αύριο. Χωρίς παρελθοντολιβανίσματα και μνημόσυνα το όποιο αύριο θα είναι καλύτερο. Γιατί άμα φτιαχτεί με τα κόμπλεξ του παρελθόντος, κακό στραβό κι’ανάποδο θα βγει. Enough! και το λέω’γω που’χω μια διαστροφική ροπή στην ιστοριολογία.

Τα αποτελέσματα των τριών τελευταίων δημοσκοπήσεων σε άλλους φέρνουν ευφορία, κι’άλλους τους στέλνουν την Εφορία. Στα πόσα ο ΦΜΑΠ;



Πεθαμένος είναι όποιος περνιέται για τέτοιος. Απο τον εαυτό του.
«Γνωρίζετε την Ελπινίκη;» είναι ο τίτλος της ανθολογίας κειμένων και ποιημάτων του Νάνου Βαλαωρίτη που συγκεντρώθηκαν απο τις εκδόσεις Ηλέκτρα. Η «Ελπινίκη» κυκλοφορεί απο τον Δεκέμβρη και περιλαμβάνει 12 νέα διηγήματα, 13 παλαιότερα, την νουβέλα «Δολοφονία» και 25 αδημοσίευτα σχέδια.
«Α-περίγραπτο λογοτέχνη», τον χαρακτήρισε ο Θόδωρος Πάγκαλος στην προχθεσινή παρουσίαση της «Ελπινίκης». «Είναι υπερρεαλιστής ή μετα-υπερρεαλιστής; μοντέρνος, μεταμοντέρνος ή υπερμοντέρνος; είναι κάτι απ' όλα αυτά, κι όλα αυτά μαζί. Κι όμως, κάτι μας διαφεύγει από αυτό το πρόσωπο-αίνιγμα που κάποτε έπινε μπίρες με τον Ντίλαν Τόμας στο Λονδίνο, κόκκινο κρασί με τον Μπρετόν στο Παρίσι ή φούμαρε με τον Φερλινγκέτι στο Λος Άντζελες», είπε ο Βασίλης Βασιλικός. Το επόμενο διάστημα αναμένεται η κυκλοφορία του «Θεωρία Γραφής Β' - Κείμενα για τον Υπερρεαλισμό» και μες το 2006 το μυθιστόρημα «Μα το Δία». Για την ώρα τη βγάζουμε με την Ελπινίκη, Δον Κιχώτη μου.

Οι εφημερίδες για να κρατήσουνε πελάτες μοιράζουνε dvd.
Η adespoti μπας και βρει κανα πελάτη, απο Τρίτη και καθ’ όλη την διάρκεια της Σαρακοστής θα αποστέλλει με mail τα mp3 της προτίμησής τους σε πελάτες με 15 επισκέψεις και πάνω (την ημέρα).

Τι καλά που μπήκε η Άνοιξη! και μου άνοιξε τα μάτια με το Ανοιχτό κι’έκλεισα την πόρτα πίσω μου (σ’έχω).

Η ΔΕΗ σας υπενθυμίζει: προσοχή στο πέταγμα των χαρταετών κοντά σε ηλεκτροφόρα καλώδια. Ώρα είναι να’χουμε μπλάκ άουτ.

Σωστά, υποσχεθήκαμε quiz… ποιος είπε τούτες τις ωραίες θεωρίες; η απάντηση αύριο.
«Υπάρχει σοβαρό ζήτημα Παιδείας στον σύγχρονο κόσμο. Το αναγνωρίζουν όλες οι χώρες, ακόμα και εκείνες από τις πιο αναπτυγμένες οικονομικά και τεχνικά που στεγάζουν τα μεγαλύτερα και παλαιότερα πανεπιστήμια. Το ζήτημα εμφανίζεται σε όλο και περισσότερο δραματική μορφή με την διαρκή ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης και της τεχνολογίας που φέρνει τον άνθρωπο -τον κοινωνικό άνθρωπο- τραγικά αντιμέτωπο με την φύση, τον κοινωνικό του χώρο, και ακόμα με τον ίδιο τον εαυτό του στην αδυναμία του να κατανοήσει και να ελέγξει τις δυνάμεις που ο ίδιος δημιουργεί. Σοβαρό ζήτημα Παιδείας αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός και η χώρα μας, η σημερινή Ελλάδα, που δεν περιορίζεται στο πόσο "ανεβαίνουν" ή "κατεβαίνουν οι βάσεις" στις Γενικές Εξετάσεις κάθε χρόνο ή στα εκλογικά ποσοστά των κομματικών παρατάξεων στους χώρους των εκπαιδευτικών, των μαθητευομένων, των γονέων και κηδεμόνων. Το ζήτημα Παιδείας που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός εκδηλώνεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, πολιτισμικές, εθνικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές αλλά ακόμα και στην απλή καθημερινότητά μας όπως αυτή διαμορφώνεται από την επικοινωνία μας με τον κοινωνικό μας περίγυρο και το γενικότερο περιβάλλον μας, από αυτά που διαβάζουμε ή ακούμε στον τύπο, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τις ιδιωτικές συζητήσεις μας ή αλλού - με δύο λόγια, αυτά που βιώνουμε». (…..) Μιλώντας για παιδεία εννοούμε μια νέα αντίληψη για την ανθρώπινη ζωή ατομική και κοινωνική, με πρωτόγνωρο στόχο την συνειδητή επιδίωξη ενός ανωτέρου τύπου ανθρώπου σε μια ανωτέρου τύπου κοινωνία με ατομική και κοινωνική ελευθερία και δημιουργία, σε αρμονία με το περιβάλλον φυσικό και ανθρωπογενές. Είναι αυτή η συνειδητή επιδίωξη του υψηλού ατομικού και κοινωνικού στόχου που οι Έλληνες ονόμασαν Παιδεία - έννοια επίσης ταυτόσημη με τον καθόλου πολιτισμό όπου γνώση και στοχασμός, δεξιότητα και δημιουργία, σωματική και πνευματική καλλιέργεια, εργασία, αναψυχή και ψυχαγωγία, συμβαδίζουν αρμονικά. (……..) «Παρά την πρόοδο που έχει επιτελεσθεί εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη διάσταση μεταξύ της εκπαιδευτικής πράξης, από την μια μεριά, όπως αυτή επιτελείται μέσα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα όλων των βαθμίδων και από την άλλη της παραγωγικής ζωής που περιμένει τον νέο άνθρωπο αλλά και της καθημερινότητας που τον περιβάλλει. Η έλλειψη αυτής της σύνθεσης αλλά και μια γενικότερη ποιοτική υποβάθμιση είναι πρωτίστως αυτά που εκφράζουν το πρόβλημα παιδείας που αντιμετωπίζει η χώρα μας και που σε κάθε περίσταση εκδηλώνεται με τις συζητήσεις περί την βαθμολογία των Γενικών Εξετάσεων που όμως δεν θα πρέπει να περιορίζονται στους βαθμούς είτε στο στενό μάθημα αλλά στην γενικότερη στάση της κοινωνίας και της πολιτείας απέναντι στην Παιδεία – με την Ελληνική της έννοια.
Η Παιδεία στην οποία πρέπει να στοχεύουμε δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο αβασάνιστων κομματικών και παραταξιακών σκοπιμοτήτων – αυτές την απομακρύνουν». (…….) «Πλέον δεν μπορούμε να ομιλούμε για δημοτική με το νόημα της λέξης όπως την χρησιμοποιούσε ο ‘δημοτικισμός’ και την ανέλυαν οι μεγάλοι δημοτικιστές. Τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και η γενικευμένη κρατική παιδεία αλλά και η κρατική διοίκηση βιάζουν πλέον ή οπωσδήποτε παραμορφώνουν το αυθόρμητο γλωσσικό αίσθημα του λαού μας που τόσους αιώνες διατήρησε ζωντανά τα νάματα της ελληνικής γλώσσας. Χρέος μας είναι η καλλιέργεια και η ανάκτηση της Ελληνικής Παιδείας» .

Ήρθε η ώρα μας.

Η ώρα των αλμάτων!
Για θέματα του υπουργείου Τουρισμού ενημέρωσε τον πρωθυπουργό η Φάνη Πάλλη Πετραλιά, αναφέροντας ότι «η φετινή τουριστική σεζόν προμηνύεται πετυχημένη μιας και οι οιωνοί είναι πολύ καλοί» (επειδή έχουμε πήξει στα βαπόρια στις Κυκλάδες και παρατηρείται έντονο μποτιλιάρισμα στο μπες-βγές στα λιμάνια). Η κ. Πετραλιά τόνισε ότι «ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας και υπάρχει στρατηγικό σχέδιο που στόχο έχει την ανταγωνιστικότητα και την ποιότητα του ελληνικού τουρισμού». «Τα δύο τελευταία χρόνια, έγιναν βήματα, είναι ώρα να κάνουμε άλματα» σημείωσε η υπουργός. Αμέσως μετά τις δηλώσεις της κ. Πετραλιά όλοι οι Κυκλαδίτες επιχειρηματίες του τουρισμού βγήκαν στους δρόμους χοροπηδώντας, κάνοντας κωλοτούμπες και άλματα επί κοντό, άλματα σε μήκος και πλάτος και άλματα σε όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Οι τρισευτυχισμένοι Κυκλαδίτες επιχειρηματίες αφού πλάκωσαν στα φιλιά όλους τους περαστικούς, χόρεψαν συρτάκι όπως στην διαφημιστική καμπάνια και δήλωσαν ότι «να’ναι καλά οι καλοί οιωνοί της κ. Πετραλιά γιατί αλλιώς δεν θα πάταγε κουνούπι φέτος» ευχαριστώντας την για τον υπέροχο ακτοπλοϊκό χειμώνα που περάσαμε φέτος κι' ελπίζοντας σε αντίστοιχες υπηρεσίες και την καλοκαιρινή περίοδο.


Ανάμπιλα την ώρα.
«Φταίω’γω που σας ψήφισα» δήλωσε τοπικό στέλεχος της ΝΔ στις Κυκλάδες μετά την άρνηση του υπουργού εσωτερικών να ικανοποιήσει το αίτημά του για απόσχιση της κοινότητας και δημιουργία αντίστοιχα νέου δήμου στην περιοχή στην οποία πολιτεύεται. «Ανάμπιλα την ώρα» δήλωσε το τοπικό στέλεχος σε τοπικό Ρ/Σ ύστερα απο την σημερινή προσβλητική σε βάρος του άρνηση του Προκόπη Παυλόπουλου να συναντηθούν στο γραφείο του προκειμένου να οριστικοποιηθεί το θέμα του νέου δήμου. Η δήλωση του τοπικού στελέχους, που αυτομάτως μεταφέρθηκε στον υπουργό, πολύ τον συγκίνησε και δεν έφαγε το μεσημεριανό του ενώ δήλωσε σε στενό του συνεργάτη πως "δεν του πάει καρδιά να κακοκαρδίσει το τοπικό στέλεχος της τοπικής της ΝΔ γι’αυτό και δεν θα του κάνει μόνο νέο δήμο, αλλά και νέα Νομαρχία για να’χει να πορεύεται στις προσεχείς εκλογές".


Μας πιάσανε πάνω στην ώρα.
Σήμερα την ώρα που έκανα τη βόλτα μου και κοζάριζα ένα καλοζωισμένο ιδιόκτητο καφέ γκριφόν, μου την έπεσε συνεργείο του δήμου και με θέσανε υπό περιορισμό και επιτήρηση. Γιατί ,λέει, πιθανότατα να κυνηγάω γάτες, που έχουνε κυνηγήσει πουλιά, που πιθανότατα να έχουνε τη νόσο των πτηνών και κατά συνέπεια μπορεί να είμαι κι’εγώ φορέας της νόσου. Η προσβολή ήταν κατάφορη! Εγώ ένας αδέσποτος σκύλος να έχω τη νόσο που παθαίνουν οι κότες! Ρε σεις ,τους είπα, οι γάτες με αφήνουν παγερά αδιάφορο, εγώ σκύλους κυνηγάω για κάνουμε παρέα. Ούτε με γάτες έχω παρτίδες, ούτε με κότες. Τίποτα αυτοί. Είναι λέει εντολή της ΕΕ και του υπ.Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλου να μου φορέσουνε λουρί και να με πάνε μέσα. Τι να έκανα; ακολούθησα. Τώρα με έχουνε μαζί με άλλους συναδέλφους αδέσποτους σκύλους σε ένα οικόπεδο και περιμένουμε νεότερη εντολή της ΕΕ και του Αβραμόπουλου. Πάντως, πρέπει να σας πώ ότι δεν γνώριζα ότι η ΕΕ εκτός απο τους πολίτες ταλαιπωρεί και τους σκύλους. Σε λίγο βλέπω να μας βάζουνε να ψηφίζουμε κιόλας….

Πές τα, πες τα να τ’ακούμε, δε σας κάνω χωρατά
μες το κράτος να εγγραφούνε ως πολίτες τα σκυλιά
κι’έτσι θα έχουμε ισότη κι’όχι μόνο στα χαρτιά
το ποιος βοσκός θα σε βοσκίσει, αποφασίζεις μαζικά.

Η ώρα των αλμάτων ξανάρχεται.
Με αφορμή την κρίση στα πανεπιστήμια καθώς και την υποβόσκουσα κρίση που διέρχεται η ελλαδική εκκλησία, μια ωραιότατη ιδέα θα ήταν η ίδρυση ανώτατων ιερατικών σχολών ,κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημα του κ. Χριστόδουλου , που θα στελεχώνονταν με όσους δεν κατορθώσουν να καβατζάρουν έδρα στα υφιστάμενα ΑΕΙ. Η σύμπραξη αυτή θα έφερνε ακόμη πιο κοντά κλήρο και επιστήμονες με δεδομένο ότι τους συνδέουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά όπως η υπέρμετρη φιλοδοξία αναρρίχησης, η εκτίμηση που τρέφουν για την ελεύθερα σκεπτόμενη νεολαία, καθώς και η κοστολόγηση των παρεχόμενων υπηρεσιών τους. Το νέο μοντέλο θα ανέβαζε κατακόρυφα το επίπεδο της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα, θα θεμελίωνε την προσωπικότητα χιλιάδων νέων στο τετράπτυχο πατρίς-θρησκεία-ληστεία-οικογένεια, ενώ παράλληλα θα κατέστειλε την άκρατη σεξουαλική ορμή των νεολαίων ,που έχουν το μυαλό τους στις γκόμενες, την ώρα που σχολές και μονές διαπαιδαγωγούν ευπρεπή και σεμνά αγόρια.

Σωστά, υποσχεθήκαμε ποιματάκι για σήμερα…
Το σημερινό τραγουδιέται μία φορά κάθε χρόνο, την τελευταία Παρασκευή της Αποκριάς, χορεύεται στα βήματα του τάνγκο, τραγουδιέται ψιθυριστά κι’ ύστερα ξεχνιέται.

Η Ελλάδα των επτά σοφών, γίνεται βιλαέτι
τ’αγιατολάχ Χριστόδουλου, σαν ιερό ρουσφέτι
που οι πρωτοβουλίες του εις την διπλωματία
έφεραν στην κυβέρνηση τη Νέα Δημοκρατία.

Απο τον οίκο του Θεού π’είναι δικό του σπίτι
δεν είχε παύσει ούτε στιγμή να βρίζει το Σημίτη.
Έτσι αναβαθμίστηκε σήμερα η εκκλησία
και έγινε πολιτικό γραφείο, στην ουσία

Το «εκκλησία» φυσικά, είν’όνομα κλεμμένο
απ’τους αρχαίους Έλληνες, στο Δήμο χρεωμένο.
Το ιερατείο, να κυβερνά τον τόπο, του επιμένει
με τ’όνομα «Συναγωγή», πρέπει να παραμένει.


Η διαπλοκή Χριστόδουλου-Καραμανλή μεγάλη
προσφέρει πλήρη κάλυψη η μια πλευρά στην άλλη.
Τον στήριξε ο Χριστόδουλος, πρωθυπουργός στεριώνει
και τώρα πια τα δανεικά αρχίζει να πληρώνει.

Έχουνε κάτι το κοινό μεσ’τ’άλλα τους τα τόσα
το μαύρο, το κοινώς «καρά» στην Τουρκική τη γλώσσα
Ο ένας το’χει στο μισό απ’την ονομασία,
ο άλλος βέρι τάμπλ «καρά» απ’την ενδυμασία.

Σε γεύμα που είχε γεμιστά (σταφίδες –κουκουνάρι)
με αστακό, με σολομό, γαρίδες και χαβιάρι,
με αβοκάντο, με κρασί, φιλέτο μοσχαρίσιο
συνταξιούχου Έλληνα τραπέζι είναι γνήσιο
που οργανώνουν τακτικά γιατί αγαπούν τη μάσα
Καραμανλής Χριστόδουλος Γιαννάκου και Νατάσα
πριν πάνε Γκίλλι Ντάιετ για να αδυνατίσουν,
το χρέος στο Χριστόδουλο είπαν να διευθετήσουν.

Σε μια εποχή λιτότητας που ο λαός στενάζει
και που τα πιο απαραίτητα δεν έχει ν’αγοράζει
τις εκκλησιαστικές σχολές είπαν ν’αναβαθμίσουν
τέσσερα δις και πλέον ευρώ όπου θα απαιτήσουν.

Αφήνουνε γι’αργότερα το δάσος του Καρρέα
έτσι να μη χαλάσουνε το κέφι στην παρέα
που θέλει ο Χριστόδουλος την κατοχή του πλήρη
για μέγαρο Συνοδικό εκεί, που θ’ανεγείρει.

Οι ιερατικές σχολές θα πολλαπλασιαστούνε
γενόμενες ανώτερες, για να οφεληθούνε
όσοι ,ολόκληρη ζωή, παράγουν μόνο μπάζα
μα έχουν την ικανότητα να σαλαγούν τη μάζα.

Χρειάζονται ένα στρατό απο ιερωμένους
για εργασίες θεϊκές όλους προορισμένους,
που να’χουν ένα σύνθημα, ένα σκοπό και πνεύμα
«άκουγε, βλέπε, πίστευε αλλά και μη ερεύνα»

Σαν τις στρατιωτικές σχολές η μέθοδος θα είναι
τα ράσα θα’ναι καμουφλάζ, έτσι για θεαθήναι
οι ιερείς θα αγρυπνούν μη ο λαός ξυπνήσει
και πάλι προς τ’αριστερά κυβέρνηση ζητήσει.

Γι’αυτό ζητώντας άρρενες, να πάνε να σπουδάσουν
«Ορθοδοξία» και στην κορφή της μόρφωσης να φτάσουν,
αφού απο διανόηση, όσο κι’αν είναι μείον,
θα λέγονται αφρόκρεμα των πανεπιστημίων.

Οικότροφους θα έχουνε τους μαθητές κλεισμένους
θα έχουνε καθηγητές μονάχα ιερωμένους
που και αυτοί με τη σειρά, όπως και να το κάνεις
θα ανεβαίνουν πιο ψηλά, θα λέγονται πρυτάνεις.

Οι ασελγείς, υποκριτές, παιδεραστές, κακούργοι
άπληστοι, φιλοχρήματοι, χαφιέδες, ραδιούργοι
δεν θα ευρίσκουνε εντός των ιδρυμάτων κοίτη,
εκτός κι’έξασφαλίσουνε χαρτί Μητροπολίτη.

Γυναίκες δεν εισάγονται ούτε με φροντιστήρια
είναι τελείως περιττές, όπως στα… μοναστήρια
Σκεφτείτε πόση αβανιά, πόσο μεγάλη γάνα
Να μας προκύψει και καμιά «Δεσπότισα Ιωάννα»

Με Κουλουσούζα, Κήρυλλο, Γιοσάκη και Βαβύλη
Ορθόδοξη κατάρτιση σπουδαία και ποικίλη
οι εκκλησιαστικές σχολές θα βγάζουν ιεράρχες
που θα’χουμε ν’αλλάζουμε μετά τους Πατριάρχες.

Θα έχουμε παραγωγή θρησκευτικών προϊόντων
κατάλληλα για τους φτωχούς αλλά και των αρχόντων
οι πρώτοι, ως τον παράδεισο έτσι για να τη βγάζουν
οι δεύτεροι για θέαμα, για να τα διασκεδάζουν.

Οι γνήσιοι επιστήμονες είναι εκτός σχεδίου
αφού δε θα’χουν φώτιση του πνεύματος του αγίου
Την ιερή εξέταση κανείς δεν τη γλιτώνει
με όπισθεν ολοταχώς που πάμε, μας ζυγώνει.

Η επιστήμη είναι μια σ’όλες της γης της γλώσσες
απλά θρησκείες δυστυχώς, υπάρχουνε καμπόσες
Και πάντα θα μας μπλέκουνε σε ιερούς καβγάδες
Δεσπότες, Καρδινάλιοι, Ραβίνοι και Μουλάδες.

Γεωμετρία, Ιατρική, Χημεία, να διδαχθούμε
υπάρχει μια μοναδική, όπου κι’αν κατοικούμε
Μα η θρησκεία, υπόθεση πριν της Γεωγραφίας
ξεφεύγοντας τα όρια, έγινε της «Μαφίας»

«θεός» το ευγενέστερο ερώτημα έχει γίνει
παιχνίδι να το παίζουνε ανεύθυνα εκείνοι
που δεν απασχολήθηκαν τη φύση να γνωρίσουν
να πάρουν παραδείγματα, τις γνώσεις να πλουτίσουν.

Υβρίζεται η διανόηση του πανεπιστημίου
και το ως τώρα έργο του, γνήσιου και τιμίου
Υβρίζεται η έρευνα, σ’όλες τις κατευθύνσεις
απο ανθρώπους με νεκρές τις πιο πολλές αισθήσεις.
Δ.Γ. 25.9.2005

Γι’αύριο έχουμε quiz. Ο ευρών κερδίζει διήμερο σε νησί των Κυκλάδων, με ημιδιαμονή σε υπόσκαφη κλιματιζόμενη κάναβα με θέα το απέραντο γαλάζιο, πρωινό στο κρεβάτι, μεσημεριανό στο τραπέζι και βραδινό στον καναπέ, με μουσική όλο το 24ωρο, μεγάλη αυλή, mini bar, σνάκ μπάρ, τηλεόραση, φαξ, αίθουσα παιχνιδιών και αίθουσα μασάζ.

Ζητείται κύριος ευγενής, εχέμυθος, πνευματώδης και με κατασταλαγμένο χαρακτήρα...

...να με παρηγορήσει για τον ξαφνικό χαμό δεκάδων μπλόγκερς. Πληροφορίες εντός του καταστήματος.

Αρκετοί φαίνεται να αναρωτιούνται τελευταία γιατί κλείνουν τα μπλόγκς. Ας ρωτήσω κάτι διαφορετικό. Πως γεμίζουν οι εφημερίδες; και τα περιοδικά τους; και τα δεκάδες περιοδικά «εναλλακτικού κοινωνικού προβληματισμού» που εμφανίστηκαν τελευταία; πως γεμίζουν τα εκατοντάδες έντυπα; Απο την άλλη, πόσο να αντέξει, να γουστάρει και να χασομεράει χαβαλεδιάζοντας κανείς γράφοντας ποστάκια;
Υποθέτοντας ότι το κάνει ανιδιοτελώς. Άμα σου πούνε έλα να τα γράφεις εδώ και θα πληρώνεσαι, πηγαίνεις, και πηγαίνεις τρέχοντας. Και λές πάλι καλά που με πήρανε χαμπάρι μπάς και βγάλω κανα φράγκο γιατί δεν υπάρχει σάλιο. Άλλο τώρα το τι σημαίνει, σε ποιες φάσεις, για ποιους λόγους και πόσο κρατά αυτή η γρίπη της ανιδιοτέλειας. Δεν θα ανοίξουμε τώρα κουβέντα το τι είναι καλό και τι’ναι κακό. «Ξεκίνα παιδί μου προχώρα, η μέρα κι’ή νύχτα δεν έχουν θεό, το χέρι σου δώσ’μου και πάμε στου κόσμου την πιο νευρικιά διαδρομή…», λέει και το τραγούδι.

«Παίζει» επίσης το οτι ιστορικά μπλόγκς κλείνουνε γιατί τελευταία παρατηρήθηκε πολυκοσμία και μαζεύτηκε ,λέει, πολύ πλέμπα. Επώνυμη. Γιατί ,λέει, κατάντησε πια το μπλόγκινγκ πασέ και ξέπεσε σε μαζική κουλτούρα, και πως οι πρωτοπόροι του το εγκαταλείπουν αναζητώντας νέες παρθένες διεξόδους έκφρασης.
Ποτέ δεν μου την έδινε κάτι περισσότερο απο την ελιτίστικη οπτική και συμπεριφορά. Του τύπου εμείς είμαστε οι ξύπνοι, οι ψαγμένοι και ψιλιασμένοι που τα έχουμε -και καλά- δει όλα, κι’όλοι οι υπόλοιπο δεν πιάνουνε μία μπροστά μας. Και κάθεσαι μ’αυτούς τους ξύπνιους τύπους μια ώρα, και δε βλέπεις την ώρα να φύγεις. Γιατί κάθεσαι μόνος, γιατί δεν υπάρχει τίποτε πέρα απο την έπαρσή τους. Ούτε μισό γραμμάριο αλήθειας. Και βλέπεις κάτι άλλους τύπους που δε σου γεμίζουνε το μάτι, και τους παίρνεις με στραβό μάτι, μέχρι να αντιληφθείς τι αληθινοί που είναι.

«Κλείνουν τα ιστορικά μπλόγκς της Αθήνας»…. Σέβομαι κάθε έργο που έχει προκύψει με κόπο και αγάπη, κι’ας αποτελεί κακογουστιά. Αλλά αυτοί οι βαρύγδουποι τίτλοι μου προκαλούν αηδία. Δεν έκλεισε πια ούτε το BBC, ούτε η ABC (η Πατησιώτικη, καλά αυτή έφυγε νωρίς). Δέκα μπλόγκς έκλεισαν, τριάντα θα ανοίξουν, δεκαπέντε θα ξανακλείσουν και η ζωή συνεχίζεται. Χωρίς πομπώδεις διαπιστώσεις. Απλά και με χαμόγελο, άμα λάχει.

Και μην τρελαινόμαστε και πολύ. Δεν θα ορφανέψουν κιόλας. Για να φεύγει κανείς πάει να πει ότι βρήκε κάτι καλύτερο και ‘φάτε τη σκόνη μου’. Ή ότι βαρέθηκε. Δικαίωμα και μαγκιά του και τα δυό. Δεν θα βάλουμε τις πλερέζες για ξένες σκόνες, ούτε θα κάνουμε τα μνημόσυνα για ξένες βαριεστιμάρες. Η ζωή συνεχίζεται και η Άνοιξη μπήκε. Όποιος θέλει μένει όποιος θέλει φεύγει. Δικό του είναι το μαγαζί, αυτός το άνοιξε αυτός το κλείνει.

Στον τόπο που ζω υπάρχουνε ακόμη παππούδες που διατηρούν κάτι απίθανα ψιλικατζίδικα και καφενεία που νομίζεις ότι μόνο στις ταινίες υπάρχουν πια. Στα μαγαζιά δεν πατάει ψυχή. Μόνο μερικές εφτάψυχες γάτες περνάνε για να φάνε το μεσημεριανό τους. Οι παππούδες δεν ενοχλούνται καθόλου απ’την παρατεταμένη κι’απόλυτη αγρανάπαυση. Πηγαίνουν στο μαγαζί τους κάθε μέρα, ανοίγουν το ραδιόφωνο, φτιάχνουν καφέ, λένε καλημέρες στους περαστικούς, τους κερνάνε καφέ και ταΐζουν τις γάτες. Κι’άμα τύχει να θέλει κάποιος να ψωνίσει, του λένε «τώρα βρήκες;» και μουρμουράνε γιατί τους ανάγκασε να σηκωθούν απο την υσηχία τους.


Όσο για τους δημοσιογράφους που δεν μπορούν να εκφραστούν στα Μέσα που εργάζονται και βρίσκουν εδώ τον χώρο να το κάνουν, τι να πώ….εδώ το πρόβλημα είναι μεγάλο. Και είναι δικό τους. Μιλάμε για την απόλυτη επαγγελματική διαστροφή. Απ’τη στιγμή που βλέπουν πως λειτουργούν τα πράγματα. Τώρα θα μου πείτε ο καθένας ότι θέλει κι’ότι μπορεί βλέπει. Άλλοι βλέπουνε θαύματα, άλλοι εξωγήινους, άλλοι οράματα, άλλοι το χριστό φαντάρο…άβυσσος το βλέμμα του λαού.

Τα μπλόγκ είναι σαν να μπαίνεις ,οικιοθελέστατα βέβαια, στο big brother και να φοράς μαύρα γυαλιά και καπέλο για να μη σε αναγνωρίσουν. Και χαίρεσαι που με το καπέλο και τα μαύρα σου γυαλιά είσαι αόρατος, ανώνυμος και δυνατός …..

Εντύπωση μου έκανε απο την πρώτη στιγμή το κόλλημα των μπλόγκερς με την αναγνωσιμότητα. Και σκέφτηκα, πως είναι δυνατό να ψοφάνε για κοινό την ώρα που βγάζουν, ακουμπάνε και εκθέτουν ένα κομμάτι της ψυχής τους στην οθόνη. Κάτι δεν πάει καλά. Δεν μπορεί τόσες χιλιάδες άνθρωποι να είχαν και να έχουν ανάγκη δημόσιας ψυχανάλυσης. Αυτό το πράμα δεν είναι ούτε ημερολόγιο, ούτε παρέα, ούτε λογοτεχνία, ούτε εφημερίδα, ούτε διαγωνισμός. Δεν είναι τίποτε απ’όλα, και είναι όλα, σε ένα πολύ παράξενο και απροσδιόριστο ,ακόμη, κράμα.

Την ανάγκη του κοινού την έχουν όλοι. Μόνο που είναι πολύ μεγάλο δώρο, επιτυχία κι’ευτυχία να διαλέγει κανείς το κοινό και τους εχθρούς του. Να λέει, αυτούς θέλω, αυτούς έχω. Αυτούς διαλέγω να έχω. Για την ώρα. Αύριο βλέπουμε. Αλλά σήμερα αυτούς θέλω, αυτούς έχω.

Το ότι κλείνουν μερικά μπλόγκς το θεωρώ υγεία. Υγειές σύμπτωμα του χώρου. Άμα ήτανε δουλειά δεν θα κλείνανε. Θα αντιμετωπίζονταν με επαγγελματική συνείδηση. Δεν θα ήταν μεράκι, ούτε άνοιξε-κλείσε. Η παραίτηση είναι υγεία. Φχαριστώ, αλλά πρέπει να φύγω.

Τούτο το μπλόγκ στήθηκε και στέκεται εντελώς τυχαία για να τσεκάρει τα ηλεκτρονικά αντανακλαστικά των Κυκλάδων. Και ομολογουμένως είναι λασκαρισμένα.
Επίσης, μετρά τις μέρες ανάποδα. Απο την μέρα που ξεκίνησε. Κι’όταν θα πάψει να ανανεώνεται, θα παραμείνει στη θέση του. Σαν μια ζωντανή ,ανα πάσα στιγμή, παραδοχή και αποδοχή λαθών και εσφαλμένων εκτιμήσεων. Δεν θα τρέξει να κρυφτεί. Θα μείνει. Σαν λάθος που ξέρεις ότι το έκανες, αλλά δεν μπορείς να το αλλάξεις. Δεν μπορείς να πείς ότι δεν έγινε.

Υπάρχουνε κάτι άτυχοι τύποι που πεθαίνουνε και κάποιοι άλλοι άτιμοι τύποι πάνε και τους κάνουνε βιβλία. Κάτι που σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούσαν οι άτυχοι μακαρίτες. Άσχετο ,εντελώς, αλλά είναι κι’αυτό μια θλιβερή κι’αστεία αλήθεια.


Συμπαθάτε μας τελευταία που αργούμε. Αλλά ζούμε. Προσπαθούμε φιλότιμα να ζήσουνε αυτοί καλά κι’εμείς καλύτερα.

Ωχού, με το Στράτο(το Διονυσίου βέβαια) μας έκανε την καρδιά περβόλι το Δεύτερο μια ώρα τώρα….

Μεγάλη επιθετικότητα παρατηρώ τελευταία. Πολύ ωραία… Κάποιοι σπάνε τζαμαρίες σε ένδειξη συμπαράστασης στους (πριν απο ενάμιση μήνα) εξεγερμένους των γαλλικών προαστίων. Και εις ανώτερα. Τώρα τη φτιάξατε την κοινωνία Σαν τα σπασμένα τζάμια σας. Κοίτα να δεις τι εύκολο που ήτανε τελικά. Όσο να σπάσεις ένα τζάμι. Αδέρφια, πάρτε το αλλιώς για θα βρείτε, έχετε βρει απο καιρό….και θα σας βρει.

Την Κυριακή έχουμε καρναβάλι, και την καθαροδευτέρα πετάμε αητούς. Μεγαλύτερους δεν έχει πουθενά αλλού. Και πετάνε κιόλας οι άτιμοι!
Ύστερα, και καθ’όλη την διάρκεια της σαρακοστής, πιστοί στο πνεύμα των ημερών κάνουμε νηστεία, προσευχόμαστε, πέφτουμε σε βαθιά περισυλλογή και τραγουδάμε τα αγαπημένα μας τραγούδια. Αύριο έχει ποιηματάκι ζουμερό. Κρατήστε την αγωνία και την ψυχραιμία σας.