Καλύτερα οι δυό μας. Εσείς δήμο, εμείς κράτος.

Έτοιμο το νέο βιο(εγ)κλιματικό στέγαστρο.
Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες για την κατασκευή του «έξυπνου» στεγάστρου στο Ακρωτήρι της Θήρας. Το στέγαστρο είναι σχεδιασμένο με οικολογικά υλικά από οικολογικές μάντρες και σιδεράδικα της Αττικής και είναι απόλυτα εναρμονισμένο με το αρχαίο φυσικό περιβάλλον, με σκοπό να προστατέψει θαυμάσια τον θαυμάσια διατηρημένο αρχαίο οικισμό. Το βιο(εγ)κλιματικό - βιο-λαμαρινένιο στέγαστρο έχει «εγγύηση» ζωής και θανάτου τα 300 χρόνια μιας και για την δημιουργία του συνεργάστηκαν συντροφικά μια σειρά από κορυφαίους Έλληνες επιστήμονες πολλών ειδικοτήτων, όπως αρχιτέκτονες, σεισμολόγοι, γιατροί του ΕΚΑΒ, πολιτικοί μηχανικοί, πολιτικοί υπεύθυνοι, υπεύθυνοι της πολιτικής προστασίας, νοσηλεύτριες, γεωλόγοι, πυροσβέστες, μηχανολόγοι, συνεργεία της ΕΜΑΚ, αρχαιολόγοι, τραυματιοφορείς κ.α. Το όλο βιο(εγ)κλιματικό - βιο-λαμαρινένιο κατασκεύασμα ολοκληρώθηκε με συνολικό κόστος 13 δις δραχμές και χρηματοδοτήθηκε από το Γ’ ΚΠΣ και από εθνικούς πόρους. Το κατασκεύασμα καλύπτει επιφάνεια 13 στρεμμάτων, είναι φιλικό στο περιβάλλον αλλά καμιά φορά θυμώνει με τους επισκέπτες του και τους πλακώνει στο ξύλο. Ύστερα από το ατυχές περιστατικό των μικροζημιών που προκλήθηκαν σε λιγότερο από το 5% του όλου κατασκευάσματος, αποφασίστηκε αντί της φύτευσης φυτών της τοπικής χλωρίδας στην οροφή του, η φύτευση τοπικής ,και όχι μόνο, πανίδας στους υπόγειους χώρους του.
Από αισθητικής πλευράς, το βιο(εγ)κλιματικό στέγαστρο της αρχικής μελέτης και η βιο-λαμαρίνα που προστέθηκε μετά τις μικροφθορές που υπέστη το πολυβραβευμένο κατασκεύασμα, συνδυάζονται αρμονικά μεταξύ τους προσφέροντας ένα απολαυστικό σύνολο μεταμοντέρνας σιδηροκατασκευής και βαπορίσιας λαμαρίνας που συμβολίζει τη Θηραϊκή ναυτοσύνη. Το κατασκεύασμα αξιοποιεί όλα τα στοιχεία της φύσης. Τη γη για την φύτευση αρακά και φάβας, τον ήλιο για τον φωτισμό και το μαύρισμα, τον αέρα για τον αερισμό και το νερό για την ύδρευση, αντιμετωπίζοντάς τα με σεβασμό και πολύ πρωτότυπο τρόπο. Όλο μαζί το κατασκεύασμα ως σύλληψη, μελέτη και εκτέλεση είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο και υψηλών τεχνολογικών προδιαγραφών. Με λίγα λόγια, αποτελεί έργο μοναδικό στο είδος του και υπόδειγμα παρουσίασης, διαχείρισης και ανάδειξης του αρχαιολογικού οικισμού του Ακρωτηρίου που διατηρεί στη σύγχρονη εποχή την αίσθηση ενός ξαφνικού σεισμού και του τρέξτε να σωθείτε. Ο χώρος την φετινή τουριστική σεζόν θα είναι επισκέψιμος ενώ στην είσοδο θα μοιράζονται στους θαρραλέους επισκέπτες κάσκες και σφυρίχτρες. Τα εγκαίνια του έργου θα πραγματοποιηθούν με πανηγυρικό τρόπο το τελευταίο ψυχοσάββατο του Μάρτη με την παρουσία όλων των υπουργών πολιτισμού από σύστασης του νεοελληνικού κράτους.

Καλύτερα οι δυό μας.
Απο ηλεκτρονικά αντανακλαστικά οι Κυκλάδες …σκίζουν. Δε βαριέσαι, το’δαμε κι’αυτό. Ότι μαθαίνει κανείς, καλό είναι.

Μπήκαμε στην εποχή των εταιρικών και συνεταιρικών μπλόγκς. Στήνεις μια σελίδα και βρίζεις τους υπόλοιπους. Ο τελευταίος μεγάλος χαβαλές είναι τα παρα-χρηματιστηριακά μπλογκς. Όχι, δε λένε για καλά χαρτιά. Τιμάνε τις φιλίες τους. Είναι που σφάζονται μεταξύ τους ανα «μαγαζί» κι’εχει όσο να’ναι ενδιαφέρον.

Sol-arium No2.
Η Άρια πείραξε τώρα και το 22άρι όραμα….Αυτά κάνει η καραντίνα.
Κάτι μου λέει ότι στη δεύτερη θητεία, που θα έχει ροντάρει, θα είναι αλλιώς τα πράματα. Θα την παρακαλάμε και θα μας έχει στο περίμενε. Αστεία –αστεία, μας φάγανε τα αστεία. Αλλά ο τελευταίος γελάει καλύτερα. Εδώ που τα λέμε, άλλο να σου λύνει το πρόβλημα ο Παλαιοκρασσάς (τι πάω και θυμάμαι) κι’άλλο η Άρια….
Πάντως, αν την είχαμε στην πρίζα, τη δουλειά θα μας την έκανε….

Αν μου ξηγιόσουνα αλάνικα.
Προς δημάρχους Κυκλάδων: τι τις θέλετε τις ενισχυμένες προεκλογικές συναυλίες; Ούτως ή άλλως, τουρίστες πάνε και τις βλέπουνε. Αυτοί που ψηφίζουν εδώ, την έχουνε πάρει την απόφασή τους, με ή χωρίς συναυλίες. Γιατί δεν δίνετε τα λεφτά σε εξάμηνες δωρεάν «συνδρομές» σε ρεμπετάδικα και ταβερνάκια για όλους τους δημότες; Διότι έτσι, όλο και κάποιος μερακλής παραπάνω σε ψηφίζει, ενώ με τις συναυλίες πάλι στη γκρίνια είμαστε….

Στη La Cuba.
Στην τηλεφωνική δημοσκόπηση που έγινε στη Σαντορίνη για τις δημοτικές εκλογές, στην ερώτηση «σε ποια απο τα παρακάτω θεωρείται ότι θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα η δημοτική αρχή», μεταξύ των «παρακάτω» ήταν το κλείσιμο στις λακκούβες των δρόμων. Τι το θέλατε; Λακκούβες δεν βλέπω. Το πρόβλημα είναι ότι δεν βλέπω την Εγνατία. Αλλά αυτό δεν το έγγραφε το ερωτηματολόγιο.

Ατυχής και ζαλισμένος έπεσα σε μια λακκούβα.
Τι λακκούβα, λακκουβάρα κι όλους τους χωρεί.
Κόσμος σε απελπισία στη λακκούβα, στη λακκούβα.
Κάμερες και συνεργεία ώχου τι βουή!

Σύμβουλοι Επικρατείας στη λακκούβα, στη λακκούβα
κι ο παπάς της ενορίας πω-πω μη μας δει!
Και τα Σώματα Ασφαλείας με την κλούβα, με την κλούβα.
Να κι ο Υπουργός Παιδείας ώχου τι ντροπή!

Της ζωής η δυσκολία η λακκούβα, η λακκούβα.
Του έδαφους ανωμαλία, τρύπα ποταπή.
Τ' άσπρο λέρωσα μακό μου στη λακκούβα, στη λακκούβα.
Σκόνισα τον εαυτό μου, ποιος να με σκεφθεί;

Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.

Μετα και την τελευταία φόλα που έφαγε η adespoti (βλ. 7.3.2006), ξανακολλάω τα κειμενάκια της 1.3.2006 εδώ, έστω και χωρίς τις φωτογραφίες τους, μη και φανεί οτι τα μαζέψαμε....

(νότιο) Αιγαίο Α.Ε. Εσείς δήμο, εμείς κράτος.
Με αφορμή τις κινητοποιήσεις κατοίκων κοινοτήτων για την απόσχισή τους απο τους δήμους στους οποίους ανήκουν και την σύσταση εν συνεχεία νέων δήμων, προτείνουμε κάτι πιο προχωρημένο. Την απόσχιση και αυτονόμηση των Κυκλάδων απο την υπόλοιπη χώρα. Η οποία σε αυτήν την περίπτωση θα μείνει γενικά ‘υπόλοιπη’. Δεδομένου ότι εμείς με τις επενδύσεις στον τουρισμό στηρίζουμε την οικονομία ολόκληρης της χώρας, έχουμε χτίσει το προφίλ ενώ συμβάλουμε καθοριστικά στις δημόσιες σχέσεις της, με την απαράμιλλη φιλοξενία που προσφέρουμε στους αλλοδαπούς μουσαφιρέους μας (να δώ μετά που θα τους πηγαίνουνε να τους βολτάρουνε και να τους καλμάρουνε). Με την απόσχιση και αυτονόμησή τους οι Κυκλάδες θα γλίτωναν απο τους μπαναλιτέ πολιτικούς της ‘υπόλοιπης’ χώρας και τους ντεμοντέ και πασέ κατοίκους της που δεν έχουν το απαραίτητο στάτους να παραθερίζουν στα νησιά μας. Παράλληλα, θα ιδρύαμε αυτόνομο κράτος με δικιά μας κυβέρνηση, θρησκευτική ηγεσία, σημαία και νόμισμα. Θα εκλέγαμε πρωθυπουργό τον πλέον επιτυχημένο επιχειρηματία, στα πρότυπα Μπερλουσκόνι (για να σκάει και το χείλη μας, αν και είμαστε απο τη φύση μας χαρούμενη ράτσα), υπουργούς θα κάναμε τους δημάρχους, θα ορίζαμε θρησκευτικούς ηγέτες τους εκάστοτε διευθυντές των τραπεζών (που θα ιδρύαμε), η σημαία μας θα απεικόνιζε πέντε καλλονές με μπικίνι (απο τα πέντε μεγαλύτερα και δημοφιλέστερα νησιά μας), ενώ νόμισμά μας θα ήταν η Κυκλαδίτικη λίρα που θα ισούταν με 500 ευρώ η μία και στην πίσω πλευρά της θα είχε σύμβολο το ένα χρυσό Θηραιό.

Εγώ καλά σου τα λεγα (μα τα βλεπες παράλογα).
Μετά το δημοσίευμα της Κυριακάτικης ελευθεροτυπίας για το ενδεχόμενο εμπλοκής της εταιρείας Ιντρακόμ στο σκάνδαλο των υποκλοπών, τα βασικά στοιχεία του οποίου επιβεβαίωσε στον Σκάι έγκυρη πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει από πρώτο χέρι το μηχανισμό παρακολούθησης που αποκαλύφθηκε στο δίκτυο της Vodafone, (συνάγοντας έτσι οτι οι παρακολουθήσεις γίνονταν μέσω του λογισμικού που είχε εγκατασταθεί και λειτουργούσε μέσα στις εγκαταστάσεις της Ιντρακόμ), ο Μιλτιάδης Έβερτ επανήλθε στο θέμα με επιστολή του προς τον πρόεδρο της ΑΔΑ(Ε)ής. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της επιστολής «τα κέντρα απο τα οποία ξεκινούσαν οι υποκλοπές είναι γνωστά. Γνωστό είναι επίσης ότι το ένα απο τα δύο επίμαχα κέντρα στεγάζεται μέσα στις εγκαταστάσεις της Ιντρακόμ από την εποχή ίδρυσης της Panafon (σημερινής Vodafone)». Δεν μπορεί, σίγουρα κάτι πίνει…Γιατί νηφάλιος δεν μπορεί να λέει κανείς τέτοια πράματα, γνωρίζοντας ότι ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας δεν ανέχεται πολλά πολλά και δεν το’χει σε τίποτα όποιον τον εκθέτει με τις δηλώσεις του να τον διαγράψει απο το χάρτη. Εμείς που δεν πίνουμε κι’είμαστε πάντοτε νηφάλιοι, αναρωτιόμαστε (απο τις 5.2.2006, post) όπως και ο κ. Καραμανλής «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο»;

Καλομελέτα κι’ έρχονται.
Σε συνέντευξη τύπου που παραχώρησε την Δευτέρα 27.2, ο Δημήτρης Κοπελούζος ανακοίνωσε ότι έχει υποβάλει πρόταση προς έγκριση στην ΡΑΕ προκειμένου σε συνεργασία με τον όμιλο Σαμαρά να κατασκευάσει αιολικά πάρκα στις Κυκλάδες, συνδέοντας παράλληλα τον νομό με την ηπειρωτική χώρα. Η πρόταση ,που παρουσιάστηκε αναλυτικά στη συνέντευξη, αφορά επένδυση 600 εκ. ευρώ για την κατασκευή αιολικών πάρκων συνολικής ισχύος 400MW και σύνδεση του δικτύου με το Λαύριο. Αν οι διαδικασίες τρέξουν σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των επιχειρηματιών, οι ανεμογεννήτριες αναμένεται να γυρίζουν τα φτεράκια τους πριν το 2010. Στην παρουσίαση επισημάνθηκε ότι με το ξεκίνημα της λειτουργίας των πάρκων θα κλείσουν οι ΑΣΠ (αυτόνομοι σταθμοί παραγωγής) της ΔΕΗ που λειτουργούν στις Κυκλάδες, οι οποίοι μάλιστα χαρακτηρίστηκαν ζημιογόνοι για το κράτος και ρυπογόνοι για το περιβάλλον. Μάλιστα υπολογίστηκε με πολύ μεγάλη ακρίβεια το κόστος λειτουργίας και συντήρησης των ΑΣΠ ως ποσού που θα γλιτώσει το κράτος απο το κλείσιμο των εργοστασίων (απο την τσέπη τους τα έδιναν; θα πείτε). Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν, το κόστος ,και όφελος αντίστοιχα, του κράτους υπολογίστηκε σε περισσότερα απο 110 εκ ευρώ για την επόμενη πενταετία, συμπεριλαμβανομένων των επενδύσεων που δεν θα (υπάρχει πλέον λόγος να) γίνουν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι τα πάρκα δεν θα παράγουν ρεύμα μόνον και ίσα για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών των Κυκλάδων, αλλά σχεδόν οκταπλάσια ποσότητα που θα πηγαίνει στο Λαύριο και απο’κεί θα διανέμεται κατά το που θα υπάρχει ζήτηση. Οι ενεργειακές ανάγκες των Κυκλάδων δεν ξεπερνούν τα 100MW σε φουλ σεζόν (γύρω στα 50 το χειμώνα) ενώ η ποσότητα που αναμένεται (αρχικά) να παράγεται θα ξεπερνά τα 400. Παρ’όλ’αυτά, οι επιχειρηματίες υπολογίζουν σε απόσβεση σε τουλάχιστο μια δεκαετία, συνυπολογίζοντας την επιδότηση (35%) απο την ένταξη του έργου στον αναπτυξιακό νόμο. Σε κάθε περίπτωση, η τύχη του σχεδίου θα κριθεί απο την ΡΑΕ.
Μεγάλη περιέργεια την έχω να δω τι θέση θα (ζ-οριστούν) πάρουν ΔΕΗ, κόμματα, νομαρχία, δήμοι, τοπικές κοινωνίες κλπ. Για να δούμε….ίσα με που (μπορούμε να) βλέπουμε.
Τα ενδιαφέροντα στοιχεία προέρχονται απο ρεπορτάζ δημοσιογράφου κυκλαδίτικης εφημερίδας, που παρακολούθησε την παρουσίαση.

Γρήγορα περνάει ο καιρός με την ΝΔ. Κάθε φορά που πάω στο μπακάλικο νομίζω ότι έχει περάσει ένας χρόνος απο την προηγούμενη. Τέτοιες ανακατατάξεις ούτε απο τη μια χρονιά στην άλλη δεν δικαιολογούνται….

Ολο-κληρώνονται οι κρίσεις στην αστυνομία. Την κρίση δεν βλέπω να’χει ολοκληρωμό.

Η επιθυμία του Κωνσταντίνου Dela-magnagrecia μετά το προσχέδιο νόμου για τα πρώην ανάκτορα: «θέλω να με θάψουν στο Τατόι, θέλω να με θάψουν στον τάφο των προγόνων μου». Άλλοι υπερασπίζονται τα κεκτημένα με την ζωή, κι’ άλλοι με τον θάνατό τους …..

(Μαύρες)σελίδες απο το ημερολόγιο μιας χώρας.

Πριν απο μερικές ημέρες σε μια προφητικού χαρακτήρα δήλωση, ο πρωθυπουργός μας, είπε ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε μια σειρά διαρθρωτικών αλλαγών και οτι καλά θα κάνουν οι διάφορες κοινωνικές ομάδες που προθερμαίνονται γι’ανταρσίες, να συνειδητοποιήσουν ότι οι αλλαγές είναι αναγκαίες (κι’οι gay αναγκαίοι είναι) αν θέλουμε η χώρα να πάει μπροστά, σημειώνοντας ότι δεν θα ανεχτεί πολλά- πολλά. Για την ακρίβεια, μας κοίταξε όλους αγριεμένα, βλοσυρά κι’αποφασιστικά, πήρε το ύφος το πολλά βαρύ (και όχι) και μας είπε να κάτσουμε καλά, γιατί είναι άντρας ζόρικος και δε σηκώνει ζοριλίκια, και μη και τονε πιάσει το Βορειοελλαδίτικό του για θα μας αρχίσει στις γρήγορες.
Για να δούμε…Για να δούμε πόσα σηκώνει, πόσο άντρας ζόρικος είναι, τι και πόσα θα ανεχθεί, τι μας ετοιμάζει, για τι μας προετοιμάζει, τι του ετοιμάζουνε… Να δούμε, γιατί στα λόγια, όλοι μάγκες είναι. Γιατί κι’άλλος έλεγε ότι «εγώ δεν παριστάνω το μ….», αλλά στο τέλος τον παρέστησε ωραιότατα και το κατάπιε αμάσητο. Επίσης, το ζοριλίκι θέλει μέτρο. Θέλει το χειρισμό του. Γιατί κι’οι άλλοι, γι’άντρες μάγκες περνιόνται κι’ως εκ τούτου ούτε εκείνοι ανέχονται πολλά πολλά. Άσε που στους μάγκες, είναι να μην τη βγεις. Γιατί τις προκλήσεις τις πιάνουνε στον αέρα. Σου λένε, τι λε ρε φίλε, περνιέσαι για πιο μάγκας; για δείχτη μας να τηνε δούμε. Τη μαγκιά σου. Συνεπώς, τις διαρθρωτικές για να τις περάσεις, το πας λάου-λάου. Παίρνεις το ύφος το μισοκακόμοιρο, το ρίχνεις και λίγο στην κλάψα, «εγώ που σας αγαπώ, και τόοοσο σας εκτιμώ και σας καταλαβαίνω, αλλά τι να σας κάνω ρε αδέρφια, που είμαι με το μαχαίρι στο λαιμό, και που τούτη η ρημάδα πρέπει να γκαζάρει μπροστά, για δε τσουλάει». Γιατί με το φιλότιμο, κάτι γίνεται με τους μάγκες άντρες, διαφορετικά, δεν κάνεις τίποτα. Σου λένε έτσι είσαι; πέσε πίτα να σε φάω.
Όπως και να έχει, φουκοθαλασσιές βλέπω, φουρτούνα μυρίζομαι. Μένει να δούμε τη μαεστρία του καπετάνιου. Και του πληρώματος.
Άλλο τώρα. Η κοινωνία ,νομίζω, θέλω να νομίζω, οτι έχει φτάσει στην ωριμότητα ή κάνει την φιλοτιμία ή τον φιλοτομαρισμό ανάγκη και παραδέχεται ότι πρέπει να πάμε παραπέρα. Όχι παρακάτω. Παραπέρα είπα. Ο πρωθυπουργός λέει ότι πρέπει και ότι θα πάμε. Αλλά δεν μας λέει που. Που πάμε καπετάνιο; Δεν μας το λέει μπας και το πιάσουμε; Μπας και πειστούμε για το αγαθό των προθέσεών του; Τι θέλει να πετύχει; Που θέλει να πάει το βαπόρι; Ποιο είναι το μοντέλο που οραματίζεται; Ποιοι είναι οι τομείς της παραγωγής ή της οικονομίας (τεχνολογία, τουρισμός, υπηρεσίες; ..τι; τι απ όλα) και πως θα κάνουνε ούπς, κατά το upsavit που το παίρνει ο κόσμος και στανιάρει. Tι θα πουλάει αυτό το μαγαζί; Τι θέλουμε να πουλάει αυτό το μαγαζί; Να μας τα πει. Κι’άμα είναι ζόρικος ας μας τα πει ζόρικα. Γιατί μέχρι στιγμής όλο λέει αλλά δεν έχουμε καταλάβει τι θέλει να πει. Βλέπουμε όμως. Και για νεοφιλελεύθερο καρσιλαμά το κόβουμε. Την ώρα που ο χορός χαρακτηρίζεται αποτυχημένος απ’όλους όσους τον χόρεψαν, εμείς μπαίνουμε. Με ζόρικο βήμα. Αν είναι να το αλλάξουμε έτσι….καλύτερα στα κυκλωτικά και παρείστικα νησιώτικα.
Άλλο τώρα Νο2. Τα αιτήματα, η φρασεολογία, κι’οι μορφές των κινητοποιήσεων έχουν αλλάξει. Κι’όποιος δεν το’χει πάρει χαμπάρι, κακό του κεφαλιού του. Οι αλλαγές στην δημόσια διοίκηση και στον τρόπο λειτουργίας του κράτους είναι μονόδρομος για όποιον βλέπει λιγουλάκι παραπέρα απο την μύτη και την τσέπη του. Αντιλαμβάνεται ότι η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με δικά της αυτοσχέδια και αυτάρεσκα μπαϊράκια για να βολεύει τους βολεμένους της.

Ιστορία μου, αμαρτία μου (λάθος μου μεγάλο).
Κάποιοι πάνε και σπουδάζουνε ιστορία. Άλλοι απλά την διαβάζουν.
Την ώρα που αποδεικνύεται ότι δεν έχουμε καταλάβει την ιστορία της τελευταίας τριαπενταετίας τούτης της χώρας, πάμε και σπουδάζουμε τους αρχαίους.
Την ώρα που δεν έχουμε διδαχθεί απο την πολύ πρόσφατη ιστορία μας, πάμε και μελετάμε τους αρχαίους. Δεν μπορεί. Κάποια σκοπιμότητα υπάρχει.
Κάποιος σπρώχνει τον κόσμο στους αρχαίους για να ξεχάσει τους σύγχρονους.

Εφτά φορές στις δέκα είναι για κακό.
Πολλά τηλεφωνήματα μαθαίνω ότι έχουν γίνει τις δύο τελευταίες ημέρες στη Σαντορίνη απο εταιρία δημοσκοπήσεων με θέμα τις δημοτικές εκλογές. Το παράξενο και ανησυχητικό είναι πως οι ερωτήσεις είναι παραείναι συγκεκριμένες. Αναφέρονται τα ονόματα όλων όσων έχουν και δεν έχουν ανακοινώσει την υποψηφιότητά τους. Δηλαδή άμα δεν πολύασχολείται κανείς με τα πράγματα, ακούει ονόματα και λέει «κι’αυτός; απο πότε ρε παιδιά»; Ρωτούν: πρόθεση ψήφου αναφέροντας ένα ένα όλα τα ονόματα, τη γνώμη των πολιτών πάλι για όλα τα ονόματα, την γνώμη για τον σημερινό δήμαρχο, το εάν τα πράματα είναι καλύτερα τώρα ή ήταν την προηγούμενη τετραετία, ποια τα προβλήματα που θα πρέπει να λυθούν την επόμενη τετραετία, αν τα μεγάλα κόμματα πρέπει να δώσουν (επι)χρίσματα ή να αφήσουν τον κόσμο free, κλπ. Ενδιαφέρουσα η τελευταία ερώτηση. Ας πουν λοιπόν τα κόμματα. Χαλαρά ή σκληρά, αλλά ας πουν. Κι’αν για το Πασοκ στη Σαντορίνη γνωρίζουν, ας μάθουμε τι λέει κι' η ΝΔ για ολ’αυτά. Μην ανησυχείτε. Ήταν το πρώτο που τσεκάραμε. Δεν κάνουνε πλάκα. Ούτε τηλεφωνούν απο Σαντορίνη. Είναι πράγματι απο εταιρία δημοσκοπήσεων. Και δεν μυρίζει κόμμα. Κάποιος την έχει παραγγείλει Για να δει και να κρίνει.

Sol-arium.
22,4 λεπτά non stop το όραμα της Άριας για τις Κυκλάδες. Φαντάσου πόσο θα πάρει για να γίνει πράξη….Είναι να μην έχει κανείς οράματα...

Το αφεντικό τρελάθηκε.
Αλήθεια, στον ΣΥΝ απο το πηγαίνουν ένας ένας στο Πασοκ, γιατί δεν κλείνουν μια προσφορά-πακέτο να πάνε όλοι παρέα; Τώρα που οι δημοσκοπήσεις παίζουν με τα όρια και τα νεύρα τους, είναι μια καλή ευκαιρία. Τώρα που η δημοκρατική παράταξη έχει ξεκινήσει «ανοιχτές» διαδικασίες, είναι άλλη μια καλή ευκαιρία. Καλύτερα εσείς, μην κλείσει το καρέ με επιπλέον(τα) απομεινάρια του νεοφιλελευθερισμού.

(Μαύρες) σελίδες απο το ημερολόγιο ενός μπλόγκερ.

Έξοχα περνάμε στην εξοχή.
Αγαπημένο μου blog, αγαπητοί αναγνώστες καλή σας ημέρα. Πολύ το χαίρομαι που και σήμερα θα μοιραστούμε το πώς πέρασα, τι είπα και τι σκέφτηκα κατά την διάρκεια της -χθεσινής- μέρας μου. Τόσο πολύ, που αν δεν υπήρχατε, πολύ αμφιβάλλω αν θα περνούσαν οι μέρες μου με τόσο ενδιαφέρουσες εμπειρίες και τόσο εξτρίμ σκέψεις. Αντιθέτως, θα καθόμουν και θα μαλάκωνα όλη μέρα στον καναπέ βλέποντας πρωινάδικα, κουτσομπολοεκπομπές και ειδήσεις με αποτέλεσμα να αποβλακώνομαι εντελώς και να μην έχω τι να γράψω και να περιγράψω. Σας ευχαριστώ πολύ που δίνεται τόνο και ενδιαφέρον στην θλιβερή και μίζερη ζωή μου. Αγαπημένο μου blog, δεδομένης ποσότητας των ηλεκτρονικών προσωπικών ημερολογίων είναι προφανές ότι άλλοι 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι σε τούτη τη χώρα bloggάρουν βιώνοντας καθημερινά εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εμπειρίες, ενώ συλλαμβάνουν και αναλύουν προχωρημένες και ριζοσπαστικές ιδέες και σκέψεις για ένα τουλάχιστο εφτάωρο κάθε ημέρα Αγαπημένο μου blog, σήμερα το πρωί όπως και κάθε πρωί στις 7.00, μου τηλεφώνησε η μαμά μου για να με ξυπνήσει, γιατί με τα ξυπνητήρια δεν βλέπω χαΐρι, επειδή πατάω το κουμπί και σταματάνε, ενώ της μαμάς της απαντάω πεντέξι ερωτήσεις με το καλημέρα και όπως και να το κάνεις ξυπνάω για τα καλά. Ύστερα σηκώθηκα, έβγαλα τις μπιτζάμες μου, έριξα νερό στο πρόσωπό μου, έβαλα την κρέμα ημέρας μου, ντύθηκα, ήπια το γάλα μου σαν καλό παιδί και ξεκίνησα για τη δουλειά. Στο δρόμο και παρ’ όλο που η ώρα δεν εμπνέει για ανώμαλες οδηγικές συμπεριφορές ένας, ένας τύπος με προσπέρασε με ιδιαιτέρως επικίνδυνο τρόπο κι’ ενώ ουδέποτε βρίζω φώναξα «άντε ρε μ… θα σκοτώσεις καναν άνθρωπο πρωί-πρωί», συμπεριφορά για την οποία έχω ήδη μετανιώσει. Στην δουλειά, έφτιαξα τον πρώτο καφέ της ημέρας, χαιρέτησα εγκάρδια τους συναδέλφους μου, κι’επειδή ήταν Σάββατο και δεν είχαμε και πολύ δουλειά, αφιερώσαμε περισσότερο χρόνο στην συζήτηση των τρεχόντων κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών και πολιτιστικών νέων που απασχολούν την κοινωνία μας και την κοινωνία γενικά (σεξ, ψέματα, βιντεοταινίες, υποκλοπές, υποκουλτούρα κλπ). Μετά απο αυτήν την άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα, ξεκινήσαμε τις δουλειές μας που -στην περίπτωσή μας- είναι η συνέχεια της κουβέντας που προηγήθηκε. Σεξ, ψέματα, βιντεοταινίες κλπ. Όταν τελείωσα τη δουλειά μου, δεν χαιρέτησα εγκάρδια κανέναν συνάδελφό μου γιατί είχαν φύγει όλοι νωρίτερα και με είχαν χαιρετήσει πρώτοι, πήγα στο μπακάλικο να ψωνίσω μερικά πράγματα γιατί το ψυγείο μου κοντεύει να διαμαρτυρηθεί για το «κενό που αισθάνεται», ενώ όταν γύρισα σπίτι, διάβασα λίγο απο Γκέμμα, παρόλο που η μαμά μου, μου έχει πει να μη διαβάζω βλαμένα και αρρωστιάρικα πράματα γιατί είναι μιζέρια, και να κοιτάω ,λέει, να χαίρομαι τη ζωή μου. Ακολούθως ,αγαπημένο μου blog, μπήκα στο ίντερνετ να δω πως περάσανε άλλοι άνθρωποι την ημέρα τους και τι σκεφτήκανε, να ανταλλάξουμε καμιά κουβέντα για τα προβλήματα και τα κόμπλεξ της κοινωνίας -που τα έχουνε όλοι οι άλλοι εκτός απο εμάς-, και στη συνέχεια με τις προτάσεις μας να λύσουμε καμιά δεκαριά προβλήματα. Το τελευταίο δεκαπενθήμερο έχουμε λύσει πεντέμιση χιλιάδες προβλήματα και μέχρι το τέλος του χρόνου θα έχουμε λύσει και τα υπόλοιπα δεκαπέντε, χιλιάδες. Ευτυχώς το επαναστατικό αυτό μέσο μας δίνει την δυνατότητα να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια κοινωνία χωρίς προβλήματα. Να’ναι καλά.

Αφού εντυπωσιάστηκα και κομπλεξάρισα ομολογουμένως που τα έργα και οι ημέρες μου υστερούν κατά πολύ σε ενδιαφέρον απ’ ότι των υπολοίπων, διάβασα στο www.naftilos.blogspot.com πράγματα που πολύ μου έκαναν εντύπωση, και μου δημιούργησαν την αίσθηση ότι ο τύπος που γράφει όλο και σε κάποιον κοντινό πλανήτη θα πρέπει να ζει. Γιατί αυτά τα πράγματα κάπου τα έχει πάρει και το δικό μου αφτί να συμβαίνουν. Διάβασα ότι : «Κάτι έχει αρχίσει να με ενοχλεί στο Blogging, δεν ξέρω τι…Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Μοιάζει με το τέλος της αθωότητας. Το ξέραμε όμως, έτσι δεν είναι; Απλώς είχα την ελπίδα ότι θα κρατήσει λίγο περισσότερο. Ξέρω ότι στην ηλικία μου δεν πρέπει να έχω τέτοιες ελπίδες. Μάλλον δεν πρέπει να έχω καμιά ελπίδα. Και πιο ειδικά αυτές που έχουν σχέση με την αθωότητα. Λυπάμαι που έχουν φύγει ήδη μερικοί από τους καλύτερους και τις καλύτερες των πρώτων. Λυπάμαι που άλλοι αραιώνουν τις εγγραφές τους. Είναι και ο καιρός ανάποδος. Η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά για τους περισσότερους. Δικαιολογίες. Κάποτε «έμπαινα» σε είκοσι, εικοσιπέντε blog την ημέρα. Αυτά έγιναν δεκαπέντε. Δέκα. Πέντε. Τρία. Εκεί… Σήμερα μπήκα σε ένα. Όχι, δεν θα πω οτι έπεσε το επίπεδο και τέτοιες αηδίες. Μια χαρά είναι. Πάντα βρίσκεις εξαιρετικά κείμενα. Είναι αυτή η διάθεση. Σαν να μπαίνεις σε ένα μπαρ που πηγαίνεις χρόνια και πια να μην αναγνωρίζεις τον κόσμο. Τέλος πάντων. Μαλακίες… Η διάθεσή μου είναι… Από την άλλη…
Δεν ξέρω αν το ότι χάνονται οι γνωστοί «ανώνυμοι» έχει να κάνει με την επιδρομή των «άγνωστων» επώνυμων. Δεν μου πέφτει λόγος. Ούτε ναούς υπερασπίστηκα ποτέ ούτε καθαρότητες. Άλλα κι άλλα γίνανε οίκοι εμπορίου, αυτό θα γλίτωνε; Ας τους πάρουν άλλοι με τις κλωτσιές. Νεώτεροι. Εμένα με την υγρασία μου πονάει το δεξί γόνατο και το αριστερό μου πόδι δεν ήταν ποτέ άξιο να ανοίξει κεφάλια. Φυσικά, και κλωτσιές να μην φάνε θα τους «ξεράσει» το πράγμα από μόνο του. Όταν μια ζωή είσαι οχυρωμένος πίσω από γραφεία και δημόσιες σχέσεις και «περιβάλλοντα» και κολαούζους και ξένες πλάτες, πόσο να αντέξεις να κάνεις την τρελή του Σαγιό στη μέση της πλατείας; Όσο και να σε χειροκροτούν τα γκρούπις και οι περαστικοί, κάποια στιγμή δεν θα το αντέξει ο οργανισμός σου. Θα σου βγει ένα ψυχοσωματικό. Θα αρχίσεις να τους βρίζεις όπως κάτι γριές ζητιάνες, σαλεμένες που από τη μια ζητάνε «μια βοήθεια καλέ, να πάρω μια ζαμπονοτυρόπιτα από το Έβερεστ, καλέ» και από την άλλη σε ξεχέζουν πατόκορφα. Μ’ αρέσουν αυτές γιατί μπερδεύουν τους ελεήμονες. Τους βγάζουν ένα «άϊντε και γαμήσου!». Μόνο που εδώ, γι αυτούς που έλεγα πριν ντε, οι ελεήμονες θα πάρουν και το ντέφι και την αρκούδα και θα μείνει έρμος ο αρκουδιάρης. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε τι λέω τώρα…Μιας και το θυμήθηκα: εδώ μέσα δεν γράφω με γνώμονα τι θα καταλάβει ο άλλος. Όσοι καταλαβαίνουν δεν χρειάζεται να με διαβάσουν. Όσοι δεν καταλαβαίνουν πάλι, δεν πρόκειται να καταλάβουν δε πα να γράψω τη Λαρούς-Μπριτάνικα. Σημειώσεις κρατάω κι ύστερα από καιρό είτε τις ανακατεύω και κάνω κάτι άλλο είτε τις αφήνω να πλέουν σαν μπουκάλια χωρίς μηνύματα. Θα μου πεις και γιατί το κάνεις εδώ και δεν το κάνεις στον υπολογιστή σου χωρίς να το βλέπει κανείς. Έλα ντε; Καλό ερώτημα… Να ένα από τα πράγματα που θα καθίσω να σκεφτώ αυτό το Σαββατοκύριακο…» Μετά, διάβασα το κειμενάκι για το «βαθυκράτος» και μου ξαναδημιουργήθηκε η αίσθηση ότι ‘αυτός ο τύπος όλο και σε κάποιον κοντινό πλανήτη θα πρέπει να ζει. Γιατί αυτά τα πράγματα κάπου τα έχει ξαναπάρει και το δικό μου αφτί να συμβαίνουν’. Αλλά βλέποντας τηλεόραση, διαβάζοντας εφημερίδες και κάνοντας εις βάθος συζητήσεις με βαθυστόχαστους συνομιλητές, που να τα πάρω χαμπάρι; Ο κύριος που γράφει, περιγράφει μια κατάσταση στην οποία με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλα μπερδεύονται μεταξύ τους γλυκά κι'άνώδυνα και δεν υπάρχει ούτε ένα τόσο δα περιθώριο να υπάρξει ένα τόσο δα καθαρό κομμάτι κοινωνίας. Που να είναι τέτοιο και να μην οδηγηθεί στο περιθώριο ή στην γελοιοποίηση. Τι να κάνουμε όλοι έχουμε αδυναμίες. Πόσο να φυλαχτεί κανείς, και πως να ζήσει μια ζωή φυλάγοντας τον εαυτό του; Δεν γίνεται. Κάπου την πατάς. Κι’ύστερα άντε ξεκόλλα. Και δεν είναι ‘πολλά τα λεφτά’ όπως λέει ο πρωταγωνιστής σε μια παλιά ταινία. Είναι δύσκολος ο άλλος δρόμος. Και απόλυτα μοναχικός. Και κουραστικός στο φινάλε. Και λες, τι κάνω ο μαλάκας, για ποιους και για ποιο λόγο. Και να τη φάει κανείς τη ζωή του συνειδητά για τις ιδέες του, έχει καλώς. Αλλά όχι ψευδαισθήσεις, please, όχι ψευδαισθήσεις γιατί τα ράκη καταστρέφουν την αισθητική μου. Ούτε αυταπάτες. Please. Ρε αμέτε στο ανάθεμα, που λένε και στον τόπο που ζω, που θα φάω τη ζωή μου για ένα τίποτα, για ξένα άλλοθι, κέρδη και τύψεις. Ας γίνω λίγο καλόβολο παιδί, κι’όχι για τη βόλεψή μου, ίσα για να μου παραχωρηθεί ,λίγη, αλλά πολύ δική μου ησυχία. Τέτοιες σκέψεις πέρασαν απο το μυαλό μου, αγαπημένο μου blog, κι’η αλήθεια είναι ότι μελαγχόλησα λίγο κι’ είπα να πέσω να κοιμηθώ να μου περάσει.

Το βραδάκι, αγαπημένο μου blog κι’αγαπητοί αναγνώστες, έβαλα τα μαύρα δερμάτινά μου, έλυσα τις μπούκλες μου, πήρα το ξεχασμένο ύφος το απολύτως δικό μου, κλειδιά, γυαλιά, λεφτά, καπνό, και πήγα βόλτα. Ήπιαμε τις ρακές μας, είπαμε τα ωραία μας, χορέψαμε τα ωραία μας να θυμόμαστε που και που τα παλιά, και γίναμε πράγματι μια πολύ ωραία παρέα. Τελικά, καλά περνάμε στην εξοχή! Αρκεί ,αν όχι νωρίς, σε κάποια φάση να το πάρουμε χαμπάρι. Αγαπημένο μου blog, αφού ήπιαμε κι’είπαμε -όχι τόσο ώστε να μην ξέρουμε τι λέμε- γύρισα σπίτι, έβγαλα τα ρούχα μου, έβαλα τις μπιτζάμες μου, έστριψα ένα τσιγάρο, άνοιξα την τηλεόραση, είδα μερικές διαφημίσεις για όργανα γυμναστικής, ύστερα έκλεισα την τηλεόραση, έβαλα ένα σιντάκι του Άσιμου, άνοιξα τα τεφτέρια μου, βρήκα μερικά στιχάκια του κυρίου Δ., και πολύ το φχαριστήθηκα. Κάναμε ωραία παρέα με τα τραγουδάκια και τα στιχάκια χτες βράδυ. Ύστερα έκανα την προσευχή μου, χώθηκα στο κρεβάτι, έκλεισα τα μάτια κι’αναλογίστηκα πως ,δεν μπορεί, υπάρχει το περιθώριο οι προς-ευχές μια μέρα να γίνουν (στ’)αλήθεια. Μετά, αγαπημένο μου blog, κοιμήθηκα. Μάλιστα είδα και ωραία όνειρα. Πάντοτε φρόνιμα και προπαντός απονήρευτα. Μια καινούργια μέρα είχε ξεκινήσει.

Ο κύριος Δ. λέει πως:

Οι ποιητές δεν γίνονται, οι ποιητές γεννιούνται
Και δεν επιζητούν τιμές, μονάχα να εκτιμούνται.
Πιέζουν το κεφάλι τους, ιδέες να κατεβάσουν
και στου λαού το σύνολο να τις μεταβιβάσουν.

Αρνούνται την πολιτική και τη φιλοσοφία.
Απο σοφίες, πολιτικές, πάθαμε υπερτροφία.
Μπορεί να χρησιμοποιούν λόγια χιλιοειπωμένα
μα παίζει ρόλο, να τα πουν σωστά διατυπωμένα.

Τι έκαναν οι ποιητές που δώσανε τα φώτα;
Ύμνησαν άνδρες αιρετούς, σπουδαία γεγονότα,
γυναίκες με χαρίσματα, ακραίες καταστάσεις,
πολέμους έρωτες κρυφούς, λαϊκές επαναστάσεις.

μα όχι ως ανταποκριτές σε κάποια εφημερίδα
αλλά σου λένε τίμια, «όπως εγώ τα είδα».
Δεν λένε γίνε μου πιστός και να μ’ακολουθήσεις
μα θέλουν απ’ το λήθαργο αν είσαι να ξυπνήσεις.

Σου λένε αν παραστρατείς «πρέπει ν’αλλάξεις δρόμο»
Να σέβεσαι τον «άνθρωπο» τα ήθη και το νόμο,
πασχίζουν ωραιότερη να κάνουν τη ζωή σου,
μοιράζονται όλες τις στιγμές, καλές κακές μαζί σου.

Αν γράφουν κάτι αόριστο, δεν χτίζουνε στην άμμο,
μα απο φόβο, μη βρεθούν εις το Γκουαντανάμο.
Ποίηση παραβολική, δεν είναι ουτοπία
αλλά το άκρο αντίθετο στην ομφαλοσκοπία.

Απέφυγε τον ποιητή και να τον κυνηγήσεις
εκείνον που σου ζήτησε να τον ακολουθήσεις
ή κάποια ανταλλάγματα, ή κάποια συμμαχία
που θα σου εξασφαλίζουνε αιώνια ευτυχία.

Λένε, υπάρχουν ποιητές, στο βίο που φτύνουν αίμα
Γιατί βρεθήκαν σ’εποχή χωρίς μεγάλο θέμα.
Μα η αξία του ποιητή, δεν είναι τίποτ’ άλλο
απ’ το να καταπιάνεται μ’ ότι θεωρεί μεγάλο.

Ό,τι θα φέρει η ζωή, του ποιητή το δίνει
και πως θα το διαχειριστεί, μόνο αυτός θα κρίνει .
Κάθε μεγάλο γεγονός έχει την εποχή του
και πάντα συνοδεύεται απο τον ποιητή του.

Αυτό ζητάει ο ποιητής και τις ιδέες σπέρνει,
Χωρίς στο χρόνο που θα ζει, σοδιά να περιμένει.
Και ο Λυκούργος πέθανε, χωρίς να μάθει κάτι
«αν είχανε οι νόμοι του καλό κάνει στη Σπάρτη»

Ο νομοθέτης, ποιητής, εργάζεται για κάτι,
που δεν μπορεί να μετρηθεί την ώρα που το πράττει.
Μα όταν περάσει ο καιρός, κατασιγάσει ο σάλος,
Βρίσκεται αν ήτανε μικρός, μεσαίος ή μεγάλος.

Ενώ ο Άσιμος ,που δεν είναι κύριος γιατί είναι μακαρίτης, λέει πως:

Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει
το σύστημα μας έχει επιτάξει
τα λόγια μοναχά μας απομείναν κι οι θεωρίες
στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,
τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,
απόκληρα απομείναμε πουλάκια κυνηγημένα
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά.

Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι
ακόμα και σα βρω κάνα κομμάτι
πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις εξήγησέ μου
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω
δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω
πως γίνεται στον ένα παλαβιάρη εξήγησέ μου
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Και πως:

Όλοι δηλώνετε ιδιότητα,
καταναλώνετε ποσότητα,
και μου στερείτε τον ήλιο.
Κι εγώ δεν έχω καν ταυτότητα
κι αν είμαι μια μηδαμινότητα,
φτιάχνω δικό μου βασίλειο.

Δεν χαμπαριάζετε ρε μόμολα,
όταν σας έδινα τα πόμολα,
να διαλύστε τον τοίχο.
Κολλήσατε στο μποτιλιάρισμα
κι ας σας το ‘χα κάνει χάρισμα,
να ξεπεράστε τον φρίκο.

Κι αν η ζωή σου θέλει βλήματα,
τελειώσανε τα θύματα
και πάλι απ’ την αρχή.
Θε να σε φτιάξω εγώ αθάνατη,
παράτα τη και γ... τη,
τη σχετική ζωή.

Εσύ ξεφούσκωνες τα λάστιχα,
σε γράψαν στα κατάστιχα,
των τεντυμποϊστών.
Κι εγώ έχω γίνει γομολάστιχα,
που σβήνει τα τετράστιχα,
ανθρώπων και θεσμών.

(ξε)μασκαρευτήκατε ή ακόμα;

Αργήσαμε σήμερα……χάσαμε το δρόμο απο την Αφρικανική ομίχλη.






Υπερ- κράτος.
Σε τούτη τη χώρα, όλοι θέλουν για μια μέρα να γίνουν πρωθυπουργοί. «Για να τους αλλάξουν τα φώτα». Υπονοώντας όλους όσους αισθάνονται ότι τους έχουν αδικήσει.
Ορισμένοι δε, πέρα απ' το να το εύχονται γενικά και αόριστα, το πιστεύουν κιόλας. Παρεπιπτόντως, μην ανησυχείτε, τα φώτα θα (μας τα) αλλάξουν απο μόνα τους. Προχτές οριστικοποιήθηκε η προκήρυξη του διαγωνισμού για την κατασκευή και λειτουργία τριών ιδιωτικών σταθμών παραγωγής. Του χρόνου τέτοια εποχή ίσως και να (μας) έχουν αλλάξει τα φώτα. Όπως και να έχει, με νέο ή μη φωτισμό, ο στόχος του έλληνα για την πρωθυπουργία θα παραμείνει ακλόνητος. Ο έλληνας θα εξακολουθεί να θέλει «να τους αλλάξει τα φώτα». Άλλοι πάλι δεν θέλουν να γίνουν πρωθυπουργοί, γιατί έστω και για μια μέρα οι σκοτούρες είναι πολλές. Αρκούνται με ένα έδρανο στη βουλή. Προσηλωμένοι στο όραμά τους, προπονούνται πολλές ώρες καθημερινά ώστε όταν κληθούν, να είναι σε θέση να αποδώσουν τα μέγιστα. Έτσι λοιπόν καθημερινά μιλούν για πράγματα που δεν γνωρίζουν, πηδάνε απο το ένα θέμα στο άλλο ξεχνώντας για ποιο πράμα ξεκινήσανε να μιλάνε, μετά το ποπ δεν έχουν στόπ, αρνούνται τον διάλογο και μιλά ο καθένας μοναχός του κατά μέσο όρο τρία τέταρτα, ενώ για πράγματα της απλούστατης καθημερινότητας ,όπως πχ. πως θα μετακινήσουμε ένα παγκάκι ή πως θα βάψουμε έναν τοίχο, χρησιμοποιούν την φρασεολογία του υπουργού οικονομικών όταν μας εξηγήσει τις έμμεσες αυξήσεις στη φορολογία ως συνέπεια του εισοδηματικού μας ελλείμματος(…). Το φαινόμενο παρουσιάζει ραγδαία εξάπλωση τελευταία, προκαλώντας την έκπληξη και -αρχικά- τον θαυμασμό του ακροατηρίου.

Μ'ένα γλυκό σου φιλί μ'έχεις στείλει,
Έχεις μεγάλο ταλέντο στα χείλη
Έχεις αυτό που δεν έχουν οι άλλοι
Μωρό μου πως το κάνεις
Για πες μου αυτό που κάνεις
Μονάχα εσύ, μονάχα εσύ μωρό μου
τρελαίνεις το, τρελαίνεις το μυαλό μου.
Έλλη Κοκκίνου 2006, «SEX».



Βαθυ-κράτος.
Γεγονός αποτελεί η έκδοση της πρώτης -επίσημης- άδειας για την λειτουργία οίκου αν(τ)οχής στις Κυκλάδες. Η ιστορικής και αρχαιολογικής σημασίας απόφαση ανακούφισε όλους τους Κυκλαδίτες οικογενειάρχες που βγήκαν στους δρόμους πανηγυρίζοντας, κρατώντας πανό, σημαίες και λάβαρα τραγουδώντας με πάθος και ενθουσιασμό το «πότε θα κάμει ξαστεριά» το «τι της έχεις βρει» το «σεξ» και το «ταλέντο». Ενδεικτικό της ζωηρότατης και άκρως ενδιαφέρουσας συζήτησης ήταν ότι ενώ είχε ζητηθεί μία άδεια (για εγκατάσταση και χρήση οικήματος σε εκδιδόμενα με αμοιβή πρόσωπα… κλπ ),στην εισήγησή του ο πρόεδρος του ΔΣ αναγνωρίζοντας την άνθιση που εμφανίζει το επάγγελμα, πρότεινε να εκδοθούν δύο άδειες, για να’χουμε κάβα και να μην ξαναλέμε σε λίγο καιρό πάλι τα ίδια. Άποψη η οποία βρήκε κάθετα αντίθετο τον επικεφαλής της μειοψηφίας που υποστήριξε ότι «θα πρέπει να εκδοθεί μία άδεια και ανάλογα με τη ζήτηση που θα υπάρξει να εκδοθεί κι’άλλη ή άλλες». Πρόταση που τελικά επικράτησε με ψήφους (12-2) ύστερα απο μεγάλη, σκληρή και σε βάθος συζήτηση. Κατά την διάρκεια της πεντάωρης συνεδρίασης οι δημοτικοί σύμβουλοι διασταύρωσαν τα ξίφη τους για το ποιες θα στελεχώσουν τη νέα υπηρεσία, με τα μέλη της πλειοψηφίας να υποστηρίζουν ότι οι υποψήφιες θα πρέπει να έχουν τα κατάλληλα προσόντα και να πληρούν όλες τις προϋποθέσεις που θα θέσει το σώμα, κάτι που κανονικά θα πρέπει να αποδειχθεί έμπρακτα σε όλους. Η μειοψηφία υποστήριξε ότι αυτό δεν είναι απαραίτητο γιατί ο επαγγελματισμός θα κριθεί στην πράξη, ενώ ένας δημοτικός σύμβουλος βγαίνοντας εκτός γραμμής υποστήριξε ότι «δεν πρέπει να δοθεί καμία άδεια διότι δεν θα συμβάλει στην αναβάθμιση του τόπου και του τοπίου, αφού θα υποβαθμιστεί η γειτονιά που θα λειτουργεί το οίκημα, ενώ θα υπάρχουν προστριβές με τους γείτονες και τους θαμώνες (για το ποιος έχει σειρά), ενώ θα συμβάλει στην αύξηση της υπογεννητικότητας». Εννοώντας προφανώς ότι σε διαφορετική περίπτωση οι γυναίκες των θαμώνων θα γεννούσαν σαν κουνέλες συμβάλλοντας στην αύξηση του πληθυσμού της χώρας γιατί οι Τούρκοι είναι εβδομήντα εκατομμύρια ενώ εμείς μόνο έντεκα ,και πως θα τα βάλουμε μαζί τους, ενώ το ασφαλιστικό μας σύστημα κοντεύει να καταρρεύσει γιατί οι μισοί είναι συνταξιούχοι, οι υπόλοιποι άνεργοι και πέντε –δέκα δουλεύουνε.
(No joke).



Παρα-κράτος.
Παραδοσιακός Κυκλαδίτικος χαρταετός-ρουφιάνος- Zeppelin. Μην τον βλέπετε έτσι απλό και τον υποτιμάτε. Είναι εξοπλισμένος με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα παρακολούθησης. Έχει την ικανότητα ,σε ακτίνα 200 χιλιομέτρων απο την περιοχή που πέτα, να καταγράφει κάθε συνομιλία σε κινητό, σταθερό και δορυφορικό τηλέφωνο, να παρακολουθεί και να καταγράφει σε βίντεο κάθε ύποπτη και ανύποπτη κίνηση, να ψήνει καφέ, να καθαρίζει τα τζάμια και να βγάζει το σκύλο βόλτα.

Αποφώνηση με απίθανο τραγούδι από τα παλιά, ηρωικά και ζόρικα που προσπαθούσαν να μας προειδοποιήσουν για ότι ζούσαμε αλλά δεν το’ χαμε πάρει χαμπάρι.

Επεμβαίνεις,
επεμβαίνεις στη ζωή μου ασυγχώρητα
σε θέματα προσωπικά κι απόρρητα
με ντέτεκτιβ κι υποκλοπές
μ’ εντάλματα κι επιτροπές
επεμβαίνεις, επεμβαίνεις, επεμβαίνεις
μ’ έκανες μπαλάκι τένις.

Είσαι σκέτο παρακράτος
είσαι σκέτο παρακράτος
και προβοκατόρισσα
γι’ αυτό σε χώρισα.

Επεμβαίνεις,
επεμβαίνεις με πυρά κατευθυνόμενα
στο σπίτι μου, στους φίλους και το γκόμενο
μ’ εντάλματα και σπαστικά
με κόλπα τρομοκρατικά
επεμβαίνεις, επεμβαίνεις, επεμβαίνεις
μ’ έκανες μπαλάκι τένις.

Καθάρισε τη θέση σου μ’αυτή σου την κατάσταση, μην κάνω επανάσταση.

Ξεμουδιάσαμε.
Ωραία! Έληξε η απεργία μας. Ξεμουδιάσαμε λιγουλάκι, κάναμε τη γυμναστικούλα μας για να διατηρούμεθα σε φόρμα, ρίξαμε και μια-δυό επαναστατικές ιδέες, καλά μας ήτανε. Σοβαρολογώ φυσικά. Τι νομίζετε; Πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε. Επειδή στις Κυκλάδες είμαστε trendy και δεν κατεβαίνουμε στα λιμάνια γιατί είναι μικρά και άβολα, είπα να επωφεληθώ της χτεσινής απεργίας πηγαίνοντας ένα δίωρο στο γυμναστήριο και λέγοντας στους συναθλητές μου μερικές επαναστατικές θεωρίες. Ότι, όπως και όπου μπορεί κανείς σε τούτο τον κόσμο…

Θα τα βρει (μπροστά του) αγγούρια.
Τσακάλι ο Κεφαλογιάννης στη διπλωματία. Βρήκε την ώρα και τον τρόπο να λύσει το πρόβλημα(την απεργία) δείχνοντας την αποφασιστικότητά του. Είδε τους φρουτοπαραγωγούς της Κρήτης και τους νησιώτες που ξέμειναν απο ασπιρίνες κι’ οινόπνευμα και θεώρησε ότι θα τους βάλει μπροστά ή στη μέση, για να επιτάξει τους -μη-εργαζόμενους στα βαπόρια. Πλην όμως δεν έχω δει κανέναν νησιώτη να διαμαρτύρεται για την απεργία, αλλά για τον αβάπορο χειμώνα που περάσαμε. Όσο για τους φρουτέμπορες, ε, κάποια στιγμή θα γκρίνιαζαν, λεφτά χάνουνε. Όχι όμως ότι η γκρίνια σου λύνει το πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα. Γιατί όταν οι παίκτες δυό ομάδων έχουν αρπαχτεί μες το γήπεδο, φταίει ο διαιτητής που δεν τους χωρίζει. Πόσο μάλλον όταν ο διαιτητής σκοπίμως τους αφήνει να τρώγονται για να’χει την ησυχία του.

Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες.
Προφανώς και σύμφωνα με το σκεπτικό Κεφαλογιάννη, και στο γραφείο μου τους κάλεσα, και κουβέντιασα μαζί τους, και καφέ με κουλουράκια τους τρατάρισα, και δώρο ημερολόγιο με μπρελόκ-καραβάκι τους έδωσα, και τους είπα όποτε έχουνε ρεπό να περνάνε να παίζουμε κανα ταβλάκι, σαν κύριος τους φέρθηκα, τι διάολο θέλουνε πια; Τους είπα κιόλας ότι θα τους αφήσω καμιά βδομάδα να ρεπάρουνε, κι’άμα πολυφωνάξουνε οι μανάβηδες, γυρνάνε στη δουλειά. Βγήκαμε και στα κανάλια και είπαμε ότι κουβέντα στην κουβέντα θα τα βρούμε στο τέλος, μέχρι να τρέξει κι’η βδομάδα. Κι’εκεί που τα’χαμε κανονίσει, μου αρχίζουνε τα νερά. ‘Θέλουμε λεφτά, οι συντάξεις κουτσουρεύονται, θέλουμε καινούργια και περισσότερα βαπόρια’ κλπ. Ρε σεις, τι σας κόφτουν τα περισσότερα βαπόρια και η εξυπηρέτηση των νησιών; δεν κοιτάτε τη δικιά σας; Τίποτα αυτοί, μουλαρωμένοι. Έτσι ξηγιόσαστε; Θα φιτιλιάσω κι’εγω τους φρουτεμπόρους να σας κάνουνε ρεμπέτες. Να κάθομαι κι’εγω να χαζεύω με την ησυχία μου τα –ακινητοποιημένα- βαπόρια στον ορίζοντα…

Κι’ύστερα έπεσε ο κλήρος
Με αφορμή την απεργία οι Κυκλαδίτες θα μπορούσαμε να αυξήσουμε την παραγωγή και κατανάλωση τοπικών προϊόντων. Κι’άμα τελειώνανε τα ζαρζαβατικά και σφάζαμε και την τελευταία κατσίκα, θ’αρχίζαμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Με δημοκρατικές διαδικασίες. Θα στήναμε κάλπες και θα ψηφίζαμε.



Καθάρισε τη θέση σου μ’αυτή σου την κατάσταση, μην κάνω επανάσταση.
Γιατί ο Κακαουνάκης βγαίνει μόνο στα παράθυρα και δεν τον καλούνε στα πάνελ; Φοβούνται μήπως πάνω στον παροξυσμό του βουτήξει καναν υπουργό απ’το γιακά και τον στριμώξει σε καμιά γωνία προκαλώντας του σοβαρές ψυχοσωματικές κακώσεις.



Στα πούπουλα.
Συνίσταται επίσης να μην κάνει κανείς το λάθος να του πει πχ. να προσέχει μ’αυτά που λέει, -εννοώντας ότι εκτίθεται- γιατί βλέπω τον μα(ε)στρο-Νίκο να ουρλιάζει πως δέχεται σαφείς απειλές για την ζωή του, κι’οτι «θα πρέπει ο λαός να καταδικάσει τους μαυροπουκαμισάδες και τους τραμπούκους της εξουσίας….» Ύστερα τον βλέπω να φεύγει για μερικές ημέρες προκειμένου να κρυφτεί στον Ψηλορείτη όπου θα τον προστατεύουν ορεσίβιοι κτηνοτρόφοι. Βέβαια, παίζει το να βρίσκεται σε κανα ταβερνάκι στα Χανιά παίζοντας πρέφα και πίνοντας τσικουδιές. Ίσως σκεφτεί και κανα ταξιδάκι στο εξωτερικό για να προστατευτεί καλύτερα και για να ανανεώσει τα καρό του πουκάμισα. Κι’ ενώ πέπλο μυστηρίου θα καλύπτει το ακριβές σημείο του κρησφυγέτου και ενώ οι δημοσιογράφοι θα ερίζουν για το ποιος έχει την εγκυρότερη πληροφορία, η ανταπόκριση θα λέει ότι «στην απέναντι βουνοκορφή έκαναν την εμφάνισή τους πληρωμένοι δολοφόνοι κυρίες και κύριοι, και.. κάτω το καθεστώς της τρομοκρατίας και των τραμπούκων της εξουσίας που αφού καταδίκασαν τον ελληνικό λαό στην ανέχεια και την εξαθλίωση τώρα κυνηγούν ,κυρίες και κύριοι, τους υπερασπιστές του λαού, την ανεξάρτητη δημοσιογραφία που ξεκουκουλώνει τη σήψη και τη διαφθορά, αυτό είναι σήμερα το κράτος, κυρίες και κύριοι, να τοι! πλησιάζουν! βγείτε στους δρόμους κυρίες και κύριοι με μαύρες σημαίες, εναντιωθείτε στο καθεστώς της βίας και της τρομοκρατίας…..»
Ελπίζω να μην κάνει κανείς το λάθος….στα πούπουλα και πάνω απ’ όλα με ευγένεια.

Γωνιάσματα.
Σε ορθή γωνία μετετράπει το τετράγωνο στη Νάξο. Απο τους τέσσερις διεκδικητές του χρίσματος του Πασοκ για τον δήμο της Νάξου, έμειναν οι δύο. Με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς τα προβλεπόμενα αγωνίσματα (τρίαθλο, ποδηλασία, σκοποβολή, μπάντμινγκτον, κάλπες, άλματα κλπ), για την συγκέντρωση βαθμών. Το σύστημα παίζεται με απόδοση 3 προς 1, σύμφωνα με το νόμο των πιθανοτήτων και των υποψηφιοτήτων. Απο κουαρτέτο, ντουέτο, εν αναμονή του σολίστα.

Θα’χουμε κακά ξεμπερδέματα.
Είκοσι δηλητηριασμένα σκυλιά σε μια βδομάδα σε συγκεκριμένη περιοχή, σαν πολλά δεν είναι; Σωστά, όχι μόνο σκυλιά, και γάτες. Τα περισσότερα σκυλιά δεν ήταν αδέσποτα. Έμεναν σε αυλές. Δεν έβγαιναν έξω. Δεν είχαν πειράξει ποτέ κανέναν. Κάποιος πήγε και τα πείραξε. Όσα δεν έμεναν σε αυλές αλλά βολτάριζαν την ελευθερία τους στη γειτονιά, ουδέποτε είχαν πειράξει άνθρωπο. Ήταν πάντοτε ταϊσμένα απο τη γειτονιά, φιλικότατα και ευγενέστατα. Μέχρι προχθές.
Και πέρσυ τέτοιες μέρες τα ίδια είχαμε, στην ίδια και σε άλλες γειτονιές.
Άλλο πέρσυ. Φέτος μυρίζομαι εισαγγελέα. Γιατί, και που τα λέμε μεταξύ μας, τι γίνεται;
Η τελευταία σκύλα, σήμερα θα γένναγε τα μωρά της. Δεν ήταν αδέσποτη. Βγήκε στην αυλή για πέντε μόλις λεπτά. Πέθανε ύστερα απο μία ώρα.

Confessions on a dancefloor.

Διαμαρτυρίες για τις γελοιογραφίες του Μωάμεθ.









Διαμαρτυρίες για τις γελοιογραφίες του Αλογοσκούφη.







Νο passeran.
Ενδελεχώς αναμένετε να περιγραφεί η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία βρίσκονται τα νησιά λόγο της τετραήμερης απεργίας των ναυτικών. Νομάρχες, έπαρχοι, δήμαρχοι, κοινοτάρχες, πρόεδροι τοπικών συμβουλίων, δημοτικών επιχειρήσεων κλπ ανασκουμπώνονται και αποστέλλουν απελευθερωεπαναστατικές επιστολές στην κυβέρνηση προκειμένου να επιστρατεύσει σκάφη του λιμενικού και του πολεμικού ναυτικού για την μεταφορά ευπαθών προϊόντων και πολιτών. Στις περισσότερες περιπτώσεις ερίζουν μεταξύ τους ,μέχρι την επόμενη απεργία, για το ποιανού τελικά ήταν η σωτήρια μεσολάβηση.
Και καλά τα ευπαθή προϊόντα, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το στόκ των νησιών σε φάρμακα, νερά, γάλατα, κονσέρβες, σαμπουάν, ξυραφάκια κλπ άντεχε μόλις για 4 μέρες.

Καλά το είπε ο Νομάρχης Κυκλάδων Δημήτρης Μπάιλας. «Άμα αποκλείνονται απο τα χιόνια για μια-δυό μέρες δυό-τρία χωρία γύρω απο την Αττική, γίνεται στις ειδήσεις το σώσε και φωνάζουνε με τις ώρες. Ενώ σε μας που είμαστε αποκλεισμένοι έναν ολόκληρο χειμώνα απο βαπόρια, δεν έχει δώσει κανείς σημασία». Ίσα μ’εδώ καλά. Πήρατε όμως τηλέφωνο κανα κανάλι να ασχοληθεί με το θέμα; Αφήστε δε που το βρίσκω εντελώς προβοκατόρικο να χαλάσετε το image των νησιών μας, παρουσιάζοντάς τα αβάπορα κι’εγκαταλελειμμένα…

Live your myth in Greece.
Καλά, αυτό δεν είναι καινούργιο. Ο καθένας σε τούτο τον τόπο (σ)το μύθο του ζει. Άντε πάλι μια απο τα ίδια. «ευθύνη μας είναι να προχωρήσουμε με τόλμη στις αναγκαίες διαρθρωτικές παρεμβάσεις για να μπορέσουμε να προσφέρουμε ανταγωνιστικές και ποιοτικές υπηρεσίες σε όλο το φάσμα της τουριστικής δραστηριότητας, στόχος να ενισχυθεί η ολοκληρωμένη ανάπτυξη του τουριστικού μας προϊόντος, η διεύρυνση της χρονικής του διάρκειας, η προσέλκυση ξένων επενδύσεων στην τουριστική βιομηχανία η ανάδειξη νέων τουριστικών προορισμών, το μέλλον είναι στις μορφές εναλλακτικού τουρισμού με έμφαση στον συνεδριακό, θρησκευτικό, προπονητικό, αθλητικό κλπ τουρισμό, που θα εμπλουτίσουν το τουριστικό προϊόν….». Όλ’αυτά την ώρα που τα νησιά έχουν ξεμείνει απο βαπόρια. Όχι λόγο απεργίας.
Πάντως πρέπει να το παραδεχτείτε. Η κυβέρνηση τα λέει καλά. Ξέρετε τι είναι να μην μιλάς έντεκα χρόνια; Το τι κάνεις είναι άλλη κουβέντα….

Confessions on a dancefloor
Είδατε τίποτε γουστόζικο, διαφορετικό ή αισθητικά προχωρημένο στα σποτάκια; Και βίρα καλντέρα Σαντορίνης με φωτισμό κι’αισθητική ’80, συρτάκι στο Σούνιο και την Ακρόπολη -ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα δυό αυτά αρχαιολογικά μνημεία ,και καλά, εμπνέουν τους έλληνες να πιαστούν αλα μπρατσέτα και χοροπηδάνε μες το τρελό το κέφι-, Πλάκα, ρετσίνα, σουβλάκι λιακάδα, κλπ. Το μόνο διαφορετικό που είδα ήταν ένας καταφανώς τρελαμένος απο την ντάλα και την κίνηση τροχονόμος, ο οποίος αφού δεν κατορθώνει να ελέγξει την κυκλοφορία το ρίχνει κι’αυτός στο συρτάκι μες την μέση του δρόμου. Τι συμπέρασμα να βγάλουν οι ξένοι; Πως είμαστε πολύ έξω καρδιά και χαβαλετζής λαός. Όπου σταθούμε κι’όπου βρεθούμε ρίχνουμε απο’να συρτάκι. Το πρωί με το που ξυπνάμε αντί να κάνουμε αμερικανιές και να τεντωνόμαστε κάνοντας καμπάλα -kabalah για να ξηγιόμαστε γιατί την άλλη την έχουμε κάνει νωρίτερα- εμείς ρίχνουμε ένα συρτάκι. Αργότερα στο γραφείο αφού πιούμε μια γουλιά καφέ ρίχνουμε άλλο ένα συρτάκι προκειμένου να τονώσουμε την εταιρική μας συνείδηση, μετά το δεκατιανό ρίχνουμε άλλο ένα για να χωνέψουμε και για να οξύνουμε τα αντανακλαστικά μας, ενώ πριν σχολάσουμε ρίχνουμε ένα ακόμη για να γιορτάσουμε το κλείσιμο μιας παραγωγικής μέρας. Απο το μεσημέρι ίσαμε το βράδυ ρίχνουμε σε κάθε ευκαιρία καμιά δεκαριά γυροβολιές σε συρτάκι ζεϊμπέκικο, Ικαριώτικο, Καλαματιανό, καραγκούνα και μπάλλο. Η χορευτατζίδικη αυτή τακτική λαμβάνει χώρα υποχρεωτικά σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας, σε νοσοκομεία, σχολεία, εφορίες, ΚΑΠΗ, δήμους, αστυνομικά τμήματα κλπ.
Είναι να μην έρθει μετά ο τουρίστας βλέποντας τόσο κέφι και χαβαλέ;


Confessions on a dancefloor 2 (είπαμε, είμαστε χορευταράδες)
Σερί δυναμικών εμφανίσεων και ομιλιών με αρχή-μέση-τέλος, με σαφή δηλαδή και συγκεκριμένο ανα τομέα εντοπισμό των λαθών της κυβέρνησης αλλά και των αντίστοιχων προτάσεών του, έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου (GAP). To (αυτονόητο) γεγονός απασχόλησε εκτενώς το σύνολο του Σαββατοκυριακάτικου τύπου.
Ο πρόεδρος του Πασοκ άρχισε να φωνάζει και να ζητάει εκλογές. Βέβαια, τα μπερδεύει λίγο γιατί είναι αρχή ακόμη, κάνοντας τους βουλευτές του να φοβούνται μήπως πάνω στην υπερπροσπάθεια ζητήσει τίποτε άλλο αντί εκλογών πχ. εκπομπές, επιταγές, το νέο laptop της HP P5063 κλπ. Στις τελευταίες του ομιλίες πάντως έχει κατορθώσει να γίνει κατανοητός στον κόσμο ,και κυρίως στον κόσμο του Πασοκ, ασκεί ‘ανεβασμένη’ αντιπολίτευση, ρίχνει μερικές χειροπιαστές ιδέες ,μπας και καταλάβουμε επιτέλους τι λέει και τι ζητάει, ενώ δεν λείπουν και οι πιασιάρικες ατάκες. Προφανώς συνειδητοποίησε ότι μερικά πράγματα ,σε τούτη τη χώρα τουλάχιστο, άμα δεν τα πείς φωναχτά και με ύφος ‘καθίστε καλά μη σας αρχίσω στις φάπες’, δεν μετράνε. Και πως με τη γλώσσα της διπλωματίας, τις σκούπες και τις καταχαρούμενες χαιρετούρες, παίρνεις μετάλλια, πλακέτες, κόβεις και σου κόβουνε κορδέλες, αλλά εκλογές δεν παίρνεις.

Μου άρεσαν οι απαντήσεις του Τζέρεμι Ρίφκιν στο Bηmagazino. Όχι πως δεν τον ξέραμε, αλλά όσο να’ναι σε άλλα μας έχουν συνηθίσει οι τεχνοκράτες. Και το να ακούγονται απόψεις πως ότι «ο άνθρωπος είναι ον τρυφερό, πως ευημερούμε απο άμυνα και πως απαλλοτριώνουμε τον εαυτό μας μέσα στην ύλη ορίζοντας την ευτυχία επειδή αισθανόμαστε μόνοι και στερημένοι απο τρυφερότητα και επειδή δεν βασίζουμε τις μεταξύ μας σχέσεις σε αυτήν», είναι τουλάχιστο ενδιαφέρον. Είπε επίσης πως «δημιουργούμαστε μέσα απο την ανάγκη μας για στοργή και αυτήν αναζητάμε σε όλη μας τη ζωή, οτι απο τη συνύπαρξη παίρνουν αξία τα πάντα, πως ότι πραγματικά μετράει δεν αποτιμάται και πως πρέπει να μεγαλώσουμε για να το πάρουμε χαμπάρι».
Αύριο, μπορεί ο τύπος να το γυρίσει στους καρσιλαμάδες και στα ακρονεοφιλελευθερα. Σήμερα πάντως είπε τα παραπάνω. Γι’αύριο βλέπουμε και διαλέγουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε καχύποπτοι και επικριτικοί σε όλα. Δεν είναι δυνατό να υπάρχουν για όλα τα πράγματα ένα μαλλιοκούβαρο υπόγειοι λόγοι. Μπορεί ο Ρίφκιν να’χει τους λόγους του, αυτό όμως δεν αναιρεί την αλήθεια των λόγων του. Μπορούμε να κρατάμε την γοητεία των σκέψεων. Δεν είναι ανάγκη να παίρνουμε δημιουργό-έργο πακέτο. Έτσι ,κανονικά, δεν θα πρέπει να συμβαίνει σε κάθε περίπτωση; Λέω….

Ελλάς το εργαλείο σου.

Άλλοι δουλεύουν...







κι' άλλοι μας δουλεύουν.

Κιχ δεν έχει ακουστεί φέτος ,μέχρι στιγμής τουλάχιστο, εναντίων όλων όσων με ύπουλους τρόπους προσπαθούν να μας διαβάλλουν και να αλλοτριώσουν τις παραδόσεις, τα έθιμα και τα χρηστά μας ήθη, με φαινομενικά αθώα αποκριάτικα τραγουδάκια. Επειδή διανύουμε περίοδο αποκριάς και έχει ήδη ξεκινήσει η μετάδοση αυτών των αντεθνικών και αντιχριστιανικών ασμάτων, θεωρείται απαραίτητο η επίσημη ελληνική εκκλησία να πάρει άμεσα θέση καταδικάζοντας την κάθε είδους αναπαραγωγή, μετάδοση, αναμετάδοση και διάδοση απο στόμα σε στόμα αυτού του είδους των τραγουδιών προκειμένου να προστατέψει τους πιστούς καρναβαλιστές απο την ψυχοσωματική αλλοτρίωση. Θα μπορούσαμε κάλλιστα την περίοδο της αποκριάς να τραγουδάμε όλοι μαζί τραγούδια που υμνούν τους ένδοξους αγώνες για την λευτεριά της πατρίδας μας στα οποία δεν υπάρχουν σεξουαλικά υπονοούμενα και δεν μπορούν να συνδεθούν με καταστάσεις του σήμερα, όπως :
-Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι;
-Ούδε σε γάμο ρίχνονται ούδε σε χαροκόπι.
Η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ' αγγόνια.
«Γιώργαινα, ρίξε τ' άρματα, δεν είναι εδώ το Σούλι.
Εδώ είσαι σκλάβα του πασά, σκλάβα των Αρβανίτων».
«Το Σούλι κι αν προσκύνησε, κι αν τούρκεψεν η Κιάφα,
η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει».

Σήμερα θα κλείσουμε με ένα ντόπιας παραγωγής -και κατανάλωσης- παραδοσιακό τραγουδάκι που τραγουδιέται σε ρυθμό 9/8 και χορεύεται στα βήματα του καρσιλαμά.

Δεν μας το δίδαξαν σοφοί, είναι γνωστό τοις πάσει
Το τι ζημιά μας προκαλεί ακρίδα όπου περάσει
Απο τον φόβο τον πολύ μήπως και έλθει πάλι
(να πέσει ακρίδα) όποιος πει, κατάρα είναι μεγάλη.

Ένας Ακρίδας γίγαντας σήμερα μας φοβίζει
κι’ώρες αφάνταστα σκληρές, της χούντας μας θυμίζει.
Με αβάντα τον Χριστόδουλο απο την εκκλησία
Θέλει στις παραδόσεις μας να μπεί λογοκρισία.

«Θ’ανά ψωλύ χνο να σε δω, η θειά μουνί κολέττα,
μωρή πουτά βρες τα λεφτά» κι’άλλα παρόμοια τέτοια
που αποδίδει τέλεια η Δόμνα η Σαμίου
κερδίζοντας τον έπαινο του Πανεπιστημίου,

τραγούδια που έβγαλε ο λαός κι’αντέχουνε στο χρόνο
και λέγονται όταν απαιτεί το έθιμο και μόνο
που μαρτυρούν ο Έλληνας πως δεν το βάζει κάτω
έστω κι’αν πίνει το πικρό ποτήρι ως τον πάτο,

ζητάει ως σκληρό πορνό ν’αντιμετωπιστούνε
όσοι τα τραγουδήσανε στη φυλακή να μπούνε
και μ’ένα νόμο αυστηρό να τα σκεπάσει η λήθη
γιατί προσβάλλουν τα σεμνά και ιερά τους ήθη.

Κι’αυτός με την παράδοση μας λέει ότι ασχολείται
«την Ελληνοχριστιανική, της χούντας εννοείται».
Αλλά οι παραδόσεις μας, έχουνε μπεί σε χρήση,
πριν έλθει ο χουντοφασισμός και τις συκοφαντήσει.

Στου έθνους τις κακές στιγμές, οι λόγιοι σιωπούσαν
κι’εκτός του δύστυχου λαού όλοι καλοπερνούσαν.
Οφείλουν του λαού αυτού και είναι απαίτησή του,
να σεβαστούν και την πολύ παλιά παράδοσή του.

Αυτός ο Ακρίδας σε μπελά μεγάλο θα μας βάλλει
κι’εκτός απ’ τους τραγουδιστές, θα την πληρώσουν κι’άλλοι.
Θα την πληρώσουμε κι’ εμείς, όταν μας στρίψει η βίδα
Και του βροντοφωνάξουμε τι λές μωρή αρχ’είδα.
Δ.Γ. 2.2006.


Καλό Σαββατοκύριακο να’χουμε, γιατί πρώτα (πρέπει να) ζούμε και ύστερα να γράφουμε.
Κάποια μέρα θα πρέπει να βρω το χρόνο και το «κόλπο» να κοινωνικοποιηθώ φτιάχνοντας εδώ μια λίστα με τις διευθύνσεις αρκετών πανέξυπνων blogs που έχω δει.
Κάθε τεχνική βοήθεια, ευπρόσδεκτη.
Η τελευταία καλή ατάκα που είδα ήταν: «σε μια εποχή παγκόσμιας εξαπάτησης η μαρτυρία της αλήθειας είναι επαναστατική», George Orwell.

Ώρες-ώρες, έχω την αίσθηση ότι τα blogs εκφράζουν την απογοήτευση, τη μοναξιά, τις απελπισίες ή και την απόγνωση των συντακτών τους. Και, θλίβομαι βαθιά όταν καμιά φορά αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν τόσο «λίγοι» λόγοι για να νιώθει κανείς έτσι. Δεν αξίζει, ρε παιδιά, κι’ ίσα για μη (τους) δώσουμε τέτοια χαρά. Να δίνουμε τις χαρές που θέλουμε, όπου θέλουμε.

Όπου και να τη βάλεις, το ίδιο είναι. Το λίγο είναι μεγάλη πονηριά.

Δεν κατάλαβα απο που και ως που οφείλουν τα πολιτικά πρόσωπα να είναι γνώστες των αντικειμένων τα οποία καλούνται να υπηρετήσουν; Αν ήταν γνώστες δεν θα ήταν πολιτικοί και δεν θα βολτάριζαν, θα ήταν -ας μην το πώ τεχνοκράτες- αλλά λογιστές, γιατροί, τουριστικοί πράκτορες, πράκτορες σκέτοι, δάσκαλοι, εικαστικολόγοι κλπ. και θα ήτανε πάνω απ’τα τεφτέρια όλη μέρα. Και στο φινάλε γιατί να κατέχουν το αντικείμενό τους; Ένα σωρό επαγγελματίες υπάρχουν, άνεργοι θα μείνουν; Ένα σωρό συμβούλους διαλέγει ο κάθε υπουργός, άεργοι θα τη βγάζουν; Ο καθένας άλλωστε κάνει τη δουλειά του. Και κανένας δεν πρέπει να παίρνει τη δουλειά του άλλου. Άλλος παράγει το έργο ,το κάθε είδους έργο, άλλος το κρίνει, άλλος το εγκρίνει, άλλος βάζει την τελική τζίφρα. Και η τελική ,στην τελική, είναι παντού η ίδια. Είτε τη βάζεις στο Υγείας, είτε στο Ναυτιλίας, είτε στο Παιδείας, ίδια είναι. Το θέμα είναι στο περίπου να ξέρεις που τη βάζεις. Απο έναν άνθρωπο περιμένετε δηλαδή να κάνει όλες τις δουλειές; Και καλά, ο Βουλγαράκης στο Πολιτισμού σας στράβωσε; Ο άνθρωπος θα υπογράφει -ότι του λένε- δεν θα τον βάλουνε να κρίνει κιόλας. Για φανταστείτε να έκρινε. Πολύ άδικους σας βρίσκω. Ξέρετε τι δύσκολο πράμα είναι να υπογράφεις για βαπόρια και για κάδρα απ’τη στιγμή που δεν τα έχεις δει ποτέ, ούτε ζωγραφιστά; Πολύ δύσκολο. Γι’ αυτό σας λέω στις ‘τελικές’ και καλά τους είναι.
Αλίμονο στους «μικρούς υπερυπουργούς» της Αυτοδιοίκησης. Που πρέπει να κατέχουν τι κάτι τοις απ όλα, στο δια ταύτα.

Αυτό το λίγο είναι σου λέω μεγάλη πονηριά.
Άσχετο, αλλά τον ΑγιοΒαλεντινιάτικο υποκλοπο-ανασχηματισμό περιμένατε για να το πάρετε χαμπάρι; Το αντιπροσωπευτικό μας σύστημα δεν μας έχει διδάξει το ίδιο πράγμα; Ότι οφείλει κανείς καθημερινά σε αυτήν τη δουλειά να είναι λίγο γιατρός, λίγο στρατιωτικός, λίγο τραπεζίτης, λίγο αγρότης, λίγο μπακάλης, λίγο ακαδημαϊκός, λίγο καλλιτέχνης, λίγο μαθητής, λίγο δάσκαλος κλπ; Είναι να μην μπει κανείς στο ρόλο του λίγου. Ύστερα ότι και να πιάσει θα το λιγοστέψει. Θα το φέρει στα μέτρα του. Κι’εντάξει στο σύστημά μας, έχουνε ,λές, οι εντάξει άνθρωποι τους συμβουλάτορές τους και τους λένε τι να κάνουνε (καλά μην τρελαινόμαστε κιόλας, για αψιμαχίες πρόκειται και για το τι ευνοεί ημετέρους και βλάφτει τους απέναντι). Τα ίδια όμως δεν γίνονται και στην δικηγορία; Πόσο μάλλον στην δημοσιογραφία; Που αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενο και η φύση της. Το λίγο απ’ όλα. Κάθε μέρα ο δημοσιογράφος γίνετε παντογνώστης και κριτής των πάντων. Και καμιά φορά δε αισθάνεται και παντοδύναμος. Λόγω κόμπλεξ. Επειδή τα κάνει, τα ξέρει, τα νοιώθει, τα ζει, τα αισθάνεται όλα κοψοχρονιά. Γι’ αυτό σας λέω, μην είστε άδικοι. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Και το λίγο είναι δύσκολη δουλειά.

Μεγάλωσε ο μπαγλαμάς κι’έγινε σε βαπόρι.
Δεύτερη μέρα της 48ωρης απεργίας της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας σήμερα και δεμένα θα παραμείνουν τα βαπόρια στα λιμάνια. Και παρ’όλο που η 48ωρη είχε γνωστοποιηθεί στα ταξιδιωτικά γραφεία ολόκληρης της χώρας εδώ και τουλάχιστο 5 μέρες, υπήρξαν γραφεία που μέχρι και προχθές έκοβαν εισιτήρια, κατεβάζοντας κόσμο στα λιμάνια. Γραφείο που έκοψε προχθές βράδυ εισιτήριο για Κυκλάδες, λίγες ώρες αργότερα το’ριξε στα τσάμικα. «Καλέ ποιο πλοίο, έχουνε απεργία» ήταν η απάντηση τρεις ώρες μετά την έκδοση του εισιτηρίου. Την δένεις ύστερα στο φουγάρο ή δεν την δένεις; Κατά τα’ άλλα, οικονομικά, συνταξιοδοτικά και θεσμικά τα αιτήματα των πληρωμάτων των βαποριών. Α! και ένα ακόμη που προσετέθει σφήνα σήμερα. Μαύρο στους νησιώτες δημάρχους και υποψηφίους δημάρχους που δεν στηρίζουνε τα αιτήματα των ναυτικών που είναι κοινά με των νησιωτών. Περισσότερα, γρηγορότερα και ασφαλέστερα βαπόρια, τακτικά κι’ εγκαίρως προγραμματισμένα δρομολόγια όλο το χρόνο για νησιά και νησάκια.

Ναι στα ισόβια ΔΣ!
Κακό ελλάτωμα που το έχουν τα καταστατικά των διαφόρων ιδρυμάτων και κληροδοτημάτων (λέξη ε;!) να γίνονται αρχαιρεσίες για την ανάδειξη νέων ΔΣ και προεδρείων κάθε δυό ή τρία χρόνια. Κανονικά θα έπρεπε τα μέλη να είναι ισόβια. Όπως στο Ωνάσειο. Και με το χαμό κάθε μέλους, την θέση του με κληρονομικό δικαίωμα να παίρνει ο μεγαλύτερος απόγονός του. Έτσι θα λυνόντουσαν όλα τα απορρέοντα των καταστατικών προβλήματα. Θα ξεμπερδεύαμε μια και καλή. Άλλωστε, τι να προλάβει να κάνει κανείς σε δυό-τρία χρόνια; Μέχρι να βρει που’ναι η μπάλα, -και να το δείξει και να το αποδείξει στους υπόλοιπους- εκλέγεται ο επόμενος. Αφήστε που για να συνεδριάσει ΔΣ απαιτούνται καμιά 15νταριά προσκλήσεις, γιατί που να χρονοσυντονιστούν τόσοι άνθρωποι; Ναι στα ισόβια ΔΣ! Ναι στο Ωνάσειο!

Άλλα νέα αυτή η έρμη η Πάρος πέραν των αλλεπάλληλων διαβουλεύσεων για τη συγκέντρωση οπαδών και την ανάδειξη αρχηγού στην Κίνηση Π.Π. (Πολιτών Πάρου), δεν υπάρχουν; ή κρίνονται μικρότερης σημασίας;


Δέκα και στο χέρι.
Διάβασα πως «σήμα κινδύνου για τις επιπτώσεις που θα έχει η καθιέρωση από φέτος του "10" ως βάσης εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στέλνουν οι δήμαρχοι, των οποίων οι πόλεις φιλοξενούν ΤΕΙ». Μάλιστα ζήτησαν την αναστολή της εφαρμογής του νόμου, μιας και αφήνει εκτός ΑΕΙ και ΤΕΙ όσους υποψήφιους δεν πιάσουν τη βάση, με αποτέλεσμα τον μαρασμό (ήδη μαραμένων) τμημάτων ΤΕΙ στην περιφέρεια που θα οδηγήσει σε μαρασμό και τις τοπικές οικονομίες. Δήμαρχος της Κρήτης ζήτησε «το αίτημα να εξεταστεί από το Υπ. Παιδείας και να γίνει σταδιακά η άνοδος των βάσεων ή να καθυστερήσει η εφαρμογή του μέτρου για ένα χρόνο». Ίσα να περάσουνε δηλαδή οι εκλογές κι’ ύστερα δε πανα κόψουνε το σβέρκο τους ενοικιαστές και σπιτονοικοκυραίοι. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες απο κάτι φιλαράκια στην ΚΕΔΚΕ τις επόμενες ημέρες οι δήμαρχοι αναμένεται να ζητήσουν ,και εν συνεχεία να βάλουν λουκέτο σε όλους τους δήμους της χώρας επ’αόριστον, εάν δεν ξεκινήσει άμεσα σε κάθε δημοτικό διαμέρισμα και κάθε χωριό η ανέγερση ενός ΤΕΙ ώστε να πιάσουν δουλειά οι εργολάβοι και οι σχετικοί με τα οικοδομικά επαγγελματίες και να νοικιάσουν τα σπίτια τους οι ψηφοφόροι νοικοκυραίοι. Επιπλέον ζητούν την υποχρεωτική μετακόμιση των φοιτητών απο την οικογενειακή εστία σε απόσταση όχι μικρότερη των 500 χιλιομέτρων προκειμένου να στηριχθούν οι τοπικοί σπιτονοικοκύρηδες, τα τοπικά ΚΤΕΛ, οι τοπικοί φούρνοι, τα τοπικά φαστφουντάδικα, οι τοπικές μπυραρίες, τα τοπικά σουβλατζίδικα και οι τοπικοί ψηφοφόροι. Στο κάτω-κάτω όπως υποστηρίζουν οι δήμαρχοι, θα είναι που θα είναι άνεργοι με διπλώματα της πλάκας οι αυριανοί απόφοιτοι, τουλάχιστο ας περάσουν ωραία φοιτητική ζωή.

Τι μου έχει κολλήσει και δαυτο σήμερα…..
Λίγο αριστερά, λίγο δεξιά
θα τη βρω την ευθεία τελικά.
Λίγο μαγικά, λίγο μάγκικα
θα τα βγάλω πέρα μια χαρά.
Λίγο αληθινά, λίγο ψεύτικα
θ’ αποκτήσω κι άλλα υλικά.

Λίγο ευαίσθητος, λίγο αναίσθητος
ασχολούμαι, παλεύω και ζω.
Λίγο ελεύθερος, λίγο δεύτερος
ερωτεύομαι, κάνω παιχνίδι κι επιζώ.
Λίγο ανέντιμος, λίγο έντιμος
όπως όλοι οι άνθρωποι κι εγώ.

Αυτό το λίγο-λίγο, λίγο-ναι
μιλάμε είναι μεγάλη πονηριά.
Πρέπει να φύγω,
το λίγο δε θα με βγάλει πουθενά.
Την πόρτα ανοίγω
να φύγω πριν να ’ν’ αργά.

τι έγινε ρε γιαγιάκα; Αφήστε τα μίση και …πιάστε μέση λύση.

Venceremos (part 2) τι έγινε ρε γιαγιάκα;
Η γιαγιάκα μου είναι ογδόντα χρονών. Δόξα τον καλό θεούλη καλά κρατιέται. Όλες τις δουλειές αυτή τις κάνει. Πολλές φορές μάλιστα χτυπάει υπερωρίες, κάνει διπλοβάρδιες και νυχτερινά. Γιατί ,λέει, έχει την ησυχία της και για να μην αφήνει δουλειές για την επομένη. Να πιάσει τα της επομένης απο την αρχή. Και δεν μας ζητάει και τίποτα. Στο τζάμπα τη βγάζουμε με ένα πιάτο φαί τη μέρα, ένα κουτάκι αντιυπερτασικά το μήνα και ένα γενικό σέρβις το εξάμηνο. Διαφορετικά έπρεπε να κόψουμε πέντε μισθούς το μήνα για να μας προσέχουνε. Μια για το σίδερο, μια για το φαί, μια για τα ψώνια, μια για τις δουλειές του σπιτιού, μια για τους σκύλους και μια για να ταΐζει τους περαστικούς φίλους….και σιγά μη σε προσέξουνε ξένες γυναίκες. Ενώ η γιαγιάκα και απίκο είναι και άριστες υπηρεσίες προσφέρει και όπως είπαμε τζάμπα πράμα. Το μοναδικό πρόβλημα ήταν ότι στο παρελθόν καμιά φορά γινόταν λίγο αντιδραστική (κοινώς μουλάρωνε) ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνώντας τα εσκαμένα εξέφραζε και άποψη(!) υποδεικνύοντάς μας ‘το σωστό’! Όμως, και γι’ αυτήν την αποκλίνουσα συμπεριφορά το βρήκαμε το φάρμακο. Την αφήναμε να βλέπει τηλεόραση. Την ώρα που έκανε τις δουλειές της (μας) φυσικά. Βλέπε- βλέπε η γιαγιάκα μαλάκωσε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποβλακώθηκε. Βλέπε-βλέπε, πέρα απ’το ότι έπαψε να γίνεται αντιδραστική και να έχει άποψη, άλλαξε, μετασχηματίστηκε η νοοτροπία της. Εκεί που μας έβλεπε και τίναζε το ρούχο της, απειλώντας μας σε πολλές περιπτώσεις ότι θα βγει απο τα ρούχα της με αυτά που κάναμε και λέγαμε, ύστερα απο μερικούς μόλις μήνες μερικής τηλεθέασης, της γιαγιάκας δεν της φαινόταν πια τίποτε περίεργο. Ότι κάναμε, ότι λέγαμε το θεωρούσε εντελώς νορμάλ και διόλου εξεζητημένο μιας και το είχε ήδη δει στην τιβί απο τους αγαπημένους πρωταγωνιστές της καθημερινότητάς της. Σου λέει, για να το κάνουν εκείνοι, δεν μπορεί, καλό θα είναι. Σε λίγο καιρό η γιαγιάκα είχε γίνει εξπέρ. Έριχνε τις πιο τρέντι ατάκες και τις πιο προχωρημένες ιδέες. Εμείς ήμασταν καταχαρούμενοι. Και την ανταρσία είχαμε γλιτώσει και είχαμε μετατρέψει την γιαγιάκα σε πρακτορείο τύπου για ειδήσεις και ατάκες που χάναμε. Κάθε βράδυ είχαμε πλήρη ενημέρωση για το τι είχε ειπωθεί κατά την διάρκεια της ημέρας σε ραδιόφωνο και τιβί απο δημοσιογράφους, πολιτικούς, σχολιαστές, ακροατές κλπ σε όλα σχεδόν τα Μέσα. Αυτό το σενάριο κράτησε καμιά 15αριά χρόνια. Απο το ξεκίνημα της ελεύθερης (ραδιοφωνίας κυρίως, και τιβί) μέχρι πρότινος. Δουλειές –ενημέρωση και φτού κι’απ’την αρχή η γιαγιάκα. Με Τράγκα(!) και Καλαμίτση ξύπναγε, με Μάκη, Κώστα Μυλωνά(!) και τα best of της Βουλής κοιμότανε. Όπως είπαμε, μέχρι πρότινος. Οπότε και όταν ρωτάγαμε «τι έγινε ρε γιαγιάκα σήμερα; τι λέγανε τα ραδιόφωνα και τα κανάλια»; παίρναμε την απάντηση «τι να πούνε παιδάκι μου, όλο βλακείες λένε πια, δεν μπορείς να τους ακούς, όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι, όλο και τα ίδια και τα ίδια, και όλο βλακείες βρε παιδάκι μου». Το’πε μια, το’ πε δύο μέχρι που την έκοψε την ενημέρωση η γιαγιάκα. Γιατί τους βαρέθηκε και γιατί λέγανε όλο βλακείες. Εμείς ,βέβαια, χάσαμε την ενημέρωσή μας, αλλά τι να το κάνεις; Έτσι κι’αλλιώς όλο βλακείες λέγανε, πια. Το κατάλαβε μέχρι και η ράδιο-τηλε-τοξικομανής γιαγιάκα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι πλέον ρωτάει εμάς. Τι λέγανε σήμερα
(σ)τα blog παιδάκι μου;

Αφήστε τα μίση και …πιάστε μέση λύση.
Τις καλύτερες, αγνότερες και κομματικό-ανιδιοτελέστρες επισημάνσεις ή ιδέες να έχει κανείς τούτη την αποφράδα εποχή, αμέσως αυτανάγονται σε πολιτικο-κομματικές σκοπιμότητες. Ούτε οι φωνές, ούτε τα παράπονα, ούτε η αγανάκτηση, ούτε η σιωπή μπορούν πια να θεωρηθούν ξεκομμένες απο οτιδήποτε θεωρείται όχι πολιτικό -γιατί όλα τέτοια είναι- αλλά κομματικό. Το πράμα έχει φτάσει στο απροχώρητο. Πάω στο περίπτερο και ζητάω ένα πακετάκι καπνό. «Ναι αυτόν, μπλε μικρό» λέω. «Α, κι’εσύ δικιά μας, με τον Κωστάκη είσαι ε;!» παίρνω την απάντηση. Μαζί με τον καπνό. Στο καπάκι, πάω να πάρω κανα φρουτάκι. «Καλημέρα ρε μάστορα, πιάσε ένα κιλό μήλα, πράσινα». Για να πάρω την απάντηση, μαζί με τα μήλα φυσικά, «ρε καλώς το συντροφάκι, δικιά μας κι’εσύ ε; με τον Γιωργάκη;!»

Τσάμπα τα ταξίδια
Σφόδρα ενοχλημένος φέρεται ο γ.γ. της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου απο την μην αξιοποίησή του στην θέση του υφυπουργού Εξωτερικών. «Τσάμπα τα ταξίδια με τα σαπιοκάραβα», ήταν το πρώτο σχόλιο του γενικού όπως μας το μετέφερε στενός του συνεργάτης. Ο κ. Κόκκινος πάντως δεν πτοείται και θέτει σταθερούς στόχους. Μέχρι το τέλος της χρονιάς ,και καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έχει κάνει 126 φορές το γύρο της Περιφέρειας χρησιμοποιώντας κάθε πλωτό, εναέριο και τροχοφόρο μέσο, θα έχει ανταλλάξει 5,5 εκατομμύρια χειραψίες με δημάρχους και προέδρους ΔΣ ενώ θα έχει εγκαινιάσει 7,5 χιλιάδες έργα που θα ξεκινήσουν το 2012.

Ότι πετάει και ότι κολυμπάει. Ακτοπλοϊκό, ΚΕΠ(ς), βαπόρια, οικονομικά της Αυτοδιοίκησης, αεροδιακομιδές, έργα 3ου ΚΠΣ, ΕΚΑΒ, ΕΑΒ, ΕΛΒΟ, ΕΚΟ, ΔΕΚΟ….Το μόνο που δεν έχει καταγγείλει ακόμη στις μαζικές ερωτήσεις του στη Βουλή ο βουλευτής Κυκλάδων Παναγιώτης Ρήγας είναι ο προηγούμενος Νομάρχης Κυκλάδων. Όλα τα υπόλοιπα τα έχει περάσει ψιλή κρησάρα.

Τελικά, έχουν να τσουρουφλιστούν πολλοί ακόμη μέχρι να ανακοινώσει την απόφασή της η ΝΔ για τη Νομαρχία Κυκλάδων. Μέχρι στιγμής οι μισοί κάνουν τους κουφούς στων οποίων ως γνωστό την πόρτα όσο θέλεις βρόντα και οι υπόλοιποι έχουν φύγει σε παρατεταμένες διακοπές με άγνωστο προορισμό και ανοιχτή ημερομηνία επιστροφής.
Για δεν στηρίζετε τον Μπαμπέση; Κατεβαίνει που κατεβαίνει…..

Quiz: Ο κ. Κίμωνας έχει κανονίσει να βγαίνει στα κανάλια α) με την ώρα; β) με το μήνα γ) με τη σεζόν; Όποιος βρει τη σωστή απάντηση κερδίζει θέση ά σειρά στο μεθεπόμενο πάνελ του Ευαγγελάτου.

Εδώ είναι να γελάς. Μέχρι και ο Θέμος Αναστασιάδης περνιέται για αναρχοαυτόνομος. Ρε μπας και κρύβεται αυτός πίσω απο τις τελευταίες επιθέσεις;

Τις μουσικές καρέκλες τις παίζατε μικρός;

Άργησε αλλά έγινε ο πολυαναμενόμενος ανασχηματισμός ο οποίος είχε εξαγγελθεί 1.687 φορές από τον τύπο τους τελευταίους 11 μήνες. Δεδομένης της χρονικής στιγμής που πραγματοποιήθηκε, προκειμένου να πάψουν οι δημοσιογράφοι να ασχολούνται με τις υποκλοπές, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως υπο-σχηματισμός. Όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο κειμενάκι, η τοπική Αυτοδιοίκηση έσυρε τον ανασχηματισμό, δείχνοντας έτσι την ευαισθησία της κυβέρνησης σε θέματα Αυτοδιοίκησης. Ο Νικήτας Κακλαμάνης αποχώρησε απο την κυβέρνηση για να κατέβει υποψήφιος στο δήμο, ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη αποχώρησε απο το δήμο για να ανέβει στην κυβέρνηση. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που ένας δήμος οδήγησε σε κυβερνητικό ανασχηματισμό. «Επρόκειτο για μια σπουδαία πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την αναβάθμιση της Τ.Α.» ξαναδήλωσε κατενθουσιασμένος ο πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ Πάρις Κουκουλόπουλος, ξανασυμπληρώνοντας πως στο επόμενο υπουργικό συμβούλιο θα πρέπει να συμμετέχουν τουλάχιστο 5 πρώην και 5 υποψήφιοι δήμαρχοι ακριτικών περιοχών.
«Φεύγω πιο πλούσιος σε συναισθήματα», δήλωσε εμφανώς συγκινημένος ο Νικήτας Κακλαμάνης, αποχωρώντας απο το Υπ.Υγείας, συμπληρώνοντας πως πολύ θα του λείψει το Κ.Υ. Θήρας το οποίο ανελλιπώς επισκεπτόταν κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο για να επιβλέψει την πορεία των εργασιών επέκτασης του ωραρίου εργασίας των οδηγών ασθενοφόρων και πως η θητεία του στο δήμο της Αθήνας ,που την έχει στο τσεπάκι, θα αποτελέσει μεγάλο στοίχημα και πρώτο βήμα στην πορεία του για την διεκδίκηση ,κάποτε, του δήμου Θήρας. Την πετυχημένη στρατηγική του για τον τουρισμό «σκούπα, φαράσι και μπογιά» θα εφαρμόσει στο Υπ.Υγείας ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αρχής γενομένης απο τα ακριτικά Κ.Υ. Σε κάθε γιατρό θα μοιραστούν απο μία σκούπα και ένα φαράσι ενώ οι νοσηλεύτριες θα πάρουν ένα πεντόκιλο λευκό τσιμεντόχρωμα και μπατανόβουρτες προκειμένου να συμβάλει ο καθένας ,στο μέτρο των δυνατοτήτων του, στον καλλωπισμό των υγειονομικών μονάδων της χώρας. Ο νέος υπουργός υγείας επανέλαβε απο το νέο του πόστο ότι είχε πει και απο το προηγούμενο, αλλάζοντας μια-δυό λέξεις. Ότι η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά και διακρίνει το σπιτικό μας γιατί είμαστε νοικοκυραίοι, πολιτισμένοι και φιλόξενοι, ότι η αναβάθμιση του υγειονομικού προϊόντος θα συμβάλει ώστε να έρχονται περισσότεροι, ποιοτικότεροι και διεθνούς κύρους ασθενείς καθ’όλη την διάρκεια του χρόνου και ότι η διαφημιστική καμπάνια για την προσέλκυση νέων ασθενών θα ξεκινήσει και φέτος νωρίς με κεντρικό σύνθημα «Ζήσε το μύθο σου στο ΚΑΤ». Αμέσως μετά την ορκωμοσία ο νέος υπουργός υγείας θα ξεκινήσει περιοδείες ώστε να χαιρετήσει και να μοιράσει κάρτ- ποστάλ σε όλο το ιατρικό, παραϊατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό καθώς και στους ασθενείς όλων των μονάδων υγείας, ολόκληρης της χώρας. Δεσμεύθηκε επίσης ότι ο ξενοδοχειακός εξοπλισμός των νοσοκομείων θα ενισχυθεί με τζακούζι, υδρομασάζ, σάουνα, ρούμ σέρβις και πρωινό στο κρεβάτι ενώ στις ταράτσες των μεγάλων νοσοκομείων θα κατασκευαστούν πισίνες και γκολφ για την ψυχαγωγία των ασθενών και των συνοδών τους. Προκειμένου να ανανεωθεί η εικόνα του προσωπικού των νοσοκομείων, τις νέες στολές των νοσηλευτριών ,που επιτέλους έπρεπε να αλλάξουν γιατί ήταν σαν παγωτατζούδες, θα αναλάβει να σχεδιάσει ο Βασίλειος Κωστέτσος που εισηγήθηκε πολύχρωμα ταγιέρ και 12ποντες γόβες για το χειμώνα και μπικίνι το καλοκαίρι.
«Άλλα τα μάτια του λαγού, άλλα της κουκουβάγιας», σχολίασε ο Γεράσιμος Γιακουμάτος την παραμονή του στο Υπ.Απασχόλησης συμπληρώνοντας ότι ο Σάββας είναι μεγάλος καλοπαρέας και πολύ του έλειψε 16 μήνες, σε αντίθεση με τον Πάνο που το έπαιζε λαϊκός διανοούμενος και (τζάμπα) μάγκας ενώ ο ίδιος είναι ορίτζιναλ παιδί του λαού.
Η Ντόρα Μπακογιάννη με το άκουσμα της ανακοίνωσης του Πρωθυπουργού δήλωσε πως καλό του κεφαλιού του που την έκανε ΥπΕξ, γιατί έτσι και της έκανε κανα χουνέρι σε μια πενταετία που θα είναι εκείνη πρωθυπουργός, δεν θα του έδινε άδεια ούτε για πουλάει κουλούρια έξω απο την βουλή. Συμπληρώνοντας ότι δεν λιμοκτόνησε στη δίαιτα πέντε μήνες για να κυβερνάει τα παρκόμετρα, αλλά για να γοητεύει τους ξένους ομολόγους της. Στο Εξωτερικών προσελήφθει ένας ακόμη υφυπουργός ώστε να καλυφθούν όλες οι βάρδιες σε 24ωρή βάση. Έτσι ο κ. Βαληνάκης θα καλύπτει το 7-3, ο κ. Στυλιανίδης το 3-11 και ο κ. Κασσίμης ως νεοσειρά το Γερμανικό 11-7.
«Καλύτερα με τους ασυνεννόητους καραβανάδες και τα πιστολάκια τους παρά με τους υποψήφιους των δημοτικών εκλογών» δήλωσε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, νέος υπουργός Άμυνας, που υποσχέθηκε πως δεν θα κάνει καμία μετάθεση γιατί με τόσες σβούρες τελευταία οι αξιωματικοί έχουνε πάθει vertigo και δεν ξέρουν που υπηρετούν. Έκπληξη αποτέλεσε η συμμετοχή στην κυβέρνηση του Βύρωνα Πολύδωρα στο Υπ.Δημόσιας Τάξης ο οποίος μόλις προχθές παρουσίασε το τελευταίο του βιβλίο γιατί απο την πολιτική δεν περίμενε πια χαΐρι. Έκπληξη αποτέλεσε η τοποθέτηση ενός τόσο ευαίσθητου ανθρώπου σε ένα τόσο κακοτράχαλο υπουργείο, έκπληξη που εξέφρασε και ο ίδιος κ. Πολύδωρας ο οποίος την ώρα της ανακοίνωσης του ονόματός του είχε ξεκινήσει την συγγραφή του νέου του βιβλίου με τίτλο «όπου φύγει, φύγει». Αναφορικά με τον τίτλο του βιβλίου, ευχήθηκε να μην είναι προφητικός ενώ δήλωσε πως οι αστυφύλακες και οι αναρχικοί πάντα τον ενέπνεαν στην συγγραφή.
Η νέα πρέσβειρα του ελληνικού τουρισμού Φάνη Πάλλη Πετραλιά δήλωσε πως η αρχιτεκτονική των νησιών του Αιγαίου είναι μοναδική, τουλάχιστο έτσι θυμάται απο 1965 οπότε και επισκέφθηκε την παραδοσιακή Μύκονο σε συνέδριο για τους πολύτεκνους.
Υποσχέθηκε πως μαζί με συνεργάτιδές της πολύτεκνες γιαγιάδες θα επισκεφθούν όλα τα ευρωπαϊκά ΚΑΠΗ μοιράζοντας τουριστικά ενημερωτικά φυλλάδια γιατί και η τρίτη ηλικία έχει δικαίωμα να ζήσει το μύθο της στο super paradise, και πως η φετινή διαφημιστική καμπάνια που θα ξεκινήσει την Μ.Παρασκευή θα έχει τον τίτλο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», γιατί όπως έχει πληροφορηθεί πολλοί ξεκούδουνοι νεαροί με χαϊμαλιά μαζεύονται στα νησιά μας με αποτέλεσμα να χαλούν την εικόνα τους.
Στο Υπ. Αιγαίου αμετακίνητος έμεινε ο Αριστοτέλης Παυλίδης που είχε φροντίσει να διαμηνύσει νωρίτερα σε όλους τους τόνους πως όποιος πειράξει αυτόν ή το υπουργείο του, θα τους πάρει ο διάολος τα υπουργεία τους και μαύρο Δωδεκανήσιο φίδι που τους έφαγε και πως δεν το έχει σε τίποτε να ζητήσει την απόσχιση της Δωδεκανήσου απο την Ελλάδα και να αυτοανακηρυθεί Πρωθυπουργός του νέου κράτους. Αμετακίνητος στο Εμπορικής Ναυτιλίας έμεινε και ο Μανόλης Κεφαλογιάννης λόγο του αποκλεισμού του στην Αμοργό μιας και η κυβέρνηση θα γινόταν ρεζίλι να περίμενε μια εβδομάδα μέχρι να περάσει το βαπόρι ώστε να παραδώσει ο κ.Κεφαλογιάννης το υπουργείο του. Ο υπουργός ανακουφισμένος δήλωσε πως «ευτυχώς που ξεμείναμε από βαπόρια, και πως οι εφοπλιστές δεν έχουνε λεφτά να φτιάξουνε καινούργια, κι’αμα γουστάρουμε να ξαναφτιάξουμε εταιρίες λαϊκής βάσης, για να βρισκόμαστε σε δουλειά». Δεσμεύθηκε τέλος να καταργήσει το Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών γιατί μερικοί δήμαρχοι έχουνε πάρει πολύ αέρα και αντί να κοιτάνε τις λακκούβες τους έχουνε γίνει πολύ απαιτητικοί και ανακατώνονται με ξένες δουλειές.
Στο Υπ.Πολιτισμού ο Πρωθυπουργός έστειλε τον Γιώργο Βουλγαράκη γιατί σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες από το πρωθυπουργικό περιβάλλον, «το παιδί δεν έχει ιδέα απο τέχνες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, θέατρα, λαπάδες, φεστιβάλ και τέτοια πανηγυρτζίδικα και που να τονε στέλνεις να μάθει τέτοια ώρα, οπότε ας περάσει μια βόλτα απο‘κει μέσα να πάρει μια ιδέα, γιατί και απο Δημόσια Τάξη που έλεγε πως ήξερε, είχαμε γίνει the voice of America και αυτός δεν είχε πάρει χαμπάρι, άσε που απο τον (πα)Τατούλη θα μας έρθει στα σίγουρα φθηνότερος».
Σε ότι αφορά την συνολική εικόνα του νέου κυβερνητικού σχήματος εντύπωση προκαλεί η κατακόρυφη άνοδος του μέσου ηλικιακού όρου των υπουργών καθώς και η σαρωτική ανανέωση στα πρόσωπα (βλ. παιχνιδάκι με τις μουσικές καρέκλες, όπου δέκα παιδάκια τρέχουνε γύρω- γύρω για να κάτσουνε σε εννέα καρέκλες, ύστερα ξανασηκώνονται, ξανατρέχουν κ.οκ.).

Στον Αγ. Βαλεντίνο είμαστε όλοι Ευρωπαίοι.

Στον Αγ. Βαλεντίνο είμαστε όλοι Ευρωπαίοι. Τον τιμούμε με εθνική ομοψυχία. Ρεπορτάζ αύριο, με την ολοκλήρωση των εορταστικών εκδηλώσεων.





Σε προηγούμενο κειμενάκι σε αυτόν το χώρο είχαμε μιλήσει για τα δυό ταξίδια της Μαρίας της μοναδικής Ελληνίδας μέλους της ISM (International Solidarity Movement) στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Μερικές μόλις φωτογραφίες απο το τεράστιο υλικό που έχει συλλέξει στα ταξίδια της, μπορείτε να βρείτε στα κειμενάκια «κομμένα τ’αστεία 1-2». Επίσης έχουμε ήδη εξάρει την πρωτοβουλία του περιοδικού ΑΝΤΙ να φιλοξενήσει στο τεύχος 860 σε ειδικό έγχρωμο τετρασέλιδο ένθετο, μαρτυρίες και φωτογραφικό υλικό απο τα δυό ταξίδια της Μαρίας. Το καινούργιο που έχουμε να πούμε σήμερα είναι πως το τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΑΝΤΙ φιλοξενεί την πρώτη απο τις τρεις συνέχειες ενός ολοκληρωμένου οδοιπορικού –ρεπορτάζ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, τις δράσεις της ISM για τη στήριξη του Παλαιστινιακού λαού καθώς και τις προσωπικές μαρτυρίες μελών της οργάνωσης και Παλαιστινίων. Το ξανασυνιστούμε ανεπιφύλακτα. Τέλος ,και δημόσια, απο τούτον εδώ το χώρο, ευχαριστώ θερμά για την πολύτιμη βοήθειά του τον επιτετραμμένο διπλωμάτη της Παλαιστινιακής πρεσβείας στην Αθήνα κ. Σάμπρι.

Το γλυκό ό(κ)νηρον.
Δεν πιάνω Seven, το έγραψε όμως ο Μάνος Στεφανίδης στη στήλη του στο τηλεοπτικό περιοδικό της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Ωραία φαίνεται το είπε η κ. Βάσω. «Η τέχνη είναι χώρος όχι έπαρσης αλλά συντριβής». Μ’άρεσε αυτό. Κι’αυτό δεν ισχύει μόνο στην τέχνη. Δεν ισχύει μόνο σ’αυτήν τη δουλειά, γιατί περί δουλειάς πρόκειται. Ισχύει γενικά στη ζωή. Για όσους ζουν με τέχνη, με την προσωπική τους τέχνη ,κι’όχι τεχνική, τη ζωή τους. Ωραία το’πε κι’ο Στεφανίδης, πως «ανθρώπους μας καθιστά η συνειδητοποίηση του δράματός μας, του δράματος της ύπαρξης» και πως «τα δράματα γράφουν ιστορία». Και οι μετριότητες γράφουν ιστορία ,δημόσια, θα συμπλήρωνα, και μην κάνετε ατυχείς συνειρμούς.

Είδες χλιδή η Ντόρα στον δημαρχιακό της απολογισμό; Στο Μέγαρο παρακαλώ και μάλιστα μετά είχε και καλό ματσακόνι όπως έμαθα. Όχι σαν εμάς εδώ, που μπορεί να έχουμε την Κυκλαδίτικη χάρη και το δημοφιλές και lifestyle όνομα, αλλά σε αίθουσες σχολείων και πίσω απο θρανία κάνουμε απολογισμούς. Χάθηκε ένας πατριώτης σε κάθε νησί να παραχωρήσει το grand view ξενοδοχείο του γι’ αυτή τη δουλειά; Φταίνε όμως κι’οι δήμαρχοι, που φοβόνται μην τους πουν διαπλεκόμενους….

Εάν δεν το διάβαζα, δεν θα το πίστευα. Πολυμελής ομάδα βουλευτών του Πασοκ στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του τομέα εθελοντισμού και αλληλεγγύης, ανέλαβαν την συμβολική αλλά και ουσιαστική πρωτοβουλία και πραγματοποίησαν επίσκεψη στα γραφεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, όπου κατέθεσαν δεκάδες δηλώσεις «Δωρεάς Οργάνων» βουλευτών του κόμματος, ώστε να αμβλυνθεί το πρόβλημα της έλλειψης μοσχευμάτων στη χώρα μας. Επειδή το θέμα είναι λεπτό και σοβαρό, αποφάσισα να μην κάνω κανένα πικρόχολο σχόλιο, ούτε συνειρμούς…..θα ασχοληθώ κατά συνέπεια με όσους δεν στήριξαν την συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Οι υπόλοιποι είναι εν ζωή δωρητές οργάνων, σε καθημερινή βάση. Σου λένε παρ’τ’αρ…. μου.
Και με την μεταμόσχευση, κάτι πάει κι’έρχεται. Την κλωνοποίηση φοβάμαι….

Νέα υπηρεσίες και δώρα προσφέρουν οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας προκειμένου να προσελκύσουν πελάτες. Η Vodafone δίνει δώρο κουκούλες, η Cosmote μαύρα γυαλιά και ψεύτικο μουστάκι και η TIM επιπλέον ‘κάλυψη’ και ασφάλεια ζωής για ένα χρόνο.










Δεν μπορώ να καταλάβω τι διάολο τα πιάνει νέα παιδιά και πάνε και κλείνονται και γίνονται ρόμπες στα διάφορα fame story προκειμένου να ανέβουν στις πίστες. Μπορούν απλούστατα να σηκώσουν το ακουστικό και να τραγουδήσουν. Δεν μπορεί, τραγούδα- τραγούδα όλο και κάποιος θα τους ακούσει και θα ανακαλύψει το ταλέντο τους.

Πολύ μου αρέσει τελευταία το Acrobat Reader. Ειδικά η ανοιχτή του παλάμη….

Το ευρωπαϊκό μας (και όχι μόνο) επαρχιωτιλίκι.

Διαβάζω…
«Η οργή που πλημμύρισε το μουσουλμανικό κόσμο με αφορμή τα σκίτσα του Μωάμεθ σε εφημερίδα της Δανίας, εξελίσσεται σε παγκόσμια κρίση, τροφοδοτώντας με επιχειρήματα τη θεωρία του Χάντιγκτον για τον «πόλεμο των πολιτισμών». Ελάχιστοι θα φαντάζονταν ότι η δημοσίευση ορισμένων γελοιογραφιών θα έπαιρνε διαστάσεις ανοιχτής σύγκρουσης ανάμεσα στη Δύση και το Ισλάμ. Μέσα στο θόρυβο των ημερών, ορισμένοι αναλυτές σχολιάζουν ότι η Ευρώπη πρέπει να πάρει αφορμή από τα τελευταία γεγονότα για να επανεξετάσει σοβαρά τη σχέση της με την εγχώρια μουσουλμανική κοινότητα που αριθμεί πια 20 εκατομμύρια. Η κυβέρνηση της Δανίας αρνείται να ζητήσει συγνώμη, ενώ την ίδια στιγμή μια μεγάλη μερίδα των Δανών αναρωτιούνται «γιατί δεν καταλαβαίνουν το χιούμορ μας». Την ίδια στιγμή η Δανία απομονώνεται κατά κάποιον τρόπο μέσα στους κόλπους της Ε.Ε., καθώς οι περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες, όσο και αν καταδικάζουν τις βιαιοπραγίες, την ίδια στιγμή καταδικάζουν και τις όποιες προκλητικές ενέργειες κατά του θρησκευτικού συναισθήματος των μουσουλμάνων. Ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ, ο οποίος αρχικά υποστήριζε πάνω απ' όλα την ελευθερία της έκφρασης ως ακρογωνιαίο λίθο του κοσμικού κράτους, επιτέθηκε εναντίον όλων εκείνων που εξάπτουν επικίνδυνα τα πάθη. Ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία ζητά να αποφευχθεί πάση θυσία η «σύγκρουση των πολιτισμών», βρίσκοντας συγχρόνως την ευκαιρία να ταχθεί υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Ο ισπανός πρωθυπουργός Θαπατέρο και ο τούρκος ομόλογός του Ταγίπ Ερντογάν σε κοινή τους επιστολή στην «Herald Tribune» σχολιάζουν ότι η δημοσίευση των γελοιογραφιών ήταν μεν νόμιμη, πλην όμως άστοχη σε ηθικό και πολιτικό επίπεδο και γι' αυτό θα έπρεπε να αποφευχθεί».

Και γράφω…….
Την ώρα που από ανάγκη κι’υποχρέωση έστω ,μιας και στις χώρες τους ζουν χιλιάδες μουσουλμάνοι μετανάστες, οι ευρωπαίοι ηγέτες προβληματίζονται ή λένε και καμία θεωρία να περνάει η ώρα για το θέμα των σκίτσων του Μωάμεθ ,που λίγο λείπει να οδηγήσει σε ανοιχτή σύγκρουση, η Ελλάδα δε βγάζει άχνα. Παίζει (με) το σπασμένο τηλέφωνο. Τώρα θα μου πείτε, την ώρα που σε τούτη τη χώρα δεν ξέρουμε ποιος ακούει ποιόν και ,για τις εντυπώσεις πάντοτε, οι ευθύνες έχουνε γίνει μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, εμείς θα καθίσουμε να ασχοληθούμε με ξένα ζόρια; Τι μας κόφτει εμάς ποιος σκιτσάρει ποιόν και γιατί; Σάμπως βγήκανε να διαμαρτυρηθούνε μουσουλμάνοι στην Ομόνοια; Οπώτε τι μας νοιάζει; Λες και δε φτάνουν οι γκάφες στα δικά μας, ώρα θα ήτανε να πούμε καμία παπαριά εκεί έξω, να γίνει από σύγκρουση σύρραξη και να μας επιρρίψουνε κι’ευθύνες για τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Άστους, θα τα βρούνε, και στο φινάλε ποιος μας ανακατεύει; Εδώ δεν ξέρουμε που μας πάνε τα δεκατέσσερα με τις τηλε-σκιές, με γελοιογραφίες θ’ασχολιόμαστε τώρα; Εδώ δεν ξέρουμε πώς να ισορροπήσουμε την ατλαντόστροφη πιρουέτα μας με την τηλε-καρπαζιά που πάει σύννεφο, με τους αντίχριστους θ’ασχολιόμαστε τώρα; Δε λέω, σωστές οι σκέψεις, ειδικά αυτή με το ενδεχόμενο πολέμου. Για τέτοια είμαστε; Ύστερα όμως, όταν μας βλέπουνε και μας λένε μικρούς, κομπλεξικούς, εσωστρεφείς, αδύναμους κι’ αμελητέους, να μην παρεξηγιόμαστε, έτσι;


Δυό γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα.
Στην Ευρώπη προφανώς είναι αργόσχολοι και χασομέρηδες και δεν έχουνε σοβαρά ζητήματα να λύσουν και να διαφωνήσουνε, γι’αυτό βρήκανε και σφάζονται για ένα σκιτσάκι. Εμείς, δεν δυνάμεθα ούτε διανοούμεθα να ασχολούμαστε με αυτές τις decadence φαγωμάρες μιας και την χώρα έχουν συγκλονίσει και διχάσει οι λογοτεχνικές διαφωνίες για το τελευταίο συγγραφικό πόνημα του Βύρωνα Πολύδωρα. Ο βουλευτής της ΝΔ παρουσίασε προχθές στην Θεσσαλονίκη το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο "Πολιτική Ανάπτυξη στην Ελλάδα"
Ο κ. Πολύδωρας δήλωσε ευτυχισμένος που βρέθηκε ανάμεσα σε φίλους, ωστόσο δεν έλειψαν και τα απρόοπτα, καθώς οι απόψεις και τα σχόλια του Κώστα Ζουράρι προκάλεσαν τις αντιδράσεις του κοινού που κατηγόρησε τον Ζουράρι για κρυφοακροδεξιό, κομπλεξικό και αρχαιολάγνο. Ο κ. Ζουράρις ανέφερε πως πρόκειται για εκσυγχρονιστικό παραμυθάκι και πως μόνο οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχανε πιάσει το κόλπο και ανέπτυξαν τη χώρα και τις ιδέες τους μέσω της αναπτύξεως στενών σεξουαλικών σχέσεων με τους μαθητές τους, συμπληρώνοντας πως από αύριο θα γράψει κι’εκείνος ένα βιβλίο με τίτλο "Πολιτική Ανάπτυξη στην αρχαία Ελλάδα". H κ. Αθήνη-Τσούνη εκπροσώπησε στην εκδήλωση την κ. Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου μιας και έχουν γίνει πια κολλητές φίλες, και δήλωσε πως με αυτά που άκουσε κανονικά θα έπρεπε να είχε αρχίσει τον κ. Πολύδωρα στις ψιλές αλλά δεν της το επιτρέπει ο γιατρός που την παρακολουθεί και πως δεν είναι διατεθειμένη για χάρη του Βύρωνα να την στείλει η υπηρεσία της μια εφταετία στην Ανάφη.
Μες την αναμπουμπούλα και την αναταραχή, θέση πήρε και ο βουλευτής της ΝΔ Στέλιος Παπαθεμελής που με σθένος φώναξε «Παναγία βόηθα και πως όλες οι φωνές πρέπει να ακούγονται, όλα τα λουλούδια να ανθίζουν, ο καθένας να λέει το μακρύ του και το κοντό του, να διαβάζουν όλοι καθημερινά τους ψαλμούς του Αγ. Κυπριανού και πως ο ίδιος θα μεσολαβήσει και θα πρωτοστατήσει σε ολονυχτίες ώστε να βάλει ο θεός το χέρι του να αποσοβηθεί η κρίση που διχάζει την λογοτεχνική κοινότητα του Βορά». Ύστερα από αυτήν την παρέμβαση στην αίθουσα απλώθηκε σιγή, τα πνεύματα ηρέμισαν και λογοτέχνες, κριτικοί, ταινιοκριτικοί, κρητικοί ψηφοφόροι του κ. Πολύδωρα, βορειοελλαδίτες ψηφοφόροι του κ. Παπαθεμελή, δύο πούλμαν οπαδοί του ΠΑΟΚ που ήρθαν από την Χαλκιδική, τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου της Θεσσαλονίκης, οι υπάλληλοι του Υπ. Μακεδονίας-Θράκης καθώς και πέντε γιαγιάδες ψηφοφόροι του κ. Ψωμιάδη που πήγαν να κάψουν συμβολικά βιβλία του Πολύδωρα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την μηδενική αναφορά του πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, κατευθύνθηκαν όλοι μαζί στον Αγ. Δημήτριο για να παρακολουθήσουν τον εσπερινό.

Που πάει το καραβάκι καπετάνιο;

Η αλήθεια είναι πως η εποχή των μεγάλων στοιχημάτων μας τελείωσε. Η εποχή των οραμάτων και των στοιχημάτων. Η εποχή που κυνηγούσαμε τα στοιχήματά μας, τα στοιχήματα κυνηγούσαν εμάς, κυνηγιόμασταν γενικά μεταξύ μας χωρίς να γνωρίζουμε πολλές φορές ποιος κυνηγάει ποιόν. Στο στοίχημα των ολυμπιακών αγώνων ο κ. Ρόνγκ κυνηγούσε την κυρία Γιάννα, η κυρία Γιάννα φώναζε προς κάθε κατεύθυνση I’m not gona get wrong about you και κυνήγαγε τον κ. Σημίτη, ο κ. Σημίτης κυνήγαγε τους υπουργούς του, οι υπουργοί του κυνηγάγανε τους εργολάβους, οι εργολάβοι κυνηγάγανε τους Αλβανούς, οι Αλβανοί κυνηγάγανε ..τι κυνηγάγανε οι Αλβανοί; αυτοί κυνηγιόντουσαν μεταξύ τους να κάνουνε τα γιαπιά στάδια. Οι Αμερικάνοι κυνηγάγανε την Ελλάδα γιατί ήτανε λέει μπουρδέλο τρομοκρατών κι’ όφειλε ν’αγοράσει κι’ άλλα πιστολάκια, η Ελλάδα κυνηγούσε τους Αμερικάνους και τους έλεγε ελάτε –ελάτε θα πάρουμε κι’ άλλα πιστολάκια και θα είστε ασφαλείς. Τελικά οι ολυμπιακοί ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, τα γιαπιά έγιναν στάδια, άλλοι τρέχανε για μετάλλια κι’άλλοι τρέχανε να ξεκαλουπώσουνε, οι Αμερικάνοι ήρθαν και μας πήραν τα μετάλλια την ώρα που οι δικοί μας κυνηγιόντουσαν να γλιτώσουνε τις εξετάσεις ούρων, σε θέματα τρομοκρατίας δεν άνοιξε μύτη, η κ. Βίσση, ο κ. Ρέμος, ο κ. Ρουβάς και ο Διονύσης Σαββόπουλος αποχαιρέτησαν τον κόσμο που ήρθε να μας δει, και τέλος καλό όλα καλά με το μεγάλο μας το στοίχημα. Νωρίτερα δε, κυνηγιόμασταν και με άλλα μεγάλα στοιχήματα. Ο κ. Σημίτης κυνηγούσε την ΟΝΕ. «Εκεί είναι το στοίχημα», μας έλεγε, «αυτό κυνηγάμε». Και κυνηγιόμασταν όλοι μέχρι που μπήκαμε, κι’ έκτοτε κυνηγάμε τις τιμές. Ορισμένοι βέβαια κυνηγάνε ακόμη τον κ. Σημίτη. Ακριβώς γι’αυτό. Που μπήκαμε. Άλλοι πάλι, τονε κυνηγάνε να ξαναγυρίσει γιατί ,λέει, κατεβάζει ωραίες ιδέες αυτός ο μικροκαμωμένος τύπος κι’όλο και κάτι θα σκαρφιζότανε για να’χουμε να κυνηγάμε. Για πολλά δε χρόνια ,και καμία σχέση με τους ολυμπιακούς, είχαμε τους Αμερικάνους που μας κυνηγούσαν να πιάσουμε τη 17Νοέμβρη που κυνηγούσε …ούτε κι’αυτή δεν ήξερε στο τέλος τι κυνηγούσε. Μέχρι που αυτοκυνηγήθηκε, πιάστηκε μοναχή της γιατί γλίστρησε, έπεσε και ξηλώθηκε. Και το κυνηγητό τελείωσε.
Κυνήγα –κυνήγα σε τούτη τη χώρα πετύχαμε ένα σωρό πράγματα. Προϋπόθεση πάντως σε κάθε περίπτωση ήταν κάποιος να δει το όραμα και μας βάλει να κυνηγάγαμε, ή να μας επιβληθεί το κυνηγητό απ’ έξω. Έτσι λοιπόν χωρίς πολλά λόγια και κυρίως αντιρρήσεις κυνηγούσαμε και …πετυχαίναμε είναι η αλήθεια. Και πάνω που το κυνηγητό είχε γίνει δεύτερη φύση μας, ξαφνικά μας τελείωσε το κυνήγι. Δεν έχουμε τι να κυνηγήσουμε. Περιμένουμε σαν αλεπούδες να βγούμε για κυνηγητό αλλά δεν βρίσκουμε ούτε οράματα ούτε θηράματα. Με αποτέλεσμα να κυνηγιόμαστε μεταξύ μας και να τρωγόμαστε σε μπόλικες περιπτώσεις, χωρίς να ξέρουμε το γιατί. Και να πείς ότι δεν υπάρχουν ένα σωρό εσωτερικής καύσεως στοιχήματα να μπουν…
Πιάσε μισό κιλό όραμα. Έχω ο-ράμματα για τη γούνα σου.
Ο κ. Καραμανλής είναι ήσυχος άνθρωπος. Το όραμα του είναι να μεγαλώσουν τα δίδυμα, να πάρει τη σύνταξή του, και να συνταξιδεύει σπίτι –παραλία Ν.Μάκρης με την γυναίκα και ίσως τα εγγόνια του. Το ίδιο όραμα έχει και για τη χώρα. Να πηγαίνει ήσυχα μέχρι να πάρει κι’αυτή την σύνταξή της. Χωρίς φωνές, αντάρες και στοιχήματα. Φρόνιμα πράματα και εκ του ασφαλούς. Και στο φινάλε, δεν χάλασε κι’ ο κόσμος, λέει στο Θόδωρο και του πιάνει μια ποικιλία κι’ένα κα(ι)λό όραμα, ντόπιο.
Ο κ. Παπανδρέου ομολογουμένως είναι πιο ανήσυχος άνθρωπος. Οι ανησυχίες του αγγίζουν τους απλούς πολίτες, για τους οποίους ο κ. Παπανδρέου ανησυχεί και τους ρωτά, τι ώρα-μα έχετε; Ρώτα –ρώτα έχει ακούσει πεντέμιση εκατομμύρια οράματα με αποτέλεσμα να έχει καταμπερδευτεί και να μην ξέρει τελικά ποιο να διαλέξει. Για να μην ρίξει τα υπόλοιπα και για να είναι όλα τα ο-ράμματα ευχαριστημένα.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στην εποχή των μη οραμάτων, των μη στοιχημάτων και τελικά των μην κυνηγητών. Το συμπέρασμα τώρα ποιο είναι; Το ότι μας λείπουν μέχρι σημείου μελαγχολίας τελευταία και πως όποιος πιάσει πρώτος κανα όραμα, θα βγάλει και τον λαγό.

Μη μου τους κύκλ(ν)ους τάραττε.
ΥΓ. Στα δικά μας. Χωρίς έργο καινούργιο ,και δεν μιλάμε για συνέχειες και υπόλοιπα, χωρίς νέο σενάριο, χωρίς νέες ιδέες -και δεν μιλάμε για οράματα και κυνηγητά- επόμενες -γενικές- εκλογές δεν παίρνεις. Το σενάριο του κακού Πασοκ, του εσείς 20 χρόνια εμείς 20 μήνες, των ‘παλαιοσυστημικών διωγμών και εξωθεσμικών στηριγμάτων’, απωθεί πλέον ακόμη και τους πιο μουτζαχεντίν.
Πέραν τούτου, σε τούτο τον κόσμο ο καθένας κάνει την δουλειά του. Και κοιτάει την δουλειά του, για να την κάνει καλά. Άμα κοιτάει πως κάνουνε οι άλλοι τις δουλειές τους, τότε παραμελεί την δικιά του. Και δεν την κάνει καλά. Μια δουλειά που τρέφεται απο τις δουλειές των άλλων, είναι η δουλειά του δημοσιογράφου. Αυτή όμως είναι η φύση της. Η φύση των κυβερνητικών εργασιών είναι να μαζεύουν όσο περισσότερα λεφτάκια γίνεται απο διάφορες πάντες και να τα αποδίδουν σε έργο. Δουλειά τους επίσης είναι -εκλεγμένοι και απεσταλμένοι- να ελέγχουν αν οι υπάλληλοι του κράτους δουλεύουν -όχι ψιλό γαζί- για την εξυπηρέτηση του πολίτη. Δουλειά τους πάντως σίγουρα δεν είναι ούτε η στατιστική, ούτε η μετεωρολογία, ούτε φυσικά ο έλεγχος του Τύπου, εκτός βέβαια κι’αν έχουν αυτήν ακριβώς την αρμοδιότητα. Δεν θα κρίνουμε τώρα τον Τύπο, ούτε το επίπεδο, ούτε τις υφιστάμενες ισορροπίες και τους λόγους που σε πολλές περιπτώσεις έχει τα χάλια του τα μαύρα. Δουλειά των κυβερνητικών, όσο κι’αν θέλουν να εμψυχώσουν το κομματικό τους ακροατήριο, είναι η παραγωγή έργου. Ή και ιδεών, αν το θέλετε. Νέων και ωραίων ιδεών. Ούτε η δουλειά της κ. Στάη είναι, ούτε του κ. Νικολακόπουλου, ούτε του κ. Καντερέ.




...άνοιξε και το τριώδιο. Οι καρνάβαλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι. Προσοχή σε όσους κυκλοφορούν με καμπαρντίνα και κινητό. Μπορεί να μην είναι μασκαρεμένοι.

Η ζωή μου κύκν(λ)ους κάνει.

Βlo: Είναι να μην έχει κανείς όρεξη για κουβέντα, διαφορετικά και απο τα άσπρα μούρα, μαύρα μούρα πάλι θα βρει να εμπνευστεί. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα τόσο αγαπησιάρικο πτηνό όσο οι κύκνοι….Εμένα πάντως εκτός απο την περηφάνια, την αγνότητα κλπ μου θυμίζουνε το γνωστό πελτέ. Απο τους κύκνους στη… μπάλα. Είπαμε είναι να μην έχει κανείς όρεξη για θεωρίες, διαφορετικά ότι και να του δώσεις φτιάχνεται…

Κυκλαδίτισα και τόσο κυνόφιλη και κυνική…κάποιο πρόβλημα υπάρχει….θα’χω φάει σκαγιά που λένε οι κυνηγοί στο χωριού μου..


Άσπρες εφημερίδες, μαύρες εφημερίδες μία απο τα ίδια στις μερίδες γίνανε οι Κυκλαδοεφημερίδες. Κοιτάς και ξανακοιτάς τον τίτλο για να καταλάβεις τι διαβάζεις. Παιδιά, both sides, για πάρτε το λίγο αλλιώς, γιατί με τέτοιο ζήλο όχι κλίμα δε φτιάχνεις, το στραβώνεις κιόλας ...το κλίμα, το μάτι, το δεντράκι το αειθαλές…Kι’ενώ δεν έχει πέσει ειδησεογραφική φυλλοξήρα, το’χετε ρίξει στα σεντόνια…Τώρα που θα ανακοινώσει η ΝΔ νομάρχη, θα πει ο καθένας το μακρύ και το(ν) κοντό του και θα γεμίσει η βδομάδα… την κάλπη δε βλέπω να γεμίζει..

Ανω (- Κάτω Σύρος) : δήμαρχε, αφού δεν έχεις να τους πληρώσεις, για δεν τους το λες και τους πας απο μέρα σε μέρα; Μετά το στόπ στη δουλειά και την κατάληψη στο δήμο, σε λίγο τους βλέπω με μολότοφ να καίνε κάδους….




Πολλά και καινούργια βαπόρια ανακοίνωσε οτι βλέπει ο υπουργός Αιγαίου. Εγώ δεν βλέπω το υπουργείο. Για βαπόρια βλέπουμε…




Ένα ακόμη βασιλοπιτοσαββατοκύριακο ξεκινά σε λίγες ώρες. Καλά να πάθετε που θέλατε παραγοντιλίκια. Προσοχή, γιατί όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν μικρό –κι’αδύνατο- Ξεκουκουλωτάκη.




Πόσους περιμένει να κάψει ακόμη η ΝΔ στις Κυκλάδες μέχρι να βγάλει νομάρχη; Κι’ η πλάκα είναι που όλοι οι μέχρι τώρα προτεινόμενοι απαντούν «are you talking to me;» Σε ορισμένες περιπτώσεις πρώτα το απαντούν στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων και ύστερα τους ρωτά το κόμμα …Τελεία.
Κάποιος είπε ότι θα γίνουμε Βορά(ς). ότι θα γίνουμε ‘όπως Θεσσαλονίκη’ εννοούσε.







Ευφυέστατη η σκέψη Ανδρεουλάκου. Εμείς φταίμε που δεν είμαστε γατόνια να την πιάσουμε. Σου λέει, αφού οι υπάλληλοι των ΚΕΠ(ς) των μικρών δήμων και κοινοτήτων όταν δεν έχουνε δουλειά κάνουνε τις δουλειές των δήμων, ας καταργήσουμε τα ΚΕΠ(ς) και ας τους απολύσουμε, ώστε να προσληφθούν στην συνέχεια κανονικά απο τους δήμους. Σωστά, μην μπερδεύουμε και τα πράγματα.

Είναι που σπανίζει τελευταία ο ρομαντισμός, διαφορετικά θα έπρεπε να πληρώνουμε για να βιώνουμε τέτοιες εμπειρίες. Μεσάνυχτα. Κυκλαδίτικο λιμάνι. Ελαφρό αεράκι και μερική φεγγαράδα. Στο λιμάνι βρίσκονται δυό αυτοκίνητα. -όχι δεν έχουν κατέβει για μπαλαμούτι, υπάρχουν και πιο ρομαντικές περιοχές- Τα μαγαζιά είναι κλειστά. Οι σκύλοι κοιμούνται. Οι βάρκες κουνιούνται. Ησυχία. Ο κυματισμός της θάλασσας και τα τραγούδια του Κότσιρα δημιουργούν μια άκρως ρομαντική ατμόσφαιρα. Γαλήνη. Το βαπόρι δεν έρχεται. Το λιμεναρχείο δεν απαντά. Οι σκύλοι συνεχίζουν να κοιμούνται. Οι βάρκες συνεχίζουν να κουνιούνται. Και το βαπόρι συνεχίζει να μην έρχεται.
Ξημέρωμα. Κυκλαδίτικο λιμάνι. Ελαφρό αεράκι και ανατολή του ηλίου. Στο λιμάνι βρίσκεται ένα αυτοκίνητο. -όχι δεν έχω κατέβει για μπαλαμούτι, υπάρχουν και πιο ρομαντικές περιοχές- Τα μαγαζιά ανοίγουν. Οι σκύλοι ξυπνάνε. Οι βάρκες κουνιούνται ακόμη. Σχετική ησυχία. Ο κυματισμός της θάλασσας και οι πρώτες ειδήσεις δημιουργούν μια άκρως ενημερωτική ατμόσφαιρα. Το βαπόρι έρχεται. Το λιμεναρχείο απαντά. Οι σκύλοι ξύπνησαν και τεντώνονται. Οι βάρκες συνεχίζουν να κουνιούνται. Και το βαπόρι ήρθε.
Καλημέρα.

Shake it shake it να δω που θα βγάλει...

Sakis show












Athanasakis show

Συνάδελφοι σκύλοι ενωθείτε (δυό-δυό)

Άνοιξη! Άνοιξη! Δεν με γελά το ένστικτο της σκυλίσιας αδέσποτης ζωής μου. Όσο κι΄αν έχει ακόμη κρύα, μυρίζει Άνοιξη. Σε λίγο θ' αρχίσουμε να ξεμυτάμε κουνώντας τις ουρίτσες μας και ζητιανεύοντας χάδια. Θα βολτάρουμε και θα ξαπλώνουμε στη λιακάδα, θα τεντωνόμαστε επιδεικτικά και θα συναγωνιζόμαστε μεταξύ μας στο πιο μάγκικο περπάτημα και γαβ. Αφήστε δε που σε λίγο θα ρίξουμε και τον σπόρο της αναπαραγωγής…. Ωραία εποχή να είσαι σκύλος, αδέσποτος. Κοιτώ τους συναδέλφους μου στα μπαλκόνια, στις ταράτσες και τις αυλές και σφίγγεται η σκυλίσια καρδιά μου. Δεν θα δείτε πουθενά περισσότερη μελαγχολία απ’ όση στα μάτια ιδιόκτητου σκύλου που περιμένει με τις ώρες να σχολάσει το αφεντικό του. Αυτά τα αφεντικά λείπουνε όλη μέρα και γυρίζουνε ξεψυχισμένα και μες τα νεύρα, για να τους φέρουνε ένα πιάτο ξηρά τροφή…τι ζωή... Μαρτύριο. Ενώ εμείς οι αδέσποτοι, εισπράττουμε χάδια απ’ όλο τον κόσμο, μας ταΐζει η γειτονιά, κυνηγάμε κανα γάτο να περνά η ώρα κι’ άμα μας την δώσει κανας φασιστότυπος του κερατά του τραβάμε μια γερή δαγκωνιά να'χει να τη θυμάται. Αυτή ‘ναι ζωή κι’άσε τον κοσμάκη να τρέχει μες τα άχγη του.



Πολύ Άνοιξη για Ανοιχτό.
Μου φαίνεται εντελώς ανισόρροπο να παρακολουθεί κανείς το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο προκειμένου να μάθει ιστορία, όταν έχει περάσει την πρώτη νιότη του και ενώ δεν σκοπεύει να ακολουθήσει πανεπιστημιακή καριέρα. Να πας να πάρεις το MD σου να το καταλάβω, αλλά για να μάθεις ιστορία; Η ιστορία είναι γραμμένη. Απο πολλούς και σε πολλές διαφορετικές και αντικρουόμενες βερσιόν. Διαλέγει κανείς και παίρνει. Και διαβάζει όποιους, όσο και όποτε γουστάρει. Το μοναδικό ενδιαφέρον κάθε Πανεπιστημίου είναι ότι συναντάς ενδιαφέροντες ανθρώπους και κάνεις ενδιαφέρουσες και χρήσιμες για το μέλλον γνωριμίες. Αν είναι να πάω στα –άντα μου για να μάθω να διαβάζω ιστορία εξ’αποστάσεως και δι’εξετάσεων …άστο καλύτερα. Άσε δε, που χρειάζεται κανείς ένα κόρακα λεφτά. Για να μάθει να διαβάζει την ιστορία... Με πολύ πρόχειρους υπολογισμούς απαιτούνται απο 9 έως 11 χιλιάδες ευρώ για να μαθευτεί αυτή η ιστορία. Είμαι τόσων χρονών που είμαι και μπαίνω στην τάξη΄τη σχολική, κάθομαι στο θρανίο και με πιάνουν τα γέλια και λέω που πας βρε; Που αντί να είσαι έξω απο τα λύκεια, (περιμένοντας να σχολάσουν) εσύ πας και κάθεσαι μέσα; Και σαν να είναι λίγο στραβοστημένο το όλο οικοδόμημα, που βέβαια στηρίζεται σε μια ωραιότατη ιδέα. Στην δια βίου μάθηση, διότι για εκπαίδευση δε μιλάμε. Απο τη στιγμή όμως που δεν μιλάμε για εκπαίδευση και για σύνδεση του συγκεκριμένου πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας, δια βίου μπορεί να μαθαίνει κανείς διαβάζοντας μοναχός του. Και καλύτερα θα μαθαίνει και καλύτερη και σημαντικότερη ιστορία. Γιατί, πολύ ιλουστρασιόν για το τίποτα μου μοιάζει το όλο σενάριο. Φυσικά υπάρχουν αξιολογότατοι καθηγητές. Την δουλειά τους κάνουν οι άνθρωποι. Τι θέλετε να πούνε δηλαδή; οτι ‘εδώ ήρθατε ρε χαϊβάνια στα σαραντοπενήντα σας να μάθετε ιστορία, άντε ρε τραβάτε σπίτια σας να διαβάσετε και δεν μας έχετε ανάγκη;’ Φυσικά όχι. Όποιος θέλει να μάθει μαθαίνει και έτσι. Αλλά μαθαίνει και μοναχός του και τα λεφτά τα κάνει αεροπορικά εισιτήρια και γυρνάει όλη τη λατινική Αμερική. Και μαθαίνει και εκείνη την ιστορία. Η ζωή είναι μικρή, και οι εξετάσεις πολλές. Βαρέθηκα τις εξετάσεις. Μια ζωή εξετάσεις δίνω απο το πρωί ως το βράδυ. Στα σχολεία που πέρασα, τον κόσμο που με ακούει, στον κόσμο που με διαβάζει, στον κόσμο που μιλάω, στον κόσμο που συναντάω, στον εαυτό μου κάθε βράδυ, στους φίλους μου που δεν μου τις ζητούν αλλά απο συνήθεια τις δίνω, στους γιατρούς που με κυνηγάνε να τις κάνω, στους σκύλους μου που με κοιτάνε με παράπονο, στους φίλους-φίλους που κοιτάνε πάλι με τον ίδιο τρόπο. Εξετάσεις για τον τρόπο που μαγείρεψα, που άπλωσα τα ρούχα, που καθάρισα το σπίτι μου, που κάλεσα δυό ανθρώπους, που ντύθηκα, που φόρεσα το κραγιόν μου, που χαμογέλασα, που στραβογέλασα, που δεν γέλασα καθόλου.. Και τελικά σκέπτομαι οτι είναι μεγάλο κρίμα με τόσους ζωντανούς και ενδιαφέροντες τύπους εκεί έξω, να κάθομαι να ασχολούμαι με τους πεθαμένους. Πεθαμένοι είναι, δεν αλλάζει τίποτε ούτε σε αυτούς ούτε στην ιστορία. Ας γράψουμε καλύτερα σήμερα την αυριανή. Την δικιά μας αυριανή ιστορία.

Ξανάπεσε μαύρο. να'ταν χιούμορ τουλάχιστο...

Τεχνικός ήταν ο άνθρωπος που αυτοκτονήθηκε, απο ευθυξία ή φόβο γιατί συμμετείχε ή γιατί δεν έπαιξε στο παιχνιδάκι με το χαλασμένο τηλέφωνο. Τι περιμένατε να ήταν δημοσιογράφος; Αλλά τι να σου κάνουνε κι' οι άνθρωποι; οι κακές συναναστροφές και παρέες φταίνε .. και θα ήταν τρομερό να ξεμέναμε χειμωνιάτικα απο ενημέρωση. Κακίες ... αλλά δεν είχε κι' αυτός ο άνθρωπος κανα δημοσιογράφο φίλο να τον συμβουλέψει πως να κινηθεί; να του πεί έλα βρέ παιδί, για κοίτα και μας που ο καλύτερος εχει κλαδέψει τη μάνα του; όπως άλλωστε λέει κι' ο Καστανέδα της εγχώριας δημοσιογραφίας. Τότε μπορεί να είχαμε πάλι πειρατικές κασετούλες ή σιντάκια στην Ομόνοια. Όπως και να εχει οφείλει κανείς για πολλούς λόγους να συμβουλεύεται τους δημοσιογράφους.

Έπεσε μαύρο.

Το πόσο πανηγυρτζήδες είμαστε εδώ στις Κυκλάδες το’χουμε πει. Σε κάθε ευκαιρία στήνουμε κι’ απο'να τρικούβερτο γλέντι. Τελευταία, αφορμή μας δίνουν οι επαναλαμβανόμενες διακοπές ρεύματος της ΔΕΗ. Η Εταιρία βέβαια μας θεωρεί αχάριστους και αγνώμονες, γιατί δεν φτάνει που της κοστίζει ο κούκος αηδόνι να το παράγει σε σχέση με τις τιμές που μας το πουλά, αλλά εμείς το θέλουμε και συνέχεια το ρημάδι. Τον τελευταίο μήνα οι ξαφνικές διακοπές έχουν δώσει ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον στην χειμερινή μας ραστώνη. Ζούμε το λεπτό, δημιουργούμε για τη στιγμή, αφού την επόμενη δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Θα έχουμε ρεύμα; δεν θα έχουμε; ποιος ξέρει. Κι’ αντί αυτό το σπέσιαλ ενδιαφέρον και τα αντανακλαστικά να τα εκτιμήσουμε, εμείς μες τη γκρίνια είμαστε. Γι’ αυτό θα’ρθουνε αύριο μεθαύριο οι ιδιώτες με τις ωραίες τους τις διαφημίσεις και θα μας πουλάνε ρεύμα και θα λέμε και φχαριστώ. Στον πρώτο λογαριασμό βέβαια θα λέμε «πόσο;!», αλλά το χειρότερο είναι ότι θα έχουμε χάσει το ενδιαφέρον μας.
Οι διακοπές ρεύματος αποτελούν για τα νησιά καλοκαιρινή ατραξιόν.
Αύγουστος 2006. 21.30
Μια χαρούμενη παρέα Εγγλέζων καθισμένη γύρω από ένα παρτέρι, τραγουδάνε τραγούδια της πατρίδας τους. Η σειρήνα ενός περιπολικού σφυρίζει, όπως και τα αλάρμ ορισμένων αυτοκινήτων. Οι υπάλληλοι των καταστημάτων αναζητούν κεριά και ρεσώ. Τηλεφωνήματα απο διάφορες περιοχές του νησιού επιβεβαιώνουν το blackout. Σε κάθε τραπέζι κι’ από ένα κεράκι. Ρομαντισμός στην πράξη. Το μυστήριο των νησιού αποκαλύπτεται. Οι τουρίστες με ενδιαφέρον ρωτούν «Does this happen often;» Τι να σας πω, μια συνήθεια είναι όλα, στον τόπο μας όποτε μερακλώνουμε πολύ κόβουμε τα ρεύματα για να παρατείνουμε την όμορφη ατμόσφαιρα και για να συσφίξουμε τις μεταξύ μας σχέσεις. Μες το μαύρο σκοτάδι κάποιοι ρίχνουν βαρελότα, άλλοί χορεύουνε τσάμικο, οι παραδίπλα χειροκροτούν, μια γιαγιάκα κάνει το σταυρό της γιατί δυό Εγγλέζοι μπαλαμουτιάζονται στο παγκάκι, ένας καλλιτέχνης κουνάει το κεφάλι του για την κατάντια του τόπου, ένας σουβλατζής αναλογίζεται τα χαμένα σουβλάκια, ένας δημοτικός σύμβουλος λέει πως πρέπει να μηνήσουμε την ΔΕΗ, ένας άλλος απο άλλο συνδιασμό λέει πως φταίει η κυβέρνηση, μια παρέα Ιρλανδών χορεύουν τραγούδια του τόπου τους, οι καταστηματάρχες αναθεματίζουν το κράτος που ‘θέλει και τουρισμό’, περνάει ένα αμάξι της αστυνομίας, οι Ιρλανδοί το σταματούν και τραγουδάνε στους μπάτσους που είναι πιτσιρίκια και που με το ζόρι βγήκαν να 'ελέγξουν' την κατάσταση, τα κορίτσια που διαφήμιζαν συσκευές κινητών δείχνουν βαριεστημένα μες τις κίτρινες στολές τους, ένα αμάξι έχει σταματήσει στην πλατεία τα παιδιά έχουν ανοίξει τις πόρτες και παίζουν απ’ το κασετόφωνο Μητροπάνο, ένας πρώην υπουργός με μια παρέα ντόπιων παραγόντων σταματούν και κουβεντιάζουν, ένα νεαρό ζευγάρι-Ιταλοί μοιάζουν- περπατά αγκαλιά και δείχνει να μην τους αγγίζει τίποτε απ’ ότι συμβαίνει γύρω τους, ένας ντόπιος δημοσιογράφος σκέπτεται πως να περιγράψει αύριο το γεγονός και με ποιόν να τα βάλει, κι’εγώ έχω την εντύπωση ότι μου λείπεις κι’ ότι τι διάολο κάνω εδώ πέρα, κι’ότι σκασίλα μου για το ρεύμα, κι’οτι όλο και κάποια μαλακία θα πρέπει να βρίσκεται ή να εφευρίσκουμε για να δίνουμε ένα χαζό ενδιαφέρον στη μιζέρια μας. Θα μου περάσει. Καλοκαίρι είναι. Δεν έρχεται κι’ αυτό το ξεφτιλισμένο να μπούμε πάλι στη λουμπενορουτίνα μας, για δε μας βλέπω καλά απόψε. 23.20 Με την αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης οι πανηγυρισμοί είναι ακόμη καλύτεροι. Το χειροκρότημα είναι παρατεταμένο και μαζικό. Τα φώτα ανάβουν σταδιακά. Πρώτα στην δεξιά, κι’ ύστερα στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Ωραία περάσαμε κι’ απόψε. Οι καταστηματάρχες μαζεύουν την πραμάτεια που δεν πούλησαν. Ο σουβλατζής βάζει στη διαπασών Ζήνα, οι δημοτικοί σύμβουλοι πες πες τα βρήκαν μεταξύ τους και δεν τους φταίει κανένας, τα κορίτσια με τα κίτρινα κακόκεφα ξαναδιαφημίζουν τις νέες συσκευές κινητών, οι Ιρλανδοί έγιναν ντίρλα και παρά την αποκατάσταση της κατάστασης δεν βρίσκουνε το δρόμο για τα δωμάτιά τους, κι’ εμένα συνεχίζεις να μου λείπεις, και με το φως. Ομολογουμένως λιγότερο, μιας κι' επανήλθαν οι μαλακίες που συντηρούν την άθλια καθημερινότητά μας.

Το έθνος μας απειλείται.

Το χειμώνα, Αμερικανοί πράκτορες παρακολουθούν τα κινητά μας. Το καλοκαίρι, Ισραηλινοί στρατιώτες παραθερίζουν στα νησιά μας. Και οι δυό με επιδότηση απο τις χώρες τους προκειμένου να καλαμπουρίσουνε λιγουλάκι, σε αυτή και με αυτή τη χώρα. Τους πρώτους, ουσιαστικά δεν τους καλέσαμε, τους είπαμε ελάτε για καμιά δεκαπενταριά μέρες να παρακολουθήσετε τους υπόπτους, μόνο που μας πήραν όλους για υπόπτους, τέτοιοι που είμαστε. Τους δε δεύτερους, τους καλέσαμε. Τους παρακαλέσαμε κιόλας. Tο τι Αμερικανοισραηλινό σημαιάκι έχουμε κουνήσει και τι αδελφοποιήσεις έχουμε κάνει για το δολάριο, δε λέγετε και δε μολογιέται. Στην πλατεία Μαβίλης οι πράκτορες έστηναν κεραίες, εμείς στα νησιά στήνουμε σημαίες. Περπατάς στις «Χώρες» και δεν ξέρεις σε ποια χώρα βρίσκεσαι. Κάτι μεταξύ σε Washington και σε Tel Aviv φέρνουν. Θα μου πείτε, είμεθα ξύπνιοι, διότι με τον τρόπο αυτό τους τα παίρνουμε. Πως έρχονται οι πράκτορες, κρυφακούνε και πληρώνονται; Έτσι και μείς, σηκώνουμε σημαιάκια αλλά τουλάχιστο πληρωνόμαστε. Είναι να μην ταυτιστούν εθνική και επαγγελματική συνείδηση, γιατί το αποτέλεσμα γίνεται εντυπωσιακό. Γιατί πανω απ' όλα στην φιλοξενία έχουμε παράδοση...


Δεν μπορεί, κάτι ήξερε το «το θέμα» και μοίραζε χρονοκάρτες της ΤΙΜ.
Λες και το ήξερε ότι θα έπεφτε συνωστισμός.





Σ’ όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, άμα βρέχει, φοβούνται μην πέσουνε τα ρεύματα.
Στη Σαντορίνη, άμα βρέχει, φοβούνται μην πέσουνε τα στέγαστρα. (τα υπόλοιπα)
Αλλά ευτυχώς -και κανονικά- βρέχει μόνον το χειμώνα, οπότε δε θα σβερκώσουμε τζάμπα και βερεσέ καναν άνθρωπο.




Άσχετο και σχετικό, άκαιρο και τόσο "καιρικό" κι'επίκαιρο. Σήμερα ύστερα απο καιρό ξανατσίμπησα το "Φυσάει" των Τσαγκάρη, Λειβαδίτη, Παπακωνσταντίνου. Ταιριάζει κάπως με τον καιρό και την εποχή.



Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος…

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα
Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται…

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα
Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες…
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών…

Εμείς να δεις (τι πίνουμε).

Πρώτα πανηγυρίζουμε και μετά γράφουμε.
Το ακαταλόγιστο έχουμε εμείς οι Κυκλαδίτες. Όπου σταθούμε κι’ όπου βρεθούμε στήνουμε κι’ απο’να πανηγύρι. Πως είναι στην Αθήνα, που για να συνεννοηθούνε οι άνθρωποι μεταξύ τους το φιλοσοφούνε για το που, πότε, πώς κλπ θα συναντηθούνε; ε, καμία σχέση. Εμείς προσυγκεντρώσεις και συγκεντρώσεις κάνουμε στα πανηγυρόσπιτα. Στέλνουμε πρώτα τους άντρες για τις βαριές δουλειές (ασπρίσματα, βαψίματα, μαγειρέματα κλπ) κι’ ύστερα μαζευόμαστε όλοι παρέα και χοροπηδάμε με τα εικοσάωρα. Το τελευταίο happening έγινε στην εκκλησία της Σέργενας. Το special της περίπτωσης είναι πως η σπηλιά έχει μήκος 27 μέτρα και ανοίχτηκε πέρσυ το χειμώνα. Χωρίς μηχανήματα. Πώς να περάσουν άλλωστε μέσα απο λαγκάδια και μονοπάτια και να σκαρφαλώσουνε στο βράχο; Εκεί, και με το ζόρι, πας μόνο περπατώντας. Εκεί, μόνο εθελοντικά κι’ απο μεράκι δουλεύεις. Μια ομάδα 20 συγχωριανών κλειστήκανε πέρσυ εκεί μέσα ίσα με ένα τετράμηνο εγκαταλείποντας δουλειές, οικογένειες, συνήθειες κι υποχρεώσεις. Όχι, δεν «μπορούσαν και το έκαναν». Η απόφαση είχε κόστος για όλους, κι’έγινε απο μεράκι, για το γαμώτο και γιατί «όλα γίνονται». Μεγάλη η χάρη της Σέργενας, αλλά άλλος έχασε τη δουλειά του, άλλος τη γυναίκα του, άλλος τα καναρίνια του, κι’ άλλος τη μπάλα, που ανελλιπώς παρακολουθούσε. Η σπηλιά πάντως άνοιξε. Μεγάλη η χάρη και η χαρά της Σέργενας, ωραιότατα περάσαμε και φέτος. Κλειστήκαμε σαν τρωγλοδύτες στην καναβοσπηλιά ένα 16ωρο γεμάτο, το τι ήπιαμε, δε λέγετε, το τι τραγουδήσαμε και είπαμε, επίσης. Ούτως ή άλλως εκεί μέσα, κινητό δεν πιάνει ούτε γι’ αστείο κι’ ούτε απο απόσταση. Εκεί θα πρέπει να γίνονται στο εξής τα υπουργικά συμβούλια. Δεν θα παίρνει χαμπάρι κανένας. Όσο για το «Σέργενα», βγαίνει απ’ το σεργιάνι, μιας κι’η εικόνα πρωτού εγκατασταθεί στην τωρινή της σπηλιά, ήτανε σεργιανίστρα και βολτάριζε απο τρώγλη σε τρώγλη.
Βέβαια, απο τα μεγάλα πανηγύρια δεν λείπουν τα θαύματα. Δεκάδες πολικοί παράγοντες των Κυκλάδων προέκυψαν ξαφνικά απο παρθενογένεση! Το φαινόμενο των άχρωμων, άγευστων και άοσμων πολιτευτών λαμβάνει χώρα κατά την διάρκεια, πριν και μετά το μοίρασμα της πανήγυρης. Γιατί, ναι μεν όλοι «έχουν την ιστορία», «τις ιδέες τους» (παλιές και καινούργιες), ναι μεν ήταν και είναι μέλη κομμάτων, αλλά, την ώρα της πανήγυρης, τρώνε χώρια. Απο ιστορίες, ιδέες και κόμματα.

Πες μας τι πίνεις.

«Διέκοψα τη σύνδεσή μου με τη Vodafone επειδή η εταιρία είναι αναξιόπιστη» , ανακοίνωσε πριν απο λίγο ο Μιλτιάδης Έβερτ αιφνιδιάζοντας την πολιτική, πολιτειακή και θρησκευτική ηγεσία της χώρας.
Με το άκουσμα της ανακοίνωσης ακολούθησαν οι μαζικές διακοπές των συνδέσεων των 2,5 εκατομμυρίων ψηφοφόρων του, οι μαζικές διακοπές ηλεκτροδότησης στο σύνολο της χώρας καθώς και η μαζική παραίτηση όλων των υπαλλήλων της εταιρίας.
Η απόφαση πρώην προέδρου της ΝΔ ,που προήλθε κατόπιν ωρίμου σκέψεως, προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας. Η μετοχή της Vodafone κατρακύλησε στα 0,05 ευρώ, ενώ οι ανταγωνίστριες εταιρίες προκειμένου να προσελκύσουν τους αντάρτες πελάτες, ανακοίνωσαν πως στα νέα πακέτα περιλαμβάνονται διακοποπακέτα, πακέτα με σουβλάκι-γύρο σε 15’στο σπίτι σας, άτοκα δάνεια και δώρο το νέο SUV της Mitsubishi.
Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας, κ. Κορωνιάς δήλωσε πως οι πολυεθνικές δεν παθαίνουν τίποτα, και πως η στεναχώρια του είναι που χάσανε το παιχνιδάκι τους εκείνος και οι φίλοι ωτακουστές του.
Συγκινημένοι πολίτες στους δρόμους, ακόμη και προσκείμενοι στο Πασοκ, δήλωναν πως ευτυχώς που υπήρξε ο κ. Έβερτ που τα έβαλε με τη Vodafone, γιατί δε φτάνει που μας τα παίρνει χοντρά, μας κρυφακούει κιόλας με αποτέλεσμα να γινόμαστε ρόμπες. Δεκάδες πολιτικοί απο όλους τους χώρους δεσμευθήκαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του κ. Έβερτ, πετώντας τα κινητά τους. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά υπουργός της κυβέρνησης, «είχε καταντήσει πια αηδία, ή οι δημοσιογράφοι θα μας έψαχναν γιατί πάλι καμιά μαλακία θα κάναμε, ή απο το υπουργείο πάλι για τον ίδιο λόγο, ή απο το σπίτι γιατί δε φτάνει που λείπουμε δεν κάνουμε και τίποτα της προκοπής».
Ούτως ή άλλως, και σύμφωνα με τον κανόνα της εποχής «οι διανοούμενοι δεν κρατούν κινητό».


Καλά, σοβαρολογείτε; το κινητό του Γιώργου Παπανδρέου θα παρακολουθούσαν; Αυτός απο την καχυποψία και την μυστικοπάθειά του δεν εμπιστεύεται ούτε το σκύλο του. Ότι έχει να πει το λέει μόνον δημόσια. Για να αισθάνεται ασφαλής.

Εδώ που τα λέμε, ο άνθρωπος είναι πολύ μπροστά. Έχει ξεπεράσει την τεχνολογία που χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα. Παίζει μόνο με δορυφορικά συστήματα και με σπέσιαλ Αμερικανοπανεπιστιμιακά λογισμικά PGP (Pretty Good Privacy) 2.6 για τα email του. Για να αισθάνεται ασφαλής.

Ρε μπάς και το είχε στήσει αυτός το κόλπο;

Ρε μπας και το είχε στήσει η Λιάνα Κανέλλη, που όσο να’ναι έχει τη σχετική εμπειρία απο την παρακολούθηση και δημοσιοποίηση προσωπικών emails της Μαργαρίτας Παπανδρέου;

Ας μου΄λεγες ν’αραίωνα, δεν ζούμε πλέον στο μεσαίωνα.

Με αφορμή την υπόθεση των υποκλοπών, ο πρωθυπουργός αναρωτιέται: Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο;










Σε τούτη τη χώρα αποτελούσε παράδοση οι εύποροι ευπατρίδες επιχειρηματίες και κληρονόμοι να κάνουν μεγάλες δωρεές στο κράτος και να δημιουργούν κοινωφελή ιδρύματα. Αυτή η τακτική, σε πολλές περιπτώσεις, τους ανακούφιζε απο τις τύψεις που είχαν για επιχειρηματικές τους αμαρτίες. Όπως και να έχει, οι πολίτες αυτής της χώρας επωφελούνται μπόλικων ιδρυμάτων, νοσοκομείων, μουσείων κλπ.
Την τακτική αυτή οφείλουν να ακολουθήσουν και οι σημερινές πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στη χώρα πχ. Vodafone, Intracom κλπ, ιδρύοντας ψυχιατρεία και κέντρα αποκατάστασης φρενοβλαβών. Έτσι, θα εξασφάλιζαν ισόβιο άσυλο οι ψυχοπαθείς που δημιουργούν.

Δεν ακούω. Για πάρε το μηδέν.

H αλήθεια είναι πως πολύ πριν η κυβέρνηση ανακαλύψει το σκάνδαλο των υποκλοπών, δεκάδες Έλληνες τραγουδιστές είχαν αναφερθεί με συνωμοτικό τρόπο στα τραγούδια τους για το φαινόμενο. Δυστυχώς, τα καλλιτεχνικά και τηλεφωνικά κυκλώματα δεν επέτρεψαν στους ήρωες τραγουδιστές να τραγουδήσουν περισσότερα. Έπεφτε (η) γραμμή.





Μπλέξαν ο γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές
Μπλέξαν οι φωνές μας, μπλέξαν οι φωνές
Φάρσες και βλάβες, και υποκλοπές
Μπλέξαν οι γραμμές μας, μπλέξαν οι γραμμές
Όλη η Αθήνα, ακούει και δεν μιλά
Τα μυστικά μας λέει
Με τους καυγάδες μας γελά
Τις γλύκες μας ζηλεύει
Και πάλι μόνη μένει
Μπλέξαν οι ανάσες μας, στο ακουστικό
Μπλέξαν κι οι καρδούλες μας, και φτιάξανε ρυθμό
Νίκος Πορτοκάλογλου

Έλα να σου πω το μυστικό μου
έλα στην παρέα μας να μπεις
κι όλα τα προβλήματα του κόσμου
φως μου, θα τα λύσουμε εμείς.
Κάτω από του καφενέ την τέντα
λέμε πράγματα λογής-λογής
κανούμε παγκόσμια κουβέντα
περί Δύσης και Ανατολής.
Ένα γύρο όλοι καθισμένοι
κι έγινε Βουλή ο καφενές
μέσα στα προβλήματα κρυμμένη
φλόγα που ανάβει με φωνές.
Είν’ η ώρα κάπως περασμένη
αν θέλεις καληνύχτα να μου πεις
αύριο τηλέφωνο με παίρνεις
είν’ η ώρα της πολιτικής.
Πέσαμε στα δίχτυα της κουβέντας
που δεν τελειώνει μια ζωή
Άλλα λένε οι εφημερίδες
κι άλλα το ραδιόφωνο ηχεί
είσαι μοιρασμένη σε παρτίδες
αχ, πατρίδα μου άμυαλη, μικρή.
Χαρούλα Αλεξίου


Με νόμους και συμβόλαια και με μεγάλα λόγια
δε συντηρείται ο έρωτας και της καρδιάς η φλόγα
άκου λοιπόν προσεχτικά χωρίς φωνές και σχόλια
Δεν είμαι υπουργός εγώ για να με απολύσεις
και ούτε στο τηλέφωνο να θες να μου μιλήσεις
αλλού είναι το σενάριο κι αλλού ο σκηνοθέτης
γι αυτό σου καταλόγισα ζημιά εκ προ μελέτης
Δε σου πηγαίνει εσένανε για να κρατάς πιστόλι
αλλού είναι το σενάριο κι αλλού ο σκηνοθέτης
γι αυτό σου καταλόγισα ζημιά εκ προ μελέτης
Γιώργος Νταλάρας



Στο πέρασμα μου τα τσογλάνια λιγουρεύονται
κι οι νεαροί οι ποιητές αδιαφορούνε
οι κύριοι κάποιας ηλικίας με υποπτεύονται
και τα κομμάτια μου ενέχυρο κρατούνε.
Ετσι κι αλλιώς απ'τα κατάστιχα με σβήσανε
και μεθυσμένη παίζω ζάρια με το χρόνο
σε μια παρτίδα που χαμένοι όλοι βγήκανε
τι μου χρωστάς τι σου χρωστάω για ποιον πληρώνω?
Μες τον καθρέφτη μου τους φόβους τους κοιτάζουνε
και τα ανεκπλήρωτά τους παθη συζητούνε
έτσι τυφλοί,χωρίς φεγγάρι,με δικάζουνε
παίρνουν τηλέφωνο και με κατηγορούνε
Σωτηρία Λεονάρδου

Χτυπούν την πόρτα μου ξανά κάτι γνωστές παρέες
κρατούν στα χέρια τους σφιχτά βιβλία και καρμπόν
μαζί τους βλέπω σέρνουνε μόνο παλιές ιδέες
δεν είμ’ εδώ, δεν είμ’ εδώ, δεν είμ’ εδώ.
Με παίρνουν στο τηλέφωνο νέοι ελπιδοφόροι
στυλάκια ίδια κι όμοια – ό,τι αντιπαθώ –
οι γιάπηδες του μέλλοντος, μιλάω με το ζόρι
Βαριέμαι τα μισόλογα και τις επαναλήψεις
σειρήνες γύρω μου χτυπούν κι εγώ ίσα που ζω
δεν έχω πρόταση ζωής μα ούτε και ειδήσεις
δεν είμ’ εδώ, δεν είμ’ εδώ, δεν είμ’ εδώ.
Φυλάκισα τις νύχτες μου στα έγχρωμα κανάλια
σκοτώνοντας τις ώρες μου στο χείλος της σιωπής
προσπάθησα να δω μπροστά με δυο μεγάλα κυάλια
ούτε κι εκεί δεν είμαι πια, ούτε κι εκεί.
Διονύσης Τσακνής

Πήρα τους δρόμους και σε ψάχνω
σ' όλα τα ξενυχτάδικα
από μπαράκια μέχρι Disco
κι' ακόμα σε σκυλάδικα
Πήρες τους δρόμους και με ψάχνεις
ομοειδής περίπτωση
μα όμως αν συναντηθούμε
θα είναι μάλλον σύμπτωση
Μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενες
πάρε με τηλέφωνο
Μπρος γκρεμός και πίσω γκόμενοι
έχω τον ίδιο αριθμό
Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Από πού τηλεφωνάς
και ακούγεται έτσι η φωνή σου,
από πού τηλεφωνάς
και ποιες άλλες είν’ εκεί μαζί σου,
από πού τηλεφωνάς
κι αποφεύγεις να με πεις μωρό σου,
από πού τηλεφωνάς,
το μισώ το ύφος το ψυχρό σου.
Εσύ απ’ όπου κι αν τηλεφωνούσες
δε σταματούσες να μου λες πως μ’ αγαπάς
μα τελευταία σου ’χει γίνει χούι
ότι σ’ ακούει ο περιπτεράς.
Από πού τηλεφωνάς
από ποιο τηλέφωνο χαμένο,
από πού τηλεφωνάς
κι ανυπομονείς να μου το κλείσεις,
από πού τηλεφωνάς
σαν ν’ ακούω θόρυβο μιας βρύσης.
Μαργαρίτα Ζορμπαλά

Γράμματα ανώνυμα στην πόρτα μας ριγμένα
Και το τηλέφωνο που κλείνεις μόλις μπω
Έχεις τα μάτια σου διαρκώς χαμηλωμένα
Μα πρόσεξε με έχω κάτι να σου πω
Εγώ δεν είμαι δικαστής να με φοβάσαι
Ούτε Θεός για να σε κρίνω ό,τι και να 'σαι
Δεν είμαι φύλακας δεν είμαι αστυνόμος
Μήτε έχει σιδερά η καρδιά μου να σε κλείσει
Συνομωσίες και συρτάρια κλειδωμένα
Κι απουσίες ξαφνικές χωρίς σκοπό
όταν μιλάω με ακούς αφηρημένα
Μα κοίταξέ με έχω κάτι να σου πω

Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου,
για δες πως με κοιτάει η σπιτονοικοκυρά
Κοίτα ποιοι παίρνουν τα τραγούδια μου, μωρό μου,
και τα πουλάνε σαν απορρυπαντικά
Γιατί θαρρείς ότι δεν κόβω τα μαλλιά μου
γιατί φοράω σκουλαρίκια χαϊμαλιά
Είμαστε αιχμάλωτοι στο σπίτι μας, μωρό μου,
και πρέπει να 'χουμε σαφή διακριτικά
Πλέκω στιχάκια κι έχω ενα φόβο
να μη χτυπήσει το τηλέφωνο
και ειν' ο τύπος απ' το κράτος που ελέγχει
αν υπακούει το φερέφωνο
Έχουμε πόλεμο, μην το γελάς, μωρό μου,
να μην αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό
Κοίτα πώς κρέμονται οι αυτόχειρες φαντάροι
με τις θηλιές απ' της σημαίας τον ιστό
Τζίμης Πανούσης

Φώτα κλειστά και στο σκοτάδι περιμένω
κάποιο σημάδι από 'σένα και πεθαίνω.
Μάτια θολά και το τηλέφωνο χτυπάει
όμως δεν ήσουνα εσύ. Γιατί;
Στέφανος Κορκολής

Δεν παίρνεις πια , δεν παίρνεις πια
από τη Σαλονίκη
στη μαύρη Αθήνα να με βρει
η μακρινή φωνή σου
κι εγώ μαζί σου να μιλώ
ώσπου ο ύπνος να με πάρει
στο μαξιλάρι με το τηλέφωνο ανοικτό
Δεν παίρνεις πια, δεν τηλεφωνείς
Πάει καιρός να με θυμηθείς
Έτσι κι εγώ θα το ξεριζώσω
κι ας πάει στο καλό
Αλκίνοος Ιωαννίδης

Πάλι ξημερώματα
κλαίω σ' άδεια στρώματα
το τηλέφωνο σου είναι κλειστό
κι εσύ δεν είσ' εδώ
Δέσποινα Βανδή

Τα μεσημέρια μου η καρδιά στεναχωριέται
που κάθε βήμα μου το βλέπει οριστικό
της λέω αγάπη μου η αγάπη δεν κρατιέται
μ'ένα τηλέφωνο κι εκείνο βιαστικό
Δεν απαντά
Δεν εμφανίζεται δεν επιστρέφει
Κι ούτε ρωτά
Μήπως την γύρεψαν δεν είναι εδώ
Ελευθερία Αρβανιτάκη


Λίγο πριν πέσω στο κενό
κι απόψε σου τηλεφωνώ
μα πριν προλάβω να σου πω
ότι δε θέλω πια να ζω
κόπηκε η γραμμή κι έμεινα εκεί
να ψιθυρίζω πως ακόμα σε λατρεύω
κόπηκε η γραμμή κι έμεινα εκεί
ένα τηλέφωνο βουβό να ικετεύω
Λίγο πριν πέσω στο κενό
κι απόψε σου τηλεφωνώ
Άννα Βίσση

Το τηλέφωνο χτυπά συχνά
κάποιοι φίλοι απ' το πουθενά
Όμως εσύ δεν είσαι εδώ,
την αλήθεια μου να πω
Hi-5

Χτυπά το τηλέφωνο, δεν το σηκώνω
Κουδούνια χτυπάνε και δεν ανοίγω
Για ό,τι κι αν κάνω εμένα χρεώνω
Και θέλω σε μένα να καταλήγω
Γιώργος Μαζωνάκης

Το τηλέφωνο δεν χτύπησε και φεύγω
όπως όλες τις φορές
ψιθυρίζοντας "μωρό μου, σε λατρεύω
μα χωρίζουμ’ αφού θες".
Το τηλέφωνο δεν χτύπησε και πάω
μες στους δρόμους μοναχός
να σκοτώσω, να πληγώσω, να πονάω
την καρδιά μου δυστυχώς.
Πριν κλείσω πίσω μου την πόρτα για να φύγω
προτού να βάλω το κλειδί στην κλειδαριά
κόβω το βήμα μου και σταματάω λίγο
μήπως χτυπήσει το τηλέφωνο ξανά.
Φίλιππος Νικολάου

Το τηλέφωνο απόψε δεν χτυπάει
δεν χτυπάει και η δική σου η καρδιά
ο μισός μου ο εαυτός παραμιλάει
και ο άλλος μου μισός στο πουθενά
Είχες πάντοτε για όλα κάποια λύση
πες μου τώρα είναι η λύση η σιωπή
η καρδιά μου από το μηδέν θα ξαναρχίσει
αν το σύνθημα το δώσεις μόνο εσύ
Νότης Σφακιανάκης

Στο άδειο σπίτι το τηλέφωνο χτυπά
πάλι λάθος εχουν κανει
στο μυαλό μου η εικόνα της γυρνά
και η σιωπή θα με τρελάνει
οτι θα άφηνε μια αγαπη να χαθεί
που να το είχα φανταστεί
Ανδρέας Έκτορας

Το τηλέφωνο χτυπάει
κι εγώ το ψάχνω σαν τρελή
κάτω από ρούχα πεταμένα.
Η καρδιά μου σταματάει
με την ελπίδα πως θ’ ακούσω πάλι εσένα.
"Συγγνώμη, λάθος",
και το τηλέφωνο
μέσ’ από τ’ άψυχα τα χέρια μου γλιστράει
κι απελπισία σαν σίδερο βαριά
τα γόνατά μου τα λυγάει.
Άννα Βίσση

Κλείνω τα μάτια να μη βλέπω
με σένανε το τι συμβαίνει
Και κάνω ότι δεν ακούω,
όταν τηλέφωνο σε παίρνει
Τι του λες και τι σου λέει
όταν σου τηλεφωνεί
Τι του λες και τι σου λέει
και μου κόβεις την αναπνοή
Νότης Σφακιανάκης

Κι αν θέλεις να μιλήσουμε πάρε στο κινητό
Θα το’ χω αφήσει ανοιχτό μες στ’ αυτοκίνητό μου
Γουστάρω που τα είπαμε μα πώς να πούμε κι άλλα
Απ’ το καρτοτηλέφωνο που σου τηλεφωνώ
Κάπου-κάπου να μου γράφεις και μια κάρτα
Το παρόν ποτέ δεν είναι αρκετό
Πριν τελειώσουμε, τελειώνει η τηλεκάρτα
Δεν προφταίνω να σου πω πως σ’ αγαπώ
Αντώνης Βαρδής

Άλλη μια νύχτα που σε θέλω
άλλη μια νύχτα μαχαιριά
Άλλη μια νύχτα που υποφέρω
κι όλα φωνάζουν γύρνα ξανά
Παίρνουν τηλέφωνο
για σένα με ρωτάνε
Σφίγγω τα χείλη
πάλι ψέματα θα πω
Αντώνης Ρέμος

Το τηλέφωνό μου είν’ αμίλητο
σαν το πικραμένο στόμα το αφίλητο.
Δε ρωτάς τι κάνω ούτε και πώς ζω
πώς τυχαίνει και υπάρχω δίχως να σε δω.
Τη γλυκιά φωνή σου δεν ακούω πια
λες και σ’ έχουνε ποτίσει με την απονιά.
Το τηλέφωνό μου ξέρει δυο φωνές
όταν μου μιλάς γι’ αγάπη κι όταν δεν το λες.
Κατερίνα Στανίση

Να ’χες τηλέφωνο, Θεέ μου
να ’ξερα και το νούμερό σου,
θα σου ’λεγα τα βάσανά μου
μήπως κι αλλάξω το μυαλό σου.
Να ’χες τηλέφωνο, Θεέ μου
ήθελα τόσα να σου ψάλω
τις αδικίες που ’χεις κάνει
θα ένιωθες, δεν αμφιβάλλω.
Να ’χες τηλέφωνο, Θέε μου
δεν το ’χει ο κατάλογός μου
να ’ρθεις θα σε παρακαλούσα
την απονιά να δεις του κόσμου.
Έλενα Γιαννακάκη

Ιππο-κλοπές και Vodia-fone.

Feb. 2006 Μέλη του υπουργικού συμβουλίου αναλύουν τις αστρολογικές προβλέψεις του τρέχοντος έτους. Σύμφωνα με τον αστρολογικό χάρτη της Ελλάδας και φέτος θα είμαστε "μια ωραία παρέα".





Οι ανακοινώσεις έγιναν με μεγάλη καθυστέρηση, μιας και αυτά τα πράγματα είχαν προβλεφθεί εδώ και καιρό. Όποιος εχει μάτια βλέπει, όποιος εχει αυτιά ακούει. Χωρίς καθρέφτες και σκιές.

Venceremos. (σιγά τα αίματα)

Το ότι η βλακεία δεν έχει όρια είναι γνωστό. Το ότι δεν πολεμιέται, επίσης. Ή μήπως ναι; Δεν θα αναλύσουμε την τηλεόραση. Η τηλεόραση είναι εικόνα και ως τέτοια οφείλει να εντυπωσιάζει. Αυτή άλλωστε είναι η δουλειά της. Τηλεόραση είναι, δεν είναι πανεπιστήμιο, ούτε λογοτεχνία. Όποιος θέλει να ξεστραβωθεί ας ανοίξει κανα βιβλίο κι’ας σταματήσει να κατηγορεί την τιβούλα που κάνει τη δουλίτσα της, αποβλακώνοντας τον κοσμάκη. Μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Κάθε πράμα κάνει τη δουλειά του.
Στις χθεσινοβραδινές «Αποδείξεις» η φοβερή αποκάλυψη είχε να κάνει με έναν τραυματιοφορέα που αφού μετέφερε το φελιζολένιο κουτί με τα αίματα απο την Ά Παθολογική στο Μικροβιολογικό του Ιπποκράτειου –δεκαπέντε βήματα απόσταση-, ύστερα ,λέει, μετέφερε και φακέλους. Που το πρόβλημα; θα μου πείτε. Τι να σας πώ, τρεις ώρες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, κι’άλλοι δημοσιογράφοι και κοινό, μιλούσαν για το απαράδεκτο της κατάστασης. Για το ότι ο τραυματιοφορέας μετέφερε ένα κουτί -ας είμαστε ρεαλιστές, ασχέτως περιεχομένου, είναι ένα κουτί- και ύστερα μετέφερε φακέλους. Τα αίματα (εγώ το λέω κουτί) θα έπρεπε ,ούρλιαζε ο δημοσιογράφος να τα μεταφέρει εξειδικευμένο προσωπικό. Τι να σας πώ, τόσα χρόνια που γυρνάω στα νοσοκομεία-όχι δεν πουλάω στρώματα και τηλεοράσεις- τέτοια άποψη απο γιατρούς ή νοσηλευτικό προσωπικό δεν έχω ακούσει. Ένας τραυματιοφορέας μετέφερε ένα κουτί με αίματα. So what? Το επίσης παράξενο στην εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου ήταν πως παρ’όλο που η οθόνη προέβαλε όχι μόνο τους εσωτερικούς χώρους αλλά την είσοδο, την αυλή και τους γύρω χώρους του νοσοκομείου, κανείς απο τους πολιτικούς, δημοσιογράφους και το κοινό που παρακολουθούσε, δεν αναγνώρισε ένα απο τα πέντε μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας. Και αναρωτιέται κανείς, σε ποια κοινωνία, -θα φέρουν τα παιδιά τους(!)- σε ποια χώρα ζουν αυτοί οι τύποι; Κι’αφού δεν αναγνώρισαν το νοσοκομείο ούτε στο μέσα ούτε στο έξω του, πως γνώριζαν τον σωστό –και καλά- τρόπο μετακίνησης των κουτιών με το αίμα; Γιατί όλοι είχαν άποψη. Όλοι συμφωνούσαν με τον μαινόμενο Ευαγγελάτο για την απαράδεκτη κατάσταση στα κρατικά νοσοκομεία. Προφανώς γνωρίζουν μόνο απο ιδιωτικά.
Πριν απο λίγο πήρα τηλέφωνο το ‘αδερφάκι’ μου. Τι διάολο, τρεις μήνες είναι’κει μέσα, δεν δουλεύει πήγε να γίνει καλά, δεν μπορεί θα’χει εντοπίσει τα στραβά.
- Τι γίνετε ρε, πως πας;
-Μια χαρά, εσύ;
-Όλα καλά, τι έγινε ρε, σας κράξανε χτες το βράδυ;
-Α, τώρα που το λες, μάλλον γι’αυτές τις μαλακίες γελάγανε νοσοκόμες και γιατροί.
-Venceremos, φιλιά, γεια.
-Venceremos what;
-Venceremos τη βλακεία ρε μικρέ, νικήσαμε τη βλακεία, την αποστρεφόμαστε, την κοροϊδεύουμε, την περιφρονούμε, δεν μας ακουμπά. Να τους πείς ότι νικήσαμε, μικρό μου. Εντάξει; Γεια.
- Θα τους το πω, γεια.
Κανονικά οι «Αποδείξεις» έπρεπε να τσιμπήσουν και μένα, που το περασμένο Σαββατοκύριακο πήγα και τη χώθηκα στο κρεβάτι ασθενούς και την περάσαμε τζάμι όλο το βράδυ λέγοντας αστεία. «Αν είναι δυνατό κυρίες και κύριοι σε τι κοινωνία θα φέρουμε τα παιδιά μας, όργια στα νοσοκομεία, πολίτες πάνε και χώνονται στα κρεβάτια ασθενών και ποιος ξέρει τι κάνουν, ενώ το κράτος κοιμάται, κυρίες και κύριοι!» Μην μου πείτε πως δεν θα έκανε και γαμώ την τηλεθέαση;


Mass Media (1990)
Καλημέρα λοιπόν ακροατή κι ακροάτρια
ειμ'ο άλλος σταθμός μιά φωνή με επάρκεια
δεν υπάρχω στην τύχη
μα σου μοιάζω εγώ
σου χαιδεύω τ'αυτιά κι είμαι πάντα εδώ.
Καλημέρα λοιπόν αναγνώστη μυστήριε
έχω νέα σκληρά στις σελίδες μου κύριε
φονικά και ληστείες και προφίλ συγγενών
είμαι θύτης και θύμα των δικών σου καημών.
Καλημέρα ξανά με κραυγές κι αποκόμματα
κι άμα είσαι καλός θα σου δείξω και πτώματα
να έχεις γνώμη για όλα
θα ρωτάμε εμείς
ετοιμάζουμε γκάλοπ στον αέρα θα βγείς.
Καλησπέρα λοιπόν θεατή αθεράπευτε
μ'ένα ζάπινγκ τρελό σε βουρλίζω βρε άθλιε
δίνω χρώμα και λάμψη στη φτωχή σου ζωή
καληνύχτα κοιμήσου ραντεβού το πρωί.
Γειά χαρά σου λοιπόν Ελληνάκι μου αδιάφορο
μ'ένα φάλτσο ρεφρέν θα ξυπνήσεις και αύριο
μ'ένα έρωτα άδειο
με πυξίδα στραβή
σε παγίδα στημένη
στη γνωστή συνταγή.

Ποιός ακούει ποιόν.

Ο υποκλοπέας της γειτονιάς σας, σας ευχεται καλή Υπαπαντή και σας υπενθυμίζει πως οτι πείτε -και δεν πείτε- θα χρησιμοποιηθεί εναντίων σας.

Πισώπλατες ιδεοληψίες. Πήξαμε στη τζάμπα μαγκιά.

Πισώπλατο ήθος. Πισώπλατες ιδεοληψίες.
Τι κερδίζετε(αι) έτσι; Ποιος σας παραπλάνησε; Ποιοι σας είπαν ψέματα;
Να μιλάτε. Να φωνάζετε κιόλας. Είναι ωραίο πράμα. Εκτονωτικό. Και αποτελεσματικό. Άμα λάχει και δε σας ακούνε, να τα λέτε με το ζόρι. Να κλείνετε την πόρτα, και να καθόσαστε παρέα. Και να λέτε, τώρα θα ακούσετε και τα δικά μας. Μην ανησυχείτε, δεν θα πάρει πολύ, δεν θα χασομερήσουμε. Μόνο δέκα λεπτά. Κι’ ύστερα θα πάμε όλοι σπίτια μας, φρόνιμα κι’ ωραία. Αυτό βέβαια προϋποθέτει λόγο, σκέψη και άποψη. Και λίγη απο μαγκιά. Κι’αμα τα πείτε καλά, θα ζητάνε τα λέτε τακτικότερα. Για πλουραλιστικούς λόγους, αν το θέλετε. Γιατί στην τελική, όλοι κερδίζουνε έτσι. Και όσοι ακούνε και όσοι μιλάνε. Ούτως ή άλλως οι πολλές φωνές μας τρώνε σε τούτο τον τόπο. Το ότι ο καθένας μπορεί και λέει τα δικά του. Ποια είναι όμως τα δικά σας; Τι θέλετε; Τι λέτε; Ποιους τύπους και ποια βιβλία πήρατε εντελώς στραβά; Ποια κοινωνία γυρεύετε νομίζοντας ότι θα λειτουργούσε καλύτερα; Μάλλον τη ζούγκλα. Την ορίτζιναλ ζούγκλα. Αυτό δείχνετε. Δεν σας αρέσει τούτη δω; Πολύ υγειές. Φωνάξτε για ότι σας τη σπάει. Κοντράρετέ το. Με μαγκιά και λόγο, κι’όχι με φυγόπονα κι’ ευθυνοφοβικά τσαμπουκαλίκια. Πήξαμε στη τζάμπα μαγκιά.

Ποιοι καταστρέφουν την παράδοση;

Το πρόβλημα είναι ότι ορισμένοι πολιτικάντηδες όχι μόνο ζητάνε, αλλά κατασκευάζουν κιόλας έργα υποδομών (λιμάνια, μαρίνες, αποχετεύσεις, αεροδρόμια, στάδια κλπ) με αποτέλεσμα να καταστρέφουν την παραδοσιακή εικόνα των νησιών. Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει.

Χαμένοι στην παράδοση.

Γραφικοί και παραδοσιακοί χαρακτηρίζονται όλοι ανεξαιρέτως οι οικισμοί και οι κάτοικοι των Κυκλάδων σε τουριστικούς οδηγούς και sites στο internet. Σε αντίθεση προφανώς με άλλες περιοχές της χώρας όπου οικισμοί και κάτοικοι έχουν τσιτώσει τα γκάζια στον εκσυγχρονισμό. Η γραφικότητα και η παράδοση, σύμφωνα με τους οδηγούς, ξεχειλίζουν σε κάθε σπίτι, κάτοικο, πανδοχείο, τοπίο, κουτούκι, και σεντούκι των Κυκλάδων.
Οι παραδοσιακές νοικοκυρές ,νωρίς το πρωί, φορώντας τις καθημερινές γραφικές τους φορεσιές σαρώνουν τα σπίτια και τις αυλές, βγάζουν παραδοσιακό νερό απο τις στέρνες με τις γραφικές σίγκλες και κατηφορίζουνε στις γραφικές πλατείες των χωριών τους, για να πλύνουνε τα ασπρόρουχα και να κουτσομπολέψουνε τα προξενιά. Μετά, πηγαίνουνε στον γραφικό κάμπο, ταΐζουνε τα παραδοσιακά ζωντανά, ανάβουν τους παραδοσιακούς ξυλόφουρνους και ψήνουν το ψωμί που έχουν ζυμώσει με παραδοσιακό τρόπο, ενώ δεν παραλείπουν βγάλουν γραφικές φωτογραφίες με τις παραδοσιακές τους στολές αγκαλιά με Γιαπωνέζους τουρίστες. Τα παιδιά πηγαίνουν με τα πόδια ,έξι χιλιόμετρα δρόμο, στο μονοθέσιο παραδοσιακό σχολείο τους, γιατί ναι μεν θα γίνουν γραφικοί ψαράδες αλλά μερικά κολλυβογράμματα δεν βλάφτουνε, ενώ τα μεσημέρια παίζουνε παραδοσιακά παιχνίδια στις γραφικές αλάνες και στα ξέφωτα των παραδοσιακών χωριών τους. Το μεσημέρι, όλη η παραδοσιακή οικογένεια κάθεται γύρω απο το γραφικό και παραδοσιακό τραπέζι και τρώει παραδοσιακά φαγητά που τιμούν τα ήθη και τα έθιμα της γραφικής πατρίδας μας όπως μανέστρα, φάβα, ελιές και χειροποίητα λουκάνικα, πίνουν παραδοσιακό βαρελίσιο κρασί, ενώ τραγουδούν και χορεύουν παραδοσιακά νησιώτικα τραγούδια. Το λιόγερμα, οι παραδοσιακοί ψαράδες γυρνάνε απο το γραφικό ψάρεμα με παραδοσιακές καλαθούνες γεμάτες με όλων των ειδών τα γραφικά ψάρια, τα οποία φορτώνουν σε γραφικά γαϊδουράκια και πουλάνε στους παραδοσιακούς φραγκομαχαλάδες. Με το σούρουπο ανάβουν τις παραδοσιακές λάμπες πετρελαίου και το γραφικό τζάκι γύρω απο το οποίο συγκεντρώνεται όλη η γραφική οικογένεια. Οι γραφικοί παππούδες και οι γραφικές γιαγιάδες λένε στα τρισέγγονά τους παραδοσιακές ιστορίες με γραφικούς πρωταγωνιστές, τα μεγαλύτερα αδέλφια φροντίζουν τα μικρότερα, οι θείες μηχανο-ρραφούν με παραδοσιακό τρόπο και πλέκουν κοπανέλια, οι πατεράδες πηγαίνουν στα παραδοσιακά καπηλειά, ενώ οι μανάδες μαγειρεύουν τη γραφική και θρεπτικότατη ντοματόσουπα. Οι πλέον καταξιωμένοι επαγγελματίες των γραφικών Κυκλάδων είναι οι πεταλωτές, οι αγωγιάτες, οι μυλωνάδες, οι ψαράδες, οι καλαθοπλέκτες, οι βαρελοποιοί, οι υποδηματοποιοί, οι ταβερνιάρηδες και οι παντοπώλες. Οι επισκέπτες των γραφικών Κυκλάδων την έχουν καταβρεί με τους γραφικούς νησιώτες, που τους φιλοξενούν δωρεάν στα υπόσκαφα πανδοχεία τους και που μοιράζονται μαζί τους τις παραδοσιακές μανέστρες και τα σφουγγάτα τους. Είναι δε τόσο ενθουσιασμένοι που κάθε χρόνο κουβαλάνε μαζί τους μπουλουκιδών φίλους και συγγενείς. Τόση γραφικότητα που αλλού θα τη βρούνε;