Δεν είναι ανάγκη να υπάρχει αρχή, μέση και τέλος.
Just a shortcut.
Positively
Αυτό, είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο.
Και καλύπτει μια ανάγκη προσωπική. Kαι προσωρινή.
Ότι δεν λύνεται, κόβεται.
Τι να σου κάνει κι’αυτή η νέα γενιά. Ότι μπορεί κάνει και όσο αντέχει.
Η μάνα μου με κυνηγάει μια βδομάδα, τηλεφωνικά, για ένα χαλί. Για να αποδεχτώ, για να με πείσει δηλαδή να δεχτώ να μου στείλει να χαλί. Του οποίου τα προτερήματα
έχω ακούσει κατ’ επανάληψη. Ότι είναι καλό χαλί κλπ. Καλό είναι, εγω δεν το θέλω. Και δυσκολεύομαι να βρω το κρόσσι, την άκρη δηλαδή στην υπόθεση του χαλιού.
«ευχαριστώ, αλλά δεν το θέλω»
«μα γιατί; αφού…»
(τη διαολοστέλνεις ή οχι, με το συμπάθειο...)
(τι γιατί, μήπως μου λείπει σοβαρότητα;)
«πρέπει να σε αφήσω, γιατί πρέπει να φύγω»
Σαφώς το θέμα δεν είναι τι μπορούμε αλλά τι θέλουμε. Μπορούμε σχεδόν τα πάντα, καλά και κακά πράγματα. Μπορούμε και να αυτοκαταστραφούμε για ένα ινάτι.
Γι’αυτό λοιπόν το θέμα είναι τι θέλουμε.
Τελικά σε χρειαζόμουν πιο πολύ απ’οσο νόμιζα.
Πριν από μέρες, ξημερώματα μιας Κυριακής, είδα στον ύπνο μου την παλιά μου γειτονιά,
είδα ότι βρισκόμουν στην γωνία Λευκωσίας και Κνωσού, εκεί που παλιά βρισκόταν ένα υπόγειο βιβλιοπωλείο, «ο πλήθον» το όνομά του, απέναντι από ένα σούπερ μάρκετ Μετρό, και επίσης απέναντι από την εκκλησία και την πλατείτσα του Αγίου Ανδρέα, στα Πατήσια. Είδα ότι βρισκόμουν έξω από το βιβλιοπωλείο, θυμήθηκα, «είδα» μάλιστα και τον βιβλιοπώλη, είχα μπει ,λέει, μέσα και κοίταζα τα βιβλία.
-Στην πραγματικότητα- το βιβλιοπωλείο έχει κλείσει χρόνια, είχε γίνει στην συνέχεια εργαστήριο μικροβιολογικών εξετάσεων, -προφανώς γιατί ο κόσμος έχει μεγαλύτερη ανάγκη την σωματική από την ψυχική του υγεία-. (τι επικίνδυνες, αναγωγές θεέ μου!)
Πάντως δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί στον ύπνο μου την παλιά μου γειτονιά.
Οι χαρούμενοι άνθρωποι δεν είναι πιο αφελής, πιο συνειδητοποιημένοι είναι.
Γνωρίζουν τι τους γίνεται, και αντί για την μιζέρια έχουν επιλέξει τη χαρά.
Και την δουλειά αντί για την κριτική.
αντί να κοιτάτε την ομορφιά, την ανάπτυξη, την καλαισθησία και την πρόοδο,
μετράτε "τετραγωνικά" ... και εντιπίζετε λάθη
αυτή, είναι η δική σου αντίληψη για το περιβάλλον και τον "σωσμό" του
και πήγαινέ την δέκα μέτρα παραπέρα γιατί έχω να σκεφτώ
παντού τα ίδια και αναμενόμενα. αλλά ασκείτε κριτική απο ανθρώπους που δεν έχουνε προσφέρει ούτε σουσάμι απο κουλούρι σε εναν τόπο, ε, πάει πολύ
Για μένα τα πράγματα έχουν ψυχή. Τούτος δω δεν είναι απλά ένας δρόμος. Είναι ο δρόμος που έγινε τούτο και ειπώθηκε εκείνο.
Μια τα φορτώνω, μια τα ξεφορτώνω τα πράγματα από όσα κουβαλάνε.
Μια έτσι μια αλλιώς πορευόμαστε. Και πάμε μια χαρά.
Everything I did, was because of fear.
Ακόμα και τούτο δω. Ένα μπλόγκ για τις «ελεύθερες ώρες».
And, now I’m starting (i m becoming) not to be afraid. Neither people
of me. But to face things.
Maybe I’m too young
Maybe not
at least i know, the most beautiful things come unexpected
They just happen
Ποτέ δεν ήθελα να είμαι στη σέντρα. Απλά έτσι είμαι, καμιά φορά, αλλά τουλάχιστο προσπαθώ να το αποφεύγω.
Σε μια εποχή που η αθωότητα αποτελεί ελλάτωμα, -μάλιστα υπάρχουν περιπτώσεις που οι αθώοι διώκονται- και που η ευαισθησία καταστρέφει αντί να σώζει,
επιμένω και παραμένω τις περισσότερες ώρες.
Μπα, .. δεν είναι θέμα «τέχνης και τεχνικής της αναρμοδιότητας»
Είναι -ακριβώς- θέμα αρμοδιοτήτων και ορίων.
Οριοθετείς τα όριά σου, και μένεις εκεί, όλα υπόλοιπα είναι αλλουνού παπά
Και δεν είναι θέμα αδιαφορίας, αλλά ορίων
Προτιμώ να αισθάνομαι πολίτης παρά πελάτης.
Έχω κι εγω τις προκαταλήψεις μου.
Εν καιρώ κι εκ των υστέρων, μπορεί και να τα δούμε αυτά ανά περίπτωση, το πώς και το γιατί τους δηλαδή.
Πάντως και χωρίς πολλά πολλά λόγια προτιμώ να αισθάνομαι πολίτης παρά πελάτης
σε ότι αφορά την σχέση μου με κάθε τι δημόσιο και ιδιωτικό.
Δεν μπορείς να ζεις όλη την ώρα με το what’s next.
Τόσο πολύ δεν σε καλύπτει το παρόν;
I have to go. Σε λίγες μέρες θα γεννήσω την Καλλιόπη. Επιτέλους να κάτσουμε σπίτι μας όλοι μαζί παρέα και να κάνουμε και καμιά βόλτα.
Σάββατο, Νοέμβριος 17, 2007
Shortcuts Οκτώβριος 07
Δεν την (ξανα)πειράζω. Δεν την (ξανα)πειράζω. Δεν την (ξανα)πειράζω.
είδες τι έπαθε η Μαριέτα
«Μην την πολυπειράζεις την ιστορία» άκουσα χθες για τον τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα. Με δόσεις δηλ. ιστορίας και παρελθόντος.
Η αλήθεια είναι, το αντιλαμβάνομαι πια και το ζω, ότι ο παρελθόν δεν μπορεί να μας καταδιώκει. Μας ωριμάζει, αλλά δεν μπορεί να μας καταδιώκει.
Ευστοχο το παράδειγμα. Είδες τι έπαθε κι αυτή η κακομοίρα στα καλά καθούμενα για να τσιγκλήσει την ιστορία.
Στο κάτω κάτω, μια χαρά είναι η ιστορία. Γραμμένη.
Διατηρημένη και συντηρημένη στις ντιβανοκασέλες της.
Άλλωστε υπάρχουν πιο άμεσα και πιο πρακτικά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν. Στο σήμερα. Μην σου πώ και πιο ενδιαφέροντα.
Ποιος ασχολείται και με την ιστορία..
Πρέπει τελικά να έχεις πολύ χρόνο για ναν ασχολείσαι με δαυτη.
Ωχ κι εσύ και το παρελθόν σου. Τι (σου) κάνανε οι πρώην και γιατί, και που είναι τα λεφτά και…
Τι πας κι θυμάσαι…. Κοίτα καλύτερα το τώρα. Προσανατολίσου στο σήμερα και κάντο άμα μπορείς καλύτερο.
Για το καλό σου στο λέω.
(αυτό δεν είναι καθόλου αυτοβιογραφικό)
Ένα πράμα που (πρέπει να) μαθαίνει κανείς νωρίς σε τούτη τη ζωή είναι να κοιτάει τη δουλειά του -και την κονόμα του ενδεχομένως- και να μην κοιτάει την δουλειά -και την ενδεχόμενη κονόμα, του άλλου.
Mind your own business δηλαδή (και κόφ’τα σχόλια)
Έλα τώρα, μου το έπαιζες κι «αυτοεξόριστη». Δε ντρέπεσαι, να κλαίγεσαι σε τόσο ωραίο τόπο; …
Αυτοί οι Πασόκοι δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο.
Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις.
Αχ «πολεμόχαρη φυλή μου…»
ε, παρασύρομαι κι εγω καμιά φορά, παίρνω το νεροπίστολο κι αρχίζω το παιχνίδι, σίγουρα χωρίς ψυχραιμία και σύνεση, ίσα για το παιχνίδι κι επειδή υπάρχει σχετική αναδουλειά
πολύ βλακεία τελικά να γίνεσαι φαντάρος χωρίς να στο ζητάει κανείς
και να διαιρείς αντί να συνθέτεις
και πέρα από προσωπική βλακεία (πολύ εφήμερο και πρόσκαιρο δηλαδή) είναι και συνολικά επικίνδυνο
είπαμε, πόσο μάλλον όταν δεν στο ζητάει κανένας
ναι ναι, εκεί δείχνει κανείς ,τελικά, την σοβαρότητά του..
στις στάσεις και στις αποστάσεις που κρατά,
γιατί να παρασύρεσαι είναι το εύκολο
Αυτοί οι Πασόκοι (Νο2) δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας
Τι θα γίνει ρε παιδιά; πολύ θεωρία και καθαρότητα πλάκωσε (μήπως ζω ή αναμένεται να ξημερωθώ σε άλλη χώρα;)
Όλοι έντιμοι και παρθένες είναι σε τούτο τον τόπο.
Ρε σεις, κανα ρουσφέτι θα κάνει κανένας;
Στο τζάμπα βγαίνουνε για τον κοσμάκη οι εκλογές μόνο οι μάνατζερς και οι κομπιουτεροεταιρίες κονομάνε.
Κατά τ’άλλα στο τζάμπα και με εθελοντές (!)
Χάλασ’ ο κόσμος..
Καλλιόπη συγνώμη που σε στεναχωρώ καμιά φορά, αλλά να είσαι και ευγνώμων που γελάμε.
Τις πολύ τελευταίες ημέρες κατέληξα στο εξής συμπέρασμα,
Ότι ο κάθε άνθρωπος σου δίνει (αν είναι να σου δώσει) μία μεγάλη στεναχώρια.
Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο. Την αντιμετωπίζεις πιο ψύχραιμα. Είναι σαν να έχεις εμβολιαστεί και να έχει αναπτύξει ο οργανισμός αντισώματα. Ο κάθε άνθρωπος έχει να σου δώσει μια «γερή» στεναχώρια Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο.
Θυμάμαι, καμιά δεκαριά χρόνια πριν, ο τότε Άλτερ, είχε καινοτομήσει στα τηλεοπτικά δρώμενα, προβάλλοντας και στηρίζοντας μια εκπομπή με αντικείμενο τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και την σύγχρονη τεχνολογία που παρουσιάζονταν από μια παρέα νέων ανθρώπων.
Η συγκεκριμένη εκπομπή ήταν κάτι καινούργιο για τον έλληνα τηλεθεατή μιας και ,μεταξύ άλλων, εισήγαγε στον παρωχημένο τότε δημόσιο λόγο, μια φρασεολογία απλή, καθημερινή και «κομπιουτερική». Η εκπομπή είχε δημιουργήσει φανατικό κοινό, ενώ είχε πάει καλά και εμπορικά (διαφημιστικά) γιατί το κοινό της ήταν νεανικό. Ξαφνικά όμως, και πολύ γρήγορα σταμάτησε. Δεν έτυχε να μάθω το γιατί είδα όμως τους παρουσιαστές της από άλλα πόστα να παρουσιάζουν άσχετα πράγματα.
Τελικά, εκείνη η βραχύβια εκπομπή ήταν η μόνη που έχει παρουσιαστεί στην ελληνική τηλεόραση με θέμα τους υπολογιστές και την χρήση τους. Κρίμα που καμιά αντίστοιχη παραγωγή δεν προχώρησε έκτοτε. Πάντως ακόμη και σήμερα, πόσο μάλλον σήμερα μια τέτοια εκπομπή θα ‘χε θέση στην τηλεοπτική μας πραγματικότητα.
Όπως και να το δεις πάντως σημειώνουμε πρόοδο..
Φέτος καταφέραμε και δεν αρπαχτήκαμε πριν, μετά και κατά την διάρκεια της παρέλασης για το ποιοι -αλλοδαποί- σηκώνουν την ελληνική σημαία.
Αλλά είπαμε «δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω» Την ιστορία.
είδες τι έπαθε η Μαριέτα
«Μην την πολυπειράζεις την ιστορία» άκουσα χθες για τον τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα. Με δόσεις δηλ. ιστορίας και παρελθόντος.
Η αλήθεια είναι, το αντιλαμβάνομαι πια και το ζω, ότι ο παρελθόν δεν μπορεί να μας καταδιώκει. Μας ωριμάζει, αλλά δεν μπορεί να μας καταδιώκει.
Ευστοχο το παράδειγμα. Είδες τι έπαθε κι αυτή η κακομοίρα στα καλά καθούμενα για να τσιγκλήσει την ιστορία.
Στο κάτω κάτω, μια χαρά είναι η ιστορία. Γραμμένη.
Διατηρημένη και συντηρημένη στις ντιβανοκασέλες της.
Άλλωστε υπάρχουν πιο άμεσα και πιο πρακτικά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν. Στο σήμερα. Μην σου πώ και πιο ενδιαφέροντα.
Ποιος ασχολείται και με την ιστορία..
Πρέπει τελικά να έχεις πολύ χρόνο για ναν ασχολείσαι με δαυτη.
Ωχ κι εσύ και το παρελθόν σου. Τι (σου) κάνανε οι πρώην και γιατί, και που είναι τα λεφτά και…
Τι πας κι θυμάσαι…. Κοίτα καλύτερα το τώρα. Προσανατολίσου στο σήμερα και κάντο άμα μπορείς καλύτερο.
Για το καλό σου στο λέω.
(αυτό δεν είναι καθόλου αυτοβιογραφικό)
Ένα πράμα που (πρέπει να) μαθαίνει κανείς νωρίς σε τούτη τη ζωή είναι να κοιτάει τη δουλειά του -και την κονόμα του ενδεχομένως- και να μην κοιτάει την δουλειά -και την ενδεχόμενη κονόμα, του άλλου.
Mind your own business δηλαδή (και κόφ’τα σχόλια)
Έλα τώρα, μου το έπαιζες κι «αυτοεξόριστη». Δε ντρέπεσαι, να κλαίγεσαι σε τόσο ωραίο τόπο; …
Αυτοί οι Πασόκοι δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο. Δε θέλω πόλεμο.
Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις. Θα πολεμήσεις.
Αχ «πολεμόχαρη φυλή μου…»
ε, παρασύρομαι κι εγω καμιά φορά, παίρνω το νεροπίστολο κι αρχίζω το παιχνίδι, σίγουρα χωρίς ψυχραιμία και σύνεση, ίσα για το παιχνίδι κι επειδή υπάρχει σχετική αναδουλειά
πολύ βλακεία τελικά να γίνεσαι φαντάρος χωρίς να στο ζητάει κανείς
και να διαιρείς αντί να συνθέτεις
και πέρα από προσωπική βλακεία (πολύ εφήμερο και πρόσκαιρο δηλαδή) είναι και συνολικά επικίνδυνο
είπαμε, πόσο μάλλον όταν δεν στο ζητάει κανένας
ναι ναι, εκεί δείχνει κανείς ,τελικά, την σοβαρότητά του..
στις στάσεις και στις αποστάσεις που κρατά,
γιατί να παρασύρεσαι είναι το εύκολο
Αυτοί οι Πασόκοι (Νο2) δε φτάνει που θα βγάλουνε τα μάτια τους, πάνε να βγάλουνε και τα δικά μας
Τι θα γίνει ρε παιδιά; πολύ θεωρία και καθαρότητα πλάκωσε (μήπως ζω ή αναμένεται να ξημερωθώ σε άλλη χώρα;)
Όλοι έντιμοι και παρθένες είναι σε τούτο τον τόπο.
Ρε σεις, κανα ρουσφέτι θα κάνει κανένας;
Στο τζάμπα βγαίνουνε για τον κοσμάκη οι εκλογές μόνο οι μάνατζερς και οι κομπιουτεροεταιρίες κονομάνε.
Κατά τ’άλλα στο τζάμπα και με εθελοντές (!)
Χάλασ’ ο κόσμος..
Καλλιόπη συγνώμη που σε στεναχωρώ καμιά φορά, αλλά να είσαι και ευγνώμων που γελάμε.
Τις πολύ τελευταίες ημέρες κατέληξα στο εξής συμπέρασμα,
Ότι ο κάθε άνθρωπος σου δίνει (αν είναι να σου δώσει) μία μεγάλη στεναχώρια.
Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο. Την αντιμετωπίζεις πιο ψύχραιμα. Είναι σαν να έχεις εμβολιαστεί και να έχει αναπτύξει ο οργανισμός αντισώματα. Ο κάθε άνθρωπος έχει να σου δώσει μια «γερή» στεναχώρια Από κει και πέρα, κάθε -ενδεχόμενη- επόμενη είναι κάτι λιγότερο.
Θυμάμαι, καμιά δεκαριά χρόνια πριν, ο τότε Άλτερ, είχε καινοτομήσει στα τηλεοπτικά δρώμενα, προβάλλοντας και στηρίζοντας μια εκπομπή με αντικείμενο τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και την σύγχρονη τεχνολογία που παρουσιάζονταν από μια παρέα νέων ανθρώπων.
Η συγκεκριμένη εκπομπή ήταν κάτι καινούργιο για τον έλληνα τηλεθεατή μιας και ,μεταξύ άλλων, εισήγαγε στον παρωχημένο τότε δημόσιο λόγο, μια φρασεολογία απλή, καθημερινή και «κομπιουτερική». Η εκπομπή είχε δημιουργήσει φανατικό κοινό, ενώ είχε πάει καλά και εμπορικά (διαφημιστικά) γιατί το κοινό της ήταν νεανικό. Ξαφνικά όμως, και πολύ γρήγορα σταμάτησε. Δεν έτυχε να μάθω το γιατί είδα όμως τους παρουσιαστές της από άλλα πόστα να παρουσιάζουν άσχετα πράγματα.
Τελικά, εκείνη η βραχύβια εκπομπή ήταν η μόνη που έχει παρουσιαστεί στην ελληνική τηλεόραση με θέμα τους υπολογιστές και την χρήση τους. Κρίμα που καμιά αντίστοιχη παραγωγή δεν προχώρησε έκτοτε. Πάντως ακόμη και σήμερα, πόσο μάλλον σήμερα μια τέτοια εκπομπή θα ‘χε θέση στην τηλεοπτική μας πραγματικότητα.
Όπως και να το δεις πάντως σημειώνουμε πρόοδο..
Φέτος καταφέραμε και δεν αρπαχτήκαμε πριν, μετά και κατά την διάρκεια της παρέλασης για το ποιοι -αλλοδαποί- σηκώνουν την ελληνική σημαία.
Αλλά είπαμε «δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω, δεν την (ξανα)πειράζω» Την ιστορία.
Τρίτη, Νοέμβριος 13, 2007
Ζωνιανά, η περιοχή της φούντας και της λαγνείας
Μία είναι η λύση για να ξεκαθαρίσει το τοπίο στα «Ζωνιανά»
Να κόψουν το σεξ οι Ζωνιανές στους Ζωνιανούς .
-τι θέλεις;; χαϊδάκια; σταμάτα να παίζεις με τα πιστολάκια, και βλέπουμε
Έτσι, οι σύγχρονες ηρωίδες ,και ηρωικές, Ζωνιανές μιμούμενες την επιτυχημένη πρωτοτυπία των αρχαίων Ελληνίδων προγόνων μας που έκαναν σεξουαλικό εμπάργκο και δεν καθόντουσαν στους άντρες τους, καταφέρνουν -όπως και οι αρχαίες- να τους κερδίσουν, να τους κάνουν να κόψουν τη μαστούρα ενώ παράλληλα αποκτούν κοινωνικό κύρος και γίνονται πρωτοσέλιδο στο Newsweek.
Επαναστατική μυθολογία ή
Πάρτα να μη στα χρωστάω…
Σύμφωνα με την σύγχρονη αριστουργηματική - Αντιμαστουρική κωμωδία,
η «Ζωνιανίκη», έργο του Ανώνυμου Μπάτσου, διαδραματίστηκε, περι-γράφτηκε και παρουσιάστηκε το 2007 μ.Χ.. και θεωρείται ένα από τα κλασικότερα και χαρακτηριστικότερα -αν και σύγχρονο- αντιπολεμικά, και κατά της οπλοχρησίας, οπλοκατοχής και οπλοεμπορίας έργα. Η υπόθεση έχει να κάνει με τη σεξουαλική απεργία που κήρυξαν οι γυναίκες του Δήμου των Ζωνιανών της Κρήτης, προσπαθώντας έτσι να πείσουν τους άντρες τους να σταματήσουν την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση καλάσνικοφ.
Στην σύγχρονη Κρήτη, κατά την περίοδο της ντόπιας βεντέτας και του πολιτικοοικονομικού πολέμου, οι γυναίκες με επικεφαλής την Ζωνιανίκη αποφασίζουν να σταματήσουν τον πόλεμο και τη μαστούρα και να ξαναφέρουν την ειρήνη και την νηφαλιότητα στον τόπο τους. Ανάμεσα στις συγκεντρωμένες γυναίκες, ξεχωρίζουν εκτός από την Ρεθυμνιώτισα Ζωνιανίκη, σύζυγο σεσημασμένου αλητόμουτρου, αρχιμαφιόζου, μεγαλοκαλλιεργητή φούντας, μαμουνολόγου, μελισσοκόμου και μεγαλεμπόρου καλασνικοφ που για χόμπι κρατάει σε ομηρία μπάτσους στο υπόγειο του σπιτιού του, η Λασιθιώτισα Σηφάκαινα που αν και σύζυγος του Σηφάκη με το παρατσούκλι «κολέγιο», χασισέμπορου, προστάτη νεαρών ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και χομπίστα κατσικοκλέφτη, είναι αγνή σαν πίνακας του Θεόφιλου,
η νεαρή Ηρακλειώτισα Μυρσίνη, κόρη του μακαρίτη μεγαλοκαλλιεργητή μπανάνας και τρύφυλου Μύρωνα που είχε το παρατσούκλι «νάτος νάτος ο καραμπινάτος» αλλά τελικά δολοφονήθηκε σε χαράδρα από οικογένεια ανταγωνιστικών συμφερόντων και σύζυγος του Νικολού του «φούντα» ο οποίος το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τη βγάζει στα βουνά φυλάγοντας πρόβατα και φυτεύοντας καναβουριές, καθώς επίσης
και η Λαμπιτώ από τον Άγιο Νικόλαο, σύζυγος «Μήτσου του Μέγα» τύπου γλοιώδους αλλά με επιρροή, μεγαλολαδέμπορα, μεγαλομπάτσου και μεγαλοπαράγοντα της περιοχής στο πρόσωπο του οποίου τρέφουν μεγάλο σεβασμό τον οποίο πληρώνουν αδρά οι μεγαλοκαλλιεργητές της περιοχή επειδή έχει δεσποτικό βύσμα και τους αφήνει στην μεγάλη τους ησυχία.
Την αρχική ιδέα συνέλαβε η Ζωνιανίκη η οποία συγκάλεσε κρυφά όλες τις συγχωριανές της αλλά και γυναίκες από τις γειτονικές περιοχές στο καφέ «καντούνι» όπου και τους πρότεινε την κήρυξη ερωτικής αποχής μέχρι οι άντρες τους να αποφασίσουν τη λήξη του πολέμου, την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και καλάσνικοφ. Οι συγκεντρωμένες αρχικά, και από φόβο, διαφωνούν, αλλά τελικά και χωρίς δισταγμούς πείθονται όταν και η Λαμπιτώ από τον Άγιο Νικόλαο με αποφασιστικότητα προσχωρεί στο σχέδιο της Ζωνιανίκης. Η απόφαση σφραγίστηκε με όρκο πάνω στο κρασί καθώς και με ένα ιστορικό ξενύχτι που ακολούθησε στο «χάραμα».
Παράλληλα, την επομένη το πρωί ακούστηκαν φωνές ενθουσιασμού από την περιοχή του Μυλοποτάμου, σημάδι πως το δεύτερο σκέλος του σχεδίου της Ζωνιανίκης πέτυχε, μιας και οι ηλικιωμένες γυναίκες -που ήταν κι αυτές στο κόλπο- είχαν κυριεύσει τις δύο στρατηγικής σημασίας χαράδρες της περιοχής, εκεί όπου βρίσκονταν το μεγαλύτερο μέρος των φυτειών και κρησφύγετο των καλάσνικοφ καθώς και το θησαυροφυλάκιο -το κοινό ταμείο- των δημοσίων χρημάτων με τα οποία οι άντρες τους οι ταριφόγεροι επιδοτούσαν τις κάθε είδους τοπικές επιχειρήσεις.
Στη σκηνή μπαίνει τώρα ο Χορός που αποτελείται από ηλικιωμένους άντρες και ακολουθεί ένας δεύτερος Χορός από ηλικιωμένες γυναίκες. Οι άντρες, εξοργισμένοι από την ανταρσία και την αποχή από το σεξ των γυναικών, έρχονται κρατώντας χύτρες, αναμμένους πυρσούς και σακουλάκια από τον «Καίσαρη». Οι γυναίκες από την άλλη πλευρά κρατάνε σταμνιά με νερό. Αρχίζει η αναμέτρηση. Οι άντρες απειλούν τις γυναίκες με τους πυρσούς τους, ενώ οι γυναίκες τούς κατατροπώνουν αδειάζοντας τα σταμνιά τους πάνω στις φωτιές των αντρών και τραγουδώντας ρυθμικά μαζί με τον Χορό το μεγάλο σουξέ της εποχής «δεν μου κάνεις ότι και να κάνεις…»
Στη σκηνή έρχεται ένας ηλικιωμένος Ζωνιανός ο Πρόβουλος ο χασικλάκιας, γνωστός και ως «ο προφητογέροντας», που παρά το παρατσούκλι είναι αξιοσέβαστο μέλος της τοπικής κοινωνίας, μέλος μιας δωδεκαμελούς επιτροπής διακεκριμένων μεγαλοκαλλιεργητών πολιτών, που είχε σκοπό τον αυστηρό έλεγχο της τοπικής οικονομίας. Ο Πρόβουλος σαν εκπρόσωπος της εκκλησίας και του Δήμου, προστάζει τους τοξότες και τους υδροχόους που τον ακολουθούν να συλλάβουν τις γυναίκες. Οι γυναίκες όμως δεν το επιτρέπουν.
Η Ζωνιανίκη και ο Πρόβουλος επιδίδονται σ’ έναν αγώνα λόγων, όπου ο γυναικείος Χορός παραστέκεται στη Ζωνιανίκη και ο αντρικός στον Πρόβουλο. Η Ζωνιανίκη επαναλαμβάνει στον Πρόβουλο την απόφαση των γυναικών να επιβάλουν την ειρήνη,
να σταματήσουν την καλλιέργεια της φούντας και την διακίνηση ανατολικοευρωπαίων κορασίδων και καλάσνικοφ ενώ στην συνέχεια ο Πρόβουλος εκδιώκεται από τις γυναίκες. Η αποχή έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη και να την βαράει άγρια στα νεύρα των αντρών που έχουν αρχίσει να αισθάνονται πολύ βαριές τις συνέπειες με αποτέλεσμα να το ρίχνουν όλη την μέρα στον αμανέ την κλάψα και την μαστούρα και να γίνονται τα νούμερα και η ξεφτίλα ολόκληρης της λεβεντομάνας Κρήτης. Οι γυναίκες τους, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ζωνιανίκης
τους προκαλούν και τους έχουν στην απαξίωση και το φτύσιμο όσο γίνεται περισσότερο χωρίς όμως να υποκύπτουν στις επιθυμίες τους.
Παράλληλα το σχέδιο των Κρητικών γυναικών έχει επιτυχία και στην γειτονική Σαντορίνη, με αποτέλεσμα να σταλεί στην Κρήτη αποστολή και ένας Σαντορινιός κήρυκας που ζητά να ορίσουν οι Αθηναίοι -που έχουν ένα ρόλο κάτι σαν τους Αμερικάνους σήμερα που είναι υπεράνω όλων- αντιπροσώπους για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις της ειρήνης. Οι Σαντορινιοί απεσταλμένοι και οι Αθηναίοι, κάνουν έκκληση στη Ζωνιανίκη να τους βοηθήσει στο συμβιβασμό. Η Ζωνιανίκη το πετυχαίνει με τη βοήθεια μιας καλλονής, της προσωποποιημένης -εθνικής- Συμφιλίωσης και Δίκαιης Κοινωνίας (κάτι σαν αυτά που λέει ο Πρόεδρος δηλαδή…)
Οι δύο αντιπροσωπείες, απορροφημένες από τα κάλλη της -εθνικής- Συμφιλίωσης και Δίκαιης Κοινωνίας που είναι πολύ ωραία γκόμενα, κάνουν αμοιβαίες παραχωρήσεις και η ειρήνη εξασφαλίζεται, ενώ το αίσιο τέλος σφραγίζεται με ένα συμπόσιο που παραθέτουν οι γυναίκες μέσα σε μια αποθέωση από τραγούδια και χορούς.
συγγραφέας – ιστορικό πλαίσιο
Το έργο αντιπροσωπεύει μια από τις καλύτερες στιγμές του Ανώνυμου Μπάτσου και αποτελεί την τελευταία προσπάθειά του να επικρατήσει η ειρήνη, μετά τους «Αχαρνής» (2001 μ.Χ.) έργο που περιγράφει την τραγωδία του χρηματιστηρίου και την «Ειρήνη» (2004 μ.Χ.) που περιγράφει τα δραματικά πολιτικά γεγονότα που ;ανέδειξαν την δεξιά στην εξουσία ύστερα από 20 χρόνια στην αντιπολίτευση. Από την «Ειρήνη» μέχρι τη «Ζωνιανίκη» έχουν διαδραματιστεί διάφορα πολιτικά γεγονότα: Η σύναψη της Νικιείου (νοικίου) ειρήνης το 2002 μ.Χ., η άμεση σχεδόν παραβίασή της και από τις δύο πλευρές, η απώλεια της -μονής- ονομασίας της ΠΓΔΜ του σπουδαιότερου γοήτρου Αθήνας, η καταστροφή της εκστρατείας κατά των νταβατζήδων και της διαπλοκής του 2005 μ.Χ., η αποστασία ενός μεγάλου μέρους της Αθηναϊκής συμμαχίας κυβερνητικών βουλευτών που -πανέξυπνα- στάθηκαν απέναντι σε κατοχυρωμένες κοινωνικές κατακτήσεις τις οποίες πήγε να καταλύσει την δεξιά κλπ., ενώ οι πληγές των αντιπάλων από την πρόσφατη διαδικασία για την εκλογή Προέδρου δεν άφηναν περιθώρια ούτε για ειρήνη ούτε για νέο πόλεμο. Όλοι δηλ. ήταν ηττημένοι αλλά ταυτόχρονα αμετανόητοι.
Κυριακή, Νοέμβριος 11, 2007
Κάλλιο αργά παρά ποτέ
ή
ώρα Καλλιόπης, γενικώς
σε διάφορους χρόνους
Κυριακή 4.11, ίντερνετ καφέ στην Εγνατία
Μου αρέσουν οι πόλεις. Μόνο που τα γούστα μου έχουν αλλάξει και ψάχνω, ακολουθώ, συμμετέχω σε διαφορετικά πράγματα πιά.
Μου αρέσουν οι πόλεις γιατί σε τέτοια εχω μεγαλώσει. Μόνο που λείπω καιρό και όσο να’ναι εχω συνηθίσει διαφορετικά. Και τα γούστα μου έχουν αλλάξει αρκετά τελευταία και το συνειδητοποίησα μένοντας για λίγες μέρες σε πόλη.
Δεν μπορώ πια την φασαρία, θέλω ήσυχα μέρη. Και δεν είναι που σε ένα μήνα θα γίνω μαμά. Ή, μπορεί και να είναι. Πάντως, δεν μπορώ την φασαρία, την αντάρα και το τζάμπα ξενύχτι -ο τάδε ,έμαθα χθες, οτι βγαίνει στις 02.00 το πρωί!! να τραγουδήσει τις κλαψούρες του!! ε, δεν είμαστε καλά..-
Παρατήρησα επίσης ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο «υποτονική» από την τελευταία φορά που την θυμάμαι. Δεν έχει τις μουσικές σκηνές και τα γκρουπάκια που περίμενα να δω (αλήθεια, τι συμβαίνει αγαπητοί;)
Πάντως τα γούστα μου έχουν αλλάξει…
Μου ταιριάζει ,πάλι, αυτήν την εποχή να ακούω dream theater . αλλά όχι δυνατά.
Μου αρέσει που τα τραγούδια είναι τεράστια και φχαριστιέμαι τα μπάσα τους
Και,
μου αρέσει που την χαϊδεύω και η Καλλιόπη ανταποκρίνεται.
Που της μιλάω πια και με ακούει. Και πρέπει να λέω αξιόλογα πράγματα.
Μου αρέσει που διαλέγουμε παρέα. Τι θα φάμε, που θα πάμε κλπ. Κι είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει. Που διαλέγουμε παρέα.
Μέσα σε ενάμιση χρόνο αισθάνομαι ότι έχω διανύσει δέκα.
Κι όχι επειδή κάνω «fast living». Απλά, ήταν απαραίτητο να «τρέξουν» και να ξεπεραστούν κάποια πράγματα.
Σάββατο 10.11
Το δράμα μιας (δραματικής) γυναίκας
ή παράτα... Μας
Είδατε τι έπαθε η Αννούλα για να θέλει να παίζει ταυτόχρονα με δύο άντρες;
Της λέγανε take side, αποφάσισε, πες μας επιτέλους ποιος σου κάνει -έστω για την ώρα κυρά μου, δε σου είπαμε να τονε πάρεις και προίκα- τίποτα η Αννούλα.
(μωρή, γεννάς, το έχεις πάρει χαμπάρι;) Τίποτε αυτή. Έκανε την παλαβή (δηλαδή νόμιζε ότι κάνει την έξυπνη) Ήθελε και τον ψηλό ήθελε και τον χοντρό.
Μέχρι το παρά ένα, μούγκα η Αννούλα. Και με τον έναν και με τον άλλον. Ραντεβουδάκια από δω, ραντεβουδάκια από κει. Μέχρι που ήρθε η κακιά η ώρα γιατί και οι άντρες ,μπορεί να είναι αγαθοβιόληδες, αλλά έχουνε κι αυτοί τα όρια τους. Μέχρι να τα πάρουνε και μη ξέρεις που να πας να κρύψεις τα μούτρα σου. Γι’ αυτό άλλωστε είναι και άντρες και δεν είναι καμπαρετζούδες της Βυρητού.
Το μήνυμα πάντως είναι ότι σε αυτή τη ζωή πρέπει ,κάποια στιγμή, πριν το ακριβώς, να επιλέγεις. Και να λες, με τούτον εδώ κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.
το μήνυμα είναι κι ενα άλλο, οτι σε τούτη την ζωή δεν μπορείς ν'αγιάσεις.
ακόμη , ή πόσο μάλλον αν υποθέσουμε οτι έχεις καλές προθέσεις ή το "ανικανοποίητο".
πρέπει να πέρνεις μεριά. ή να κάνεις την δικιά σου.
βάρδα πάντως και σε πάρουνε χαμπάρι οτι είσαι πειναλέος και της γύρας... τότε σκουραίνουνε τα πράματα.
Τραγική ψυχρολουσία πάντως αυτή της Διαμαντοπούλου.
Ρε άμε και στο ανάθεμα κυρά μου, που μας έπρηξες τ’….
Και να σε φτύνει ένας άντρας, πάει στο διάολο.. το να σε φτύνουνε όμως δύο ταυτόχρονα .. ε, είναι βαρύ
σήμερα
Φυσικά και έκανα το καθήκον μου σήμερα. είπαμε, σ’ αυτή τη ζωή πρέπει να διαλέγεις. Και να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου.
Τώρα, απο δω και πέρα δηλαδή, να δούμε την επόμενη μέρα.
Μου άρεσε πάντως, μου αρέσει που ο κόσμος συνερευσε να ψηφίσει μαζικά. μου αρέσουν οι συμμετοχικές διαδικασίες. να βγαίνει ο κόσμος απο το σπίτι του και να συμμετέχει ενεργά στα κοινά. να αισθάνεται, να του δημιουργείται η αίσθηση της συμμετοχής.
της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες μιας ευνομούμενης πολιτείας. ε, όσο να'ναι με κάτι τέτοια, ξεπερνάμε συνωμοτικές νοοτροπίες του παρελθόντος. μου άρεσε επίσης που είδα ήρεμους ανθρώπους να κάνουν τυπικά το καθήκον τους, κι οχι αγριεμένες φάτσες με διαθεση φιλονικίας τις οποίες αντικρίζαμε στο παρελθόν.
Άσχετο, αλλά όλοι μας , έστω αρκετοι, καθημερινά, καλούμαστε να κάνουμε ενα σωρό επιλογές, να αντιμετωπίσουμε ενα σωρό διλλήματα (κάποιοι δουλευουν ακριβώς γι αυτό, για να δημιουργούν διλλήματα προς αντιμετώπιση και προβληματισμό!), βρισκόμαστε εν μέσω συρράξεων και μας λένε "take side και φυλάξου", και, νομίζω οτι ενας πάγιος πόλεμος είναι αυτός μεταξύ νυχτόβιων (με οτι αυτό σημαινει) και ημερήσιων τύπων (με οτι αυτό σημαίνει)
ώρα Καλλιόπης, γενικώς
σε διάφορους χρόνους
Κυριακή 4.11, ίντερνετ καφέ στην Εγνατία
Μου αρέσουν οι πόλεις. Μόνο που τα γούστα μου έχουν αλλάξει και ψάχνω, ακολουθώ, συμμετέχω σε διαφορετικά πράγματα πιά.
Μου αρέσουν οι πόλεις γιατί σε τέτοια εχω μεγαλώσει. Μόνο που λείπω καιρό και όσο να’ναι εχω συνηθίσει διαφορετικά. Και τα γούστα μου έχουν αλλάξει αρκετά τελευταία και το συνειδητοποίησα μένοντας για λίγες μέρες σε πόλη.
Δεν μπορώ πια την φασαρία, θέλω ήσυχα μέρη. Και δεν είναι που σε ένα μήνα θα γίνω μαμά. Ή, μπορεί και να είναι. Πάντως, δεν μπορώ την φασαρία, την αντάρα και το τζάμπα ξενύχτι -ο τάδε ,έμαθα χθες, οτι βγαίνει στις 02.00 το πρωί!! να τραγουδήσει τις κλαψούρες του!! ε, δεν είμαστε καλά..-
Παρατήρησα επίσης ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο «υποτονική» από την τελευταία φορά που την θυμάμαι. Δεν έχει τις μουσικές σκηνές και τα γκρουπάκια που περίμενα να δω (αλήθεια, τι συμβαίνει αγαπητοί;)
Πάντως τα γούστα μου έχουν αλλάξει…
Μου ταιριάζει ,πάλι, αυτήν την εποχή να ακούω dream theater . αλλά όχι δυνατά.
Μου αρέσει που τα τραγούδια είναι τεράστια και φχαριστιέμαι τα μπάσα τους
Και,
μου αρέσει που την χαϊδεύω και η Καλλιόπη ανταποκρίνεται.
Που της μιλάω πια και με ακούει. Και πρέπει να λέω αξιόλογα πράγματα.
Μου αρέσει που διαλέγουμε παρέα. Τι θα φάμε, που θα πάμε κλπ. Κι είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει. Που διαλέγουμε παρέα.
Μέσα σε ενάμιση χρόνο αισθάνομαι ότι έχω διανύσει δέκα.
Κι όχι επειδή κάνω «fast living». Απλά, ήταν απαραίτητο να «τρέξουν» και να ξεπεραστούν κάποια πράγματα.
Σάββατο 10.11
Το δράμα μιας (δραματικής) γυναίκας
ή παράτα... Μας
Είδατε τι έπαθε η Αννούλα για να θέλει να παίζει ταυτόχρονα με δύο άντρες;
Της λέγανε take side, αποφάσισε, πες μας επιτέλους ποιος σου κάνει -έστω για την ώρα κυρά μου, δε σου είπαμε να τονε πάρεις και προίκα- τίποτα η Αννούλα.
(μωρή, γεννάς, το έχεις πάρει χαμπάρι;) Τίποτε αυτή. Έκανε την παλαβή (δηλαδή νόμιζε ότι κάνει την έξυπνη) Ήθελε και τον ψηλό ήθελε και τον χοντρό.
Μέχρι το παρά ένα, μούγκα η Αννούλα. Και με τον έναν και με τον άλλον. Ραντεβουδάκια από δω, ραντεβουδάκια από κει. Μέχρι που ήρθε η κακιά η ώρα γιατί και οι άντρες ,μπορεί να είναι αγαθοβιόληδες, αλλά έχουνε κι αυτοί τα όρια τους. Μέχρι να τα πάρουνε και μη ξέρεις που να πας να κρύψεις τα μούτρα σου. Γι’ αυτό άλλωστε είναι και άντρες και δεν είναι καμπαρετζούδες της Βυρητού.
Το μήνυμα πάντως είναι ότι σε αυτή τη ζωή πρέπει ,κάποια στιγμή, πριν το ακριβώς, να επιλέγεις. Και να λες, με τούτον εδώ κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.
το μήνυμα είναι κι ενα άλλο, οτι σε τούτη την ζωή δεν μπορείς ν'αγιάσεις.
ακόμη , ή πόσο μάλλον αν υποθέσουμε οτι έχεις καλές προθέσεις ή το "ανικανοποίητο".
πρέπει να πέρνεις μεριά. ή να κάνεις την δικιά σου.
βάρδα πάντως και σε πάρουνε χαμπάρι οτι είσαι πειναλέος και της γύρας... τότε σκουραίνουνε τα πράματα.
Τραγική ψυχρολουσία πάντως αυτή της Διαμαντοπούλου.
Ρε άμε και στο ανάθεμα κυρά μου, που μας έπρηξες τ’….
Και να σε φτύνει ένας άντρας, πάει στο διάολο.. το να σε φτύνουνε όμως δύο ταυτόχρονα .. ε, είναι βαρύ
σήμερα
Φυσικά και έκανα το καθήκον μου σήμερα. είπαμε, σ’ αυτή τη ζωή πρέπει να διαλέγεις. Και να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου.
Τώρα, απο δω και πέρα δηλαδή, να δούμε την επόμενη μέρα.
Μου άρεσε πάντως, μου αρέσει που ο κόσμος συνερευσε να ψηφίσει μαζικά. μου αρέσουν οι συμμετοχικές διαδικασίες. να βγαίνει ο κόσμος απο το σπίτι του και να συμμετέχει ενεργά στα κοινά. να αισθάνεται, να του δημιουργείται η αίσθηση της συμμετοχής.
της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες μιας ευνομούμενης πολιτείας. ε, όσο να'ναι με κάτι τέτοια, ξεπερνάμε συνωμοτικές νοοτροπίες του παρελθόντος. μου άρεσε επίσης που είδα ήρεμους ανθρώπους να κάνουν τυπικά το καθήκον τους, κι οχι αγριεμένες φάτσες με διαθεση φιλονικίας τις οποίες αντικρίζαμε στο παρελθόν.
Άσχετο, αλλά όλοι μας , έστω αρκετοι, καθημερινά, καλούμαστε να κάνουμε ενα σωρό επιλογές, να αντιμετωπίσουμε ενα σωρό διλλήματα (κάποιοι δουλευουν ακριβώς γι αυτό, για να δημιουργούν διλλήματα προς αντιμετώπιση και προβληματισμό!), βρισκόμαστε εν μέσω συρράξεων και μας λένε "take side και φυλάξου", και, νομίζω οτι ενας πάγιος πόλεμος είναι αυτός μεταξύ νυχτόβιων (με οτι αυτό σημαινει) και ημερήσιων τύπων (με οτι αυτό σημαίνει)
Πέμπτη, Νοέμβριος 08, 2007
Χίλιοι λόγοι να εγκαταλείπεις ένα τόπο (6.11.2007)
(8.11.2007) κι άλλοι τόσοι για να μένεις. και να επιμένεις
άπτε
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας περιοχής δηλαδή της χώρας εκτός Νόμου, ή μάλλον μιας περιοχής που ως γνωστό έχει τους δικούς της -άγραφους σαφώς- Νόμους.
Νόμους που δεν τολμά να αγγίξει κανείς. Νοοτροπίες που δεν τολμά να πλησιάσει πόσο μάλλον να αλλάξει κανείς.
Τοπικοί τσαμπουκάδες
Και βέβαια είναι αφελής όποιος νομίζει ότι πρόκειται για μια χούφτα γραφικών και χωρατατζήδων χωριατών που φυτεύουνε και καμιά φούντα δίπλα από τις μπανανιές για να περνάει η ώρα και να κάνουνε την πλάκα τους. (ο Μπαλζάκ στο βιβλίο του «Οι χωριάτες» περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον τρόπο λειτουργίας και την νοοτροπία αυτών των κουτοπόνηρων βρωμερών χωριατών που δεν τους βάζει το μάτι σου αλλά…)
Τα πράγματα είναι πολύ χοντρά κι αγριεμένα κι αυτό το γνωρίζει όλος ο κόσμος.
Η ύπαρξη τοπικής μαφίας με υπερτοπική δράση που στηρίζει και στηρίζεται από το σύστημα είναι γεγονός. Μιας μαφίας -που όπως κάθε τοπική, μόνο που αυτή στηρίζεται στο εμπόριο φούντας και μπάμ μπάμ πιστολιών, όπως άλλες στηρίζονται πχ στις τιμές των ενοικιαζομένων δωματίων ή της βαμβακοκαλλιέργειας- ανεβοκατεβάζει πολιτικούς, ανακηρύσσει και στηρίζει φρόντμεν επιχειρηματίες, ανοίγει και κλείνει μαγαζιά, μεταθέτει στον Έβρο ή «κατά τους βουρβούλους» όποιον τολμήσει και νομίσει ότι μπορεί να την ακουμπήσει, και καθορίζει γενικώς τους κανόνες του παιχνιδιού. Καλά, μην τρελαίνεστε με την λέξη «μαφία», δεν είναι δα και κάτι τόσο τραγική, για μια παρεούλα πρόκειται, μόνον που η συγκεκριμένη αρέσκεται σε αυτά τα παιχνίδια φόβου και εκφοβισμών.
Η αλαζονεία (είναι που) βλάπτει
Αυτό που επίσης είναι γεγονός είναι ότι την τελευταία τριετία η δράση αυτών των κυκλωμάτων έχει θεριέψει και δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Τα κολητιλίκια και η ανοχή είναι πλέον ξεδιάντροπά. Δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα και είναι αυτό που προκάλεσε πολύ κόσμο, κι’ άνοιξε ίσως τον ασκό του Αιόλου. Οι σχέσεις άλλωστε της δεξιάς και όσων την στηρίζουν (με το συμπάθιο αλλά έτσι είναι) και των παλαιοκαθεστωτικών νοοτροπιών του «ποιος είμαι εγω» έχουν αμφίδρομη σχέση αλληλοσυντήρησης με αυτές τις ομάδες. Άλλωστε, οι σχέσεις όσων εκπροσωπούν αυτές τις ομάδες είναι χωριό που φαίνεται…
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας Κολομβίας δηλαδή που «ανθεί» απροκάλυπτα στα νότια σύνορα της πατρίδας μου …
και παράλληλα σκέφτομαι κι άλλα πράματα και το πώς λειτουργούν στη χώρα μου,
και γράφω κουβεντούλες ..
Βλάχοι και καννίβαλλοι…
Α, ρε ελλαδίτσα, που νομίζεις ότι είσαι, ότι έγινες χώρα προοδευτική….
Αγριεμένοι υπάλληλοι και νωχελικά -βαριεστημένα- αφεντικά (κούνια που σας κούναγε both)
-Ρε άντε τράβα παραπέρα που θα μας κάνεις και μάθημα ηθικής
-Τουλάχιστο βούλωστο ρε λαμόγιο
… διάλογοι της καθημερινότητάς μου…
Σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις;
Αλήθεια, για την υπερβολή που μας δέρνει ως λαό, φταίει ο χρόνιος ραγιαδισμός μας;;
Εγώ θα ελευθερωθώ, εσύ να δούμε τι θα κάνεις..
Α, και που είσαι, άμα απευθύνεσαι σε μένα να έχεις τα μούτρα σου κάτω…
Έχει και η γελοιότητα τα όριά της
Η δημόσια ζωή μιμείται τα σήριαλ εποχής. Εγώ γράφω εύκολα ειρωνικά σχόλια. Οι άλλοι θα πουν ότι διαθέτω μειωμένη εθνική συνείδηση, ελλατωματική θρησκευτική πίστη. Οι αριστεροί «άλλοι» θα πουν ότι είμαι «κοσμοπολίτης», φερέφωνο της «νεοταξικής συνωμοσίας που αποσκοπεί στην αποδόμιση του ελληνισμού». Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση δεν έχει τίποτε να κάνει με πατρίδες, θρησκείες και ελληνισμούς. Έχει να κάνει με λεφτά. Με διανομή χρημάτων, με πολιτικές επιλογές. Που πάνε τα λεφτά, πως μοιράζεται ο κοινωνικός πλούτος.
Προχθές, στην πρώτη φθινοπωρινή βροχούλα, πλημμύρισαν οι δρόμοι μας, πνίγηκαν οι πόλεις. Τώρα δεν φουσκώνουν μόνο ρέματα, δεν πλημμυρίζουν τα υπόγεια στις γειτονιές, Τώρα, μόλις βρέξει, διακόπτεται η κυκλοφορία στην Πειραιώς, παραλύει η πόλη. Σε κάθε βροχή το ίδιο θλιβερό θέαμα. Δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί, κρατικές υπηρεσίες, κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Ποιος δεν ξεβουλώνει τα φρεάτια. Όταν βρέχει παραλύει η ζωή, όταν χιονίζει, όταν κάνει ζέστη, όταν κάνει κρύο, όταν φυσάει, παίρνουν φωτιά οι χωματερές, νέφος, δηλητηριάζονται οι κάτοικοι, παρασύρονται τα αυτοκίνητα στη θάλασσα, χτυπάνε τα καράβια στα παρατημένα λιμάνια. Όλη πια η ζωή εχει γίνει ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. Όταν δεν ξεβουλώνεις τα φρεάτια, δεν κάνεις εκδηλώσεις για τον Μέγα Αλέξανδρο. Τελεία. Δεν υπάρχουν λεφτά για το εμπόριο της παρέλασης.
Το ξέρουμε, τα πολλά λεφτά, τα εύκολα λεφτά, εκεί είναι, το θέμα, στις δημόσιες σχέσεις, στα event, στη σόου μπίζνες. Αλλά, συγνώμη, άμα δεν έχεις μετρό και μονάδα επεξεργασίας σκουπιδιών, δεν κάνεις τελετές. Εκτός αν κάνω λάθος. Αν πραγματικά η πατρίδα μας κινδυνεύει από τις συνωμοσίες. Τότε καλά κάνουμε και αγοράζουμε όπλα, καλά κάνουμε και σφυρηλατούμε το νεανικό φρόνιμα με μια επέτειο μάχης την μέρα. Έρχεται πόλεμος και ας αφήσουμε τις μαλακίες για Μητροπολιτικά πάρκα, ποδηλατοδρόμους, ανακύκλωση σκουπιδιών και περιβάλλον. Να καούν όλα να βρουν καμένη γη οι Τούρκοι.
Αποφασίστε. Που θέλετε να πηγαίνει το δημόσιο χρήμα. Κι αν εντέλει θέλετε λαμπρές τελετές για τον Βουκεφάλα, να βάζετε (να βγάζετε δηλαδή από την τσέπη σας) κι όχι με τα λεφτά του κράτους και τον μόχθο της κοινωνίας.
Αν πας ταξίδι στις άλλες χώρες, και στις πιο μικρές πόλεις και στα πιο απομακρυσμένα χωριά θα δείς στην άκρη του οικισμού ένα κτήριο πυροσβεστικής μ’ένα φρεσκοπλυμένο πυροσβεστικό όχημα απέξω. Ομάδες διαχείρισης κρίσεων λειτουργούν διαρκώς, με άφθονα τεχνολογικά μέσα, τα κράτη επενδύουν διαρκώς για την προστασία των πολιτών τους. όχι μόνο από τον πόλεμο. Το περασμένο καλοκαίρι η μισή Ελλάδα καιγόταν και διαπίστωνε ότι δεν υπάρχει κράτος. Οι δημοτικές αρχές σε αυτήν τη χώρα δεν μπορούν να μαζέψουν τα σκουπίδια, δεν ξεβουλώνουν τους δρόμους, είναι όμως παραδόξως καταχρεωμένες. Παίρνουν συνέχεια δάνεια, πέραν της κρατικής επιχορήγησης, τα χρέη τους ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν υποβάλλουν ισολογισμούς, παρανόμως, είναι χρεοκοπημένες. Δεν έχουν ένα πυροσβεστικό όχημα, έχουν όμως δημοτικές επιχειρήσεις. Είναι διοργανωτές συναυλιών και εκδηλώσεων, ιμπρεσάριοι καλλιτεχνών, έχουν δημοτικά ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, χτίζουν δημαρχιακά μέγαρα, μοιράζουν λεφτά, αγοράζουν ποδοσφαιρικές ομάδες, χτίζουν γήπεδα, κάνουν ντίλ με οικονομικούς παράγοντες, πουλάνε και νοικιάζουν γη, και πολύ καλά κάνουν, πλην όμως, που είναι, που διατίθεται, και που πάει το χρήμα. Κάθε δήμος εχει φτάσει στο σημείο να είναι μια μαύρη τρύπα που εξαφανίζει τον πλούτο της κοινωνίας και τον κατευθύνει σε κομματικά ταμεία, σε κομματικούς στρατούς, σε οργανωμένα συμφέροντα, σε αγορά δημοσιογραφικής προστασίας, σε αργομισθίες, σε σκάνδαλα. Αλλά δεν ξεβουλώνουν φρεάτια, δεν φτιάχνουν μονοπάτια δασοπυρόσβεσης, δεν αποψιλώνουν δέντρα. Διανέμουν χρήμα. Όσο πιο πολλοί είναι τόσο ευκολότερα χάνεται ο έλεγχος.
162 δήμους εχει η Αττική, όταν η Νέα Υόρκη είναι ένας εδώ και 100 χρόνια. 1032 οι δήμοι σε ολόκληρη την Ελλάδα, .όταν σε αντίστοιχες χώρες όπως η Σουηδία και η Βουλγαρία (για να συγκριθούμε με δυό χώρες με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο και διαφορετική νοοτροπία και πρόοδο της κοινωνίας) είναι λιγότεροι από 300. Δεκάδες χιλιάδες αιρετοί άρχοντες, εργολάβοι, επιτροπές, μισθοί, αποζημιώσεις, ντίλ με τον κοινωνικό πλούτο, δήμαρχοι, καναλάρχες, και βαρόνοι των μίντια. Ο λογαριασμός στην κοινωνία. Διανέμουν το κρατικό χρήμα.
Η πολιτική ενηλικίωση έρχεται μόνο αν συγκεκριμένα συζητήσουμε για επιλογές. Πολιτικές επιλογές. Όχι πια κουβέντες για παρελάσεις. Μόνο για χρήμα. Που πάνε τα λεφτά. Ίσως, είναι η μόνη συζήτηση που θα την καταλάβουν όλοι.
Το κειμενάκι είναι γραμμένο από τον Φώτη Γεωργελέ, για το τεύχος 188 της Athens voice, ελάχιστα «πειραγμένο» με δικά μου σχόλια
γιατί δεν έχουμε μόνο «Ζωνιανά»σε τούτη την χώρα αλλά και δήμους
και φιέστες , και τελετές .. και χρήμα, πολύ χρήμα…
να κρίνετε τους καταλήψιες με επιείκεια και χωρίς προκαταλήψεις.
Νομίζετε ότι δεν έχουν λόγους να εξεγείρονται οι μαθητές;;
Enough με τις στερήσεις του παρελθόντος σας,
Και τι πρέπει να κάνω εγω τώρα που εσύ πήγαινες στο σχολείο με το μουλάρι;
Άμα καβαλήσω κι εγω ένα θα μου λύσει τα σημερινά μου προβλήματα;
Ο κόσμος μας αντιμετωπίζει ,ακριβώς, όπως τον αντιμετωπίζουμε εμείς.
Με σοβαρότητα, με ειλικρίνεια, με αγένεια, με αδιαφορία, μας ξεπετάει όταν τον ξεπετάμε, μας προσπερνάει όταν τον προσπερνάμε.. κοκ
Κι αν δεν δώσεις, είναι αδύνατο να πάρεις
Παρασυρθήκαμε, (..) σε αρλουμπολογίες και σε ακυρωτικές λογικές (σε παράλογα πράματα ,εκτός πραγματικότητας, δηλαδή)
Δεν πειράζει. Σημασία έχει που το καταλαβαίνουμε πια, που φτάσαμε στο σημείο να γελάμε με τις βλακείες του παρελθόντος και βέβαια να προγραμματίζουμε το μέλλον. Που θα είναι όμορφο. Πόσο μάλλον με την Καλλιόπη παρέα.
Πήρε καιρό, πήρε καιρό και μοναξιά, αλλά τα καταφέρνουμε, να απαλλαγούμε από τις σκληρές εκφράσεις ,σε πρόσωπα και λόγια , και να ηρεμίσουμε.
Των Αρχαγγέλων σήμερα. Χρόνια πολλά.
Give some joy in our lives, smile darling
Δύο ευρώ (αποτιμήθηκε) η ψήφος στο Πασοκ….. Είχα καιρό να μάθω περί τα πασοκικά, και το άκουσα σήμερα και γέλασε το χείλι μου … σε καλό σας γελάσαμε πάλι….
άπτε
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας περιοχής δηλαδή της χώρας εκτός Νόμου, ή μάλλον μιας περιοχής που ως γνωστό έχει τους δικούς της -άγραφους σαφώς- Νόμους.
Νόμους που δεν τολμά να αγγίξει κανείς. Νοοτροπίες που δεν τολμά να πλησιάσει πόσο μάλλον να αλλάξει κανείς.
Τοπικοί τσαμπουκάδες
Και βέβαια είναι αφελής όποιος νομίζει ότι πρόκειται για μια χούφτα γραφικών και χωρατατζήδων χωριατών που φυτεύουνε και καμιά φούντα δίπλα από τις μπανανιές για να περνάει η ώρα και να κάνουνε την πλάκα τους. (ο Μπαλζάκ στο βιβλίο του «Οι χωριάτες» περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον τρόπο λειτουργίας και την νοοτροπία αυτών των κουτοπόνηρων βρωμερών χωριατών που δεν τους βάζει το μάτι σου αλλά…)
Τα πράγματα είναι πολύ χοντρά κι αγριεμένα κι αυτό το γνωρίζει όλος ο κόσμος.
Η ύπαρξη τοπικής μαφίας με υπερτοπική δράση που στηρίζει και στηρίζεται από το σύστημα είναι γεγονός. Μιας μαφίας -που όπως κάθε τοπική, μόνο που αυτή στηρίζεται στο εμπόριο φούντας και μπάμ μπάμ πιστολιών, όπως άλλες στηρίζονται πχ στις τιμές των ενοικιαζομένων δωματίων ή της βαμβακοκαλλιέργειας- ανεβοκατεβάζει πολιτικούς, ανακηρύσσει και στηρίζει φρόντμεν επιχειρηματίες, ανοίγει και κλείνει μαγαζιά, μεταθέτει στον Έβρο ή «κατά τους βουρβούλους» όποιον τολμήσει και νομίσει ότι μπορεί να την ακουμπήσει, και καθορίζει γενικώς τους κανόνες του παιχνιδιού. Καλά, μην τρελαίνεστε με την λέξη «μαφία», δεν είναι δα και κάτι τόσο τραγική, για μια παρεούλα πρόκειται, μόνον που η συγκεκριμένη αρέσκεται σε αυτά τα παιχνίδια φόβου και εκφοβισμών.
Η αλαζονεία (είναι που) βλάπτει
Αυτό που επίσης είναι γεγονός είναι ότι την τελευταία τριετία η δράση αυτών των κυκλωμάτων έχει θεριέψει και δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Τα κολητιλίκια και η ανοχή είναι πλέον ξεδιάντροπά. Δεν τηρούνται ούτε τα προσχήματα και είναι αυτό που προκάλεσε πολύ κόσμο, κι’ άνοιξε ίσως τον ασκό του Αιόλου. Οι σχέσεις άλλωστε της δεξιάς και όσων την στηρίζουν (με το συμπάθιο αλλά έτσι είναι) και των παλαιοκαθεστωτικών νοοτροπιών του «ποιος είμαι εγω» έχουν αμφίδρομη σχέση αλληλοσυντήρησης με αυτές τις ομάδες. Άλλωστε, οι σχέσεις όσων εκπροσωπούν αυτές τις ομάδες είναι χωριό που φαίνεται…
….αυτά σκέφτομαι διαβάζοντας και παρακολουθώντας από τα Μέσα την υπόθεση των «Ζωνιανών». Μιας Κολομβίας δηλαδή που «ανθεί» απροκάλυπτα στα νότια σύνορα της πατρίδας μου …
και παράλληλα σκέφτομαι κι άλλα πράματα και το πώς λειτουργούν στη χώρα μου,
και γράφω κουβεντούλες ..
Βλάχοι και καννίβαλλοι…
Α, ρε ελλαδίτσα, που νομίζεις ότι είσαι, ότι έγινες χώρα προοδευτική….
Αγριεμένοι υπάλληλοι και νωχελικά -βαριεστημένα- αφεντικά (κούνια που σας κούναγε both)
-Ρε άντε τράβα παραπέρα που θα μας κάνεις και μάθημα ηθικής
-Τουλάχιστο βούλωστο ρε λαμόγιο
… διάλογοι της καθημερινότητάς μου…
Σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις;
Αλήθεια, για την υπερβολή που μας δέρνει ως λαό, φταίει ο χρόνιος ραγιαδισμός μας;;
Εγώ θα ελευθερωθώ, εσύ να δούμε τι θα κάνεις..
Α, και που είσαι, άμα απευθύνεσαι σε μένα να έχεις τα μούτρα σου κάτω…
Έχει και η γελοιότητα τα όριά της
Η δημόσια ζωή μιμείται τα σήριαλ εποχής. Εγώ γράφω εύκολα ειρωνικά σχόλια. Οι άλλοι θα πουν ότι διαθέτω μειωμένη εθνική συνείδηση, ελλατωματική θρησκευτική πίστη. Οι αριστεροί «άλλοι» θα πουν ότι είμαι «κοσμοπολίτης», φερέφωνο της «νεοταξικής συνωμοσίας που αποσκοπεί στην αποδόμιση του ελληνισμού». Στην πραγματικότητα όλη η συζήτηση δεν έχει τίποτε να κάνει με πατρίδες, θρησκείες και ελληνισμούς. Έχει να κάνει με λεφτά. Με διανομή χρημάτων, με πολιτικές επιλογές. Που πάνε τα λεφτά, πως μοιράζεται ο κοινωνικός πλούτος.
Προχθές, στην πρώτη φθινοπωρινή βροχούλα, πλημμύρισαν οι δρόμοι μας, πνίγηκαν οι πόλεις. Τώρα δεν φουσκώνουν μόνο ρέματα, δεν πλημμυρίζουν τα υπόγεια στις γειτονιές, Τώρα, μόλις βρέξει, διακόπτεται η κυκλοφορία στην Πειραιώς, παραλύει η πόλη. Σε κάθε βροχή το ίδιο θλιβερό θέαμα. Δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί, κρατικές υπηρεσίες, κατηγορούν ο ένας τον άλλον. Ποιος δεν ξεβουλώνει τα φρεάτια. Όταν βρέχει παραλύει η ζωή, όταν χιονίζει, όταν κάνει ζέστη, όταν κάνει κρύο, όταν φυσάει, παίρνουν φωτιά οι χωματερές, νέφος, δηλητηριάζονται οι κάτοικοι, παρασύρονται τα αυτοκίνητα στη θάλασσα, χτυπάνε τα καράβια στα παρατημένα λιμάνια. Όλη πια η ζωή εχει γίνει ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο. Όταν δεν ξεβουλώνεις τα φρεάτια, δεν κάνεις εκδηλώσεις για τον Μέγα Αλέξανδρο. Τελεία. Δεν υπάρχουν λεφτά για το εμπόριο της παρέλασης.
Το ξέρουμε, τα πολλά λεφτά, τα εύκολα λεφτά, εκεί είναι, το θέμα, στις δημόσιες σχέσεις, στα event, στη σόου μπίζνες. Αλλά, συγνώμη, άμα δεν έχεις μετρό και μονάδα επεξεργασίας σκουπιδιών, δεν κάνεις τελετές. Εκτός αν κάνω λάθος. Αν πραγματικά η πατρίδα μας κινδυνεύει από τις συνωμοσίες. Τότε καλά κάνουμε και αγοράζουμε όπλα, καλά κάνουμε και σφυρηλατούμε το νεανικό φρόνιμα με μια επέτειο μάχης την μέρα. Έρχεται πόλεμος και ας αφήσουμε τις μαλακίες για Μητροπολιτικά πάρκα, ποδηλατοδρόμους, ανακύκλωση σκουπιδιών και περιβάλλον. Να καούν όλα να βρουν καμένη γη οι Τούρκοι.
Αποφασίστε. Που θέλετε να πηγαίνει το δημόσιο χρήμα. Κι αν εντέλει θέλετε λαμπρές τελετές για τον Βουκεφάλα, να βάζετε (να βγάζετε δηλαδή από την τσέπη σας) κι όχι με τα λεφτά του κράτους και τον μόχθο της κοινωνίας.
Αν πας ταξίδι στις άλλες χώρες, και στις πιο μικρές πόλεις και στα πιο απομακρυσμένα χωριά θα δείς στην άκρη του οικισμού ένα κτήριο πυροσβεστικής μ’ένα φρεσκοπλυμένο πυροσβεστικό όχημα απέξω. Ομάδες διαχείρισης κρίσεων λειτουργούν διαρκώς, με άφθονα τεχνολογικά μέσα, τα κράτη επενδύουν διαρκώς για την προστασία των πολιτών τους. όχι μόνο από τον πόλεμο. Το περασμένο καλοκαίρι η μισή Ελλάδα καιγόταν και διαπίστωνε ότι δεν υπάρχει κράτος. Οι δημοτικές αρχές σε αυτήν τη χώρα δεν μπορούν να μαζέψουν τα σκουπίδια, δεν ξεβουλώνουν τους δρόμους, είναι όμως παραδόξως καταχρεωμένες. Παίρνουν συνέχεια δάνεια, πέραν της κρατικής επιχορήγησης, τα χρέη τους ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν υποβάλλουν ισολογισμούς, παρανόμως, είναι χρεοκοπημένες. Δεν έχουν ένα πυροσβεστικό όχημα, έχουν όμως δημοτικές επιχειρήσεις. Είναι διοργανωτές συναυλιών και εκδηλώσεων, ιμπρεσάριοι καλλιτεχνών, έχουν δημοτικά ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, χτίζουν δημαρχιακά μέγαρα, μοιράζουν λεφτά, αγοράζουν ποδοσφαιρικές ομάδες, χτίζουν γήπεδα, κάνουν ντίλ με οικονομικούς παράγοντες, πουλάνε και νοικιάζουν γη, και πολύ καλά κάνουν, πλην όμως, που είναι, που διατίθεται, και που πάει το χρήμα. Κάθε δήμος εχει φτάσει στο σημείο να είναι μια μαύρη τρύπα που εξαφανίζει τον πλούτο της κοινωνίας και τον κατευθύνει σε κομματικά ταμεία, σε κομματικούς στρατούς, σε οργανωμένα συμφέροντα, σε αγορά δημοσιογραφικής προστασίας, σε αργομισθίες, σε σκάνδαλα. Αλλά δεν ξεβουλώνουν φρεάτια, δεν φτιάχνουν μονοπάτια δασοπυρόσβεσης, δεν αποψιλώνουν δέντρα. Διανέμουν χρήμα. Όσο πιο πολλοί είναι τόσο ευκολότερα χάνεται ο έλεγχος.
162 δήμους εχει η Αττική, όταν η Νέα Υόρκη είναι ένας εδώ και 100 χρόνια. 1032 οι δήμοι σε ολόκληρη την Ελλάδα, .όταν σε αντίστοιχες χώρες όπως η Σουηδία και η Βουλγαρία (για να συγκριθούμε με δυό χώρες με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο και διαφορετική νοοτροπία και πρόοδο της κοινωνίας) είναι λιγότεροι από 300. Δεκάδες χιλιάδες αιρετοί άρχοντες, εργολάβοι, επιτροπές, μισθοί, αποζημιώσεις, ντίλ με τον κοινωνικό πλούτο, δήμαρχοι, καναλάρχες, και βαρόνοι των μίντια. Ο λογαριασμός στην κοινωνία. Διανέμουν το κρατικό χρήμα.
Η πολιτική ενηλικίωση έρχεται μόνο αν συγκεκριμένα συζητήσουμε για επιλογές. Πολιτικές επιλογές. Όχι πια κουβέντες για παρελάσεις. Μόνο για χρήμα. Που πάνε τα λεφτά. Ίσως, είναι η μόνη συζήτηση που θα την καταλάβουν όλοι.
Το κειμενάκι είναι γραμμένο από τον Φώτη Γεωργελέ, για το τεύχος 188 της Athens voice, ελάχιστα «πειραγμένο» με δικά μου σχόλια
γιατί δεν έχουμε μόνο «Ζωνιανά»σε τούτη την χώρα αλλά και δήμους
και φιέστες , και τελετές .. και χρήμα, πολύ χρήμα…
να κρίνετε τους καταλήψιες με επιείκεια και χωρίς προκαταλήψεις.
Νομίζετε ότι δεν έχουν λόγους να εξεγείρονται οι μαθητές;;
Enough με τις στερήσεις του παρελθόντος σας,
Και τι πρέπει να κάνω εγω τώρα που εσύ πήγαινες στο σχολείο με το μουλάρι;
Άμα καβαλήσω κι εγω ένα θα μου λύσει τα σημερινά μου προβλήματα;
Ο κόσμος μας αντιμετωπίζει ,ακριβώς, όπως τον αντιμετωπίζουμε εμείς.
Με σοβαρότητα, με ειλικρίνεια, με αγένεια, με αδιαφορία, μας ξεπετάει όταν τον ξεπετάμε, μας προσπερνάει όταν τον προσπερνάμε.. κοκ
Κι αν δεν δώσεις, είναι αδύνατο να πάρεις
Παρασυρθήκαμε, (..) σε αρλουμπολογίες και σε ακυρωτικές λογικές (σε παράλογα πράματα ,εκτός πραγματικότητας, δηλαδή)
Δεν πειράζει. Σημασία έχει που το καταλαβαίνουμε πια, που φτάσαμε στο σημείο να γελάμε με τις βλακείες του παρελθόντος και βέβαια να προγραμματίζουμε το μέλλον. Που θα είναι όμορφο. Πόσο μάλλον με την Καλλιόπη παρέα.
Πήρε καιρό, πήρε καιρό και μοναξιά, αλλά τα καταφέρνουμε, να απαλλαγούμε από τις σκληρές εκφράσεις ,σε πρόσωπα και λόγια , και να ηρεμίσουμε.
Των Αρχαγγέλων σήμερα. Χρόνια πολλά.
Give some joy in our lives, smile darling
Δύο ευρώ (αποτιμήθηκε) η ψήφος στο Πασοκ….. Είχα καιρό να μάθω περί τα πασοκικά, και το άκουσα σήμερα και γέλασε το χείλι μου … σε καλό σας γελάσαμε πάλι….
Τετάρτη, Οκτώβριος 31, 2007
Αχ κουνελάκι κουνελάκι …(τρύπες γιατί τρυπάς)
Τα λέμε και (ευτυχώς) γελάμε «στον τόπο» που ζω,
βρε λες αυτά που δεν κατάφερε ο (πα)Τατούλης ως (if)υπουργός, να τα καταφέρει ως αουτσάιντερ; ως αν αντιπολιτευόμενος στην κυβέρνηση;…. και αναφέρομαι στα σχόλιά του σχετικά με τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις που εντοπίζει στις διαδικασίες αποκατάστασης του στεγάστρου του Ακρωτηρίου κατά την διάρκεια της διετούς θητείας Βουλγαράκη στο Υπ.Πο.
Ορμόμενος από την αντιμετώπιση που είχε από τους συναδέλφους του κατά την διάρκεια της υπουργικής του θητείας,
ο Βύρωνας λέει ότι «μου κάνατε την μούρη κρέας γι’αυτό και θα σας αλλάξω τον αδόξαστο στην κόντρα και στην επίθεση»
Το ίδιο όμως μπορεί να κάνει και ο Τατούλης τον οποίο επίσης αφήσανε μοναχό του να βγάλει το φίδι από την τρύπα, όταν επι υπουργίας του κατέρρευσε το βιο(εγ)κλιματικό στέγαστρο του Ακρωτηρίου Σαντορίνης, χωρίς ο ίδιος να έχει καμιά εμπλοκή στο θέμα, μιας και ήταν ένα έργο το οποίο κόντευε να ολοκληρωθεί.
Τότε λοιπόν, κι επειδή δεν ήταν αδύνατο να του καταλογιστούν ευθύνες σχετικά με το έργο (την ανάθεση, την εκτέλεση, επίβλεψη κλπ) του την «πέσανε» διότι ήταν ,λέει, δικιά του η απόφαση να επαναλειτουργήσει ο χώρος. Τι σημαίνει αυτό;
Ότι ο αρχαιολογικός χώρος ήταν ήδη κλειστός για δύο χρόνια λόγο των εκτελούμενων εργασιών κατασκευής του στεγάστρου, γεγονός το οποίο προβλημάτιζε την τοπική κοινωνία αλλά και την διεθνή Πανεπιστημιακή κοινότητα με δεδομένη την σπουδαιότητα του χώρου. Υπ’αυτές τις συνθήκες και με αντικείμενο την επαναλειτουργία του χώρου είχε πραγματοποιηθεί τον Μάρτη του 2005 συνάντηση στην Σαντορίνη όπου και συμφωνήθηκε –συγκεκριμένα μέσα σε κοντέινερ στο Ακρωτήρι- μεταξύ του υπουργείου και της Κοινοπραξίας, να γίνουν όλα τα απαραίτητα «μαζέματα» ώστε ο χώρος να μην πολυθυμίζει εργοτάξιο, και να ξανανοίξει σε ένα μεγάλο μέρος του στο κοινό. Μάλιστα για τα «μαζέματα» (επειδή δηλαδή της ανοίξανε καινούργιες -εκτός προγράμματος- δουλειές η Κοινοπραξία είχε ζητήσει επιπλέον 3 εκατομμύρια ευρώ(!) για να κάνει τα μαζέματα που της ζητήθηκαν. Αλλιώς, δεν κουνάγανε ρούπι. Το οκ. έπεσε, τα «μαζέματα» έγιναν, ο χώρος άνοιξε, οι επισκέπτες πολύ γουστάρανε που βολτάρανε στην αρχαία πολιτεία, το κράτος έπαιρνε από τους τουρίστες το μισό εισιτήριο γιατί τους έδειχνε ,λέει την μισή ανασκαφή (τι φιλότιμο αυτό το κράτος….) οι τοπική οικονομία «ανθούσε» γιατί πουλάγαμε κανα μπουκαλάκι νερό και καναν γιαρμά παραπάνω και όλα γενικώς πήγαιναν ρολόι μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής 23.9.2005 όπου στην 13.30 (Και Ύστερα Από Μέρες Ανησυχητικών Τριγμών που άλλοτε αποδίδονταν στην φαντασία των εργαζομένων κι άλλοτε στο ότι η κατασκευή ήτανε χαριτωμένη που τεντωνότανε) με ένα ξαφνικό φρουουουούπ και φσίιιιτ μποίγκ, πάρτο κάτω το πολυβραβευμένο βιο(εγ)κλιματικό.
Η -επι του παρόντος- ουσία ποια είναι; Ότι ο Τατούλης από την καλή (και γενναιόδωρη οικονομικά είναι η αλήθεια…) καρδιά είπε το οκ. στο άνοιγμα της ανασκαφής. Που να ήξερε ότι το στέγαστρο θα σωριαζόταν; Όταν σωριάστηκε πάντως έμεινε μόνος να απολογείται για τα μπάζα. Κάτι που καθώς φάνηκε τους φύλαγε.
Α, ξέχασα να πώ ότι ο Τατούλης ,τότε, ήταν (if)υπουργός, μιας και υπουργός Πολιτισμού επι φσίιιιιτ μποιγκ ήταν ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ο οποίος επειδή το πρωθυπουργιλίκι είναι πολύ χασομέρικη δουλειά και σου αφήνει το περιθώριο να καβατζάρεις άλλη μια θέση στο δημόσιο και να κονομάς ένα μισθό παραπάνω, είχε αναλάβει και αυτό το πόστο. Σύμφωνα δε με άλλες πληροφορίες ο Πρωθυπουργός είχε αναλάβει και την θέση του Υπουργού Πολιτισμού λόγο κόμπλεξ και προκειμένου να αποδείξει οτι ξέρει από τέχνες μιας και μια ζωή μπακαλόπαιδο τον ανέβαζαν μπουνταλά τον κατέβαζαν κι’είπε λοιπόν να ο άνθρωπος να αποδείξει ότι τις τέχνες τις παίζει κομπολόι…
Τρίτη, Οκτώβριος 30, 2007
very happy situation
Very happy, very happy situation απόψε ο Λαζόπουλος.
Σε πολύ καλά κέφια, έμπνευση και φόρμα και.. πολύ τη φχαριστήθηκα την αποψινή εκπομπή. Έχει έναν τρόπο να εκφράζει αυτό που αισθανόμαστε..
Πως το είπε αυτό με την «κοντή ιστορία»; καλό…
Εχω ξεκινήσει ένα σωρό κειμενάκια και δεν εχω προλάβει να ολοκληρώσω κανένα…
οπώτε, δεν παίζουμε με καμια φωτογραφία; …
«over my body» Marlon Brando as Don Vito Corleone in «The godfather» Part 1, 1972, of Francis Ford Coppola
«Μου έθιξαν το όνομα και την τιμή μου, μόνο διά φυσικού θανάτου θα σωπάσω» Βύρων Πολύδωρας, πρώην υπουργός, πρωτοπαλίκαρο στο αντάρτικο ενάντια στην δεξιά.
Σε πολύ καλά κέφια, έμπνευση και φόρμα και.. πολύ τη φχαριστήθηκα την αποψινή εκπομπή. Έχει έναν τρόπο να εκφράζει αυτό που αισθανόμαστε..
Πως το είπε αυτό με την «κοντή ιστορία»; καλό…
Εχω ξεκινήσει ένα σωρό κειμενάκια και δεν εχω προλάβει να ολοκληρώσω κανένα…
οπώτε, δεν παίζουμε με καμια φωτογραφία; …
«over my body» Marlon Brando as Don Vito Corleone in «The godfather» Part 1, 1972, of Francis Ford Coppola
«Μου έθιξαν το όνομα και την τιμή μου, μόνο διά φυσικού θανάτου θα σωπάσω» Βύρων Πολύδωρας, πρώην υπουργός, πρωτοπαλίκαρο στο αντάρτικο ενάντια στην δεξιά.
Τετάρτη, Οκτώβριος 24, 2007
Δηλαδη, τωρα περναω την κριση των 30;
Πίσω από τα κειμενάκια, και τις απόψεις και τις γνώμες τις καθημερινές, υπάρχουν άνθρωποι. Που ζουν στον κόσμο και στον κόσμο τους. Και αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα ολονών και την καθημερινότητα την δικιά τους.
Πίσω από τα κείμενα και τις απόψεις υπάρχουν άνθρωποι που ζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να είναι και να διατηρούνται ζωντανοί, για να μπορούν κιόλας να γράφουν και καλύτερα.
Πίσω από τα κείμενα υπάρχουν άνθρωποι που όταν δεν γράφουν ζουν. Και τα κείμενα σαφώς αποτελούν ένα μικρό κομμάτι της ζωής τους.
Δεν είναι ,δεν πρέπει και δεν γίνεται να είναι, ούτε το άλφα ούτε το ωμέγα τους.
Και δεν βρίσκω τον λόγο γιατί -εδώ και γενικώς- «πρέπει» να διαιρώ τον εαυτό μου σε κομμάτια, και την μια να είμαι αυτό και την άλλη εκείνο.
Τώρα πχ γράφω ένα αιχμηρό κείμενο στο οποίο «δεν είμαι» πουθενά, δεν υπάρχει τίποτε πίσω από αυτό, ύστερα είμαι τυπική επαγγελματίας που διεκπεραιώνω την δουλειά μου προσθέτοντας «κομμάτια της προσωπικότητάς μου», ύστερα είμαι μανούλα που προσπαθεί να θηλάσει το μωρό της και να μαγειρέψει κανα φαί της προκοπής (γιατί μέχρι πρότινος ήμουν τεμπέλα και αχαΐρευτη και δεν κοίταζα να κάνω ένα απλό έστω φαί να βάζω στο στόμα μου), μετά είμαι σύντροφος τρυφερή και γεμάτη κατανόηση, μετά επιμελής νοικοκυρά, καλοσυνάτη γειτόνισσα, εγκάρδια φίλη κλπ.
Γιατί πρέπει ολ’αυτά που εκ των πραγμάτων είμαι να τα κόβω κομμάτια και να τραβάω παχιές διαχωριστικές γραμμές; αφού είμαι ολ αυτά ταυτόχρονα και αδιαίρετα.
Έτσι κι εδώ. Την μια είμαι, θέλω, χρειάζομαι, έχω, κρίνω, τοποθετούμαι, νομίζω, προχωρώ. Παράλληλα.
Πολύ απλά θέλω να πώ ότι ξεπερνώ με τον πλέον φυσιολογικό τρόπο
-και κουνάω το κεφάλι μου για πλάνες στις οποίες έχω κι έχουμε όλοι υποπέσει- πολλούς και (α)διάφορους διαχωρισμούς που άλλοι μας επιβλήθηκαν κι άλλους τους επιβάλλαμε από μόνοι μας.
Αδιαίρετα, είμαι κομμάτι και δίνω ένα κομμάτι μου σε ολ’αυτά.
Και την ώρα που θα κρατάω το μωρό μου αγκαλιά, φυσικά θα βλέπω και θα κρίνω το τι συμβαίνει γύρω μου. Πιο καθαρά και με μεγαλύτερη διαύγεια, αλλά και αγωνία για την επόμενη μέρα. για το μέλλον, για την -κάθε- προοπτική. Και θα θέλω να είμαι καλύτερη.
Μην τα σνομπάρετε καθόλου
Καλά τα λένε τα ζώδια, πόσο μάλλον το δικό μου το περίεργο. Αυτήν η εποχή ,λέει, θα πρέπει να με εμπνεύσει και να στραφώ στην ομαδική δουλειά και δημιουργία και να αφήσω τις μοναχικές δραστηριότητες.
Ξέρετε τι χρήσιμα είναι τα ζώδια και οι αστροπροβλέψεις; Πολύ καμιά φορά..
Πρωτ’ απ’όλα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι λέξεις και οι έννοιες που χρησιμοποιούνται είναι πολύ προχωρημένες και εστιάζουν στην ουσία των πραγμάτων και των ανθρώπινων χαρακτήρων. Μαθαίνεις δηλαδή ψυχολογία από τα ζώδια, όση δε μαθαίνεις ούτε από το κουρμπέτι ούτε από άλλα, τα -και καλά- επι του αντικειμένου αναγνώσματα.
Και δεν λέω φυσικά ότι πρέπει να «πιστεύουμε» στα αστρολογικά που διαβάζουμε, ούτε βέβαια να χαράσσουμε πλώρη στη ζωή και την καθημερινότητά μας από το τι «προβλέπουν» τα άστρα, θεωρώ όμως ότι η αστροαναγνώσεις και αναλύσεις σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να μας δώσουν μπόλικη συμπυκνωμένη φιλοσοφία.
Να μας κάνουν να σκεφτούμε παραμέτρους, παράγοντες και συνισταμένες στις οποίες δεν θα πήγαινε το μυαλό μας. Γι αυτό ,λέω, καλό και χρήσιμο και οφέλημο είναι να ρίχνουμε που και πού καμιά ματιά στα στρο-λογικά, απενοχοποιημένοι από σύνδρομα και συμπλέγματα του παρελθόντος -και κακών συναναστροφών(!)- που ήθελαν επιρρεπείς, ονειροπαρμένους η φεγγαροχτυπημένους όσους … κοιτάνε τα άστρα!
Α, ναι, όταν διαβάζω διαβάζω… και δεν αφήνω κανένα ζώδιο παραπονεμένο. Δεν «κοιτάω» μόνο τους υδροχόους. Δεν αφήνω δηλαδή καμιά «θεωρία» να πάει χαμένη. Από όλες τις ζωδιακές αστροπροβλέψεις κάτι καλό βρίσκεις, μια ενδιαφέρουσα συμβουλή που σου ταιριάζει για την ημέρα ή την εποχή, ας πούμε.
καλωστο το ασπρουλιάρικο
Προχθές «πέτυχα» το εκπληκτικό (για μένα, για άλλους απλή καθημερινότητα)
Είδα ένα νεογέννητο προβατάκι! Ένα προβατάκι που γεννήθηκε με απόλυτα φυσιολογικό τρόπο. Και μου έκανε τόση εντύπωση που λεπτά μετά την γέννησή του προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του και να θηλάσει ,όρθιο, την μαμά του.
Επίσης (είπαμε, εμένα εκπλήσσουν αυτά, οι άλλοι προφανώς ξέρουν) μου έκανε εντύπωση που το προβατάκι ήταν ολόλευκο και ολόστεγνο στη άσπρη γούνα του, ούτε αίματα και τέτοια ανατριχιαστικά ούτε τίποτε. Τόσο υγιές σκηνικό… τι χαρούμενη, χαριτωμένη και συγκινητική εικόνα…
Εμάς, από την άλλη, πως μας «πλαστικοποιήσανε» τόσο πολύ μου λές; Πως μας απομακρύνανε από το φυσιολογικό και την φύση;
με παρέσυρε το ρέμα
άσχετο εντελώς, αλλά το αισθάνθηκα σήμερα το πρωί,
πάλι καλά που επιστρέφει στα πάτρια ο Χριστόδουλος και γλίτωσε απ’ τον Τζάνκι…
δεν μπορώ να κρίνω επιστημονικά, παρά μόνον με το ένστικτό μου
αλλά πιστεύω ότι καλύτερα θα έκανε την δουλειά του στον Ευαγγελισμό
διότι πέρα από το ότι θα ήτανε στην πατριδούλα, ο Ευαγγελισμός έχει τους καλύτερους γιατρούς, ο ίδιος θα έδειχνε ότι επιθυμεί να έχει ίση αντιμετώπιση με τους «υπόλοιπους χριστιανούς» ενώ θα ήτανε και δυό βήματα από το σπίτι και την δουλειά του
α, και τώρα που είπα για Ευαγγελισμό,
να μην ξεχάσω απόψε να δω τον Ευαγγελάτο
τι πράμα; τζάμπα κάνουνε πλαστικές και συσφικτικές και λιποαναροφιτικές και οοόυουπσαβιτ και λίφτ ιτ α λιτλ μόρ απ επεμβάσεις στα κρατικά νοσοκομεία;;
-γλιτώνοντας δηλ. τα νοσήλια των ιδιωτικών;- από πότε ρε παιδιά και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Πίσω από τα κείμενα και τις απόψεις υπάρχουν άνθρωποι που ζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να είναι και να διατηρούνται ζωντανοί, για να μπορούν κιόλας να γράφουν και καλύτερα.
Πίσω από τα κείμενα υπάρχουν άνθρωποι που όταν δεν γράφουν ζουν. Και τα κείμενα σαφώς αποτελούν ένα μικρό κομμάτι της ζωής τους.
Δεν είναι ,δεν πρέπει και δεν γίνεται να είναι, ούτε το άλφα ούτε το ωμέγα τους.
Και δεν βρίσκω τον λόγο γιατί -εδώ και γενικώς- «πρέπει» να διαιρώ τον εαυτό μου σε κομμάτια, και την μια να είμαι αυτό και την άλλη εκείνο.
Τώρα πχ γράφω ένα αιχμηρό κείμενο στο οποίο «δεν είμαι» πουθενά, δεν υπάρχει τίποτε πίσω από αυτό, ύστερα είμαι τυπική επαγγελματίας που διεκπεραιώνω την δουλειά μου προσθέτοντας «κομμάτια της προσωπικότητάς μου», ύστερα είμαι μανούλα που προσπαθεί να θηλάσει το μωρό της και να μαγειρέψει κανα φαί της προκοπής (γιατί μέχρι πρότινος ήμουν τεμπέλα και αχαΐρευτη και δεν κοίταζα να κάνω ένα απλό έστω φαί να βάζω στο στόμα μου), μετά είμαι σύντροφος τρυφερή και γεμάτη κατανόηση, μετά επιμελής νοικοκυρά, καλοσυνάτη γειτόνισσα, εγκάρδια φίλη κλπ.
Γιατί πρέπει ολ’αυτά που εκ των πραγμάτων είμαι να τα κόβω κομμάτια και να τραβάω παχιές διαχωριστικές γραμμές; αφού είμαι ολ αυτά ταυτόχρονα και αδιαίρετα.
Έτσι κι εδώ. Την μια είμαι, θέλω, χρειάζομαι, έχω, κρίνω, τοποθετούμαι, νομίζω, προχωρώ. Παράλληλα.
Πολύ απλά θέλω να πώ ότι ξεπερνώ με τον πλέον φυσιολογικό τρόπο
-και κουνάω το κεφάλι μου για πλάνες στις οποίες έχω κι έχουμε όλοι υποπέσει- πολλούς και (α)διάφορους διαχωρισμούς που άλλοι μας επιβλήθηκαν κι άλλους τους επιβάλλαμε από μόνοι μας.
Αδιαίρετα, είμαι κομμάτι και δίνω ένα κομμάτι μου σε ολ’αυτά.
Και την ώρα που θα κρατάω το μωρό μου αγκαλιά, φυσικά θα βλέπω και θα κρίνω το τι συμβαίνει γύρω μου. Πιο καθαρά και με μεγαλύτερη διαύγεια, αλλά και αγωνία για την επόμενη μέρα. για το μέλλον, για την -κάθε- προοπτική. Και θα θέλω να είμαι καλύτερη.
Μην τα σνομπάρετε καθόλου
Καλά τα λένε τα ζώδια, πόσο μάλλον το δικό μου το περίεργο. Αυτήν η εποχή ,λέει, θα πρέπει να με εμπνεύσει και να στραφώ στην ομαδική δουλειά και δημιουργία και να αφήσω τις μοναχικές δραστηριότητες.
Ξέρετε τι χρήσιμα είναι τα ζώδια και οι αστροπροβλέψεις; Πολύ καμιά φορά..
Πρωτ’ απ’όλα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι λέξεις και οι έννοιες που χρησιμοποιούνται είναι πολύ προχωρημένες και εστιάζουν στην ουσία των πραγμάτων και των ανθρώπινων χαρακτήρων. Μαθαίνεις δηλαδή ψυχολογία από τα ζώδια, όση δε μαθαίνεις ούτε από το κουρμπέτι ούτε από άλλα, τα -και καλά- επι του αντικειμένου αναγνώσματα.
Και δεν λέω φυσικά ότι πρέπει να «πιστεύουμε» στα αστρολογικά που διαβάζουμε, ούτε βέβαια να χαράσσουμε πλώρη στη ζωή και την καθημερινότητά μας από το τι «προβλέπουν» τα άστρα, θεωρώ όμως ότι η αστροαναγνώσεις και αναλύσεις σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να μας δώσουν μπόλικη συμπυκνωμένη φιλοσοφία.
Να μας κάνουν να σκεφτούμε παραμέτρους, παράγοντες και συνισταμένες στις οποίες δεν θα πήγαινε το μυαλό μας. Γι αυτό ,λέω, καλό και χρήσιμο και οφέλημο είναι να ρίχνουμε που και πού καμιά ματιά στα στρο-λογικά, απενοχοποιημένοι από σύνδρομα και συμπλέγματα του παρελθόντος -και κακών συναναστροφών(!)- που ήθελαν επιρρεπείς, ονειροπαρμένους η φεγγαροχτυπημένους όσους … κοιτάνε τα άστρα!
Α, ναι, όταν διαβάζω διαβάζω… και δεν αφήνω κανένα ζώδιο παραπονεμένο. Δεν «κοιτάω» μόνο τους υδροχόους. Δεν αφήνω δηλαδή καμιά «θεωρία» να πάει χαμένη. Από όλες τις ζωδιακές αστροπροβλέψεις κάτι καλό βρίσκεις, μια ενδιαφέρουσα συμβουλή που σου ταιριάζει για την ημέρα ή την εποχή, ας πούμε.
καλωστο το ασπρουλιάρικο
Προχθές «πέτυχα» το εκπληκτικό (για μένα, για άλλους απλή καθημερινότητα)
Είδα ένα νεογέννητο προβατάκι! Ένα προβατάκι που γεννήθηκε με απόλυτα φυσιολογικό τρόπο. Και μου έκανε τόση εντύπωση που λεπτά μετά την γέννησή του προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του και να θηλάσει ,όρθιο, την μαμά του.
Επίσης (είπαμε, εμένα εκπλήσσουν αυτά, οι άλλοι προφανώς ξέρουν) μου έκανε εντύπωση που το προβατάκι ήταν ολόλευκο και ολόστεγνο στη άσπρη γούνα του, ούτε αίματα και τέτοια ανατριχιαστικά ούτε τίποτε. Τόσο υγιές σκηνικό… τι χαρούμενη, χαριτωμένη και συγκινητική εικόνα…
Εμάς, από την άλλη, πως μας «πλαστικοποιήσανε» τόσο πολύ μου λές; Πως μας απομακρύνανε από το φυσιολογικό και την φύση;
με παρέσυρε το ρέμα
άσχετο εντελώς, αλλά το αισθάνθηκα σήμερα το πρωί,
πάλι καλά που επιστρέφει στα πάτρια ο Χριστόδουλος και γλίτωσε απ’ τον Τζάνκι…
δεν μπορώ να κρίνω επιστημονικά, παρά μόνον με το ένστικτό μου
αλλά πιστεύω ότι καλύτερα θα έκανε την δουλειά του στον Ευαγγελισμό
διότι πέρα από το ότι θα ήτανε στην πατριδούλα, ο Ευαγγελισμός έχει τους καλύτερους γιατρούς, ο ίδιος θα έδειχνε ότι επιθυμεί να έχει ίση αντιμετώπιση με τους «υπόλοιπους χριστιανούς» ενώ θα ήτανε και δυό βήματα από το σπίτι και την δουλειά του
α, και τώρα που είπα για Ευαγγελισμό,
να μην ξεχάσω απόψε να δω τον Ευαγγελάτο
τι πράμα; τζάμπα κάνουνε πλαστικές και συσφικτικές και λιποαναροφιτικές και οοόυουπσαβιτ και λίφτ ιτ α λιτλ μόρ απ επεμβάσεις στα κρατικά νοσοκομεία;;
-γλιτώνοντας δηλ. τα νοσήλια των ιδιωτικών;- από πότε ρε παιδιά και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Τρίτη, Οκτώβριος 23, 2007
κι απ' τα πολλά σου λεγε λεγε..
Αυριανή: Τον Ιούνιο του 1997 σε συνέντευξή του στο «ΚΛΙΚ» ο Γιωργάκης δήλωσε: «να καλλιεργούν ελεύθερα χασίς στα σπίτια τους οι χρήστες»
Ρωτάμε όλους αυτούς που στηρίζουν τον Γιωργάκη: αν δεν ήταν βουλευτές και συνδικαλιστές τι δουλειά θα έκαναν;
Νέες δημοσκοπήσεις: με αρχηγό τον Βενιζέλο το Πασοκ κερδίζει τον Καραμανλή
Πάλι καλά
Προφανώς δεν εχει πεί καινούργιες ανισορροπίες ο πρόεδρος γι αυτό και το βαθύ ψάξιμο εν έτη 1997 (! δέκα χρόνια πρίν) σε τότε δηλώσεις του. κάτι είναι κι αυτό…
Προχθές πάντως ο Γιάννης Μαρίνος σε άρθρο του για το θέμα έλεγε πως την ίδια άποψη ,για αποποινικοποίηση (για από-πονικοποίηση μιλάμε όχι για νομιμοποίηση και χρήση «ελεύθερη κι ωραία») είχαν εκφράσει στο παρελθόν δεκάδες διαπρεπείς επιστήμονες οι οποίοι εν συνεχεία και κρίνοντας παραμέτρους της χρήσης κάνναβης άλλαξαν γνώμη. Και τάσσονται πλέον απέναντι στην αποποινικοποίηση της καννάβεως.. διότι λέει εθίζει και αποβλακώνει περισσότερο σε σχέση με τα σκληρά. Και ούτως ή άλλως, σαν ναρκωτικό που είναι, σε βάζει σε ένα πολύ παθέτικ τριπάκι,
σου καταστρέφει το υγειές μυαλό δημιουργεί περίεργες σκέψεις, καταστρέφει τις υγειής κπλ.
Προφανώς όμως μόνο τον «Γιωργάκη» κυνηγούν πράγματα που εχει πει…
αλλά, είπαμε, είναι να μην είσαι στη σέντρα….
Ρωτάω όλους αυτούς που στηρίζουν τον Βενιζέλο: αν δεν ήταν προφέσορες και καλοπληρωμένοι μεγαλοκαθηγητάδες, τι δουλειά θα έκαναν (διότι ως γνωστό οι διανοούμενοι είναι κομμάτι ανεπρόκοποι και τεμπελχανάδες και τα χέρια τους «δεν πιάνουν» αλλά «τα πιάνουν») και με τι κριτήρια κάνουν την δουλειά που κάνουν;
Νέες δημοσκοπήσεις: με αρχηγό τον Πολύδωρα (ή τον πα-Τατούλη) το Πασοκ κερδίζει τον Καραμανλή
Ρε που έχουμε φτάσει… να αντιπολιτευόμεθα την Αυριανή…..
Τι θα έκανα χωρίς εσένα;
Νέα κόντρα σημειώθηκε μεταξύ στελεχών του ΠΑΣΟΚ με το ξεκίνημα μιας ακόμη δημιουργικής εβδομάδας ύστερα από ένα βροχερό και μελαγχολικό Σαββατοκύριακο που πολύ ψυχοπλάκωσε τα στελέχη του Πασοκ που δεν έβλεπαν την ώρα να ξημερώσει η Δευτέρα για να συναντηθούν μεταξύ τους και να ρίξουν ένα καβγαδάκι,
ίσα για να περάσει δηλαδή ευχάριστα και διασκεδαστικά η ώρα γιατί τι άλλο να κάνει κανείς τέτοια βροχερή και φθινοπωρινή εποχή που δεν είναι για πολλές πολλές βόλτες αλλά για χουζούρι και σπιτική ζεστασιά και τυρόπιτες;
Η κόντρα αυτήν τη φορά ξεκίνησε με αφορμή δηλώσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου που είπε ότι δεν πιστεύει πως ο κ. Βενιζέλος είναι κατάλληλη ηγεσία για το Πασοκ και πρόσθεσε: πως έχει «σοβαρούς ενδοιασμούς και μεγάλες επιφυλάξεις»
-Αλήθεια, πως θα «γεμίζαμε» την καθημερινότητά μας χωρίς τον Πάγκαλο και τα καλαμπούρια του; Τι θα είχαμε να λέμε και να γελάμε τις ώρες της πλήξης, που δεν θα είχαμε όρεξη ούτε να κοιτιόμαστε μεταξύ μας; (για δε θέλω να βλέπω και πολλούς πολλούς, ξέρεις)-
«καλοί» οι ντούτσε και φύρερ αλλά εσύ θες τον γκαστερμπάιτερ σου
Και τελικά, δεν υπάρχει πιο ωραίο πράμα από το να είσαι Πάγκαλος! Να λές δηλαδή ότι σου κατέβει στο κεφάλι και οι υπόλοιποι να παίζουν μεταξύ σεβασμού, φόβου και «τι παίρνει και δε μας δίνει».
Πολύ ωραίο πράμα να είσαι Πάγκαλος… να βρίζεις δηλαδή όλο τον κόσμο αλλά να το κάνεις με τέτοιον τρόπο που να καταλαβαίνουνε ότι δεν το κάνεις επειδή είσαι κακός άνθρωπος και εμπαθείς και σκατόψυχος, αλλά επειδή γουστάρεις τρελά να τους πειράζεις και να τους τη χώνεσαι γιατί κατά βάθος τους αγαπάς και γιατί δεν έχεις τίποτε άλλο να διασκεδάζεις τη ζωή σου.
Τα πιο καλά δε, τα ανεπανάληπτα (τα ανεπανάληπτα ακατάληπτα!) ο Πάγκαλος τα λέει στις γυναίκες. Τρελαίνομαι για σεξιστικές Παγκαλικές ατάκες!
Περιμένω πως και πώς να προκληθεί να αρχίσει να λέει τα καλαμπούρια του να γελάσουμε ..
Σαν το καλό με την Θάτσερ, που την ρώτησε αν την εχει «πηδήξει» ποτέ χοντρός.
(σόρυ, αλλά αφού το είπε)
Το περιστατικό μάλιστα περιγράφει στο βιβλίο του «Ζητούνται αλχημιστές» ο Ανδρουλάκης, όπου σύμφωνα με το κείμενο «Ποιος είναι αυτός ο χοντρός;» ψιθυρίζει η Μάργκαρετ Θάτσερ στον διπλανό της για τον Θ. Πάγκαλο που αναπλήρωνε τον Ανδρέα Παπανδρέου σε ένα συμβούλιο κορυφής, όμως τα άτιμα τα μικρόφωνα το μεγέθυναν. «Σε έχει πηδήξει ποτέ χοντρός;» άφησε να του ξεφύγει τσαντισμένος ο Πάγκαλος, ενώ η αφηρημένη μεταφράστρια αυτομάτως το μετέφρασε με αποτέλεσμα να παγώσει το συμβούλιο».
Σκανδαλίδης: «Θα γίνουμε περίγελος»
Ααααααα Κώστα, δεν έχεις καθόλου χιούμορ και (ως εκ τούτου) δεν σε βλέπω να πηγαίνεις καθόλου μπροστά (σσ θα το φας το κεφάλι σου)
Γιατί εσύ μπορεί να ξεφυλλίζεις ένα Καβάφη, ένα Λόρκα, μια Πολυδούρη βρε αδερφέ και να περνάει η ώρα, να γράφεις και δυό στροφές άμα έχεις έμπνευση και να γεμίζεις το χρόνο σου, οι υπόλοιποι όμως, που δεν είναι διανοούμενοι και δεν την βρίσκουν με τέτοια, πως θα καταπραΰνουν τα (άγρια) ένστικτά τους;
(μωρό, τα δικά μου τα ένστικτα δεν τα καταλαβαίνεις καθόλου και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά…)
Εγώ καλά σου τα λεγα....
για «δραματικές στιγμές» έκανε λόγο ο Σκανδαλίδης που εξέφρασε το φόβο ότι «το Πασοκ κινδυνεύει να γίνει περίγελος των αντιπάλων του εάν δεν σταματήσει το θέατρο του παραλόγου με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις», σημείωσε δε, ότι «το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναγεννηθεί» χωρίς όμως να διευκρινήσει εάν αυτό θα γίνει (αποκλειστικά και μόνον) από τις στάχτες του…
Λες και δεν τα ξέρουμε,
άμα βρέχει, πνιγόμαστε
άμα χιονίζει αποκλεινόμαστε
άμα φυσάει πέφτουνε ταμπέλες, πινακίδες καμιά φορά και στέγαστρα
μόνο άμα εχει λιακάδα περνάμε καλά σε τούτο τον τόπο
Ρωτάμε όλους αυτούς που στηρίζουν τον Γιωργάκη: αν δεν ήταν βουλευτές και συνδικαλιστές τι δουλειά θα έκαναν;
Νέες δημοσκοπήσεις: με αρχηγό τον Βενιζέλο το Πασοκ κερδίζει τον Καραμανλή
Πάλι καλά
Προφανώς δεν εχει πεί καινούργιες ανισορροπίες ο πρόεδρος γι αυτό και το βαθύ ψάξιμο εν έτη 1997 (! δέκα χρόνια πρίν) σε τότε δηλώσεις του. κάτι είναι κι αυτό…
Προχθές πάντως ο Γιάννης Μαρίνος σε άρθρο του για το θέμα έλεγε πως την ίδια άποψη ,για αποποινικοποίηση (για από-πονικοποίηση μιλάμε όχι για νομιμοποίηση και χρήση «ελεύθερη κι ωραία») είχαν εκφράσει στο παρελθόν δεκάδες διαπρεπείς επιστήμονες οι οποίοι εν συνεχεία και κρίνοντας παραμέτρους της χρήσης κάνναβης άλλαξαν γνώμη. Και τάσσονται πλέον απέναντι στην αποποινικοποίηση της καννάβεως.. διότι λέει εθίζει και αποβλακώνει περισσότερο σε σχέση με τα σκληρά. Και ούτως ή άλλως, σαν ναρκωτικό που είναι, σε βάζει σε ένα πολύ παθέτικ τριπάκι,
σου καταστρέφει το υγειές μυαλό δημιουργεί περίεργες σκέψεις, καταστρέφει τις υγειής κπλ.
Προφανώς όμως μόνο τον «Γιωργάκη» κυνηγούν πράγματα που εχει πει…
αλλά, είπαμε, είναι να μην είσαι στη σέντρα….
Ρωτάω όλους αυτούς που στηρίζουν τον Βενιζέλο: αν δεν ήταν προφέσορες και καλοπληρωμένοι μεγαλοκαθηγητάδες, τι δουλειά θα έκαναν (διότι ως γνωστό οι διανοούμενοι είναι κομμάτι ανεπρόκοποι και τεμπελχανάδες και τα χέρια τους «δεν πιάνουν» αλλά «τα πιάνουν») και με τι κριτήρια κάνουν την δουλειά που κάνουν;
Νέες δημοσκοπήσεις: με αρχηγό τον Πολύδωρα (ή τον πα-Τατούλη) το Πασοκ κερδίζει τον Καραμανλή
Ρε που έχουμε φτάσει… να αντιπολιτευόμεθα την Αυριανή…..
Τι θα έκανα χωρίς εσένα;
Νέα κόντρα σημειώθηκε μεταξύ στελεχών του ΠΑΣΟΚ με το ξεκίνημα μιας ακόμη δημιουργικής εβδομάδας ύστερα από ένα βροχερό και μελαγχολικό Σαββατοκύριακο που πολύ ψυχοπλάκωσε τα στελέχη του Πασοκ που δεν έβλεπαν την ώρα να ξημερώσει η Δευτέρα για να συναντηθούν μεταξύ τους και να ρίξουν ένα καβγαδάκι,
ίσα για να περάσει δηλαδή ευχάριστα και διασκεδαστικά η ώρα γιατί τι άλλο να κάνει κανείς τέτοια βροχερή και φθινοπωρινή εποχή που δεν είναι για πολλές πολλές βόλτες αλλά για χουζούρι και σπιτική ζεστασιά και τυρόπιτες;
Η κόντρα αυτήν τη φορά ξεκίνησε με αφορμή δηλώσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου που είπε ότι δεν πιστεύει πως ο κ. Βενιζέλος είναι κατάλληλη ηγεσία για το Πασοκ και πρόσθεσε: πως έχει «σοβαρούς ενδοιασμούς και μεγάλες επιφυλάξεις»
-Αλήθεια, πως θα «γεμίζαμε» την καθημερινότητά μας χωρίς τον Πάγκαλο και τα καλαμπούρια του; Τι θα είχαμε να λέμε και να γελάμε τις ώρες της πλήξης, που δεν θα είχαμε όρεξη ούτε να κοιτιόμαστε μεταξύ μας; (για δε θέλω να βλέπω και πολλούς πολλούς, ξέρεις)-
«καλοί» οι ντούτσε και φύρερ αλλά εσύ θες τον γκαστερμπάιτερ σου
Και τελικά, δεν υπάρχει πιο ωραίο πράμα από το να είσαι Πάγκαλος! Να λές δηλαδή ότι σου κατέβει στο κεφάλι και οι υπόλοιποι να παίζουν μεταξύ σεβασμού, φόβου και «τι παίρνει και δε μας δίνει».
Πολύ ωραίο πράμα να είσαι Πάγκαλος… να βρίζεις δηλαδή όλο τον κόσμο αλλά να το κάνεις με τέτοιον τρόπο που να καταλαβαίνουνε ότι δεν το κάνεις επειδή είσαι κακός άνθρωπος και εμπαθείς και σκατόψυχος, αλλά επειδή γουστάρεις τρελά να τους πειράζεις και να τους τη χώνεσαι γιατί κατά βάθος τους αγαπάς και γιατί δεν έχεις τίποτε άλλο να διασκεδάζεις τη ζωή σου.
Τα πιο καλά δε, τα ανεπανάληπτα (τα ανεπανάληπτα ακατάληπτα!) ο Πάγκαλος τα λέει στις γυναίκες. Τρελαίνομαι για σεξιστικές Παγκαλικές ατάκες!
Περιμένω πως και πώς να προκληθεί να αρχίσει να λέει τα καλαμπούρια του να γελάσουμε ..
Σαν το καλό με την Θάτσερ, που την ρώτησε αν την εχει «πηδήξει» ποτέ χοντρός.
(σόρυ, αλλά αφού το είπε)
Το περιστατικό μάλιστα περιγράφει στο βιβλίο του «Ζητούνται αλχημιστές» ο Ανδρουλάκης, όπου σύμφωνα με το κείμενο «Ποιος είναι αυτός ο χοντρός;» ψιθυρίζει η Μάργκαρετ Θάτσερ στον διπλανό της για τον Θ. Πάγκαλο που αναπλήρωνε τον Ανδρέα Παπανδρέου σε ένα συμβούλιο κορυφής, όμως τα άτιμα τα μικρόφωνα το μεγέθυναν. «Σε έχει πηδήξει ποτέ χοντρός;» άφησε να του ξεφύγει τσαντισμένος ο Πάγκαλος, ενώ η αφηρημένη μεταφράστρια αυτομάτως το μετέφρασε με αποτέλεσμα να παγώσει το συμβούλιο».
Σκανδαλίδης: «Θα γίνουμε περίγελος»
Ααααααα Κώστα, δεν έχεις καθόλου χιούμορ και (ως εκ τούτου) δεν σε βλέπω να πηγαίνεις καθόλου μπροστά (σσ θα το φας το κεφάλι σου)
Γιατί εσύ μπορεί να ξεφυλλίζεις ένα Καβάφη, ένα Λόρκα, μια Πολυδούρη βρε αδερφέ και να περνάει η ώρα, να γράφεις και δυό στροφές άμα έχεις έμπνευση και να γεμίζεις το χρόνο σου, οι υπόλοιποι όμως, που δεν είναι διανοούμενοι και δεν την βρίσκουν με τέτοια, πως θα καταπραΰνουν τα (άγρια) ένστικτά τους;
(μωρό, τα δικά μου τα ένστικτα δεν τα καταλαβαίνεις καθόλου και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά…)
Εγώ καλά σου τα λεγα....
για «δραματικές στιγμές» έκανε λόγο ο Σκανδαλίδης που εξέφρασε το φόβο ότι «το Πασοκ κινδυνεύει να γίνει περίγελος των αντιπάλων του εάν δεν σταματήσει το θέατρο του παραλόγου με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις», σημείωσε δε, ότι «το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναγεννηθεί» χωρίς όμως να διευκρινήσει εάν αυτό θα γίνει (αποκλειστικά και μόνον) από τις στάχτες του…
Λες και δεν τα ξέρουμε,
άμα βρέχει, πνιγόμαστε
άμα χιονίζει αποκλεινόμαστε
άμα φυσάει πέφτουνε ταμπέλες, πινακίδες καμιά φορά και στέγαστρα
μόνο άμα εχει λιακάδα περνάμε καλά σε τούτο τον τόπο
συγκρουση κορυφης
βαρέων βαρών μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών του Πασοκ στην Αθήνα
βαρέων βαρών μεταξύ πρωταθλητών του σούμο στο Τόκιο
Σάββατο, Οκτώβριος 20, 2007
«όλον» = όλοι;
Ναι, σύμφωνα με τον Βενιζέλο και την ομάδα του.
Όοοοοχι σύμφωνα με την ομάδα Παπανδρέου κι όχι τον ίδιο, γιατί ο ίδιος δεν λέει κουβέντα και αφήνει άλλους να μιλάνε- για την ώρα-
Βέβαια, αυτά τα πράματα για το ποιοι συμπεριλαμβάνονται στο «όλον» και ποιοι όχι , θέλουνε προσοχή. πόσο μάλλον όταν εκφράζει άποψη -και δεν εκπροσωπεί- ο Πάγκαλος ο οποίος δεν το έχει και σε τίποτα να βγεί και να διαγράψει καμιά τριανταριά στελέχη. Έτσι επειδή στραβοξύπνησε, επειδή κάτι είδε στην τιβί και τσαντίστηκε.
Τελικά, το «θέμα ενότητα» φαίνεται οτι θα παίξει γερά το επόμενο διάστημα, μιας και η πλευρά Βενιζέλου προβάλλεται ως εγγυήτρια της ενότητας σε αντίθεση με την απέναντι για την οποία γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί ως η διασπάστρια πλευρά.
Βέβαια, αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί είναι το εάν ορισμένα πρόσωπα που καθώς φαίνεται δεν κοίταξαν να ωφελήσουν το κόμμα τους αλλά τους εαυτούς τους, θα συνεχίσουν να αποτελούν μέρος του προβλήματος.
Και για να το πούμε απλά, το πασοκ εμφανίζεται αυτήν τη στιγμή από συγκεκριμένη πλευρά, να σέρνεται πίσω από μια δεκαριά απαξιωμένους από την κοινωνία ανθρώπους.
Λες και δεν έχει δηλαδή άλλα προβλήματα να λύσει κι άλλους στόχους να θέσει αυτό το κόμμα πέρα απ’ το εάν του ανήκει η όχι μια ,ομολογουμένως περίεργη, ομαδούλα.
Δηλαδή, εάν έχω καταλάβει καλά, η ενότητα του πασόκ σέρνεται πίσω από τα ονόματα όσων του δημιούργησαν το πρόβλημα και πλούτισαν εις βάρος του καθώς και εις βάρος όσων το στηρίζουν.
Εδώ προφανώς ταιριάζει αυτό που λένε για το δέντρο και το δάσος. Ότι κάποιοι κοιτάζουν και δείχνουν και στους άλλους το δέντρο και όχι το δάσος.
Αλτ
Κατά τ’ άλλα, συμβαίνουν κι άλλα ενδιαφέροντα στην πολιτική μας ζωή.
Από εκεί π.χ. που την είχαμε ποδοσφαιροποιήσει, τώρα την στρατιωτικοποιήσαμε.
(συγγνώμη, αλλά με την στρατιωτικοκαραβανάδικη φρασεολογία λόγο φύσης και άποψης δεν τα πάω καθόλου καλά, δεν ξέρω δηλαδή καν ποιος είναι πάνω από ποιόν. ποιος είναι από πάνω και ποιος από κάτω, στρατηγέ μου)
«οι βουλευτές δεν είναι μεραρχία και δεν υπόκεινται σε στρατιωτική πειθαρχία» είπε η -βοηθάτε γιατί θα πεθάνω παρθένα- Ντόρα Μπακογιάννη καλύπτοντας τους (I cover you, you can run) όλο και περισσότερους αντάρτες της ΝΔ.
«δεν με ενδιαφέρει το καθεστωτικό πασοκ» είπε από την από την Τρίπολη
ο αντιστράτηγος Ευάγγελος Βενιζέλος.
Εσύ δεν έχεις προηγούμενο
Απρόβλεπτες πάντως προμηνύονται οι εξελίξεις έναν μόλις μήνα μετά τις τελευταίες εκλογές, την ώρα που εχει για τα καλά ξεκινήσει η κουβέντα για.. τις επόμενες.
Οι οποίες δεν αποκλείεται να γίνουν πολύ πολύ σύντομα.
Τελικά, όλο και πιο πολύ η εποχή μου θυμίζει 89.
Άλα κόλπα
Ο δε Συνασπισμός όμως φαίνεται ότι έχει βρεί για τα καλά τον βηματισμό του.
Το πολιτικό του στυλ και την φρασεολογία που του ταιριάζει, απαλλαγμένη από τσιτατολογίες του παρελθόντος, και πολύ προχωρημένη γενικώς.
Ααααχ ο μπαγλαμάς
Κι’ ολ αυτά, την ώρα που ο κ. Πολύδωρας βρίσκεται σε βαθιά περισυλλογή και σύμφωνα με πληροφορίες σε βαθιά κατάθλιψη σχετικά με το εάν θα εγκαταλείψει την πολιτική για να αφιερωθεί στην γραφή (στις γραφές, .. στις τέχνες, .. και τα
συν-γράμματα..)
Μεταξύ μας, εγω τον θέλω τον κύριο Πολύδωρα «μέσα», να μείνει δηλαδή να τους λέει τα σχολιανά τους εκ των έσω. Αντί να επιλέξει την αποχώρηση και την φυγή.
Μιας και νομίζω ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να αποκαταστήσει το όνομά του ύστερα από όσα εχει δεί και πάθει το τελευταίο -διόλου ποιητικό- διάστημα.
Από το να κλειστεί στο σπίτι του και να ξύνει τα μολύβια του, πιο διασκευαστικό θα είναι.
άσχετο, αλλά γούστο έχει η κατά-προβληματισμένη έκφραση Πολύδωρα στις φωτογραφίες που του βάζουνε …
Παρασκευή, Οκτώβριος 19, 2007
δεκαεννιά (και) σήμερα
Εξ’από δω
Στις άλλες ,λέει, χώρες του κόσμου, όσοι καπνίζουν, βγαίνουν έξω ή πηγαίνουν σε ειδικό χώρο στα εστιατόρια, τα καφέ, και τα φουαγιέ στο σινεμά.
Εδώ, βγαίνουν έξω όσοι δεν καπνίζουν.
Ελληνικό μοντέλο.
Κάπνιζα πολύ και για πολλά χρόνια. Στριφτά.
Το θεωρούσα δε άγρια «φασιστικό» να μου απαγορεύουν να καπνίσω ύστερα από το φαγητό μου ή στο διάλειμμα της ταινίας.
Όχι δεν λέω ότι με συμφέρει (πράμα διόλου κακό) απλά νομίζω ότι θα πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν οι νόμοι (ναι, ναι, αυτοί που με την ανακοίνωσή τους προκάλεσαν τα ειρωνικά σχόλια των περισσοτέρων) σχετικά με τους χώρους καπνιζόντων και μη αλλά και την υποχρέωση των επιχειρήσεων για στοιχειώδη εξαερισμό.
πως είπαμε ότι σε λένε;
α,ναι, πήγα και είδα τον Ελ Γκρέκο. Βρίσκω την ταινία επιεικώς μέτρια και ιδιαίτερα υπερτιμημένη -όπως πολλά πράγματα άλλωστε- . Εμπορικά δε, δεν φαίνεται ότι θα πάει καλά, κάτι που φάνηκε από τις δυό πρώτες μέρες της κυκλοφορίας της.
Άνευρο, ούτε ζέστη αλλά πολύ κρύο, το κάστ των ηθοποιών από τους οποίους ξεχώρισε μακράν, ο συχωρεμένος ο Σωτήρης Μουστάκας στο ολιγόλεπτο πέρασμά του υποδυόμενος τον ιταλό ζωγράφο Τισιάνο. Μόνο και μόνο για το χαρακτηριστικό του γέλιο και την ατάκα του «be yourself, be el Greco» αξίζει να δει κανείς την ταινία.
Με προσοχή έχει γίνει η προσέγγιση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του Μεγάλου Ιεροεξεταστή, που δεν εμφανίζεται αδίστακτος και τερατώδης αλλά ένας άνθρωπος υποχρεωμένος να ακολουθήσει την -σκληρή ομολογουμένως- επιλογή Του.
Ατυχέστατη δε η επιλογή της Ματσούκα, της οποία η ερμηνεία είναι απαράδεκτη ενώ η προφορά της στα Αγγλικά .. δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Και αναρωτιέται κανείς με ποια κριτήρια έγινε η συγκεκριμένη επιλογή;
με γιές
Το ανακάλυψα και μου άρεσε πολύ. Πρόκειται για το περιοδικό 4essera που χαρακτηρίζεται ως coffee table magazine.
Ωραίο σχήμα, ωραίες φωτογραφίες και styling γενικά, και όμορφα
-άλλα καθημερινά και άλλα αρτιστικ- πρόσωπα. τόσο σε ότι αφορά τους συντελεστές όσο και τους φιλοξενούμενους.
Ελπίζω η προσπάθεια να διαγράψει αξιόλογη και μακρά πορεία.
Α, και βαρέθηκα πια να νοσταλγώ την «χρυσή εποχή» των lifestyle περιοδικών Κωστόπουλου. Εκείνη η εποχή όντως δημιούργησε μια επανάσταση στον χώρο του περιοδικού τύπου, έβγαλε προς τα έξω και έκανε τρόπο ζωής τις ιδέες μιας πολύ δημιουργικής και προχωρημένης ομάδας ανθρώπων. Αυτή ήταν η ανάγκη της εποχής. Μιας πολύ ωραίας, πολύχρωμης, γρήγορης, ηχηρής, νόστιμης, τρελιάρικης και παράλληλα πολύ αθώας εποχής. Αλλά ίσα με εκεί. Δεν μπορούμε να μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν. Η εποχή, η κάθε εποχή έχει ανάγκη και δημιουργεί τα δικά της ολο-καίνουργια προϊόντα.
Και γι’αυτήν την εποχή μου άρεσε το περιοδικό 4essera που έπεσε στα χέρια μου χθες και φαντάζομαι ότι βολτάρει στα καφέ της Αθήνας.
Μου αρέσει επίσης που η Κάτια Δημοπούλου ξαναγράφει. ύστερα από χρόνια και ύστερα από την γνωστή ενασχόλησή της με τα διοικητικά των περιοδικών του Δολ.
Μου αρέσει που την ξαναβρίσκω να γράφει κείμενα, απαλλαγμένη από διοικητικές αρμοδιότητες και ευθύνες.
Άλλωστε είναι γνωστό. Δημιουργία και ταμείο δεν πάνε παρέα. -τουλάχιστο εύκολα-. Δεν μπορεί κανείς να τα συνδυάζει και τα δύο-τουλάχιστο εύκολα-. Να δημιουργεί έργο καλλιτεχνικό, να πρωτοτυπεί δηλαδή στο αντικείμενό του και παράλληλα να κοστολογεί τον εαυτό, το έργο και τους γύρω του. -τουλάχιστο εύκολα-
Καλή η κίνηση να κοστολογηθεί το περιοδικό στο ένα ευρώ. Επίσης προχωρημένη και της εποχής.
Στις άλλες ,λέει, χώρες του κόσμου, όσοι καπνίζουν, βγαίνουν έξω ή πηγαίνουν σε ειδικό χώρο στα εστιατόρια, τα καφέ, και τα φουαγιέ στο σινεμά.
Εδώ, βγαίνουν έξω όσοι δεν καπνίζουν.
Ελληνικό μοντέλο.
Κάπνιζα πολύ και για πολλά χρόνια. Στριφτά.
Το θεωρούσα δε άγρια «φασιστικό» να μου απαγορεύουν να καπνίσω ύστερα από το φαγητό μου ή στο διάλειμμα της ταινίας.
Όχι δεν λέω ότι με συμφέρει (πράμα διόλου κακό) απλά νομίζω ότι θα πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν οι νόμοι (ναι, ναι, αυτοί που με την ανακοίνωσή τους προκάλεσαν τα ειρωνικά σχόλια των περισσοτέρων) σχετικά με τους χώρους καπνιζόντων και μη αλλά και την υποχρέωση των επιχειρήσεων για στοιχειώδη εξαερισμό.
πως είπαμε ότι σε λένε;
α,ναι, πήγα και είδα τον Ελ Γκρέκο. Βρίσκω την ταινία επιεικώς μέτρια και ιδιαίτερα υπερτιμημένη -όπως πολλά πράγματα άλλωστε- . Εμπορικά δε, δεν φαίνεται ότι θα πάει καλά, κάτι που φάνηκε από τις δυό πρώτες μέρες της κυκλοφορίας της.
Άνευρο, ούτε ζέστη αλλά πολύ κρύο, το κάστ των ηθοποιών από τους οποίους ξεχώρισε μακράν, ο συχωρεμένος ο Σωτήρης Μουστάκας στο ολιγόλεπτο πέρασμά του υποδυόμενος τον ιταλό ζωγράφο Τισιάνο. Μόνο και μόνο για το χαρακτηριστικό του γέλιο και την ατάκα του «be yourself, be el Greco» αξίζει να δει κανείς την ταινία.
Με προσοχή έχει γίνει η προσέγγιση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του Μεγάλου Ιεροεξεταστή, που δεν εμφανίζεται αδίστακτος και τερατώδης αλλά ένας άνθρωπος υποχρεωμένος να ακολουθήσει την -σκληρή ομολογουμένως- επιλογή Του.
Ατυχέστατη δε η επιλογή της Ματσούκα, της οποία η ερμηνεία είναι απαράδεκτη ενώ η προφορά της στα Αγγλικά .. δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Και αναρωτιέται κανείς με ποια κριτήρια έγινε η συγκεκριμένη επιλογή;
με γιές
Το ανακάλυψα και μου άρεσε πολύ. Πρόκειται για το περιοδικό 4essera που χαρακτηρίζεται ως coffee table magazine.
Ωραίο σχήμα, ωραίες φωτογραφίες και styling γενικά, και όμορφα
-άλλα καθημερινά και άλλα αρτιστικ- πρόσωπα. τόσο σε ότι αφορά τους συντελεστές όσο και τους φιλοξενούμενους.
Ελπίζω η προσπάθεια να διαγράψει αξιόλογη και μακρά πορεία.
Α, και βαρέθηκα πια να νοσταλγώ την «χρυσή εποχή» των lifestyle περιοδικών Κωστόπουλου. Εκείνη η εποχή όντως δημιούργησε μια επανάσταση στον χώρο του περιοδικού τύπου, έβγαλε προς τα έξω και έκανε τρόπο ζωής τις ιδέες μιας πολύ δημιουργικής και προχωρημένης ομάδας ανθρώπων. Αυτή ήταν η ανάγκη της εποχής. Μιας πολύ ωραίας, πολύχρωμης, γρήγορης, ηχηρής, νόστιμης, τρελιάρικης και παράλληλα πολύ αθώας εποχής. Αλλά ίσα με εκεί. Δεν μπορούμε να μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν. Η εποχή, η κάθε εποχή έχει ανάγκη και δημιουργεί τα δικά της ολο-καίνουργια προϊόντα.
Και γι’αυτήν την εποχή μου άρεσε το περιοδικό 4essera που έπεσε στα χέρια μου χθες και φαντάζομαι ότι βολτάρει στα καφέ της Αθήνας.
Μου αρέσει επίσης που η Κάτια Δημοπούλου ξαναγράφει. ύστερα από χρόνια και ύστερα από την γνωστή ενασχόλησή της με τα διοικητικά των περιοδικών του Δολ.
Μου αρέσει που την ξαναβρίσκω να γράφει κείμενα, απαλλαγμένη από διοικητικές αρμοδιότητες και ευθύνες.
Άλλωστε είναι γνωστό. Δημιουργία και ταμείο δεν πάνε παρέα. -τουλάχιστο εύκολα-. Δεν μπορεί κανείς να τα συνδυάζει και τα δύο-τουλάχιστο εύκολα-. Να δημιουργεί έργο καλλιτεχνικό, να πρωτοτυπεί δηλαδή στο αντικείμενό του και παράλληλα να κοστολογεί τον εαυτό, το έργο και τους γύρω του. -τουλάχιστο εύκολα-
Καλή η κίνηση να κοστολογηθεί το περιοδικό στο ένα ευρώ. Επίσης προχωρημένη και της εποχής.
Πέμπτη, Οκτώβριος 18, 2007
Γιατρέ μου, αισθάνομαι μια υπονόμευση τελευταία, να εδώ χαμηλά…
Όταν κ. Παπανδρέου ανακάλυψε ότι τον υπονομεύουν
ή , άλλος κοιμάται με τα τσαρούχια, άλλος με τα νάικι του
-Με υπονομεύουν, με υπονομεύουν, με υπονομεύουν!
-Έλα ρε μεγάλε, τι μου λες! τρομερό ρε φίλε, αλλά μην το παίρνεις και κατάκαρδα γιατί εδώ ο ένας υπονομεύει τον άλλον.
Εντύπωση μεγάλη μου έκανε ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίστηκαν και αντιμετωπίζονται οι καταγγελίες Παπανδρέου σχετικά με τους υπονομευτές που τον περιτριγύριζαν και οι οποίοι αντί να κοιτάξουν να κάνουν την δουλειά τους, άλλη δουλειά δεν έκαναν απ’το να κοιτάνε να καταστρέψουνε την δικιά του δουλειά.
Εντύπωση μεγάλη μου έκανε το γεγονός ότι οι πάντες ,πολιτικός κόσμος και δημοσιογράφοι παρέα, αντιμετώπισαν τις καταγγελίες με έκπληξη, κατάπληξη και δέος λες και δεν είχαν ακούσει ποτέ στη ζωή τους για το φαινόμενο. Όχι της υπονόμευσης του Γιώργου Παπανδρέου. Της υπονόμευσης γενικώς. Ως φαινόμενο. Λες και οι πολιτικοί δεν «υπονομεύουν» ο ένας τον άλλον την ώρα που δίνουν την μάχη του σταυρού, λες και οι δημοσιογράφοι δεν «υπονομεύουν» ο ένας τον άλλον για το ποιος θα βγει μπροστά και θα γίνει ο ακριβοπληρωμένος σταρ της παρέας.
Μόνο η υπονόμευση του κ. Παπανδρέου εξέπληξε.
Βέβαια, «όφειλε να εκπλήξει» από την στιγμή που στην πολιτική αυτά δεν είναι πράματα που τα λες για να περνάει η ώρα και για να κερδίζεις στο τζάμπα και βερεσέ εντυπώσεις και παλαμάκια, διότι σε πιάνει ο άλλος και σου ζητάει «ντοκουμέντα και ονόματα» αλλιώς να μην το άνοιγες το ρημάδι σου.
Και η καταγγελία «όφειλε να εκπλήξει» από την στιγμή που οι υπονομευτές είναι
άτομα της «καλής -πολιτικής- κοινωνίας και υπεράνω κάθε υποψίας» και όποιος τολμά και αφήνει αιχμές εναντίων τους τιμωρείται παραδειγματικά, «για να μάθει άλλη φορά να βάζει στο στόμα του το όνομά τους» σπάζοντας την άτυπη συμφωνία σιωπής.
Παρά ταύτα, έκπληξη μου προκάλεσε η έκπληξη πολιτικών δημοσιογράφων στο άκουσμα της λέξης. Αυτοί οι άνθρωποι, δεν μπορεί, σε κάποιον άλλον, αγγελικό κόσμο θα πρέπει να ζούνε. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Γιατρέ μου, αισθάνομαι μια υπονόμευση τελευταία, να εδώ χαμηλά…
ή καλά, τον τρελό μου παριστάνεις;
Κατά τα άλλα, φυσικά και υπάρχουν αρκετοί αιρετοί της Αυτοδιοίκησης οι οποίοι δεν μπόρεσαν να βάλουν μια πέτρα πάνω στην άλλη επειδή τους έφαγε η υπονόμευση.
Και πέρα από την «πέτρα» που δεν κούνησαν, και οπισθοδρόμησαν οι τόποι τους, έγιναν και ρόμπες του κερατά μιας και «δεν έκαναν τίποτα».
Βέβαια, γι’αυτό το κακό αποτέλεσμα φταίει και το ξερό τους το κεφάλι, γιατί δεν ήρθε από μόνη της η υπονόμευση, αλλά την άφησαν να θεριέψει και να τους το κόψει.
Διότι την υπονόμευση πρέπει να την παίρνεις πρέφα νωρίς, κι αν δεν μπορείς να την κόψεις, τότε κάνεις το «παπί» αλλά παίρνεις τα μέτρα σου και περιμένεις, on the corner.
εσύ και οι εκπλήξεις σου
ή, ρε άντε και υπονομεύσου
Το φαινόμενο άλλωστε είναι καθημερινό. και γνώριμο.
Πόσους και πόσους υπονομευόμενους και υπονομευτές δεν γνωρίζει ο καθένας.
από δεκάδες μέχρι εκατοντάδες. «μαρίδα» οι υπονομευτές.
Έτσι λειτουργούσε, λειτουργεί και θα λειτουργεί αυτός ο κόσμος.
Και δεν μπορούμε παρά να ελπίσουμε η καινοφανής και δημοφιλής όπως αποδείχτηκε ανακάλυψη του κ. Παπανδρέου, να ωφελήσει τουλάχιστο μερίδα συμπολιτών μας ,μεταξύ των οποίων και μπόλικοι αιρετοί, να αναλογιστούν λιγουλάκι το «φαινόμενο».
Κατά τ’άλλα, είναι εύκολο ,πλέον, να αναφερόμαστε στον κύριο Παπανδρέου και τα παθήματα που εσχάτως ανακάλυψε -μιας και είναι απίθανο να έρθει να μας ζητήσει στοιχεία και πληροφορίες!-, γιατί σε κάθε άλλη κοντινή περίπτωση, σίγουρα θα ζητούνταν.
καθένας το βιολί του και η Αυριανή το δικό της
μοναδική! το πρωτοφανής η σημερινή αποκάλυψη της Αυριανής!
μια μάνα συμβουλεύει τον γιό της : «παιδί μου να προσέχεις τους ρουφιάνους και όταν κάνεις ποδήλατο να ανάβεις τα φώτα και να πηγαίνεις στην άκρη του δρόμου, να μη σε πατήσουνε τα αυτοκίνητα! ..»
«μοναδική αποκάλυψη! τι λέει η μάνα Παπανδρέου στο γιό της…»
τι να πω….
κ εμένα πάντως η δικιά μου, τα ίδια λέει (πρέπει να το έχουνε γενικά οι μαμάδες αυτό, δεν εξηγείται αλλιώς) γιατί και η δικιά μου που δεν θέλει να με κάνει πρωθυπουργίνα(!) μου συστήνει επίμονα να προσέχω τις παρέες μου, να μην νταραβερίζομαι με παλιοχαρακτήρες, γλιφτρόνια και ρουφιάνους γιατί δεν θα δω χαΐρι και προκοπή στη ζωή μου μιας και αυτοί οι άνθρωποι θα με διαβάλλουν -χωρίς να το παίρνω χαμπάρι-. Δεν μπορεί, και η δικιά σας η μαμά , κανονικά τα ίδια θα πρέπει να σας λέει.
Νομίζω ότι άμεσα η εφημερίδα θα πρέπει να προσθέσει στο λογότυπό της, πως εκτός από την «εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό» είναι και «η εφημερίδα που γκρεμίζει τον Παπανδρεισμό»
Είναι να μην ξεκινήσει να γκρεμίζει κανείς …
μα πάρτε ενα μηλαράκι
καλημέρα υπόγειε γείτονά μου
(ρε μπας και διαβάζεις πολύ Κάφκα ή μήπως θέλεις «διάβασμα»;)
Έχοντας διαβάσει το κείμενο του Αλέξη Παπαχελά στην χθεσινή καθημερινή με τίτλο
«η μούχλα των υπογείων»
Και το πρόβλημα είναι ότι και να μην θέλεις να γίνεις ή να ανήκεις στο υπόγειο δεν μπορείς. Διότι σου κάνει κάποιος μια «εξυπηρετισούλα», ένα «μικροδωράκι βρε αδερφέ» το οποίο σαφώς και έχει προϋπολογίσει πότε ακριβώς και πώς θα «θυμίσει» και θα εξαργυρώσει. «θυμάσαι τότε που….» είναι η κλασική ατάκα που σε εισάγει στο υπόγειο, θες δε θες. Και δεν μπορείς να μην θες γιατί αν δεν «θυμάσαι..» εσύ, φροντίζει να σου «θυμίσει...» ο άλλος. Ο οποίος δεν είναι υποχρεωτικό να είναι το ίδιο πρόσωπο με αυτόν που σου έκανε την «εξυπηρετισούλα» και το «μικροδωράκι βρε αδερφέ», αρκεί που γνωρίζει από πού είσαι «κρατημένος» πως και γιατί.
Και, όσο εισέρχεται και διεισδύει κανείς στο υπόγειο, τόσο μεγεθύνονται και περιπλέκονται τα πρόσωπα και οι χάρες. Τόσο που στο τέλος δεν ξέρεις σε ποιους και πόσα χρωστάς. Από την πρώτη στιγμή δηλαδή που γέρνει κανείς το κεφαλάκι του και κοιτάει ένα γύρω να δει πως είναι το νέο αυτό περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε, ο δρόμος, η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Και οι αλλεπάλληλες υπενθυμίσεις σίγουρες. Εκτός κι αν αποφασίσει να μείνει έξω από το υπόγειο, απόφαση σοβαρή, η οποία και τον καταδικάζει να είναι αουτσάιντερ, μη προσδοκώντας στην αλληλεγγύη και την βοήθεια κανενός. Κι έτσι κόβονται τα κορδονάκια, και η μαριονέτα μένει μόνη της.
Τετάρτη, Οκτώβριος 17, 2007
θα φάμε με χρυσά κουτάλια. ο ένας τον άλλον
Ένα μήνα μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές,
έχετε καταλάβει ή έστω αισιοδοξείτε ότι η ζωή σας μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο;
Εγώ πάντως βλέπω συνειδητοποιημένους ,πλέον, πολίτες. Αλλά δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω και αισιόδοξους.
έχετε καταλάβει ή έστω αισιοδοξείτε ότι η ζωή σας μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο;
Εγώ πάντως βλέπω συνειδητοποιημένους ,πλέον, πολίτες. Αλλά δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω και αισιόδοξους.
ε, όχι και φαντασμένοι, πια
Σκέψεις αντανακλαστικές πάνω σε μια πραγματικότητα
Σιγά που είναι οι έλληνες αφελείς ή φαντασμένοι. λες και δε βλέπουνε τι συμβαίνει γύρω τους. Λες και δεν ζούνε στην (δανειακή τους) πραγματικότητα. Λες και δεν ξέουνε τι έχουνε να δίνουνε κάθε μήνα σε κάρτες και δάνεια (από το ξερό τους το κεφάλι και την φαντασία τους, σε πολλές περιπτώσεις)
Από την άλλη, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Τύπο ότι απέκρυψε ή μας αποκρύπτει το τι μας περιμένει αλλά και το συμβαίνει με τα δάνεια στην Ελλάδα. Εδώ και δέκα χρόνια, από όσο θυμάμαι, δεν εχει περάσει βδομάδα που να μην εχει γίνει μεγάλο θέμα το υψηλότατο ποσοστό δανεισμού της ελληνικής οικογένειας, το μεγάλο -συγκριτικά πάντα- ύψος των δανείων, τα ποσά που χρωστάμε συνολικά, τι το χρωστάει κατά μ.ο. ο καθένας, πόσοι χάνουν ή κινδυνεύουν να χάσουν σπίτια και περιουσίες κλπ. Άρα, κανείς δεν μας απέκρυψε τους κινδύνους. Οι διαφημίσεις κάνουν την δουλειά τους, ενημερώνοντας για νέα τραπεζικά προϊόντα, οι δημοσιογράφοι την δικιά τους, ε ενημερώνοντας για την κατάσταση κοκ.
Το θέμα βέβαια, δεν είναι το τι εισπράττουμε, αλλά το τι ξοδεύουμε. Ποια πάγια έξοδα έχουμε δημιουργήσει για τους εαυτούς μας. Ποιες πλασματικές ανάγκες τις οποίες καλύπτουμε με πλαστικό χρήμα. Ναι, περιττά εντελώς στις περισσότερες περιπτώσεις τα έξοδα αυτά, αλλά αυτό είναι θέμα της προσωπικής κρίσης του καθενός. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα που λέει ο σοφός λαός.
Κολοκυθόπιτα με κρεμμυδάκια
Βλέπουμε πχ ότι οι κάτοικοι άλλων ευρωπαϊκών χωρών, που είναι μισθωτοί, ταξιδεύουν και κάνουν διακοπές περισσότερο σε σχέση με μας. Διότι αυτό αποτελεί για εκείνους επιλογή και προτεραιότητα, σε αντίθεση με μας.
Έτσι άλλωστε ερμηνεύεται και των φαινόμενο των χιλιάδων τσάρτερ που δέχεται η Ελλάδα κάθε χρόνο απο επισκέπτες μικρομεσαίων εισοδημάτων. (άλλωστε θα ήταν αδύνατο να γεμίζουν χιλιάδες τσάρτερ επισκέπτες ανώτερων και ανώτατων εισοδημάτων)
Εμείς δε, σε αντίθεση με την επιλογή των μαζικών διακοπών, έχουμε το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ στις ιδιωτικές μμε (μικρο-μικρές επιχειρήσεις)
που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μαγαζιά μας για να πάμε διακοπές μιας και την άδεια την ζητάμε από… τον εαυτό μας.
Όλα τελικά είναι θέμα νοοτροπίας και όχι μπάτζετ.
Οι σκέψεις οι αντανακλαστικές προέκυψαν από την παρακάτω πραγματικότητα.
Θα τα έχετε ήδη διαβάσει αυτά, η σημερινή είναι η παγκόσμια της φτώχιας και,
η συζήτηση για τα πώς και τα γιατί, στο σημερινό πλαίσιο είναι ατελείωτη….
To 60% των Ελλήνων φοβάται πως μια ημέρα θα ξυπνήσει στη φτώχεια
Το 60% σχεδόν των Ελλήνων φοβούνται ότι μπορούν τα επόμενα χρόνια να περιέλθουν σε κατάσταση φτώχειας. Ανασφάλεια, που συνδέεται άμεσα με το ότι το 50% πιστεύει ότι φτωχός μπορεί κανείς να γίνει από κάποιο τυχαίο γεγονός.
Προς επίρρωση των παραπάνω λειτουργεί και το στοιχείο που θέλει το 68,8% να θεωρούν ότι με τον τρόπο που εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και την αδικία που υπάρχει στην κοινωνία το να υπάρχουν φτωχοί είναι ...αναπόφευκτο.
Τα 933,7 ευρώ είναι το ψυχολογικό όριο, που χωρίζει τους φτωχούς από τους πλούσιους, σύμφωνα με τους φτωχούς της χώρας μας, που αν εξασφάλιζαν το ποσό αυτό θα διέγραφαν τον εαυτό τους από τις «λίστες των φτωχών».
Ζοφερό διαγράφεται το μέλλον, με το 68,4% των Ελλήνων να θεωρούν ότι η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών θα ανοίξει κι άλλο στο μέλλον.
Αναλυτικά
Η αντίληψη για τη φτώχεια
Η εικόνα που σχηματίζει το 33,4% των Ελλήνων στο άκουσμα της λέξης «φτωχός» είναι αυτή μιας οικογένειας που ζει με στερήσεις σε κάποιο υπόγειο της πόλης. Δηλαδή, η -δυστυχώς- συνήθης πλέον εικόνα, που αντικρίζει κανείς π.χ. στην Κυψέλη κοιτώντας τα παράθυρα που έχουν θέα ...στο πεζοδρόμιο και στα πόδια των περαστικών.
Το 23,1% ταυτίζει τη λέξη με την εικόνα άστεγου που ψάχνει στα σκουπίδια, ενώ το 14,4% με κάποιον ηλικιωμένο που ζητιανεύει ή ζει μόνος.
Πώς γίνεται-καταντά κανείς φτωχός
Συγκλονιστικό, αλλά και ενδεικτικό για το πόσο «θαμπό» εμφανίζεται το πρόσωπο του κοινωνικού κράτους στους πολίτες της χώρας, είναι ότι το 49,6% πιστεύει ότι οι συνάνθρωποί τους βρέθηκαν σε κατάσταση φτώχειας από ένα τυχαίο γεγονός, που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Δηλαδή, έπειτα από κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας ή εργασίας.
Μόνο το 33,3% εντοπίζει την αιτία της φτώχειας σε κάποια ταξική διαφορά, απαντώντας ότι ήταν «πάντοτε φτωχοί».
Υψηλό στην ερώτηση αυτή 17,1% και το ποσοστό της απάντησης δεν ξέρω/δεν απαντώ (ΔΞ/ΔΑ), που εμπεριέχει και αρκετή δόση ανασφάλειας αφού αν κάτι δεν το γνωρίζεις το φοβάσαι ακόμη περισσότερο.
Η φτώχεια δεν κάνει διακρίσεις
Τα παραπάνω στοιχεία σίγουρα προϊδεάζουν και εξηγούν σε σημαντικό βαθμό γιατί στην ερώτηση «προσωπικά φοβάστε κάποιες φορές μήπως βρεθείτε σε κατάσταση φτώχειας;» το 59,6% απαντά «Ναι».
Το 36,3% είναι σίγουροι πως έχουν εξασφαλίσει επαρκή απόσταση από τα όρια της φτώχειας, ενώ το 4,1% του ΔΞ/ΔΑ κάνουν απλώς ...το σταυρό τους.
Η παγκοσμιοποίηση φέρνει φτώχεια
Στοιχείο με αξιόλογη ποιοτική σημασία για την πολιτική/κούς σε ευρωπαϊκό -και όχι μόνο εθνικό- επίπεδο είναι ότι το 68,5% των πολιτών θεωρούν ότι όπως εξελίσσεται ο σύγχρονος κόσμος και με τη μεγάλη αδικία που υπάρχει στην κοινωνία μας το να υπάρχουν φτωχοί είναι αναπόφευκτο!
Αντιμετώπιση
Την καταπολέμηση της ανεργίας μέσω της δημιουργίας περισσότερων ευκαιριών για την αγορά εργασίας θεωρεί το 69,6% ως τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για την αντιμετώπιση της φτώχειας.
Το 71% θεωρεί ότι όπλο απαραίτητο στον αγώνα κατά της φτώχειας είναι η ενίσχυση των μισθών, των συντάξεων και επιδομάτων, γεγονός που υποδηλώνει ότι συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός όσων πιστεύουν ότι η εύρεση εργασίας, δεν σου εξασφαλίζει στη σύγχρονη εποχή απόσταση ασφαλείας από τα όρια της φτώχειας.
Για το 92,4% των Ελλήνων η ευθύνη για την καταπολέμηση της φτώχειας ανήκει πρωτίστως στο Κράτος. Σημαντικά είναι τα ποσοστά όσων πιστεύουν ότι μπορούν να συνεισφέρουν στο σκοπό αυτό οι ΟΤΑ (65,1%) και η Εκκλησία (12,3%).
Κυβερνητική πολιτική κατά της φτώχειας
Την ίδρυση του Εθνικού Ταμείου κατά της φτώχειας θεωρεί το 30,2% των πολιτών ως το σημαντικότερο μέτρο που ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομίας για την καταπολέμηση της φτώχειας. Ακολουθεί, η λήψη στοχευμένων μέτρων για πραγματικά φτωχούς (29,3%).
Με πόσα ευρώ παύεις να είσαι φτωχός
Τα 933,7 ευρώ είναι το μηνιαίο καθαρό εισόδημα, που χρειάζεται ένας «φτωχός» για να πάψει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία καλύπτοντας τις βασικές ανάγκες του. Αυτή είναι η δημοφιλέστερη απάντηση που προέκυψε από την έρευνα που διενεργήθηκε στα ειδικά κοινά, σε χώρους υποδοχής και περίθαλψης αστέγων και απόρων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Στους περισσότερους δηλαδή λείπουν 476 ευρώ περίπου, αφού κατά μέσο όρο οι ερωτηθέντες λαμβάνουν μηνιαίως 457,7 ευρώ.
Το προφίλ του Έλληνα φτωχού
Το 32,6% των φτωχών αντιμετωπίζει πρόβλημα υγρασίας στο σπίτι του, το 28,2% μένουν σε σπίτια που τα δωμάτια είναι σκοτεινά και το 22,7% σε οικίες που δεν διαθέτουν θέρμανση.
Το 38,8% χαρακτηρίζουν πολύ κακή και κακή την υγεία τους και το 38,3% δηλώνει ότι -στην Ελλάδα της δωρεάν υγείας και του ΕΣΥ- στερήθηκε φροντίδες υγείας λόγω έλλειψης οικονομικής δυνατότητας.
σκύλοι από σόι
κουίζ για… το σκάι γιού τιούμπ Νο1
Με πόσους θα εχει τσακωθεί (πόσους δηλ. θα εχει περιφρονήσει και κατά-προσβάλει) ο Ευάγγελος Βενιζέλος μέχρι το τέλος του μήνα; και πόσους μέχρι την 11η Νοεμβρίου, με το τέλος δηλ. των διαδικασιών για την ανάδειξη νέου αρχηγού στο Πασοκ;
Μιάς και καθώς φαίνεται ο κ. Βενιζέλος δεν περιορίζεται στο να επιτίθεται στον απέναντί του κ. Παπανδρέου, αλλά τα βάζει με όποιον βρεί μπροστά του, με την τελευταία του επίθεση να είναι εναντίων πολλών εξ όσων συμμετείχαν στο ευρωκοινοβουλευτικό και στο επικρατείας ψηφοδέλτια του Πασοκ,
ενώ αναμένεται επόμενος στόχος να είναι οι επικεφαλής συνδικαλιστικών παρατάξεων που πρόσκυνται στο Πασοκ, κοκ…. με αποτέλεσμα έτσι όπως το πάει ο κ. Βενιζέλος σε λίγο καιρό να μην του μιλάει άνθρωπος.
Πέραν του οξύθυμου του χαρακτήρα του, εντύπωση από την άλλη προκαλεί το πως θα ανανεώσει το κόμμα που προτίθεται να κυβερνήσει ο κ. Βενιζέλος από την στιγμή που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί λέει πως δεν θα διώξει κανέναν. Θα τους κρατήσει λέει όλους. Έτσι βλέπει το «όλον» ο κ. Βενιζέλος. Και με τους κολλητούς και με τους απέναντι. Και με τους καλούς και με τους κακούς. Και με τους αξιόλογους και με την φύρα.
Να τους χαίρεται.
Τουλάχιστο ο κ. Παπανδρέου φαίνεται να πιστεύει (ή να πείστηκε πλέον) ότι
με όλους δεν γίνεται να αλλάξει το «όλον»
διότι έτσι δεν κάνεις κόμμα αλλά φρουτο-σαλάτα εποχής.
κουίζ για το σκάι γιού τιούμπ Νο 2
Από πού προκύπτει ότι όσοι πήγαν καλά σε ψηφαλάκια σε αυτές τις εκλογές
θα πάνε το ίδιο καλά και στις (κοντός ψαλμός) επόμενες;
Πόσο μάλλον όσοι καίγονται στην μάχη της διαδοχής…
κουίζ για το σκάι γιού τιούμπ Νο 3
Χάσαμε τον Κίμωνα στοπ. όποιος τον βρεί θα λάβει αμοιβή.
σύμφωνα πάντως με σημερινές πληροφορίες ο Κίμωνας εντοπίστηκε να κλαίει πίσω από έναν πάγκο στην λαϊκή αγορά του Γκύζη
Τρίτη, Οκτώβριος 16, 2007
Φτου (σου) κι από την αρχή
Συνάντηση με εκπροσώπους φορέων της Σάμου, για το θέμα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης του νησιού είχε την Δευτέρα ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, Γιώργος Βουλγαράκης.
Μετά τη συνάντηση ο κ. Βουλγαράκης τόνισε πως με την ενοποίηση των υπουργείων Εμπορικής Ναυτιλίας και Αιγαίου «ανοίγονται νέες προοπτικές» καθώς πλέον υπάρχει «κοινός σχεδιασμός που ξεκινάει από μηδενική βάση».
Από την πλευρά τους οι εκπρόσωποι της Σάμου εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τη συνάντηση.
is this true;
Και τούτος, από την αρχή ,λέει, θα ξεκινήσει!
Εδώ όμως τα πράματα χάνουν, τη λογική τους! Διότι αν έχεις να παραλαμβάνεις από τους άλλους, μπορείς ωραιότατα και πειστικότατα να λες «χάος παραλάβαμε».
Αλλά να παραλαμβάνεις «χάος» από τον εαυτό σου, ε, όσο να’ναι δεν στέκει.
Οι δε Σαμιώτες, που είναι γλεντζέδες και έξω καρδια άνθρωποι, με το άκουσμα της
ανακοίνωσης ξετρελάθηκαν απο την χαρά τους και βγήκαν στους Σαμιώτικους δρόμους και τα στενά πανηγυρίζοντας την μηδενικότητα της ανακοίνωσης, ενώ νέοι, γέροι, ζωντοχήρες και παιδιά αγκαλιάζονταν και φίλαγαν ο ένας τον άλλον ,σταυρωτά, ενώ παράλληλα έβαλαν στην διαπασών Σαμιώτικα τραγούδια τα οποία και χόρευαν σε κυκλικούς σχηματισμούς αλλά και ανά ζεύγη καθ’όλη την διάρκεια της νύχτας της Δευτέρας, νύχτας που ακολούθησε των μηδενικών δηλώσεων του υπουργού. Κατά την διάρκεια των ολονύκτιων εορτασμών οι Σαμιώτες κατανάλωσαν 162 κιλά χοιρινού, 36 κιλά τσιπούρες, 52 μέτρα λουκάνικο Φρανκφούρτης (γιατί μπορεί οι Σαμιώτες να είναι τοπικιστές του κερατά αλλά τα λουκάνικα της Φρανκφούρτης είναι καλής ποιότητας, έχουνε καλές τιμές και το καλό να λέγεται)
καθώς και 32 βαρέλια ντόπιου Σαμιώτικου κρασιού το οποίο και τους βάρεσε κατακέφαλα και τους έκανε να λένε όλο το βράδυ αρλούμπες και να κάνουνε τούμπες (μεταξύ τους). Ο δε υπουργός, που πολύ τους κάνει γούστο τους Σαμιώτες εξ αιτίας του ζωηρού και αλλόκοτου του χαρακτήρα τους, μοιράστηκε μαζί τους το πανηγυρικό κλίμα, αλλά μόνο μέχρι τις τρεις το πρωί, γιατί όπως τους είπε, την άλλη μέρα έπρεπε να ξυπνήσει νωρίς μιας και είχε προγραμματίσει ένα σωρό άλλους μηδενικούς σχεδιασμούς για να εξαγγείλει.
Πέμπτη, Οκτώβριος 11, 2007
καλικατζαροκουβέντες
πασοκομετρητής. με απλή χειραψία το ρομποτάκι έχει την δυνατότητα να μετράει την πασοκική συνείδηση των στελεχών του κινήματος
πασοκοκάτζαροι. η λέξη αποελεί συνθετικό των αρχικών του κινήματος και των καλικατζαραίων, αυτών που σύμφωνα με τον πρόεδρο τον περιτρυγυρίζουν
Follow your heart ή κανε του κεφαλιου σου
Δρυός πεσούσης (τα γνωστά..)
Όλο και περισσότερο η εποχή και το κλίμα μου θυμίζουν την νοσηρή σε ότι αφορά την δημόσια ζωή χρονιά του 1989. Όλοι εναντίων όλων και όλοι με την πλάτη στον τοίχο.
Αρρωστημένη ατμόσφαιρά. Βαριές λέξεις. Άκουγα χθες το πρωί τους τίτλους των εφημερίδων και ειλικρινά εξεπλάγην. Η λέξη κανιβαλισμός ήταν η λέξη της ημέρας. Λέξη η οποία χρησιμοποιούνταν δημοσιογραφικά για να περιγράψει την κατάσταση στον χώρο της ιεραρχίας. και την βιασύνη μερικών ιεραρχών. να στολίσουν τα ράσα τους με ακόμη περισσότερα στολίδια. Μωρέ καλά τους τα έσουρνε τα καντήλια τους ο μακαρίτης ο Σεραφείμ και τους έλεγε κολληβάκηδες -από την βιασύνη τους να φάνε τα «σπερνά» του- και τραγοπαπάδες. Ως γνωστό, είχε χιούμορ -και τα διαόλια του ώρες ώρες- ο μακαρίτης. Μιας και τα υπόλοιπα, της εκλογής και διάδοχης του είναι γνωστά.
Και πάλι καλά να λέμε με τις διαδοχές τις σημερινές, διότι στην ιστορία του Βυζαντίου συνέβαιναν σημεία και τέρατα, ο ένας δηλητηρίαζε τον άλλον δηλαδή και άντε βρες την άκρια.
Κατά τ’άλλα, το δίλλημα μένω ή φεύγω απασχολεί προφανώς τον αρχιεπίσκοπο.
Να συνεχίσει την θεραπεία του στο εξωτερικό με τις υπο του δόκτορος Τζάνκι (πως τον λένε…) τις συστάσεις ή να γυρίσει σπίτι του και να ακούσει τους εγχώριους γιατρούς.
Πολύ προσωπική η άποψη, αλλά γενικώς προτιμώ να είμαι κοντά στο σπίτι μου, στην μυρωδιά, τα χώματα και τα χνώτα της πατρίδας μου και των ανθρώπων που μιλάνε τη γλώσσα που μιλάω κι εγω, και μπορούμε να συνεννοηθούμε καλύτερα και στα ίσα. Αλλιώς αισθάνομαι άβολα. Εκτός έδρας να πούμε. Εκτός τόπου και χρόνου.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για σημαντικές προσωπικότητες. Αυτές με εκτόπισμα που λένε. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να δίνουν το καλό προσωπικό παράδειγμα και να μένουν στα χώματα της πατρίδας τους. Αν και όσο είναι δυνατό βέβαια. Και να μην δείχνουν ότι παρασύρονται -από ξενόφερτες ιλουστρασιόν θεωρίες- από την μια, ή ότι έχουν το πλεονέκτημα και το προνόμιο της καλύτερης μεταχείρισης και αντιμετώπισης έναντι των υπολοίπων. Νομίζω ότι αυτές οι προσωπικότητες οφείλουν να δίνουν το καλό προσωπικό παράδειγμα, με βάση τα όσα πάντοτε σε προσωπικό επίπεδο τους συμβαίνουν.
Να δείς που σε λίγο θα του πούνε κιόλας ότι «λυπούμαστε κύριε, αλλά δεν είστε σε θέση να ταξιδέψετε και να γυρίσετε σπίτι σας»
Μπορεί και να το φοβάται ήδη…
Από την άλλη,
είναι να μην πέσεις στα χέρια των γιατρών. Διότι τότε παύεις να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου. και την αξιοπρέπειά σου, ίσως. Είσαι δηλαδή απολύτως αφημένος στα ένστικτα και στην συνείδηση του καθενός. (κόψαμε από σβέρκο που λένε)
Δεν μπορείς, δεν έχεις την δυνατότητα να διαχειριστείς τον εαυτό σου! και αυτό είναι τρομερό….
Εγώ πχ που θα κάνω μωρό, και έχω σκοπώ να γεννήσω φυσιολογικά, φοβάμαι την περίπτωση που σκοπίμως θα μου πούνε «ξέρετε, είναι αδύνατο να γεννήσετε φυσιολογικά γι αυτόν κι αυτόν το λόγο και ως εκ τούτου πρέπει να σας υποβάλουμε σε καισαρική τομή». Καθένας με τον πόνο του, κι εγω με τον δικό μου. αυτόν που θέλω να ζήσω φυσιολογικά….
Ήτανε κακό το κλίμα ….(συνέχεια)
It’s now or never ή πέσε πίτα να σε φάω
Από την άλλη και σύμφωνα με τους τίτλους των ειδήσεων «με αμείωτη ένταση συνεχίζονται οι διαξιφισμοί στο ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τη λειτουργία του κομματικού μηχανισμού καθώς και τα περί υπονόμευσης του προέδρου…κλπ.»
Από όσο αντιλαμβάνομαι, ο πρόεδρος του Πασοκ γυρεύει καλικατζαραίους -ξέρετε, αυτά τα τερατόμορφα, βρωμερά και σιχαμερά πλάσματα, που άλλη δουλειά και σκέψη δεν έχουν παρά πως θα ροκανίσουν τα θεμέλια της γής –για να πέσει και να γκρεμοτσακιστεί- και πως θα προκαλέσουν ζημιές και συμφορές στους ανθρώπους.
Δικαίωμά του «όπλο» του στο κάτω κάτω του προέδρου να γυρεύει καλλικατζαραίους, και μεταξύ μας πολύ καλά κάνει γιατί την κοροϊδία δεν την θέλει ούτε ο θεός ούτε ο διάολος,
αλλά,
θα πρέπει να υπάρξει συνέχεια, στοιχειά πχ που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς, αλλιώς πολύ φοβούμαι ότι ο πρόεδρος κινδυνεύει -σε προσωπικό επίπεδο- να χαρακτηριστεί καχύποπτος και φαντασιόπληκτος.
Επικίνδυνα πράματα…..περίεργα
πόσο μάλλον τώρα που (του) τακίμιασε ο Πάγκαλος
που πέραν του νευρικού -και αλλόκοτου- χαρακτήρα του,
έχει το ταλέντο να «χύνει το γάλα» στο παρα ένα, βλάπτοντας τους γύρω του.
Πάντως μην μου πείτε ότι δεν πρόκειται για ένα απίθανο δίδυμο. Απίθανο κυριολεκτικά, ποιος να το φανταζόταν ότι ο Πάγκαλος θα γινόταν άτυπος εκπρόσωπος και άλτερ ίγκο του Γιώργου Παπανδρέου!
Μόνο ,είπαμε, μην τον πιάσει το ακαταλόγιστό του και τον πάρει στο λαιμό του τον πρόεδρό του…
Άσχετο (Νο1),
τα στελέχη που δεν παίρνουν θέση, το κάνουν γιατί
Α) θέλουν να διασφαλίσουν την ενότητα (έχουν προφανώς αυτοχριστεί διασφαλιστές της)
Β) δεν συμμερίζονται αυτήν την ποδοσφαιρική, γηπεδική νοοτροπία
Γ) δεν τους εκφράζει κανείς (και σκέπτονται να κάνουν κάτι δικό τους)
Δ) φοβούνται να τα σπάσουνε με τους φίλους τους, γιατί τόσα χρόνια πέντε φίλους κάνανε εκεί μέσα, μην τους χάσουνε και δαυτους
Ε) περιμένουν κατά την διάρκεια του ντέρμπι να ανέβουν οι τιμές
Ζ) μαδάνε ακόμη την μαργαρίτα, δηλ. το σκέπτονται…..
Άσχετο (Νο2)
«Χάος στην οικογένεια Παπανδρέου» ή φωνάζει ο κλέφτης
Το σενάριο καταντά αστείο. και γραφικό. (αλήθεια, κάποιοι νομίζουν ότι με αυτά κερδίζουν πόντους;)
Στην αρχή ο Gap κατηγορήθηκε και ποινικοποιήθηκαν μάλιστα οι σχέσεις του με την μαμά του. ήταν τότε που η κυρία Λιάνα Κανέλη, μετέπειτα βουλευτής του ΚΚΕ σημείωσε την μεγαλύτερη δημοσιογραφική της επιτυχία, παραδεχόμενη ότι είναι κλέφτρα κι ότι υπεξαίρεσε την προσωπική αλληλογραφία του Gap μέσα από την οποία αποδείχτηκε ότι η κυρία Μαργαρίτα Παπανδρέου αγαπάει το παιδί της. (τι άλλο θα έπρεπε να κάνει μια μάνα δηλαδή…)
Σήμερα δε, ο Gap κατηγορείτε για τις σχέσεις του με τον μπαμπά του, τον οποίο λέει «πούλησε» την «δύσκολη εποχή του ειδικού δικαστηρίου….» ενώ οι άλλοι έκατσαν δίπλα του και του στάθηκαν «σαν παιδιά του»
Τώρα, αυτή η προσέγγιση είναι πολιτική; Ή εξετάζεται η σχέση πατέρα γιου;
Προχτές μάλιστα είδα στην εκπομπή του Λαζόπουλου την Δήμητρα Λιάνη, δακρυσμένη, να υποστηρίζει, παρακολουθώντας το βίντεο μιας παλαιότερης συνέντευξης του Γιώργου Παπανδρέου, ότι από την έκφρασή του φαινόταν ότι έλεγε ψέμματα. Η κ. Λιάνη επιβεβαίωνε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν στάθηκε την «δύσκολη εποχή του ειδικού δικαστηρίου….» στον πατέρα του.
Φαντάζομαι ότι ούτε αυτή η προσέγγιση είναι πολιτική, μάλλον οικογενειακή μοιάζει….
Σε λίγο, έτσι όπως πάμε, αναμένεται να εξεταστούν οι σχέσεις του Gap με την γυναίκα του, με την προηγούμενη γυναίκα του, με την κόρη του (αν την έχει δηλ. ποτέ μπινελικώσει -έστω στα Αγγλικά- αν της έχει ρίξει καμιά καρπαζιά κλπ), οι σχέσεις του με τρεις γκόμενες που είχε στην Αμερική κι άλλες τρεις την Σουηδία
…είναι να μην είσαι στη σέντρα, άμα είσαι αυτά να τα περιμένεις…
Άσχετο (Νο3)
μην ξαναπείτε τον Βενιζέλο βλαχοδήμαρχο (καλά ρε καλόπαιδα, ποιος το ανεμίστηκε αυτό;!) γιατί μας «καίτε» τις λέξεις και τι θα έχουμε να λέμε σε 2-3 χρονάκια εν όψει δημοτικών...
(ξανα)διάβαζα Τσιφόρο,
μην με κάνετε να (ξανα)διαβάσω το "Φθινόπωρο του Πατριάρχη" (άλλωστε έχει μια χαρά καιρό ακόμη)
γιατί απεχθάνομαι την πλήξη την παρακμή και την μιζέρια
και θέλω χαρούμενα πράγματα
Όλο και περισσότερο η εποχή και το κλίμα μου θυμίζουν την νοσηρή σε ότι αφορά την δημόσια ζωή χρονιά του 1989. Όλοι εναντίων όλων και όλοι με την πλάτη στον τοίχο.
Αρρωστημένη ατμόσφαιρά. Βαριές λέξεις. Άκουγα χθες το πρωί τους τίτλους των εφημερίδων και ειλικρινά εξεπλάγην. Η λέξη κανιβαλισμός ήταν η λέξη της ημέρας. Λέξη η οποία χρησιμοποιούνταν δημοσιογραφικά για να περιγράψει την κατάσταση στον χώρο της ιεραρχίας. και την βιασύνη μερικών ιεραρχών. να στολίσουν τα ράσα τους με ακόμη περισσότερα στολίδια. Μωρέ καλά τους τα έσουρνε τα καντήλια τους ο μακαρίτης ο Σεραφείμ και τους έλεγε κολληβάκηδες -από την βιασύνη τους να φάνε τα «σπερνά» του- και τραγοπαπάδες. Ως γνωστό, είχε χιούμορ -και τα διαόλια του ώρες ώρες- ο μακαρίτης. Μιας και τα υπόλοιπα, της εκλογής και διάδοχης του είναι γνωστά.
Και πάλι καλά να λέμε με τις διαδοχές τις σημερινές, διότι στην ιστορία του Βυζαντίου συνέβαιναν σημεία και τέρατα, ο ένας δηλητηρίαζε τον άλλον δηλαδή και άντε βρες την άκρια.
Κατά τ’άλλα, το δίλλημα μένω ή φεύγω απασχολεί προφανώς τον αρχιεπίσκοπο.
Να συνεχίσει την θεραπεία του στο εξωτερικό με τις υπο του δόκτορος Τζάνκι (πως τον λένε…) τις συστάσεις ή να γυρίσει σπίτι του και να ακούσει τους εγχώριους γιατρούς.
Πολύ προσωπική η άποψη, αλλά γενικώς προτιμώ να είμαι κοντά στο σπίτι μου, στην μυρωδιά, τα χώματα και τα χνώτα της πατρίδας μου και των ανθρώπων που μιλάνε τη γλώσσα που μιλάω κι εγω, και μπορούμε να συνεννοηθούμε καλύτερα και στα ίσα. Αλλιώς αισθάνομαι άβολα. Εκτός έδρας να πούμε. Εκτός τόπου και χρόνου.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για σημαντικές προσωπικότητες. Αυτές με εκτόπισμα που λένε. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να δίνουν το καλό προσωπικό παράδειγμα και να μένουν στα χώματα της πατρίδας τους. Αν και όσο είναι δυνατό βέβαια. Και να μην δείχνουν ότι παρασύρονται -από ξενόφερτες ιλουστρασιόν θεωρίες- από την μια, ή ότι έχουν το πλεονέκτημα και το προνόμιο της καλύτερης μεταχείρισης και αντιμετώπισης έναντι των υπολοίπων. Νομίζω ότι αυτές οι προσωπικότητες οφείλουν να δίνουν το καλό προσωπικό παράδειγμα, με βάση τα όσα πάντοτε σε προσωπικό επίπεδο τους συμβαίνουν.
Να δείς που σε λίγο θα του πούνε κιόλας ότι «λυπούμαστε κύριε, αλλά δεν είστε σε θέση να ταξιδέψετε και να γυρίσετε σπίτι σας»
Μπορεί και να το φοβάται ήδη…
Από την άλλη,
είναι να μην πέσεις στα χέρια των γιατρών. Διότι τότε παύεις να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου. και την αξιοπρέπειά σου, ίσως. Είσαι δηλαδή απολύτως αφημένος στα ένστικτα και στην συνείδηση του καθενός. (κόψαμε από σβέρκο που λένε)
Δεν μπορείς, δεν έχεις την δυνατότητα να διαχειριστείς τον εαυτό σου! και αυτό είναι τρομερό….
Εγώ πχ που θα κάνω μωρό, και έχω σκοπώ να γεννήσω φυσιολογικά, φοβάμαι την περίπτωση που σκοπίμως θα μου πούνε «ξέρετε, είναι αδύνατο να γεννήσετε φυσιολογικά γι αυτόν κι αυτόν το λόγο και ως εκ τούτου πρέπει να σας υποβάλουμε σε καισαρική τομή». Καθένας με τον πόνο του, κι εγω με τον δικό μου. αυτόν που θέλω να ζήσω φυσιολογικά….
Ήτανε κακό το κλίμα ….(συνέχεια)
It’s now or never ή πέσε πίτα να σε φάω
Από την άλλη και σύμφωνα με τους τίτλους των ειδήσεων «με αμείωτη ένταση συνεχίζονται οι διαξιφισμοί στο ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τη λειτουργία του κομματικού μηχανισμού καθώς και τα περί υπονόμευσης του προέδρου…κλπ.»
Από όσο αντιλαμβάνομαι, ο πρόεδρος του Πασοκ γυρεύει καλικατζαραίους -ξέρετε, αυτά τα τερατόμορφα, βρωμερά και σιχαμερά πλάσματα, που άλλη δουλειά και σκέψη δεν έχουν παρά πως θα ροκανίσουν τα θεμέλια της γής –για να πέσει και να γκρεμοτσακιστεί- και πως θα προκαλέσουν ζημιές και συμφορές στους ανθρώπους.
Δικαίωμά του «όπλο» του στο κάτω κάτω του προέδρου να γυρεύει καλλικατζαραίους, και μεταξύ μας πολύ καλά κάνει γιατί την κοροϊδία δεν την θέλει ούτε ο θεός ούτε ο διάολος,
αλλά,
θα πρέπει να υπάρξει συνέχεια, στοιχειά πχ που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς, αλλιώς πολύ φοβούμαι ότι ο πρόεδρος κινδυνεύει -σε προσωπικό επίπεδο- να χαρακτηριστεί καχύποπτος και φαντασιόπληκτος.
Επικίνδυνα πράματα…..περίεργα
πόσο μάλλον τώρα που (του) τακίμιασε ο Πάγκαλος
που πέραν του νευρικού -και αλλόκοτου- χαρακτήρα του,
έχει το ταλέντο να «χύνει το γάλα» στο παρα ένα, βλάπτοντας τους γύρω του.
Πάντως μην μου πείτε ότι δεν πρόκειται για ένα απίθανο δίδυμο. Απίθανο κυριολεκτικά, ποιος να το φανταζόταν ότι ο Πάγκαλος θα γινόταν άτυπος εκπρόσωπος και άλτερ ίγκο του Γιώργου Παπανδρέου!
Μόνο ,είπαμε, μην τον πιάσει το ακαταλόγιστό του και τον πάρει στο λαιμό του τον πρόεδρό του…
Άσχετο (Νο1),
τα στελέχη που δεν παίρνουν θέση, το κάνουν γιατί
Α) θέλουν να διασφαλίσουν την ενότητα (έχουν προφανώς αυτοχριστεί διασφαλιστές της)
Β) δεν συμμερίζονται αυτήν την ποδοσφαιρική, γηπεδική νοοτροπία
Γ) δεν τους εκφράζει κανείς (και σκέπτονται να κάνουν κάτι δικό τους)
Δ) φοβούνται να τα σπάσουνε με τους φίλους τους, γιατί τόσα χρόνια πέντε φίλους κάνανε εκεί μέσα, μην τους χάσουνε και δαυτους
Ε) περιμένουν κατά την διάρκεια του ντέρμπι να ανέβουν οι τιμές
Ζ) μαδάνε ακόμη την μαργαρίτα, δηλ. το σκέπτονται…..
Άσχετο (Νο2)
«Χάος στην οικογένεια Παπανδρέου» ή φωνάζει ο κλέφτης
Το σενάριο καταντά αστείο. και γραφικό. (αλήθεια, κάποιοι νομίζουν ότι με αυτά κερδίζουν πόντους;)
Στην αρχή ο Gap κατηγορήθηκε και ποινικοποιήθηκαν μάλιστα οι σχέσεις του με την μαμά του. ήταν τότε που η κυρία Λιάνα Κανέλη, μετέπειτα βουλευτής του ΚΚΕ σημείωσε την μεγαλύτερη δημοσιογραφική της επιτυχία, παραδεχόμενη ότι είναι κλέφτρα κι ότι υπεξαίρεσε την προσωπική αλληλογραφία του Gap μέσα από την οποία αποδείχτηκε ότι η κυρία Μαργαρίτα Παπανδρέου αγαπάει το παιδί της. (τι άλλο θα έπρεπε να κάνει μια μάνα δηλαδή…)
Σήμερα δε, ο Gap κατηγορείτε για τις σχέσεις του με τον μπαμπά του, τον οποίο λέει «πούλησε» την «δύσκολη εποχή του ειδικού δικαστηρίου….» ενώ οι άλλοι έκατσαν δίπλα του και του στάθηκαν «σαν παιδιά του»
Τώρα, αυτή η προσέγγιση είναι πολιτική; Ή εξετάζεται η σχέση πατέρα γιου;
Προχτές μάλιστα είδα στην εκπομπή του Λαζόπουλου την Δήμητρα Λιάνη, δακρυσμένη, να υποστηρίζει, παρακολουθώντας το βίντεο μιας παλαιότερης συνέντευξης του Γιώργου Παπανδρέου, ότι από την έκφρασή του φαινόταν ότι έλεγε ψέμματα. Η κ. Λιάνη επιβεβαίωνε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν στάθηκε την «δύσκολη εποχή του ειδικού δικαστηρίου….» στον πατέρα του.
Φαντάζομαι ότι ούτε αυτή η προσέγγιση είναι πολιτική, μάλλον οικογενειακή μοιάζει….
Σε λίγο, έτσι όπως πάμε, αναμένεται να εξεταστούν οι σχέσεις του Gap με την γυναίκα του, με την προηγούμενη γυναίκα του, με την κόρη του (αν την έχει δηλ. ποτέ μπινελικώσει -έστω στα Αγγλικά- αν της έχει ρίξει καμιά καρπαζιά κλπ), οι σχέσεις του με τρεις γκόμενες που είχε στην Αμερική κι άλλες τρεις την Σουηδία
…είναι να μην είσαι στη σέντρα, άμα είσαι αυτά να τα περιμένεις…
Άσχετο (Νο3)
μην ξαναπείτε τον Βενιζέλο βλαχοδήμαρχο (καλά ρε καλόπαιδα, ποιος το ανεμίστηκε αυτό;!) γιατί μας «καίτε» τις λέξεις και τι θα έχουμε να λέμε σε 2-3 χρονάκια εν όψει δημοτικών...
(ξανα)διάβαζα Τσιφόρο,
μην με κάνετε να (ξανα)διαβάσω το "Φθινόπωρο του Πατριάρχη" (άλλωστε έχει μια χαρά καιρό ακόμη)
γιατί απεχθάνομαι την πλήξη την παρακμή και την μιζέρια
και θέλω χαρούμενα πράγματα
Παρασκευή, Οκτώβριος 05, 2007
για τη Μέλι και τον Φιντέλ
διακύρηξη δικαιωμάτων των ζώων
'Αρθρο 1
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.
'Αρθρο 2
Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο.
'Αρθρο 3
Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνεις στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.
'Αρθρο 4
Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.
'Αρθρο 5
Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.
'Αρθρο 6
Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.
'Αρθρο 7
Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.
'Αρθρο 8
Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κ.λπ. αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα, από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.
'Αρθρο 9
Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.
'Αρθρο 10
Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.
'Αρθρο 11
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.
'Αρθρο 12
Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί γενοκτονία, έγκλημα απέναντι στο είδος. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.
'Αρθρο 13
Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται
'Αρθρο 14
Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ' τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Διεθνής Ένωση Δικαιωμάτων των Ζώων Παρίσι 1978
….μέχρι να γίνουν όλ αυτά συνείδηση….θέλει χρόνο….
τα ήθελα πάντως τα δικαιώματα να τα έχω κάπου πρόχειρα γραμμένα
Για την Μέλι(5) και τον Φιντέλ(11)
καθώς επίσης και για τις Φαίδρα, Μπιζού και Λίντα που ανήκουν στη μαμά.
Στον Ρούντι επίσης (στον Ρουντίνο, Ρούντολφ, Ρουντάκο, Ντόντο μας κλπ) που μας αφιέρωσε τα 17 χρόνια της ζωής του, της χαράς και της αγάπης του.
Στα σκυλιά, μας, που με την χαρά και τον ενθουσιασμό τους έχουν συντροφέψει και συντροφεύουν τις ζωές μας.
Στα σκυλιά μου που τα αφήνω μόνα τους, κλειδωμένα και νηστικά, και που αργώ μερικές φορές αλλά εκείνα, πάντοτε με το που με βλέπουν μου κάνουν χαρές, μουσουδιές και φιλάκια.
Η ονοματοδοσία όλων των ζώων μας ανήκει σε μένα (εγώ είμαι η νονά!) εκτός από την Λίντα που την πήραμε μεγάλη και … βαφτισμένη.
Χθές, τους γιόρτασα τους σκύλους μου, τους έκανα μπανάκι και τους αφιέρωσα χρόνο για να παίξουμε. Ο Φιντέλ έχει καταπληκτική μυρωδιά. Καμιά φορά, άμα είναι φρεσκολουσμένος τον δαγκώνω!
Και χθές, προτίμησα να παίξω τους σκύλους από το γράψω λογάκια γι αυτούς. Άλλωστε προχωρά και η εγκυμοσύνη και είτε δεν έχω πολλές, είτε κρατώ δυνάμεις.
Νομίζω, δηλ. είμαι σίγουρη ότι τα σκυλιά μου έχουνε καταλάβει ότι θα γίνω μαμά
Σήμερα, επομένη των ζώων, είναι η παγκόσμια των ζωών.
Των ζωών μας, μωρό μου.
'Αρθρο 1
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και στη δυνατότητα ύπαρξης.
'Αρθρο 2
Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου. Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Αντίθετα, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις για το καλό των ζώων. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδας, προσοχής και προστασίας από τον άνθρωπο.
'Αρθρο 3
Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική πρέπει να γίνεις στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμιά πρόκληση αγωνίας του ζώου.
'Αρθρο 4
Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στο φυσικό του χώρο (γη, θάλασσα, αέρας) και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη δικαιωμάτων αυτού.
'Αρθρο 5
Κάθε ζώο που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο δικαιούται να ζήσει με το ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη.
'Αρθρο 6
Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα. Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.
'Αρθρο 7
Αναφορικά με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυσή τους υποχρεωτική.
'Αρθρο 8
Οποιοσδήποτε πειραματισμός πάνω στα ζώα, ιατρικός, επιστημονικός, κ.λπ. αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού πάνω στα ζώα, από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.
'Αρθρο 9
Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου και αγωνίας.
'Αρθρο 10
Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση των ανθρώπων. Η έκθεση ζώου και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.
'Αρθρο 11
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή.
'Αρθρο 12
Κάθε πράξη που προκαλεί θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί γενοκτονία, έγκλημα απέναντι στο είδος. Η μόλυνση και οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.
'Αρθρο 13
Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο. Κάθε σκηνή βίας στην τηλεόραση και το σινεμά, με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται
'Αρθρο 14
Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν απ' τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Διεθνής Ένωση Δικαιωμάτων των Ζώων Παρίσι 1978
….μέχρι να γίνουν όλ αυτά συνείδηση….θέλει χρόνο….
τα ήθελα πάντως τα δικαιώματα να τα έχω κάπου πρόχειρα γραμμένα
Για την Μέλι(5) και τον Φιντέλ(11)
καθώς επίσης και για τις Φαίδρα, Μπιζού και Λίντα που ανήκουν στη μαμά.
Στον Ρούντι επίσης (στον Ρουντίνο, Ρούντολφ, Ρουντάκο, Ντόντο μας κλπ) που μας αφιέρωσε τα 17 χρόνια της ζωής του, της χαράς και της αγάπης του.
Στα σκυλιά, μας, που με την χαρά και τον ενθουσιασμό τους έχουν συντροφέψει και συντροφεύουν τις ζωές μας.
Στα σκυλιά μου που τα αφήνω μόνα τους, κλειδωμένα και νηστικά, και που αργώ μερικές φορές αλλά εκείνα, πάντοτε με το που με βλέπουν μου κάνουν χαρές, μουσουδιές και φιλάκια.
Η ονοματοδοσία όλων των ζώων μας ανήκει σε μένα (εγώ είμαι η νονά!) εκτός από την Λίντα που την πήραμε μεγάλη και … βαφτισμένη.
Χθές, τους γιόρτασα τους σκύλους μου, τους έκανα μπανάκι και τους αφιέρωσα χρόνο για να παίξουμε. Ο Φιντέλ έχει καταπληκτική μυρωδιά. Καμιά φορά, άμα είναι φρεσκολουσμένος τον δαγκώνω!
Και χθές, προτίμησα να παίξω τους σκύλους από το γράψω λογάκια γι αυτούς. Άλλωστε προχωρά και η εγκυμοσύνη και είτε δεν έχω πολλές, είτε κρατώ δυνάμεις.
Νομίζω, δηλ. είμαι σίγουρη ότι τα σκυλιά μου έχουνε καταλάβει ότι θα γίνω μαμά
Σήμερα, επομένη των ζώων, είναι η παγκόσμια των ζωών.
Των ζωών μας, μωρό μου.
Δευτέρα, Οκτώβριος 01, 2007
θα παρετε ενα φοντανακι; ποιονε δουλευεις ρε;
Ενδιαφέρουσα (βολική και πιασιάρικη μεταξύ άλλων) η τοποθέτηση που λέει ότι είναι ο αρχηγός που βαρύνεται με τις μεγαλύτερες ευθύνες για την πορεία του κόμματος,.. της ομάδας,.. της κάθε συλλογικής προσπάθειας τέλος πάντων.
Ενδιαφέρουσα και εν μέρει σωστή η τοποθέτηση.
Όμως, τι συμβαίνει στην περίπτωση που ο αρχηγός ορίσει αρμοδιότητες, αναθέσει καθήκοντα, μοιράσει δουλειές και ευθύνες, αλλά οι υφιστάμενοί του λόγο «ανημπόριας» ή σκοπιμότητας δεν φέρουν εις πέρας την δουλειά;
Ποιος φταίει σε αυτήν την περίπτωση;
Τι μερίδιο ευθύνης έχει ο αρχηγός; (και τι οι υπόλοιποι)
Και για να έρθουμε στα πασοκικά,
Πέρα από την κριτική που υφίσταται ο Γιώργος Παπανδρέου για τις επιλογές του,
πλέον σε κάθε επίπεδο, επιλογής προσώπων, θέσεων, πολιτικού χρόνου, επιχειρημάτων κλπ, μήπως θα έπρεπε -για τις ισορροπίες, έστω για τα προσχήματα- να αξιολογηθούν και τα υπόλοιπα στελέχη του Πασοκ; πόσο μάλλον όσοι εμφανίζονται με αρχηγικές φιλοδοξίες ή απλά παίζουν για την αναβάθμισή τους;
Κι’όταν λέω αξιολογηθούν, εννοώ ως προς την δουλειά που τους ανατέθηκε τα προηγούμενα χρόνια.
Και τα ερωτήματα που τίθεται είναι:
ποιοι έκαναν την δουλειά τους;
την δουλειά που τους ανατέθηκε, ή είχαν την υποχρέωση λόγο κοινοβουλευτικής παρουσίας να κάνουν;
και νομίζω ότι θα ήταν πολιτικά ενδιαφέρον να δούμε ποιοι δούλεψαν και υπερασπίστηκαν με συνέπεια, συνέχεια και σοβαρότητα το κόμμα τους, βάζοντάς το μπροστά (το κόμμα και την δουλειά που τους ανέθεσε) από τις προσωπικές τους απόψεις, προτιμήσεις, φιλοδοξίες ή και επιλογές, που κατά τ’άλλα και σεβαστές είναι και θεμιτές.
Ποιοι το έκαναν βγάζοντας ουσιαστικά ασπροπρόσωπο το κόμμα και τον αρχηγό τους, ακόμη κι αν δεν συμφωνούσαν με τις επιλογές του;
Διότι απ’ ότι φαίνεται, μοναδική δουλειά αρκετών μέσα σε αυτό το κόμμα ήταν να δρουν ως καλικάτζαροι, ροκανίζοντας την καρέκλα του προέδρου τους που «χαϊδευτικά» αποκαλούσαν «Γιωργάκη».
Άσχετο, αλλά, αυτή η περιβόητη επιτροπή των σοφών που θα αναζητούσε τους λόγους της πρόσφατης ήττας καθώς και αυτής του 2004, λειτουργεί; Θα παρουσιάσει αποτέλεσμα και λόγους;
Μου αρέσει αυτή η εποχή της απομυθοποίησης. Και θα απομυθοποιηθούν πολλοί καθώς φαίνεται το επόμενο διάστημα. Κάποιοι από την άλλη θα δικαιωθούν.
η χιονάτη και οι επτά νάνοι
Η κ. Διαμαντοπούλου δεν κατέθεσε υποψηφιότητα για να μην διαταράξει την ενότητα του κινήματος, είπε.
Προφανώς δεν είχε σοβαρούς λόγους να κατέβει.
Δεν πίστευε σε κάτι, σε μια ιδέα, σε ένα όραμα προσωπικό, που δεν θα της επέτρεπε να κάνει πίσω.
Γιατί τότε θα μπορούσε καθαρά και έντιμα να πει, πείτε εσείς τα δικά σας,
αλλά έχω κι εγω τα δικά μου να πω, κι όσοι ακολουθήσουν.
Μήπως η κ. Διαμαντοπούλου ,όπως κι άλλοι «εκεί μέσα», έχουν μπερδέψει την κατάθεση υποψηφιότητας με την απόσχιση;
Ή μήπως παίζουν όλοι για να κερδίσουν;
Αυτά προφανώς είχε να πει και η κυρία Διαμαντοπούλου, και στο εξής θα διαπραγματεύεται ως νούμερο δύο, τρία ή τέσσερα, σε κάποια από τις δύο ομάδες. οχι ως επικεφαλής.
προφανώς, δεν είχε κάτι δικό της να πει, κι όπως λέει κι η «σοφή βάση» άμα δεν έχεις κάτι να πεις καλύτερα να μην μιλάς.
Στον τόπο που ζω έχουμε ένα δήμαρχο. (τι πρωτότυπο …)
Ο δήμαρχος που έχουμε σε τούτον τον τόπο ώρες ώρες είναι τρελαμένος. Τόσο, που πρωτού χτυπήσουμε την πόρτα του γραφείου του, αναρωτιόμαστε μεταξύ μας για το «πως είναι σήμερα τα κέφια του». Βέβαια, ο δήμαρχος ώρες ώρες είναι τρελαμένος επειδή έχει συνείδηση των ευθυνών της θέσης του.
Εγώ, από την άλλη, ώρες ώρες φωνάζω. Δεν έχουμε τούτο και δεν έχουμε κείνο, και πως είναι έτσι αυτό και πως είναι έτσι το άλλο κλπ. Μέχρι που μια μέρα, με φώναξε ο δήμαρχος στο γραφείο του.
-πίνετε κάτι;
-όχι! από μόνη μου τα λέω, νηφάλια, μόνο κανα depon που και που
- κυρία μου, θα πιείτε, θα πάρετε κάτι εννοώ….
- α…. (με χαμηλωμένο βλέμμα και αίσθημα ντροπής) ε, ένα καφεδάκι, ελληνικό, σκέτο με γάλα
- λοιπόν, σας ακούω που φωνάζετε ώρες ώρες και λέτε κάτι πράματα περίεργα που ομολογουμένως δεν κατέχω, και θα ήθελα να ενημερωθώ γι’ αυτά. Σας άκουσα πρόσφατα να μιλάτε για την ανακύκλωση και για την ανάγκη και δυνατότητα συμμετοχής της περιοχής μας σε κάποιο πρόγραμμα. Έχετε κάτι να προτείνετε;
Ποιο είναι το συμπέρασμα της φανταστικής αυτής αφήγησης;
Ο δήμαρχος είναι τουλάχιστο ευγενικός και έξυπνος επαγγελματίας που αφιερώνει λίγο χρόνο για να μάθει -κι ίσως κάποτε εφαρμόσει- κάτι που δεν ξέρει ή από την άλλη για να απενεργοποιήσει έναν ενδεχόμενο αντίπαλο,
το συμπέρασμα όμως της ιστορίας είναι πως αντί να φωνάζουμε και να γκρινιάζουμε σαν κλαψιάρικα παιδιά για κάτι που δεν έχουμε, να προσπαθούμε οι ίδιοι να το αποκτήσουμε. Να συμβάλουμε έστω στη απόκτησή του.
Και μπορεί κείνη την ώρα να μην ξέρω το πώς, αλλά ξέρω τουλάχιστο τι θέλω.
Κι αυτό είναι το πρώτο βήμα.
Παρασκευή, Σεπτέμβριος 28, 2007
ο Σκανδαλίδης θα μας λέει και ποιήματα;
Ο Σκανδαλίδης θα μας λέει και ποιήματα;
Να τον ακούσουμε! Να τον ακούσουμε!
(κατά το «να τον ρίξουμε! να τον ρίξουμε!» της Μιλένας)
Μέχρι να μας πεί όμως -τα δικά του- ας πούμε εμείς τα δικά μας που τα έχουμε και πρόχειρα. Το ποίημα έχει γραφτεί κατά την διάρκεια της πρώτης -και τελευταίας- επίσκεψης του κ. Σκανδαλίδη στη Σαντορίνη, κατά την διάρκεια των επιμορφωτικών σεμιναρίων που διοργάνωσε το ΙΕΚ Πασοκ με την έναρξη της σχολικής χρονιάς του 2005. Το ποίημα συντάχθηκε στο ξεκίνημα της ομιλίας του κ. Σκανδαλίδη, την ώρα που μας διάβαζε το δικό του ποίημα, που όπως μας είπε έγραψε από την συγκίνησή του που θα επισκεπτόταν νησί(!). κι όμως, αυτό είναι γεγονός, έτσι τουλάχιστο προλόγισε το τρισέλιδο ποίημα με θέμα τη θάλασσα που ακολούθησε.
Όταν στη Θήρα έφθασε ο Κώστας Σκανδαλίδης
μεγάλος στύλος του Πασοκ και γνήσιος ευπατρίδης
μου φάνηκε παράλογο στη σκέψη μου την πρώτη
γιατί τον ήθελα υπουργό και όχι ιδιώτη.
Μου θύμισε το «Μάλτα γιόκ» στο νόημά του όλο
που είπε Τούρκος ναύαρχος κι ας είχε τόσο στόλο
που φρούρια κυρίευσε έτσι με το ραχάτι
μα κείνο το μικρό νησί, δεν έβρισκε στο χάρτη
Είκοσι χρόνια στο Πασοκ είχε μεγάλη θέση
μα λίγο χρόνο να μας δεί, δεν είπε να διαθέσει
μα τον καλοσωρίζουμε, είναι η τιμητική του
και τον θαυμάζουμε πολύ γιατί είμαστε δικοί του
Αναμφιβόλως το Πασοκ έχει αγώνες δώσει
για το επίπεδο ζωής όλων να βελτιώσει.
Μα όταν δεν είσαι από κοντά, κάτι στραβά θα πάει
γι’ αυτό και έφτασε η δεξιά ξανά να κυβερνάει
Χωρίς απ’ τους πολιτικούς την άμεση φροντίδα
νομίζαμε πως τελικά μας ξέχασε η πατρίδα
Δεν είμαστε στο Σύνταγμα ούτε στο Κολωνάκι
μα στου Αιγαίου μια γωνιά, ένα μικρό νησάκι
Το καλοκαίρι, ένεκα του τόπου μας οι χάρες
κερδίζουμε στον τουρισμό και μερικές δεκάρες
Μα μένουμε σα ναυαγοί χειμώνας όταν πιάνει
στο έλεος των εφοπλιστών και του Κεφαλογιάννη
(αυτός έκανε κουμάντο όταν γράφαμε το ποίημα)
Ο Σκανδαλίδης είν’ αγνός το πλέον διαπιστωμένο
με πρόσωπο σε σκάνδαλα ποτέ αναμεμειγμένο
Μας έπεισε ,ως υπουργός που γρήγορα θα γίνει,
θα έρχεται τους φίλους του να δεί στη Σαντορίνη
κουίζ : (για παρατηρητικούς και κοινωνικά συνειδητοποιημένους λύτες)
σε ενδεχόμενο πολλών υποψηφιοτήτων, δεκάδων, (γιατί, δεν κατάλαβα, απαγορεύονται από κανέναν;) ποιος θα κέρδιζε;
κουίζ νο2 : (για δύσκολους λύτες και χαρακτήρες)
ποιοι θα τρελάνουν ποιούς στο Πασοκ ;
κουίζ νο3 : πόσοι πασόκοι θα εκτεθούν (σ.σ θα γίνουν ρόμπες και θα γελάει ο κόσμος) τις επόμενες 15 μέρες; (κομπιουτεράκια δεκτά)
κουίζ νο4 : άσχετο, αλλά ο -ομολογουμένως- συμπαθής και αξιοσέβαστος κ. Σημίτης είχε την πρόθεση και κατέθεσε την πρόταση να χρισθεί εγγυητή της ενότητας του κινήματος, πριν πάρει σαφή θέση υπέρ του κ. Βενιζέλου ή μετά;
κουίζ νο 5 : (αυτό το έχω ξαναπεί) ο Κουλούρης πληρώνετε από τα κανάλια (με τον μήνα, τη βδομάδα, την εμφάνιση, ανάλογα με τα νούμερα που κάνει κλπ;) ή βγαίνει αφιλοκερδώς και αυτοβούλως;
κάθε φορά που βλέπω τον Κίμωνα προβληματισμένο στην τιβί, τραγουδώ το
-παλαιό- τραγουδάκι που λέει «τι όμορφος που είσαι όταν κλαίς…»
κουίζ νο6 : μήπως είναι γραφτό ή Συνταγματικά κατοχυρωμένο, η χώρα να κυβερνιέται απο "Κώτσους"
κουίζ νο7 : (το λέτε, το ξαναλέτε….) και δεν κατάλαβα, είναι κακό που ο Γιώργος Παπανδρέου ακούει, αν ακούει, την μαμά του; δηλαδή ποιους έπρεπε να ακούει;
-σαν καλό παιδί που είναι; τους ρουφιάνους που τον τριγυρίζουνε-
Καλά κάνει και ακούει την μαμά του που θέλει το καλό του και του λέει
«my child, if you feel strong enough by now, ad if you finally ,my child, believe strongly and deeply in something, then do it. Because you never knew ,my clever boy, what to do with your life. You were changing decisions from one moment to another, my boy, I didn’t know what was wrong with you. At least, I knew that ,one day, you would be the president of this country.
My child, I’m too old by now, maybe I don’t have the time to see you as a president, but it’s this a want to tell. If you finally, have found something, maybe an idea, that you strongly and deeply believe, fight for it. Your flower name mama.
γιατί δεν κάνετε τίποτα; ή βαρέθηκα να περιμένω
Παγκόσμια Ναυτική Ημέρα η σημερινή και ο -καινούργιος- υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, καθώς επίσης και Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (ύστερα από την απόφαση για συνένωση των δυό υπουργείων) Γιώργος Βουλγαράκης, στο μήνυμά του εστιάζει στη διατήρηση και επαύξηση του ναυτιλιακού συναλλάγματος ως πρωταρχικού στόχου της Πολιτείας.
Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) με ενέργειες του οποίου και καθιερώθηκε ο εορτασμός, στο φετινό του μήνυμα θέτει θέμα περιβαλλοντικών προκλήσεων σημειώνοντας παράλληλα ότι η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται σε φάση δυναμικής ανάπτυξης. Ο ΙΜΟ εκτιμά ότι το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η έκχυση πετρελαίου στις θάλασσες, είτε λόγω ατυχημάτων ,όπως υποστηρίζει, ή κακών επιχειρησιακών πρακτικών. Όπως τονίζουν αναλυτές της ναυτιλιακής αγοράς το παγκόσμιο θαλάσσιο εμπόριο αυξήθηκε κατά 135% μεταξύ 1985 και 2000. Για το ίδιο χρονικό διάστημα, οι εκτιμήσεις εκχυθέντων ποσοτήτων πετρελαίου στη διάρκεια της ίδιας περιόδου δείχνουν σταθερή μείωση κατά 85%.
Καμία σχέση με την παγκόσμια σημερινή, σε συνέντευξη πάντως που δημοσιεύεται σήμερα ο (πάμε πάλι..) -καινούργιος- υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, καθώς επίσης και Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (ύστερα από την απόφαση για συνένωση των δυό υπουργείων) Πάνος Καμμένος, σε ερώτηση για μόλυνση της θαλάσσιας περιοχής της Καλντέρας εξ’αιτίας του ναυαγίου, απαντάει με… άλλα αντί άλλων. Συγκεκριμένα στην ερώτηση «με την μόλυνση στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης τι σκοπεύετε να κάνετε», ο υφυπουργός απαντά» το θέμα της Σαντορίνης είναι θέμα αρκετά σοβαρό, αλλά παράλληλα με το θέμα της Σαντορίνης θα κοιτάξουμε και την Θηρασιά. Είναι ένα θέμα, το οποίο πλέον με το κοινό υπουργείο που έχει δημιουργηθεί, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε πολύ καλύτερα σε συνεργασία με τους φορείς που εμπλέκονται»
Για του λόγου το αληθές μπορείτε να επιβεβαιώσετε την ερώτηση και την απάντηση στο: http://users.forthnet.gr/syr/typokykladiki/koinignomi.pdf
η εναλλακτικά στο http://www.typokykladiki.gr/
Συγνώμη, αλλά αυτός ο άνθρωπος ή μας δουλεύει χοντρά ή είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Αυτά διάβασα σήμερα στις ειδήσεις, και ομολογώ ότι μελαγχόλησα, στενοχωρήθηκα, γνωρίζοντας ότι το βυθισμένο κουφάρι του πλοίου Sea diamond βρίσκεται στην καρδια της καλντέρας της Σαντορίνης φορτωμένο με τα πετρέλαια και τα τοξικά του με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία και την επιβίωση -σε κάθε επίπεδο- των κατοίκων του νησιού.
Οι γνωστοί συνεχίζουν να ρωτάνε και να απορρούν «μα καλά, γιατί δεν κάνετε τίποτα; γιατί δεν κάνουν τίποτε οι πολίτες του νησιού;»
Και την ίδια απορία έχω κι εγώ.
και νομίζω ότι θα πρέπει να πιάσουμε δουλειά.
πολύ μοιρολατρία έχει πέσει, και δεν έχει λογική ένα ολόκληρο νησί να σιωπά.
Μας κοροϊδεύουν, ξέρετε, κι αυτό αρχίζει να με ενοχλεί
Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) με ενέργειες του οποίου και καθιερώθηκε ο εορτασμός, στο φετινό του μήνυμα θέτει θέμα περιβαλλοντικών προκλήσεων σημειώνοντας παράλληλα ότι η ελληνική ναυτιλία βρίσκεται σε φάση δυναμικής ανάπτυξης. Ο ΙΜΟ εκτιμά ότι το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η έκχυση πετρελαίου στις θάλασσες, είτε λόγω ατυχημάτων ,όπως υποστηρίζει, ή κακών επιχειρησιακών πρακτικών. Όπως τονίζουν αναλυτές της ναυτιλιακής αγοράς το παγκόσμιο θαλάσσιο εμπόριο αυξήθηκε κατά 135% μεταξύ 1985 και 2000. Για το ίδιο χρονικό διάστημα, οι εκτιμήσεις εκχυθέντων ποσοτήτων πετρελαίου στη διάρκεια της ίδιας περιόδου δείχνουν σταθερή μείωση κατά 85%.
Καμία σχέση με την παγκόσμια σημερινή, σε συνέντευξη πάντως που δημοσιεύεται σήμερα ο (πάμε πάλι..) -καινούργιος- υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, καθώς επίσης και Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (ύστερα από την απόφαση για συνένωση των δυό υπουργείων) Πάνος Καμμένος, σε ερώτηση για μόλυνση της θαλάσσιας περιοχής της Καλντέρας εξ’αιτίας του ναυαγίου, απαντάει με… άλλα αντί άλλων. Συγκεκριμένα στην ερώτηση «με την μόλυνση στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης τι σκοπεύετε να κάνετε», ο υφυπουργός απαντά» το θέμα της Σαντορίνης είναι θέμα αρκετά σοβαρό, αλλά παράλληλα με το θέμα της Σαντορίνης θα κοιτάξουμε και την Θηρασιά. Είναι ένα θέμα, το οποίο πλέον με το κοινό υπουργείο που έχει δημιουργηθεί, μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε πολύ καλύτερα σε συνεργασία με τους φορείς που εμπλέκονται»
Για του λόγου το αληθές μπορείτε να επιβεβαιώσετε την ερώτηση και την απάντηση στο: http://users.forthnet.gr/syr/typokykladiki/koinignomi.pdf
η εναλλακτικά στο http://www.typokykladiki.gr/
Συγνώμη, αλλά αυτός ο άνθρωπος ή μας δουλεύει χοντρά ή είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Αυτά διάβασα σήμερα στις ειδήσεις, και ομολογώ ότι μελαγχόλησα, στενοχωρήθηκα, γνωρίζοντας ότι το βυθισμένο κουφάρι του πλοίου Sea diamond βρίσκεται στην καρδια της καλντέρας της Σαντορίνης φορτωμένο με τα πετρέλαια και τα τοξικά του με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία και την επιβίωση -σε κάθε επίπεδο- των κατοίκων του νησιού.
Οι γνωστοί συνεχίζουν να ρωτάνε και να απορρούν «μα καλά, γιατί δεν κάνετε τίποτα; γιατί δεν κάνουν τίποτε οι πολίτες του νησιού;»
Και την ίδια απορία έχω κι εγώ.
και νομίζω ότι θα πρέπει να πιάσουμε δουλειά.
πολύ μοιρολατρία έχει πέσει, και δεν έχει λογική ένα ολόκληρο νησί να σιωπά.
Μας κοροϊδεύουν, ξέρετε, κι αυτό αρχίζει να με ενοχλεί
Πέμπτη, Σεπτέμβριος 27, 2007
εχε το νου σου
όπως το πάρει ο καθένας, (οτι βολευει δηλαδή)
protect him..
..mind δηλ. take care κι από μακριά
..mind το «κενό»
..κοκ..
Δευτέρα, Σεπτέμβριος 24, 2007
I’m going left (really are u;)
ή τραβάτε με κι ας κλαίω
Παρακολουθώ τα όσα διαδραματίζονται τελευταία, και ώρες ώρες μου δημιουργείται η αίσθηση ότι το πασόκ τα τελευταία τρία χρόνια συμπεριφέρεται σαν μια 33άχρονη καλοσπουδαγμένη, γλωσσομαθή, με το πιάνο και τα γαλλικά της κι’ αρκετά ταξιδεμένη, αλλά εντελώς ανασφαλή γυναίκα, που βγαίνοντας από την ασφάλεια και την ρουτίνα μιας πολυετούς σχέσης, της «την πέφτουνε» δυό τύποι μεταξύ των οποίων αδυνατεί να επιλέξει. Της αρέσει και ο άντρας ο πολλά βαρύς που είναι μάγκας, αλανιάρης, περπατημένος, έχει γούστα λαϊκά, δε σηκώνει πολλά πολλά και (της) ρίχνει και καμιά φάπα (επειδή έτσι το έχει δει αυτός το αντριλίκι, έτσι το αντιλαμβάνεται κι εκείνη, άβγαλτη κι ανασφαλής γάρ),
της αρέσει όμως κι ο άλλος ο ευγενικός, ο καθώς πρέπει, ο κουστουμαρισμένος καριερίστας του 12ωρου, με τα μπάτσελορ, την εταιρική φρασεολογία και «χόμπι(τ!) της Κυριακής».
Ναι, αλλά κάποια στιγμή, όσο κι αν θέλει να φαίνεται και να πείθει τον εαυτό της ότι αυτή της η στάση είναι προχωρημένη και προοδευτική, η κοπέλα της ιστορίας θα πρέπει να διαλέξει. Θα κληθεί να επιλέξει. Πόσο μάλλον όταν η περίοδος της γοητείας τελειώσει και έρθει η εποχή της απομυθοποίησης και του «ταμείου».
Θα κληθεί να επιλέξει, όχι επειδή πολύ γρήγορα θα μουρλαθεί από την εναλλαγή καταστάσεων και προσωπικοτήτων, αλλά επειδή δεν θα αντέχει να ζει (με) κάτι αλλιώτικο από αυτό που ακριβώς θέλει. Αυτό βέβαια προυποθέτει ότι θα εχει βρεί τι (επιτέλους) θέλει.
Αλλιώς, κι αν δεν πάρει τον εαυτό της και τα πράματα στα σοβαρά και συνεχίσει να αρμενίζει με δυό βαρκούλες, πέρα από το ότι δεν θα την παίρνει κανένας στα σοβαρά και αντί για προοδευτική (όπως πολύ θα γούσταρε) θα χαρακτηριστεί γραφική και αναξιόπιστη, το βέβαιο είναι ότι θα αναλώσει την ύπαρξή της προσπαθώντας να καταλάβει ποια βαρκούλα θέλει και γιατί.
Behave largely
Με αφορμή τις εξελίξεις στο πασοκ, και λέω εξελίξεις διότι δεν «παίζει» μόνο η καρέκλα του αρχηγού, μιας και οι ανακατατάξεις είναι γενικότερες, νομίζω ότι
η μεγάλη έκπληξη δεν προκύπτει -δεν προέκυψε και δεν θα προκύψει- από την αποκάλυψη των (πραγματικών ίσως) προθέσεων των εμπλεκόμενων στην ιστορία, αλλά από την αποκάλυψη του χαρακτήρα του καθενός.
Νομίζω η ταχύτητα των εξελίξεων δεν αποκάλυψε μόνο τα -πολιτικά- αντανακλαστικά, αλλά και τον χαρακτήρα του κάθε εμπλεκόμενου.
Νομίζω ότι ο κόσμος έβγαλε αρκετά συμπεράσματα από τις μικρές, ασυνείδητες φράσεις και εκφράσεις, που ξέφευγαν από τα πρόσωπα των συμμετεχόντων σε αυτήν την ιστορία.
Το ότι το αποτέλεσμα εχει σημασία, το «να πιάνει ποντίκια» δεν αναιρεί το ζήτημα και το ζητούμενο της προσωπικότητας και του χαρακτήρα.
Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τούτες τις μέρες στο πασοκ θυμήθηκα ένα περιστατικό στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει ο Βενιζέλος,
Τότε, τον Μάη του 2005 που μια ομάδα -ας τους αποκαλέσουμε έτσι- αναρχικών τον είχαν κλειδαμπαρώσει (μαζί με τον Βερελή, τι σύμπρτωση!) στο Πολυτεχνείο, ο κ. Βενιζέλος δεν είχε χάσει την ψυχραιμία και το χιούμορ του. Παρόλο που ο οδηγός του είχε ήδη κάνει τις «μαγκιές» του παίζοντάς «ο πιστολέρο της Πατησίων» (έτσι φαντάστηκε αυτός τον καλύτερο τρόπο να υπερασπιστεί το αφεντικό του) φέρνοντάς τον σε δύσκολη θέση, του την είχαν πέσει και άγρια για το συμβάν οι «αναρχικοί», παρ’ όλ αυτά όμως ο Βενιζέλος αντιμετώπισε την κατάσταση με ψυχραιμία, κατανόηση και χιούμορ. (σε αντίθεση με τον Βερελή που όπως μάθαμε είχε αρχίσει τις κλάψες λες και ήταν όμηρος καμιάς φυλής αγρίων ιθαγενών της Αφρικής) Κι’όταν με το καλό ύστερα από μερικές ωρίτσες «εποικοδομητικού διαλόγου» και ψιλοχαβαλέ οι «αναρχικοί» «απελευθέρωσαν» τον κ. Βενιζέλο αυτός είπε «εντάξει ρε παιδιά δεν τρέχει και τίποτα, μια χαρά παρεούλα κάναμε με τα παιδιά, κουβεντιάσαμε, είπαμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, άντε τώρα να πάμε σπίτια μας -να φάμε- γιατί είναι και περασμένη η ώρα». Δεν βγήκε να πεί αρλούμπες του τύπου «οι ακαταληψίες, θα ασκηθούν διώξεις» κλπ ώστε να γίνει ρόμπα. Ομολογουμένος ήταν πολύ τζέντλεμαν. Τι να πώ, μπορεί επειδή ως καθηγητής βρέθηκε στο φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί. Αντέδρασε πάντως άνετα, σε αντίθεση με το θέμα του επωνύμου που το αντιμετώπισε με έλλειψη χιούμορ και νευρικότητα, με αποτέλεσμα πέρα από τους όσους και όποιους μπλόγκερ να ασχοληθούν με αυτό και όλοι οι υπόλοιποι εκτός δικτύου έλληνες.
η μεγάλη έκπληξη δεν προκύπτει -δεν προέκυψε και δεν θα προκύψει- από την αποκάλυψη των (πραγματικών ίσως) προθέσεων των εμπλεκόμενων στην ιστορία, αλλά από την αποκάλυψη του χαρακτήρα του καθενός.
Νομίζω η ταχύτητα των εξελίξεων δεν αποκάλυψε μόνο τα -πολιτικά- αντανακλαστικά, αλλά και τον χαρακτήρα του κάθε εμπλεκόμενου.
Νομίζω ότι ο κόσμος έβγαλε αρκετά συμπεράσματα από τις μικρές, ασυνείδητες φράσεις και εκφράσεις, που ξέφευγαν από τα πρόσωπα των συμμετεχόντων σε αυτήν την ιστορία.
Το ότι το αποτέλεσμα εχει σημασία, το «να πιάνει ποντίκια» δεν αναιρεί το ζήτημα και το ζητούμενο της προσωπικότητας και του χαρακτήρα.
Με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τούτες τις μέρες στο πασοκ θυμήθηκα ένα περιστατικό στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει ο Βενιζέλος,
Τότε, τον Μάη του 2005 που μια ομάδα -ας τους αποκαλέσουμε έτσι- αναρχικών τον είχαν κλειδαμπαρώσει (μαζί με τον Βερελή, τι σύμπρτωση!) στο Πολυτεχνείο, ο κ. Βενιζέλος δεν είχε χάσει την ψυχραιμία και το χιούμορ του. Παρόλο που ο οδηγός του είχε ήδη κάνει τις «μαγκιές» του παίζοντάς «ο πιστολέρο της Πατησίων» (έτσι φαντάστηκε αυτός τον καλύτερο τρόπο να υπερασπιστεί το αφεντικό του) φέρνοντάς τον σε δύσκολη θέση, του την είχαν πέσει και άγρια για το συμβάν οι «αναρχικοί», παρ’ όλ αυτά όμως ο Βενιζέλος αντιμετώπισε την κατάσταση με ψυχραιμία, κατανόηση και χιούμορ. (σε αντίθεση με τον Βερελή που όπως μάθαμε είχε αρχίσει τις κλάψες λες και ήταν όμηρος καμιάς φυλής αγρίων ιθαγενών της Αφρικής) Κι’όταν με το καλό ύστερα από μερικές ωρίτσες «εποικοδομητικού διαλόγου» και ψιλοχαβαλέ οι «αναρχικοί» «απελευθέρωσαν» τον κ. Βενιζέλο αυτός είπε «εντάξει ρε παιδιά δεν τρέχει και τίποτα, μια χαρά παρεούλα κάναμε με τα παιδιά, κουβεντιάσαμε, είπαμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, άντε τώρα να πάμε σπίτια μας -να φάμε- γιατί είναι και περασμένη η ώρα». Δεν βγήκε να πεί αρλούμπες του τύπου «οι ακαταληψίες, θα ασκηθούν διώξεις» κλπ ώστε να γίνει ρόμπα. Ομολογουμένος ήταν πολύ τζέντλεμαν. Τι να πώ, μπορεί επειδή ως καθηγητής βρέθηκε στο φυσικό του περιβάλλον. Μπορεί. Αντέδρασε πάντως άνετα, σε αντίθεση με το θέμα του επωνύμου που το αντιμετώπισε με έλλειψη χιούμορ και νευρικότητα, με αποτέλεσμα πέρα από τους όσους και όποιους μπλόγκερ να ασχοληθούν με αυτό και όλοι οι υπόλοιποι εκτός δικτύου έλληνες.
Σάββατο, Σεπτέμβριος 22, 2007
μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λές
Απόσπασμα από το (νέο – νέο) βιβλίο νεοελληνικής ιστορίας του 2017
Σύντομο βιογραφικό του ήρωα της επανάστασης του 2007
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος (το πραγματικό του όνομα ήταν Βαγγέλης Τούρκογλου και το παρατσούκλι Βαγγέλας ο Τουρκόσπορος ή Αρχικλεφτόπουλο ) ήταν ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 2007.
Τα παιδικά χρόνια
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1957.
Εγγονός ενός ντόπιου κλέφτη, είχε έφεση στη θρησκεία και σε μικρή ηλικία στάλθηκε από τους γονείς του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου για την εκπαίδευσή του. Εκεί άλλωστε οφείλονται οι δεσμοί, τα χρέη και οι υποχρεώσεις που συνεχίζει να έχει στην εκκλησία και τον κλήρο. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έγινε μοναχός και λόγω της αφοσίωσής του στη χριστιανική πίστη, της ιδιοσυγκρασίας του, της επιμονής του καθώς και του ύπουλου χαρακτήρα του έγινε πολύ γρήγορα διάκος, όμως επίσης πολύ γρήγορα τα παράτησε γιατί του είπανε ότι άμα θέλει να δει χαίρι στην πολιτική πρέπει να ξετακιμιάζει σιγά σιγά με τους παπάδες αφού φροντίσει όμως πρώτα να σιγουρέψει ως μελλοντικούς πελάτες. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως όταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν μοναχός, ένας Τούρκος πασάς πήγε στο μοναστήρι με τα στρατεύματά του και εντυπωσιάστηκε απ' την εμφάνιση του νεαρού μοναχού. Ο Διάκος προσβλήθηκε απ' τα λεγόμενα του Τούρκου και μετά από καβγά τον σκότωσε. Άλλωστε πάντοτε ο Βαγγέλης ήταν γνωστός για το αψίθυμο του χαρακτήρα του. Εξ αιτίας αυτού του περιστατικού αναγκάστηκε να φύγει στα κοντινά βουνά και να γίνει κλέφτης. Ιδιότητα την οποία διατήρησε και ανέπτυξε καθ'όλη την διάρκεια της ζωής του κατορθώνοντας τελικά να εξελιχθεί σε σπεσιαλίστα του είδους.
Όμως και τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν ατάραχα. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στις γειτονιές της συμπρωτεύουσας όπου και πήρε τα πρώτα του μαθήματα και ανδρώθηκε για την μετέπειτα λαμπρή του πολιτική σταδιοδρομία, διαβάλλοντας, κατασυκοφαντώντας, ρουφιανεύοντας και καταστρέφοντας ότι έφτιαχναν τα υπόλοιπα παιδάκια με χαρακτηριστικό επεισόδιο αυτό που συνέβη όταν ήταν δώδεκα περίπου ετών οπότε και αφού έβαλε δυό-τρεις κολλητούς του να χειροδικήσουν εις βάρος συνομήλικου του, του είπε «άντε γ.. ρε μαλακισμένο, εγώ είμαι ο αρχηγός σε αυτή τη γειτονιά και γύρνα σπίτι σου μη σου γ… ολόκληρο το σόι».
Τον Σεπτέμβριο του 1974 εισήχθη στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατά τη διάρκεια των σπουδών του συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα ως μέλος δεκάδων ενώσεων γιατί από μικρός ο Βαγγέλης Βενιζέλος ήταν φιλόδοξος, δολοπλόκος και τεμπελάκος βάζοντας τους άλλους οπλαρχηγούς και τα μαθητευόμενα κλεφτόπουλα να τρέχουν για πάρτη του. Το 1978 αποφοίτησε από τη Νομική και ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου υπηρετώντας τους μεγαλοτσιφλικάδες του τόπου και του εξαπατώντας τον απλό και ανυπεράσπιστο λαό.
Στην Φιλική Πασοκική Εταιρεία μυήθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 1993 με την εκλογή του ως βουλευτή Θεσσαλονίκης, μιας και τότε του είπαν οι μεγαλοτσιφλικάδες κολλητοί του ότι άμα θέλει να ανελιχθεί γρήγορα στην πολιτική θα πρέπει να ανακατατευτεί με την συγκεκριμένη Φιλική Πασοκική Εταιρεία, να κάνει υπομονή και όταν έρθει η ώρα να την κάνει κουλουβάχατα και να την κυβερνήσει.
Κλέφτης και αμαρτωλός
Αρχικά κλέφτης υπό την εξουσία διαφόρων αρχι-καπετάνιων της Θεσσαλονίκης διακρίθηκε σε διάφορες συγκρούσεις με τους συναγωνιστές-συνυποψηφίους του . Υπήρξε αμαρτωλός για πέντε χρόνια στο στρατό του Αλί-Μπακατσέλου Πασά, στην συνέχεια έγινε καπετάνιος μιας μονάδας αμαρτωλών στη Εύβοια, για άλλα πέντε χρόνια πρωτοπαλίκαρο μεγαλοτσιφλικάδων και μεγαλοεκδοτών της πρωτεύουσας ενώ στα χρόνια που ακολουθούν και που καταλήγουν στην Επανάσταση του 2007 είχε φτιάξει τη δική του ομάδα εκσυγχρονιστών κλεφτών και όπως πολλοί άλλοι καπεταναίοι κλεφτών και αμαρτωλών έγινε σεσημασμένο και σημαίνον μέλος της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας.
Τον Απρίλιο του 1996 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς και χρησιμοποιώντας την σαν ορμητήριο, επανακατέλαβε το φρούριο της Θεσσαλονίκης δίνοντας πολλές νικηφόρες μάχες, κατέλαβε την γέφυρα της Αλαμάνας, ενώ στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του για την αναβάθμιση και αναθεώρηση της πολιτιστικής, πολιτική, αθλητικής κλπ, κληρονομιάς μας κατά την διάρκεια της Ολυμπιακής προετοιμασίας,
έχτισε πέντε άχρηστες γέφυρες, τρία Ολυμπιακά στάδια, ενώ έδωσε μάχες για να αγοραστούν με κρατικά λεφτά όλες οι σαβούρες που είχαν για σπρώξιμο οι δεκάδες φίλοι του, από καλλιτέχνες και εργολάβους μέχρι απατεώνες-τυχοδιώκτες του κερατά.
Το άδοξο τέλος
Μετά από το ξέσπασμα των εχθροτήτων ύστερα από την βραδιά της 16ης Σεπτεμβρίου του 2007, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης και ύστερα από την βαριά ήττα της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος κι ένας ντόπιος καπετάνιος και φίλος ο Ανδρέας Λοβέρδος οδήγησαν ένα απόσπασμα μαχητών στο Ζάππειο με σκοπό την πραξικοπηματική κατάληψη της ηγεσίας της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας οπότε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε δηλώσει ότι «διεκδικώ την αρχηγία της Εταιρίας». Την εν λόγω δήλωση έκανε αιφνιδιαστικά και ζωντανά (το ζωντανό) σε όλα τα Megaάλα τηλεοπτικά κανάλια των μεγαλοτσιφλικάδων της μικρής αυτής χώρας. Στις 19 Σεπτεμβρίου του μετά από τρεις ημέρες άγριας μάχης από σπίτι σε σπίτι, γραφείο σε γραφείο και στούντιο σε στούντιο, η ομάδα του αρχικλέφτη - πραξικοπηματία Βενιζέλου έπεσε στα χέρια του οπλαρχηγού Γιωργάκη ο οποίος αν και αγαθός και απονήρευτος άνθρωπος δεν ήταν τόσο βλακόμουτρο όσο κάποιοι ήθελαν να νομίζουν, και την είχε ψιλιαστεί την δουλειά, αλλά επειδή όπως είπαμε ήταν καλός άνθρωπος αλλά όχι και μαλάκας, άφησε τον Βενιζέλο και τα παλικάρια του να εκτεθούν, να γίνουν κατάπτυστοι και ρόμπες ξεκούμπωτες live στα μάτια του ελληνικού λαού και με αυτόν τον τρόπο να τελειώνει με δαύτους, γιατί όπως είπαμε ήταν αγαθός άνθρωπος -και φιλόζωος- και δεν του πήγαινε να βάψει τα χέρια του με αίμα (παρ’όλο που εξ αιτίας τους γινόταν εκείνος σκοπίμως ρόμπα και εμφανιζόταν μικρός στα μάτια του ελληνικού λαού)
Σύμφωνα με μαρτυρίες, βλέποντας την συντριβή και την απαξίωση να πλησιάζουν μερικά κλεφτόπουλα -κλάφτρες (αλλά πρώιμες!) της ομάδας Βενιζέλου όπως οι Κίμωνας Κουλούρης, Χρήστος Βερελής, Μιχάλης Νεονάκης, Γιάννος Παπαντωνίου και άλλοι κλεφτοπουλαίοι, πρότειναν την άτακτη υποχώρηση και φυγή από την Φιλική Πασοκική Εταιρία, όμως ήταν ήδη αργά. Ο Βενιζέλος (και προς τιμήν του) επέλεξε να μείνει και να παλέψει μαζί με 48 συμπολεμιστές- κλεφτόπουλα -κλάφτρες
(που θέλανε και πραξικόπημα πανάθεμα τους) του σε μια απελπισμένη μάχη σώμα με σώμα και μικρόφωνο και μικρόφωνο, λίγες ώρες πριν τελικά συντρίβει.
Στη τελική αυτή μάχη ο Ευάγγελος Βενιζέλος συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Χαριλάου Τρικούπη αναφέρεται λογοτεχνικά ότι «σουβλίστηκε» από τους οπαδούς της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας και κάηκε την ερχόμενη Ανάσταση στην πλατεία του (αναθεωρημένου) Συντάγματος.
Σύμφωνα δε με μαρτυρίες, ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν σουβλίστηκε, αλλά αυτοκτόνησε από τις τύψεις που πήρε στο λαιμό του, εξέθεσε και άφησε άνεργους, τους συνεργάτες του στο πραξικόπημα της αποφράδας 16ης Σεπτεβρίου του 2007
κι έχοντας την γνώση της φημολογίας που ήθελε οι μεγαλοτσιφλικάδες να τον επικηρύξει και να ορκίζονται να τον σουβλίσουν εκείνοι (αφού τον πηδήξουν πρώτα) που τους «κρέμασε» με την βιασύνη και την αλαζονεία του.
Ο βάναυσος τρόπος του θανάτου του Βενιζέλου στα χέρια των οπαδών της Φιλικής Πασοκικής Εταιρίας τρομοκράτησε αρχικά το λαό της Ελλάδας, που γρήγορα όμως κατάλαβε ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος πρωτοστάτησε (θυσιάστηκε για την ακρίβεια) αυτός και τα παλικάρια του στην σύγχρονη ελληνική επανάσταση ενάντια στον ζυγό της Διαφθοροκρατίας και του Αλαζονισμού.
Για τον λόγο αυτό, ενα μνημείο στέκεται τώρα κοντά στη γέφυρα της Νέας Κηφισίας, το σημείο της τελικής μάχης του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ ο τόπος γεννήσεώς του, το χωριό Άνω- Κάτω Ρουφιανίτσα, μετονομάστηκε αργότερα σε «Βαγγέλης το κλεφτόπουλο» προς τιμήν του.
Πηγές :
Ελληνική Ιστορία τών Νεότερων Χρόνων, ΟΕΔΒ, (2007).
The 2007 Greek War of Independence, The Overlook Press (2007). ISBN 158567172X.
The Greeks: Their Struggle For Independence, Hellenic International Press (2007). ISBN 0959089411.
Το Αθάνατο 2007, Αφοί Ρουφιάνογλου
Διευκρινιστικό μέιλ που έλαβα προχτές από το γραφείο Βενιζέλου σχετικά με το σωστό(!) βιογραφικό
υγ. α, μπα, δεν υπάρχει καμια φιλοπόλεμη διάθεση. Ίσα ίσα.
Εκ των πραγμάτων η δημοσιότητα έχει στραφεί στον Ε. Βενιζέλο και ως εκ τούτου δέχεται και οφείλει να αποδέχεται την κριτική.
Πάντως, η αλήθεια είναι ότι τόσον καιρό που ο Γιώργος Παπανδρέου δέχεται σκληρή κριτική και σατιρίζεται για τα χαρακτηριστικά του, ουδέποτε -και προς τιμή του- έχει προχωρήσει σε «συστάσεις» σε κανέναν. Ελπίζουμε το ίδιο χιούμορ να έχει ή να δείξει και ο Βενιζέλος.
Πέμπτη, Σεπτέμβριος 20, 2007
Οι χοντροί έχουνε διπλή προσωπικότητα;
δηλαδή, μήπως είναι δύο σε ένα;
Ο Βενιζέλος π.χ. την μια βιάζεται, την άλλη επαίρεται.. πράματα δηλ. που μπορεί να μην του βγουν σε καλό.
ενδιαφέρουσα η άποψη του Aντωνη Kαρκαγιαννη στην σημερινή Καθημερινή,
υπο τον τίτλο Κάτω τα χέρια από το ΠΑΣΟΚ
..
Ο Γιώργος Παπανδρέου ασφαλώς φέρει μεγάλες ευθύνες για την ήττα του κόμματός του. Οι εφημερίδες και τα «κανάλια» έχουν δικαίωμα και χρέος να τις επισημάνουν και να τις αναλύσουν. Αλλά δεν είναι αυτοί που θα ορίσουν ποιος είναι κατάλληλος για αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος. Το μόνο αρμόδιο είναι το ίδιο το κόμμα με τα συντεταγμένα όργανα και τις προβλεπόμενες από το καταστατικό του διαδικασίες.
Ο κ. Ευ. Βενιζέλος, βουλευτής και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, αργά το βράδυ των εκλογών και πριν ακόμα ο αρχηγός του παραιτηθεί, πριν να συνέλθουν τα αρμόδια όργανα για να επισημάνουν λάθη και να απονείμουν ευθύνες, έσπευσε να διεκδικήσει, ως σωτήρας, την ηγεσία του κόμματός του. (Κατά τη γνώμη μου η βιασύνη του και η αμετροέπειά του, τη στιγμή που 2,5 εκατομμύρια που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ζούσαν στιγμές θλίψης και περισυλλογής ματαίωσαν ήδη τις φιλοδοξίες του Ευ. Βενιζέλου.) Αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί ούτε ο Ευ. Βενιζέλος ούτε οι φιλοδοξίες του ενδιαφέρουν. Ενδιαφέρει μόνο το ΠΑΣΟΚ και η τύχη του, ένα μεγάλο κόμμα με θέση και ρόλο στην πολιτική ζωή.
Την επομένη, δημοσιογράφοι, δημοσκόποι (της κακιάς ώρας) και μέσα ενημέρωσης δεν άφηναν καμιά αμφιβολία για τη… διαπλεκόμενη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, διαπλοκή. Με σκοπό να ελέγξουν το ΠΑΣΟΚ! Οσα λάθη και αν έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, όσες και να είναι οι ευθύνες του για την ήττα του κόμματός του -ασφαλώς οφείλει να λογοδοτήσει και στο κόμμα και στους ψηφοφόρους-
είναι ο εκλεγμένος αρχηγός και σε αυτόν ανήκουν οι πρωτοβουλίες. Σε μας, που δεν έχουμε καμιά σχέση με το ΠΑΣΟΚ για λόγους δημοκρατικής συνέπειας, απομένει να αναφωνήσουμε στη διαπλοκή "κάτω τα χέρια από το ΠΑΣΟΚ".
Τετάρτη, Σεπτέμβριος 19, 2007
Χρειάζομαι χρόνο (για να τον μετράω εγω)
ή
εσύ και οι φιλίες σου
είδαμε κι εσένα με τους συναισθηματισμούς σου
τι να κάνω που είμαι αγαπησιάρα
Δηλώνω ευθαρσώς φίλος του ΠΑΣΟΚ, όπως είμαι και φίλος του Βελγίου, της μαρέγκας και της παστής σαρδέλας του Ατλαντικού. Στο Βέλγιο έχω πάει μόλις δυο φορές, η μαρέγκα δεν με ενοχλεί αλλά ούτε και με ενθουσιάζει και με την παστή σαρδέλα έχουμε πολλά προηγούμενα αλλά τώρα τελευταία την έχω δει με καλύτερο μάτι και δεν παθαίνω δηλητηρίαση όταν την τρωω.
Ως φίλος του ΠΑΣΟΚ λοιπόν παρακολουθώ με ενδιαφέρον την κούρσα διαδοχής. Πολύ ωραία είναι.
Από τη μια έχουμε τον Μπενίτο Βενιζέλο. Ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην Ελλάδα, ο άνθρωπος το IQ του οποίου είναι ευθέως ανάλογο της περιφέρειάς του, ο άνθρωπος που λύνει sudoku με το ένα χέρι και με το άλλο πετάει ευστόχως μαχαίρια σε έναν στόχο είκοσι μέτρα μακριά του. Ο στόχος για τον οποίο προπονούνταν τόσα χρόνια ο Βαγγέλης ήταν βέβαια δίπλα του- ήταν ο Γιώργος. Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, κίνησε για το Ζάππειο και δήλωσε «παρών».
Βέβαια, και πριν παρών ήταν, ως κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και σε καμιά περίπτωση παραμελημένος από τον αρχηγό του. Αλλά άλλο να είσαι παρών μεταξύ πολλών και άλλο να βγαίνεις παρών ως υποψήφιος αρχηγός, πατώντας στο σβέρκο τον ήδη αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.
Αισθάνθηκε μας είπε ο κ. Βενιζέλος ένας χρέος προς την παράταξη και θεώρησε ότι έπρεπε να δώσει μια προοπτική και μια ελπίδα. Πράγματι, ως προς την έννοια του χρέους ο κ. Βενιζέλος πρέπει να είναι πολύ ευαισθητοποιημένος, αν κρίνουμε και από τον τρόπο με τον οποίο βοήθησε κάποτε τον κ. Μπατατούδη να αλαφρύνει από τα χρέη του, αγοράζοντας από τον δεύτερο το ξενοδοχείο Ακροπόλ (υπουργός πολιτισμού ήταν τότε Μπένι) στην πολύ συμφέρουσα, πολύ χαμηλή, τσάμπα πράμα τιμή των 4 δις. δραχμών. Ε, μετά ο κύριος Μπατατούδης έσκασε κάτι φουσκάρες στο χρηματιστήριο (ΕΡΓΑΣ και Intersat), ξεφούσκωσε και τον ΠΑΟΚ και όλα καλά.
Δεν υπονοώ τίποτα, προς Θεού. Υπήρξαν βέβαια τότε ειδικοί περί της αγοράς ακινήτων που προσδιόριζαν την τιμή του Ακροπόλ στο μισό περίπου, αλλά είμαι σίγουρος ότι έκαναν λάθος και ήταν εγκάθετοι της Δεξιάς. Και κάτι άλλα για τα πετρέλαια της Καβάλας μου ‘ρχονται στο μυαλό αλλά αφήστε τα καλύτερα. Τι να σου κάνει και η Καβάλα μπροστά στο Ιράκ.
Από την άλλη έχουμε τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον άνθρωπο που πήρε εν λευκώ να αλλάξει τα πάντα στο ΠΑΣΟΚ και έπιασε αμέσως δουλειά. Πρώτα ίσιωσε τα κρόσια στο χαλάκι, μετά ξεσκόνισε το κομοδίνο, μετά πήρε λίγο τις γωνίες, μετά άλλαξε δυο λάμπες στον πολυέλαιο, μετά κουράστηκε και άφησε την κυρίως ανακαίνιση για αργότερα. Βλέπεις, όταν στους καναπέδες του σπιτιού έχουν θρονιαστεί καμιά εικοσαριά στελέχη του Κινήματος, δεν μπορείς να τους ενοχλήσεις με ανακαινίσεις και αηδίες. Ούτε με συζητήσεις γιατί έχασαν πανηγυρικά τις εκλογές το 2004. Θα φανείς αγενής και τι θα πει ο κόσμος. Κυρίως, τι θα πει ο Σημίτης.
Μετά πήρε μια θέση για το σχέδιο Ανάν που αν την άκουγε ο Ανδρέας (βλέπε και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) θα τον Λιάνιζε, είπε και ξείπε για το άρθρο 16, έφτιαξε ένα πρόγραμμα μετά από τρία χρόνια και το διαφήμισε τον τελευταίο μήνα κ.λπ κ.λπ.
Απόρροια των παραπάνω (των παρακάτω που έγραψα στο προηγούμενο ποστ) και της γεύσης που είχε αφήσει η 20χρονη διακυβέρνησή του ΠΑΣΟΚ ήταν η πρόσφατη ήττα.
Δηλαδή καλό λόγο δεν έχω να πω για κανέναν τους; Φυσικά και έχω. Αλλά διαβάζω και βλέπω στις TV τόσους καλούς λόγους –και κυρίως για τον κ. Βενιζέλο- που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η χώρα αυτή βγάζει κυρίως δύο κατηγορίες ανθρώπων- Ταραξίες και Εθνάρχες.
Γι’ αυτά που ακούγονται για χειραγώγηση του ΠΑΣΟΚ και για το Συγκρότημα Λαμπράκη κ.λπ κ.λπ, έχω να δηλώσω ότι το Συγκρότημα αυτό είναι ποιοτικότατο, παίζει πολύ καλή μουσική και θες δεν θες όταν την ακούς χορεύεις.
Απρόθυμα και υποσυνείδητα όταν είσαι Ταραξίας, πιο αλέγκρα και πειθήνια όταν είσαι Εθνάρχης.
pascal said
and i,
Δυό γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
ή
βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιόνα
μουγγρίζουν τ' Άγραφα, σείεται η Στεριά
Στ' άρματα, στ' άρματα εμπρός στον αγώνα
σίγουρα, τις παλιοσειρές δεν τις κουνάς εύκολα. σου λένε "που πας ρε φίλε, εμείς δουλεύουμε είκοσι χρόνια εδώ μέσα, το έχουμε χτίσει αυτό το μαγαζί, κι έρχεσαι εσύ κι επειδή το κληρονόμησες λόγο επωνυμίας, πας απροειδοποίητα να μας διώξεις; έχουμε δικαιώματα φιλαράκο, είμαστε είκοσι χρόνια υπάλληλοι, έχουμε οργανωθεί μεταξύ μας, δεν μπορείς να μας κουνήσεις ρούπι. γι αυτό, κι επειδή την κληρονόμησες λόγο ονόματος την Ford, θα σε αφήσουμε, θα σου επιτρέψουμε να την μανατζάρεις, να κάνεις για λίγο τα κουμάντα σου, να ξεκουραστούμε κι εμείς λιγάκι, να οργανωθούμε κιόλας, κι όταν πέσουν οι πωλήσεις, σου φορτώνουμε την χασούρα και σε κάνουμε πέρα. φιλαράκο. "
αυτά, σε οτι αφορά την εταιρική Ιστορία.
πράματα γνωστά δηλαδή.
το εντυπωσιακό, ομολογουμένως, είναι η πολύ καλή, η αριστοτεχνική όπως αποδεικνύεται οργάνωση του δικτύου, του πλέγματος, υπέρ του επικεφαλής των παλαιών, των ιστορικών στελεχών - εργαζομένων της επιχείρησης. η αριστοτεχνική οργάνωσή τους σε κάθε νομό, δήμο, χωριό, μαγαζί, σπίτι (κι εσύ Βρούτε;) σε ολόκληρη τη χώρα.
πέραν όμως της γνωστής ,όπως είπαμε, ιστορίας
το μέλλον μπορεί σήμερα, 19 του ενάτου του 07, να χαρακτηριστεί αβέβαιο. απροσδιόριστο.
απρόβλεπτο.
κι όχι τίποτε άλλο, απλά και μόνον επειδή η Ιστορία εχει αποδείξει οτι οι πιο απλοί συλλογισμοί και στρατηγικές, οι πρόχειροι, οι αυτοσχέδιοι καμιά φορά, υπερισχύουν και αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικοί απο τους χρονοβόρους και περίπλοκους.
Δεν μου κάνεις ότι και να κάνεις
Πέραν τούτων, (συνέλθετε!) για μαγαζιά μιλάμε, δεν είναι απαραίτητο να έχουν όλοι την ίδια άποψη για το πως και με ποιους πρέπει να λειτουργούν.
Και στο κάτω κάτω, γιατί όχι (που είσαι βρέ κόμπλεξ να σε εξολοθρευσουμε;!)
μια χαρά ιδέα είναι, άμα κάποιος θέλει να στήσει το δικό του μαγαζί, να το κάνει.
Να το ντεκοράρει και να το στελεχώσει με όποιους θέλει και με όποιους του ταιριάζουν. Να πουλάει αυτά που θέλει στην ποσότητα και την ποιότητα που θέλει.
Και να δεί κιόλας ποιοι είναι οι θαμώνες, οι φίλοι και οι περαστικοί πελάτες του.
Και πάνω απ όλα να γουστάρει. Να γουστάρει και χωρίς κόμπλεξ να είναι
ο εαυτός του. Και το θέμα δεν είναι η ταμπέλα, ποιος θα πάρει ή σε ποιόν θα μείνει αμανάτι (ή και βαρίδι) η ταμπέλα «μπαρμπουτιέρα ΠΑΣΟΚ»
δεν μου κάνετε και την κάνω. Are you in?
Απλό δε μοιάζει; και ξεκάθαρο σαν θέση;
(είναι να μην ανοίξεις τις κουβέντες, άμα τις ανοίξεις όλο και κάτι θα πρέπει να εφε-βρίσκεις να λες)
Α, ναι, πολύ κόμπλεξ γύρω από αυτήν την αξιότιμη και αξιοσέβαστη κυρία ενότητα. Πολύ…
Α, και κάτι άλλο,
εσείς οι αποκάτω παρατηρητές προσέξτε και λίγο τους από πάνω
μην πέσουνε και σας πλακώσουνε (βλέπε το παραμυθάκι με τα περίεργα βατραχάκια που τα πλακώσανε τα ιπποποταμ(π)άκια που τσακωνόντουσαν)
σωστά, συνήθως λέμε στους αποπάνω να προσέχουνε τους αποκάτω...
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα (όπως το έλεγα τότε!) και δεν έβαλα «λίστα φίλων – συναναγνωστών» στο μπλόγκ μου
και το λέω βλέποντας τούτην την αποφράδα ώρα πόσοι Gapικοί αναθεματίζουνε τους Beniκούς και το αντίστροφο.
Φοβικό μεν, αλλά τουλάχιστο δεν έχω να βρίζω κανέναν.
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
(ε, εντάξει δεν χρειάζεται να το γράψω κι εκατό φορές!)
εσύ και οι φιλίες σου
είδαμε κι εσένα με τους συναισθηματισμούς σου
τι να κάνω που είμαι αγαπησιάρα
Δηλώνω ευθαρσώς φίλος του ΠΑΣΟΚ, όπως είμαι και φίλος του Βελγίου, της μαρέγκας και της παστής σαρδέλας του Ατλαντικού. Στο Βέλγιο έχω πάει μόλις δυο φορές, η μαρέγκα δεν με ενοχλεί αλλά ούτε και με ενθουσιάζει και με την παστή σαρδέλα έχουμε πολλά προηγούμενα αλλά τώρα τελευταία την έχω δει με καλύτερο μάτι και δεν παθαίνω δηλητηρίαση όταν την τρωω.
Ως φίλος του ΠΑΣΟΚ λοιπόν παρακολουθώ με ενδιαφέρον την κούρσα διαδοχής. Πολύ ωραία είναι.
Από τη μια έχουμε τον Μπενίτο Βενιζέλο. Ο πιο έξυπνος άνθρωπος στην Ελλάδα, ο άνθρωπος το IQ του οποίου είναι ευθέως ανάλογο της περιφέρειάς του, ο άνθρωπος που λύνει sudoku με το ένα χέρι και με το άλλο πετάει ευστόχως μαχαίρια σε έναν στόχο είκοσι μέτρα μακριά του. Ο στόχος για τον οποίο προπονούνταν τόσα χρόνια ο Βαγγέλης ήταν βέβαια δίπλα του- ήταν ο Γιώργος. Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, κίνησε για το Ζάππειο και δήλωσε «παρών».
Βέβαια, και πριν παρών ήταν, ως κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και σε καμιά περίπτωση παραμελημένος από τον αρχηγό του. Αλλά άλλο να είσαι παρών μεταξύ πολλών και άλλο να βγαίνεις παρών ως υποψήφιος αρχηγός, πατώντας στο σβέρκο τον ήδη αρχηγό του ΠΑΣΟΚ.
Αισθάνθηκε μας είπε ο κ. Βενιζέλος ένας χρέος προς την παράταξη και θεώρησε ότι έπρεπε να δώσει μια προοπτική και μια ελπίδα. Πράγματι, ως προς την έννοια του χρέους ο κ. Βενιζέλος πρέπει να είναι πολύ ευαισθητοποιημένος, αν κρίνουμε και από τον τρόπο με τον οποίο βοήθησε κάποτε τον κ. Μπατατούδη να αλαφρύνει από τα χρέη του, αγοράζοντας από τον δεύτερο το ξενοδοχείο Ακροπόλ (υπουργός πολιτισμού ήταν τότε Μπένι) στην πολύ συμφέρουσα, πολύ χαμηλή, τσάμπα πράμα τιμή των 4 δις. δραχμών. Ε, μετά ο κύριος Μπατατούδης έσκασε κάτι φουσκάρες στο χρηματιστήριο (ΕΡΓΑΣ και Intersat), ξεφούσκωσε και τον ΠΑΟΚ και όλα καλά.
Δεν υπονοώ τίποτα, προς Θεού. Υπήρξαν βέβαια τότε ειδικοί περί της αγοράς ακινήτων που προσδιόριζαν την τιμή του Ακροπόλ στο μισό περίπου, αλλά είμαι σίγουρος ότι έκαναν λάθος και ήταν εγκάθετοι της Δεξιάς. Και κάτι άλλα για τα πετρέλαια της Καβάλας μου ‘ρχονται στο μυαλό αλλά αφήστε τα καλύτερα. Τι να σου κάνει και η Καβάλα μπροστά στο Ιράκ.
Από την άλλη έχουμε τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον άνθρωπο που πήρε εν λευκώ να αλλάξει τα πάντα στο ΠΑΣΟΚ και έπιασε αμέσως δουλειά. Πρώτα ίσιωσε τα κρόσια στο χαλάκι, μετά ξεσκόνισε το κομοδίνο, μετά πήρε λίγο τις γωνίες, μετά άλλαξε δυο λάμπες στον πολυέλαιο, μετά κουράστηκε και άφησε την κυρίως ανακαίνιση για αργότερα. Βλέπεις, όταν στους καναπέδες του σπιτιού έχουν θρονιαστεί καμιά εικοσαριά στελέχη του Κινήματος, δεν μπορείς να τους ενοχλήσεις με ανακαινίσεις και αηδίες. Ούτε με συζητήσεις γιατί έχασαν πανηγυρικά τις εκλογές το 2004. Θα φανείς αγενής και τι θα πει ο κόσμος. Κυρίως, τι θα πει ο Σημίτης.
Μετά πήρε μια θέση για το σχέδιο Ανάν που αν την άκουγε ο Ανδρέας (βλέπε και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) θα τον Λιάνιζε, είπε και ξείπε για το άρθρο 16, έφτιαξε ένα πρόγραμμα μετά από τρία χρόνια και το διαφήμισε τον τελευταίο μήνα κ.λπ κ.λπ.
Απόρροια των παραπάνω (των παρακάτω που έγραψα στο προηγούμενο ποστ) και της γεύσης που είχε αφήσει η 20χρονη διακυβέρνησή του ΠΑΣΟΚ ήταν η πρόσφατη ήττα.
Δηλαδή καλό λόγο δεν έχω να πω για κανέναν τους; Φυσικά και έχω. Αλλά διαβάζω και βλέπω στις TV τόσους καλούς λόγους –και κυρίως για τον κ. Βενιζέλο- που έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η χώρα αυτή βγάζει κυρίως δύο κατηγορίες ανθρώπων- Ταραξίες και Εθνάρχες.
Γι’ αυτά που ακούγονται για χειραγώγηση του ΠΑΣΟΚ και για το Συγκρότημα Λαμπράκη κ.λπ κ.λπ, έχω να δηλώσω ότι το Συγκρότημα αυτό είναι ποιοτικότατο, παίζει πολύ καλή μουσική και θες δεν θες όταν την ακούς χορεύεις.
Απρόθυμα και υποσυνείδητα όταν είσαι Ταραξίας, πιο αλέγκρα και πειθήνια όταν είσαι Εθνάρχης.
pascal said
and i,
Δυό γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα
ή
βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιόνα
μουγγρίζουν τ' Άγραφα, σείεται η Στεριά
Στ' άρματα, στ' άρματα εμπρός στον αγώνα
σίγουρα, τις παλιοσειρές δεν τις κουνάς εύκολα. σου λένε "που πας ρε φίλε, εμείς δουλεύουμε είκοσι χρόνια εδώ μέσα, το έχουμε χτίσει αυτό το μαγαζί, κι έρχεσαι εσύ κι επειδή το κληρονόμησες λόγο επωνυμίας, πας απροειδοποίητα να μας διώξεις; έχουμε δικαιώματα φιλαράκο, είμαστε είκοσι χρόνια υπάλληλοι, έχουμε οργανωθεί μεταξύ μας, δεν μπορείς να μας κουνήσεις ρούπι. γι αυτό, κι επειδή την κληρονόμησες λόγο ονόματος την Ford, θα σε αφήσουμε, θα σου επιτρέψουμε να την μανατζάρεις, να κάνεις για λίγο τα κουμάντα σου, να ξεκουραστούμε κι εμείς λιγάκι, να οργανωθούμε κιόλας, κι όταν πέσουν οι πωλήσεις, σου φορτώνουμε την χασούρα και σε κάνουμε πέρα. φιλαράκο. "
αυτά, σε οτι αφορά την εταιρική Ιστορία.
πράματα γνωστά δηλαδή.
το εντυπωσιακό, ομολογουμένως, είναι η πολύ καλή, η αριστοτεχνική όπως αποδεικνύεται οργάνωση του δικτύου, του πλέγματος, υπέρ του επικεφαλής των παλαιών, των ιστορικών στελεχών - εργαζομένων της επιχείρησης. η αριστοτεχνική οργάνωσή τους σε κάθε νομό, δήμο, χωριό, μαγαζί, σπίτι (κι εσύ Βρούτε;) σε ολόκληρη τη χώρα.
πέραν όμως της γνωστής ,όπως είπαμε, ιστορίας
το μέλλον μπορεί σήμερα, 19 του ενάτου του 07, να χαρακτηριστεί αβέβαιο. απροσδιόριστο.
απρόβλεπτο.
κι όχι τίποτε άλλο, απλά και μόνον επειδή η Ιστορία εχει αποδείξει οτι οι πιο απλοί συλλογισμοί και στρατηγικές, οι πρόχειροι, οι αυτοσχέδιοι καμιά φορά, υπερισχύουν και αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικοί απο τους χρονοβόρους και περίπλοκους.
Δεν μου κάνεις ότι και να κάνεις
Πέραν τούτων, (συνέλθετε!) για μαγαζιά μιλάμε, δεν είναι απαραίτητο να έχουν όλοι την ίδια άποψη για το πως και με ποιους πρέπει να λειτουργούν.
Και στο κάτω κάτω, γιατί όχι (που είσαι βρέ κόμπλεξ να σε εξολοθρευσουμε;!)
μια χαρά ιδέα είναι, άμα κάποιος θέλει να στήσει το δικό του μαγαζί, να το κάνει.
Να το ντεκοράρει και να το στελεχώσει με όποιους θέλει και με όποιους του ταιριάζουν. Να πουλάει αυτά που θέλει στην ποσότητα και την ποιότητα που θέλει.
Και να δεί κιόλας ποιοι είναι οι θαμώνες, οι φίλοι και οι περαστικοί πελάτες του.
Και πάνω απ όλα να γουστάρει. Να γουστάρει και χωρίς κόμπλεξ να είναι
ο εαυτός του. Και το θέμα δεν είναι η ταμπέλα, ποιος θα πάρει ή σε ποιόν θα μείνει αμανάτι (ή και βαρίδι) η ταμπέλα «μπαρμπουτιέρα ΠΑΣΟΚ»
δεν μου κάνετε και την κάνω. Are you in?
Απλό δε μοιάζει; και ξεκάθαρο σαν θέση;
(είναι να μην ανοίξεις τις κουβέντες, άμα τις ανοίξεις όλο και κάτι θα πρέπει να εφε-βρίσκεις να λες)
Α, ναι, πολύ κόμπλεξ γύρω από αυτήν την αξιότιμη και αξιοσέβαστη κυρία ενότητα. Πολύ…
Α, και κάτι άλλο,
εσείς οι αποκάτω παρατηρητές προσέξτε και λίγο τους από πάνω
μην πέσουνε και σας πλακώσουνε (βλέπε το παραμυθάκι με τα περίεργα βατραχάκια που τα πλακώσανε τα ιπποποταμ(π)άκια που τσακωνόντουσαν)
σωστά, συνήθως λέμε στους αποπάνω να προσέχουνε τους αποκάτω...
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα (όπως το έλεγα τότε!) και δεν έβαλα «λίστα φίλων – συναναγνωστών» στο μπλόγκ μου
και το λέω βλέποντας τούτην την αποφράδα ώρα πόσοι Gapικοί αναθεματίζουνε τους Beniκούς και το αντίστροφο.
Φοβικό μεν, αλλά τουλάχιστο δεν έχω να βρίζω κανέναν.
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
ευτυχώς που δεν κοινωνικοποιήθηκα και δεν εχω να βρίζω κανέναν
(ε, εντάξει δεν χρειάζεται να το γράψω κι εκατό φορές!)
Δευτέρα, Σεπτέμβριος 17, 2007
habemus papam
.jpg)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)